Logboek

Zondag 25 December 2022: 1e Kerstdag

Allereerst wens ik iedereen een Zalig Kerstfeest toe. Ik hoop dat jullie, of je samen bent of alleen, fijne Kerstdagen hebben. En al ben je alleen, ook dat is niet erg. Laat de media maar kletsen dat we niet alleen mogen zijn met de Kerst. Maria en Jozef waren ook alleen en Jezus werd daar ook in die kale, armoedige stal geboren en in een simpele kribbe gelegd. Het gaat er om dat je weet waar de Kerstgedachte om draait en je vrede met je zelf kunt hebben. Alleen kan je het ook goed hebben en het is niet altijd zo dat als je samen bent dat je dan niet eenzaam kan zijn.
Ik ben overdag ook alleen en vind dat ook niet erg. Vanochtend heb ik de Kerstviering op TV gekeken en daarna het Urbi et Orbi van de Paus en Rome. Dat is voor mij het echte stukje Kerst. Liefst was ik zelf naar de kerk gegaan maar dat zit er niet in, dus doe ik het zo.
Vanavond ga ik op kantoor met de begeleiding en nog een paar mede-bewoners die alleen thuis zijn, dineren. Morgen ben ik ook thuis en kom ik mijn dag ook wel door hier in mijn gezellige Kersthuisje. Morgenavond komen twee mede-bewoners naar mij en dan gaan we hier samen eten. Ik ga een koude schotel maken. Dus ik ben niet helemaal alleen hoor. Je moet er uiteindelijk toch zelf iets van maken en wat mij betreft komt dat helemaal goed.
Het is ook zo'n onzin dat je heel het jaar alleen en/of eenzaam mag zijn maar die 2 dagen van Kerst mag dat ineens niet, is toch raar?!

Nou, dan mijn week. Die begon heftig want die tweede bult die zondag al pijn deed, ging 's avonds ontzettend veel pijn doen. Zoals ik al schreef zag ik het echt niet zitten om weer naar de SEH te gaan en daar dan heel de nacht te zitten. Ik had zoiets van dan maar pijn lijden, maar hij moet zelf maar open gaan. Daardoor heb ik heel die nacht amper geslapen, ik wist niet hoe te liggen van de pijn. Had wel pijnstillers ingenomen maar die helpen niet zoveel tegen de pijn van zo'n abces.

Maandagochtend ben ik met veel pijn naar de Obesitaskliniek gegaan. De taxi was hier al om 07:00u en Dina nog vroeger. In het ziekenhuis moesten we nog een half uur wachten voor de Bloedafname poli open ging. Daar was ik als eerste aan de beurt met bloed prikken. Ik had een warmte pakking gekregen om op mijn hand te leggen en dat hielp goed, het prikken lukte hierdoor in 1x. Goede tip voor een volgende keer.
Daarna naar het gebouw waar de obesitaskliniek in gevestigd is. Toen ik daar in de wachtkamer zat, voelde ik mijn buik knappen en vlak daarna rook ik ook dat hij open was gegaan. Bah, wat stonk dat. Ik had het idee dat heel de wachtkamer het wel zou ruiken maar Dina zei dat zij niets rook. Ik hoop dat dan maar, dat alleen ik het rook omdat ik er met mijn neus boven hang.
De pijn werd daarna gelukkig wel minder.

Ik werd eerst bij de internist geroepen. Daar een heel gesprek mee gehad, al mijn ziektebeelden en medicijnen door gelopen. Zij vroeg of ik al eens aan medicijnen om af te vallen had gedacht. Ja dus, want ik ben een paar maanden terug er voor bij de huisarts geweest. Ik zou ze in 1e instantie krijgen maar nadat we een formulier voor de zorgverzekeraar in moesten vullen en 1 van de 3 gestelde vragen met Nee moesten beantwoorden, kwam ik toch niet in aanmerking voor vergoeding.
De regels voor vergoeding zijn inmiddels alleen maar meer aangescherpt, doordat er veel misbruik van die medicijnen is gemaakt.
De internist wil eventueel proberen om een brief naar de zorgverzekeraar te schrijven met de vraag of ze voor mij een uitzondering willen maken en de medijnen wel willen vergoeden. Maar de kans dat ze dat doen is wel heel klein.

Daarna naar de dieetiste, daar over mijn overgewicht en eetgewoonte moeten vertellen. Ik heb eerlijk verteld dat ik een hele slechte eter ben en hoe streng ik de laatste tijd mezelf op dieet heb gezet. Zoals ik zelf natuurlijk al weet, vond zij dat ook geen goed dieet. Ik had een half uurtje bij haar en dat half uur vloog om.
Daarna had ik een half uur gesprek met de psycholoog, daar weer dezelfde vragen en ook over mijn voorgeschiedenis, wat ik allemaal al heb mee gemaakt. Dat vond ze nogal indrukwekkend en ik heb niet eens alles kunnen vertellen omdat ook hier de tijd omvloog.
De volgende die mij kwam halen was de fysiotherapeut. Bij hem ben ik gewogen en met enige moeite mijn lengte gemeten. Bleek dat ik al 10 cm gekrompen ben. Ik was altijd 1.76m en nu nog maar 1.66m
Hij vond het goed van mij dat ik al 2x per week bij de fysio conditietraining doe en daar moet ik vooral mee door gaan.

Na deze gesprekken moest ik naar de chirurg. Gelukkig hadden we voor die tijd een poosje pauze want Dina en ik hadden niet eens de kans gehad om onze boterham, die we als ontbijt bij ons hadden, op te eten. Ondertussen kwamen er ook andere mensen in de wachtkamer zitten, zij hadden dezelfde screening gehad en moesten ook wachten op de chirurg. Terwijl wij zaten te wachten, zagen we de internist, dieetiste, psychologe, fysiotherapeut en chirurg een ruimte binnen gaan. Daar gingen ze over ons vergaderen.

De chirurg was een aardige, rustige man. Hij vertelde dat ze besloten hebben dat ik vanwege mijn zwakke gezondheid en buikproblematiek, niet geopereerd kan worden. Een operatie voor een maagverkleining is voor mij ook een te groot risico. De fysio en psycholoog vinden het niet nodig om mij terug te zien, dat doe ik goed. De dieetiste heeft nog wel adviezen voor mij en de internist gaat dus proberen om aan de medicijnen voor mij te komen.
Volgens mij zei hij dat ik van de internist of dieetiste nog bericht zou krijgen, maar inmiddels heb ik bericht gehad dat ik 28-12 een telefonische afspraak met de chirurg heb.
Terwijl zowel Dina als ik hebben gezegd dat ze niet kunnen bellen maar moeten mailen *zucht* Ik heb dus maar weer een mail met uitleg gestuurd en nu gaat hij mij woensdag mailen. Ik ben benieuwd wat voor bericht ik dan ga krijgen.

Om 13:00u was ik weer thuis en toen heb ik meteen naar de thuiszorg laten bellen om mijn buik te verschonen. O ja, de chirurg wilde mijn buik zien dus ik vertelde dat dit wel mocht maar dat hij open was gegaan en het waarschijnlijk een zooitje was onder het verband. Toen hoefde hij dat stuk buik niet te zien.
De thuiszorg kwam om half 4 en het was dus echt een enorme zooi, heel het verband was verzadigd. Na het spoelen begon te nieuwe wond ook nog eens flink te bloeden en ze kreeg het maar niet gestopt. Ze heeft een hele tijd met haar hand op de wond staan duwen en daarna op hoop van zegen met extra gazen als soort drukverband de boel dicht geplakt. Ik moest het wel in de gaten houden maar gelukkig kwam er niets door het verband heen. Dat was me een dagje wel zeg!!

Dinsdag heb ik mijn chirurg in Breda gemaild over de uitslag van het Bravis en over mijn buik, wat er allemaal gebeurd was. Hij mailde al heel snel terug dat hij mij wilde zien om een kweek uit mijn buik te maken. Ik vroeg mij namelijk af of de antibiotica nog wel iets doet, gezien de abcessen. Vandaar de kweek om te kijken of de antibiotica nog iets doet en wat hij anders zou kunnen geven.
Dus woensdag weer richting ziekenhuis voor de kweek. De chirurg merkte nu ook op om volgend jaar de stoute schoenen aan te trekken en mij toch te opereren. Maar hij maakt zich wel veel zorgen over hoe ik dan uit de operatie kom. Ik heb gezegd dat hij de stoute schoenen nog maar even moet laten staan. Eerst maar even bericht van het Bravis afwachten of het lukt met de medicijnen en anders probeer ik toch nog wat langer op mijn eigen manier om meer af te vallen. Hoe minder gewicht, hoe veiliger.

Donderdag mocht ik alweer naar het ziekenhuis, deze keer naar de longverpleegkundige en longarts. Dit werd wel een leuk, gezellig bezoek want ik had in het ziekenhuis een ontmoeting met mijn naamgenoot Conny. Zij heeft heel lang gewerkt op de woongroep waar onze Jan woonde en heeft hem verzorgd. We hadden vroeger, toen ik zelf nog auto kon rijden en Jan ging ophalen/terugbrengen, een heel goed contact samen. Een aantal jaar geleden is zij mee geweest met een busreisje t.g.v. Jan zijn verjaardag, maar toen hebben we elkaar weinig gesproken. Dus het was al heel lang geleden dat we met elkaar gekletst hadden. Toevallig moest Conny donderdagmiddag ook in het Amphia zijn, dus hebben we samen afgesproken. Het was zo leuk en gezellig met elkaar. Echt ouderwets alsof al die jaren die er tussen hebben gezeten, er niet zijn geweest, zo raar is dat maar ook zo leuk en goed. We hebben een hoop foto's van onze ontmoeting gemaakt.
De longarts was overigens tevreden. Ik heb verteld dat ik in Helmond een longtest heb gehad die erg slecht was. Mijn longarts vond dat niet gek. Volgens hem hadden ze geen longtest moeten doen want kan dat bij mij niet. Zo'n test zal altijd slechte resultaten geven zei hij. Tja, dat wist die longarts natuurlijk niet want die heeft pas nadat ik in Helmond ben geweest mijn gegevens opgevraagd. En ik wist dit zelf ook niet, was mij niet eerder verteld.

Vrijdag en gisteren heb ik rustige dagen gehad. Mijn buik is, nu de abcessen open zijn weer wat rustiger. Vanochtend troffen we wel een verrassing aan. Toen de thuiszorg er was en het verband verwijderd werd, bleek ik een fikse bloeding te hebben gehad. Ik heb er zelf niets van gemerkt, misschien is het vannacht in mijn slaap gebeurd. Het was een 'mooie kerstkleur' dat vuurrode verband, om in de kerststemming te blijven. Zo gebeuren er soms rare dingen in dat lijf van mij.

Ondanks alle ellende had ik ook best een leuke week want ik ben erg verwend. Zo had ik dinsdag bezoek van Dielly, zij kwam weer de comunnie brengen en ook een volle tas met boodschappen. Het waren zoveel boodschappen, die kon ik alleen niet allemaal op dus ik heb 's avonds wat spullen mee naar kantoor genomen en aan andere clienten uitgedeeld, die waren er ook erg blij mee.
Woensdagmiddag kreeg ik bezoek van Nel, mijn vrijwilligster van de Zonnebloem. Zij had een kerstattentie namens de Zonnebloem Etten-Leur bij en ook nog een mandje met hyacinten, die kreeg ik van haar.
Donderdagochtend ging de bel en dacht ik dat het de taxi was om naar de dagopvang te gaan. Ik kon niet vanwege het ziekenhuisbezoek en riep al door de intercom: "Ik ga niet meeeee....". Staat er even later iemand voor mijn voordeur met een groot boeket. Dit bleek een kerstboeket te zijn, van iemand die ik via Lourdes ken. 'S middags kreeg ik in het ziekenhuis van Conny ook weer een plantje. Dus ik ben echt super verwend deze week, ik heb niets te klagen!

Dan wens ik jullie nogmaals een Zalig Kerstfeest en maak er een mooie laatste week van 2022 van!

aanklikken voor vergroting


Zondag 18 December 2022:

Maandag begon de week weer op de dagopvang en ik ben voor het eerst na mijn ziekenhuisopname, weer naar de fysiotherapie geweest. Dat ging boven verwachting best goed.
Dinsdag was onze Kees jarig en hij heeft mij 's avonds opeghaald om even bij hem thuis een bakske te drinken t.g.v. zijn verjaardag. Hij heeft mij ook weer thuis gebracht. Heel fijn om niet met de deeltaxi te hoeven. Het was gezellig bij hem en mijn schoonzus en de hondjes.

Woensdagochtend mocht ik weer naar het ziekenhuis voor controle bij de chirurg. Mijn buik zag erg rood maar op dat moment kon hij er weinig aan doen. Ik heb nog steeds een onderhoudsdosis antibiotica en we hoopte dat deze er voor zou zorgen dat er geen nieuwe abcessen komen. Maaike waarschuwde mij nog bij het weggaan dat ik geen gekke dingen moest uithalen en zij mij dit jaar niet meer in het ziekenhuis wilde zien. Dat ik moest gaan genieten van de feestdagen. Dat hoopte ik zelf ook. Verder hebben we gesproken over wat er in Helmond allemaal gebeurd en besproken is. Ik gaf aan dat ik eigenlijk niet terug naar Helmond wil, ik vind het daar geen fijne chirurg. Misschien is hij heel kundig maar zijn manier van omgaan met mensen, die staat mij niet aan. Als het mij lukt om af te vallen dan kan ik in Breda ook geopereerd worden, dus ik blijf dan liever in Breda daar is het ook veel vertrouwder.
Ik ben gewogen en dat maakte mij blij want ik ben inmiddels 7 kilo afgevallen. Ik moet er eerlijk wel aan toevoegen dat dit niet op de goede manier is gedaan, ik eet gewoon bijna niets. Had daar dinsdag met Kees al een discussie over. Maar dit is voor mij de enige manier waarop ik weet dat ik af kan vallen. De dokter heeft niet gevraagd hoe ik het heb gedaan, dus die vond het goed van mij en was er blij mee.

Donderdag weer naar de dagopvang waar we te horen gekregen dat het kerstdiner wat we er a.s. donderdag zouden hebben niet door mocht gaan. Bezuinigingen, geen geld!!
De mensen waren er verdrietig over. Zelf zou ik er donderdag niet zijn i.v.m. ziekenhuisbezoek maar vond het bericht ook niet leuk. Begrijp ook niet waarom er buiten ons om beslist word, want had anders een extra bijdrage gevraagd. Dat hadden de meeste mensen er wel voor over gehad. Nee, er word gewoon van bovenaf besloten dat het niet mag en eigenlijk mocht het personeel niet eens vertellen waarom niet. Stom toch!!
Toen ik 's avonds thuis kwam, lag er ook nog een brief in de bus dat er vanaf 1 januari van alles gaat veranderen op de dagopvang. Ook allemaal zaken die niet eerst besproken worden met ons terwijl het best grote veranderingen zijn en ik het zeker niet fijn ga vinden. We hebben nu 4 aparte groepen en na nieuwjaar gaan ze ons allemaal bij elkaar zetten, dus meer drukte. En starten we in het "warm hart" dat is een centrale ruimte van het restaurant gedeelte in de hal. Daar starten we met zijn allen. 'S middags moeten we daar ook met z'n allen gaan eten, dus niet meer koken per groep. En aan het eind van de middag verzamelen we daar weer voor de taxi. Loop je dus 3x heen en weer, terwijl veel mensen niet goed uit de voeten kunnen. Ik heb er mijn bedenkingen bij, maar we gaan het zien.

Ook hier bij Amarant kreeg ik van de week een brief dat de zorg gaat veranderen in het kader van bezuinigingen en personeelsgebrek. Daar krijgen we allemaal nog een gesprek over, wat er voor ons gaat veranderen. Volgens mij kan er bij mij weinig veranderen want ze dan al bijna niets voor mij. Als ze maar niet gaan bezuinigingen op de thuiszorg, want die wordt betaald door Amarant omdat die mijn wondzorg niet kan leveren. Het gaat er allemaal niet leuker op worden, dat is 1 ding wat zeker is. Maar het gekke is dat ik per 1 januari wel weer meer moet gaan betalen aan het CAK om hier te kunnen wonen, voor mijn zorg. Waar gaat dat geld dan allemaal naartoe? Zo ook bij de dagopvang, daar moet je ook eigen bijdrage voor betalen, maar ze kunnen er ons niet de zorg voor geven die we nodig hebben. Waar betalen we dan voor?! Maar ja, we mogen niet klagen want in Nederland schijnt het nog goed geregeld te zijn vergeleken met andere landen?!

Ik was donderdagmiddag wel op tijd thuis om naar Dana Winner te gaan. De taxi kwam ons al vroeg ophalen waardoor we iets na half 7 al in Oudenbosch waren en de Basiliek zou om 19:15u open gaan. Het was te koud om buiten te wachten, dus zijn we even een cafe in gedoken om iets te drinken. Daarna naar de Basiliek en daar was het me toch koud brrrr. Ik was blij dat ik een deken mee had genomen om over mijn benen te leggen.
Om 20:00u begon het concert en begon Dana met het 'Stille Nacht". Het 1e couplet kon ik heel goed horen/verstaan. Bij het 2e couplet begonnen de muziekinstrumenten mee te spelen en vanaf toen hoorde ik niets meer van de zang van Dana. Ik hoorde alleen nog een 'gejank' van de muziekinstrumenten, maar kon Dana helemaal niet horen zingen. Uit het 'gejank' kon ik geen enkele melodie halen dus ik heb totaal niets aan het concert gehad.
In 1e instantie denk ik dan dat iedereen het niet kan horen, maar rondkijkend zag ik de mensen mee zingen en een beetje mee deinen op de muziek. Dus tja, toen begreep ik wel dat zij wel zaten te genieten en het aan mij lag. Ik was boos op mezelf waarom ik mezelf dit had aan gedaan. Ik had toch kunnen weten dat muziek met CI niets is. Heb ik de herinneringen aan het vorige concert dan mooier gemaakt dan ze toen waren? Ik weet het niet, maar ik had er nu helemaal niets aan.In mijn herinnering was de kerk vorige keer ook veel mooier in kerstsfeer versierd dan nu. Verdomme, waarom laat ik mij leiden door nostalgie, herinneringen aan vroeger toen ik beter kon horen en nog wel naar concerten en musicals kon. Als ik beter nadenk weet ik toch dat ik met de CI geen muziek kan luisteren. Dat ik maar 19 elektroden in mijn hoofd heb, die dus maar 19 verschillende toonsoorten naar binnen kunnen sturen en dat dit veel te weinig is om iets van muziek te maken.
Stilletjes ook op de ringleiding gehoopt, maar die kan het niet doen omdat Dana Winner haar eigen geluidsapparatuur bij heeft en dit kan niet op de ringleiding aangesloten worden. De microfoons van de kerk zijn aangesloten op de ringleiding. Maar die kunnen ze niet voor mij open zetten want dan krijgt iedereen het geluid via die microfoons te horen en ook via de apparatuur van Dana. Dan klinkt alles dubbel dus dat gaat ook niet.
Waarom heb ik mij dat alles niet van tevoren bedacht, dan had ik mij een hoop verdriet bespaard. Ik vind het zo dom van mezelf.
Het was ook ijskoud in de kerk. Mijn deken was wel lekker maar mijn voeten waren als bevroren en als je koude voeten hebt, dan kan je niet warm worden. Dus ik heb ook nog voor niets kou zitten te lijden brrrrrbrrrrrbrrrr

Wat de avond een beetje goed maakte is dat aan het eind van de avond, toen ik samen met Rina op de taxi stond te wachten achter in de kerk. Alle bezoek was al weg, alleen de vrijwilligers waren nog aan het opruimen. Op een gegeven moment komt Dana Winner naar achter gelopen om naar huis te gaan. Ze had haar hondje bij zich, een mooi lief bruin hondje met een jasje aan. Ze wilde weg gaan en keek toevallig mijn kant op en zag mij zitten. Ze riep toen "Oh mevrouw, zit u hier nog" en kwam op mij toelopen en vroeg hoe ik het had gevonden. Het is dat Rina meteen zei dat ik er niets van verstaan had, anders had ik gezegd dat het mooi was geweest. Nu heb ik uitgelegd waarom ik het niet kon verstaan en dat vond ze heel erg. Maar ze wenste mij wel hele fijne feestdagen. Dat vond ik wel heel leuk dat ze zo spontaan naar mij toe kwam. Doordat het zo plotseling gebeurde, ben ik vergeten om een foto te maken.
Onze taxi kwam rond 23:15u maar toen moesten we eerst mee naar Roosendaal om daar nog mensen af te zetten en we moesten er ook iemand ophalen. Het was glad door ijzer maar gelukkig hebben we daar onderweg niet veel last van gehad. We zijn iets na middernacht veilig thuis gebracht. Ik ben meteen mijn bed ingedoken maar het duurde wel lang voor ik kon slapen met mijn ijskoude voeten.
Dat was voor mij dus een teleurstellende avond maar gelukkig heeft Rina en alle andere bezoekers van de uitverkochte Basiliek wel genoten van de avond, ik was de uitzondering op het geheel.

Vrijdag was ik nog een klein beetje in een dip er van, maar verder ging het wel. Tot vrijdagmiddag, toen begon mijn buik weer pijn te doen en halverwege de middag begon ik een vieze geur te ruiken. Ik wist niet wat het was maar ging op een gegeven moment denken dat het van de buik moest zijn. Vrijdagavond heb ik de thuiszorg toch maar gevraagd of ze even extra wilde komen om naar mijn buik te kijken. Toen bleek er inderdaad ergens wat viezigheid uit te zijn gekomen, en dat had ik dus geroken. Nadat de buik gespoeld en verzorgd was, rook ik het niet meer.
Maar ik had 's nachts wel veel pijn en kon daardoor slecht slapen omdat ik ook niet lekker kon liggen.

Gisterochtend kwam de thuiszorg en toen het verband er af ging, kwam er een grote bult tevoorschijn....de schuldenaar van de buikpijn, een nieuw abces. Tja, er zat niets anders op dan het ziekenhuis te bellen. De thuiszorg heeft de SEH gebeld en ik kon komen. Daarna taxi Goverde gebeld en die kwamen meteen om mij op te halen, zij zijn nog sneller dan de ambulance!
Ik was er niet zo blij mee dat ik naar de SEH moest, ten eerste omdat ik wist wat er zou gaan gebeuren maar ook omdat je daar altijd zo lang moet wachten.
En ja hoor, ook gisteren verliep het weer zo. Ik was om 13:00u op de SEH en ging rond 21:00u pas naar huis. Eerst heel lang in de wachtruimte moeten wachten. Om 16:00u werd ik eindelijk naar een behandelkamertje gebracht. Als je dan denkt zo geholpen te worden, niet dus. Eerst bloed prikken waardoor je al een uur op uitslagen moet wachten. Opnieuw bloed prikken vanwege afwijkende waarden, weer een uur wachten. Dan komt de co-assistent kijken, die moet weer gaan overleggen met zijn supervisor. Dan komt hij terug met een arts-assistent, zit ook bijna een uur wachttijd tussen. Dan moet die weer overleggen met zijn supervisor. En al die tijd lag ik in mijn uppie achter de gesloten gordijnen en dan duurt het wachten superlang hoor. Het was inmiddels 19:00u toen er eindelijk een chirurg aan mijn bed verscheen. Hij had hetzelfde behandelplan als wat ik al aan de co-assistent had verteld. Het abces open maken onder plaatselijke verdoving. Niet fijn maar dan mocht ik daarna wel naar huis, bij een OK had ik moeten blijven.
Een half uur later kwam de arts-assistent om het open te maken. Daarna moest ik weer een tijd wachten op een verpleegkundige die de wond moest verbinden. Dat verbinden ging wel heel amateuristisch want ze had niet voldoende wondmateriaal. Ik dacht bij mezelf, laat ze maar doen dan laat ik de thuiszorg straks wel komen om het goed te doen. Als ik met het verband van het ziekenhuis was gaan slapen had mijn bed vanochtend rood gezien. Tegen 21:30u was ik eindelijk thuis pffffft wat een dag was dat!!

De thuiszorg was er supersnel en was verbaasd over het aanbrengen van het verband maar ook over de plek waar mijn buik was open gemaakt. Het abces zelf was niet open gemaakt maar een stukje er onder. Hij zei al te verwachten dat het abces zelf ook nog open zou gaan want op deze manier kon de viezigheid er niet goed uit. En de huid op het abces was al heel dun. Hij had het met de pincet zo open kunnen maken, maar omdat het erg pijnlijk was, deed hij dat maar niet. Wel heeft hij alle wonden, de oude en de nieuwe gespoeld en verder verzorgd en de buik goed afgeplakt, zodat ik niet bang hoefde te zijn voor lekkages.
Ondanks de pijn heb ik vannacht goed geslapen maar ik was gisteravond ook helemaal uitgeput. Ik werd vanochtend om 10:30u wakker gebeld door de thuiszorg. Zoals we gisteravond al dachten is het abces zelf vannacht ook open gegaan en onderin zit nog een verdikking die erg rood en pijnlijk is. Dat heb ik gisteren op de SEH ook aangegeven maar daar hebben ze verder niets aan gedaan. Hopelijk loopt dat goed af want ik ben niet van plan om weer uren op de SEH te gaan zitten.
Morgen moet ik al heel vroeg naar de Obesitaskliniek in Bergen op Zoom, om 07:00u moet ik al vertrekken. Daar moet ik ook naar de chirurg, wie weet kijkt die ook naar de buikwonden en kan hij evt iets doen, indien nodig? Ik vind het best spannend. Als het goed is krijg ik aan het eind van de ochtend ook te horen wat de mogelijkheden voor mij zijn.
Donderdag naar de longarts en longverpleegkundige. Dus deze week geen dagopvang maar ziekenhuisbezoeken. En dan is het bijna Kerst, ik hoop dat er deze week geen nare dingen meer gebeuren. Het kan zo wel weer!!

Mijn Kerstattenties voor de thuiszorg en begeleiding zijn ook klaar, de post heeft vrijdag eindelijk gebracht wat ik nodig had, zodat ik het af kon maken. Sommigen hebben hun tasje al gekregen, en de anderen moet ik nog zien hoe zij die krijgen. Niet iedereeen komt nog hier voor de Kerst. Maar ook dat zal wel goed gaan komen.
Ik kreeg van de week ook nog leuke post van Sinterklaas. Die man begint echt oud te worden want hij was vergeten een cadeautje bij mij af te geven en kwam daar in Spanje pas achter hahahaha
Ook kreeg ik leuke kerstpost met een cadeau er in, een mooie houten Kerstengel. Naast alle gewone kerstkaarten van familie, vrienden, lichtpuntjespost, kaartenclub enz. Wat dat betreft was het wel een verwenweekje.

Hier wat foto collages. Als je op die met de Kerstkaart drukt dan kom je uit op een aparte pagina waarop mijn Kerstkaart voor dit jaar staat.

aanklikken voor vergroting


Zondag 11 December 2022:

Sinterklaas was leuk en gezellig. Zondagmiddag heb ik het samen met 4 mede-bewoners gevierd. We hadden lootjes getrokken en voor 5 euro iets gekocht. Ik had lekkers gehaald zoals, taart, pepernoten, chocolade, chocolademelk, chips en frisdrank. We hebben er een leuk feestje van gemaakt. D.m.v. dobbelen mochten we cadeautjes pakken en uitpakken en dat ging goed. Ik kreeg een fles Robijn wasmiddel, niet iets waar ik op had gerekend maar ik vond het wel grappig en het komt uit een goed hart. De jongen die mij getrokken had is doof-blind en is zelf op stap gegaan om dit voor mij te kopen. Hij zei er nog bij dat het heerlijk ruikt. Helaas ben ik allergisch voor wasmiddel met parfum, dus ik heb er zelf niets aan.......wil iemand een fles Robijn, gil maar hahaha.
Ik ben blij dat het goed verlopen is, dat we het samen leuk en gezellig hebben gehad. Ik had het georganiseerd dus dan hoop je dat het goed loopt.

Maandag ben ik weer voor het eerst na mijn ziekenhuisopname naar de dagopvang geweest. De mensen waren blij dat ik er weer was, en dat vond ik zelf ook. Leuk om te horen is dat.
Op de dagopvang hebben we ook Sinterklaas gevierd en ook daar was het leuk en gezellig. Ik had leuke cadeautjes gekregen, ook hier hadden we voor 5 euro gedaan. Ik kreeg een kerstbal, kerstservetten, een schaaltje in de vorm van een kerstboom met kerstchocolade erbij, een chocolade letter en rolletjes cadeaulint. Alle cadeautjes komen van pas. Een mede-cliënt had voor iedereen een rijm gemaakt en dat had zij echt fantastisch gedaan. Hele leuke rijmen en voor mij had ze een hele lieve rijm gemaakt. Dat is ook een gave om zo goed te kunnen rijmen.
Zo was het ook hier een hele leuke dag en was ik blij dat ik weer naar de dagopvang kon, anders had ik dit ook moeten missen.

Dinsdag zou de begeleiding komen helpen om mijn kerstboom en kerstspullen te zetten. Helaas hadden ze weer eens weinig tijd en kon ze uiteindelijk alleen helpen om de kerstboom in elkaar te zetten. Ik heb geholpen om de takken uit te vouwen en zij zette de boom in elkaar. Ik heb zelf - in etappes - de kerstspulletjes op de kasten gezet.
Na de lunch was ik even om boodschappen en kwam ik Rina tegen, zij woont hier ook in de flat. Ze vroeg hoe het met de boom ging, vertelde ik dat de lichtjes en ballen er nog in moesten. Zij bood toen aan om dat te komen doen en zo is mijn kerstboom toch dinsdag klaar gekomen.
Doordat ik zelf ook bezig was geweest maar daarvoor veel te wankel ben.....toch willen proberen, met alle gevolgen van dien. Ik viel achterover bovenop mijn salontafel en daar kon een van de poten niet tegen. Daarna had ik een driepoot salontafel. Gelukkig heb ik een heel handige broer en donderdagavond kwam hij om de tafel te repareren, dat is gelukt, bedankt Kees!
Woensdag ben ik ook nog bezig geweest met de kerstspulletjes en inmiddels zit ik nu in een gezellig kersthuisje. Ik kan hier echt van genieten en ik kom zo de decembermaand wel door hoor!

Ook ben ik nog druk bezig met mijn "geheim project" zoals ik het voor de begeleiding noem. Gistermiddag was ik bezig en toen kwam de begeleiding binnen. Nog voor hij binnen was, riep ik dat hij hier niet mocht komen
Helaas kan ik er nu niet mee verder. De post moet nog spulletjes bezorgen, die zijn al een week geleden gepost en nog steeds niet bezorgd. Het is te merken dat het druk is bij de post. Ik heb de PostNL-app en daarin kan je zien of en welke post er naar je onderweg is. Ik zou woensdag al een aantal kaarten krijgen, die zijn gisteren pas bezorgd. Woensdag, donderdag en vrijdag is er gewoon geen post bezorgd, terwijl er volop in de app stond. Dat is wel een beetje balen nu met de kerstpost, daar geniet ik altijd zo van.

Verder gaat het weer zijn gangetje. De buik is momenteel weer rustig, voor zolang het duurt. Woensdag moet ik op controle bij mijn chirurg in Breda.
Door de valpartij heb ik wat last van mijn rug, dat zal ook wel weer over gaan. Donderdagavond ga ik iets leuks doen, eindelijk! Ik ga naar een optreden van Dana Winner in de Basiliek in Oudenbosch. Drie jaar geleden ben ik daar ook geweest en dat was toen heel mooi. Ondanks dat ik niet alle liedjes goed kon horen en er pas later achter kwam, welk lied zij aan het zingen was. Het was toch heel mooi, de sfeer alleen al in de Basiliek. Nu komt ze donderdag dus weer optreden en ga ik er weer naartoe. Ik zit nu wel op een betere plaats dan toentertijd, misschien scheelt dat ook met horen of doet de ringleiding het deze keer wel (toen niet) Ik wil gewoon al de sfeer mee maken om van te genieten. Het is alleen hopen dat het met de taxi goed gaat, duimen jullie mee?!

aanklikken voor vergroting


Zondag 4 December 2022:

Hier ben ik weer, nadat jullie mijn blog een weekje moesten missen. Dat kwam voor mijzelf ook geheel onverwachts. Zoals jullie in mijn laatste blog konden lezen, ging het eigenlijk best lekker.
Dat veranderde helaas dezelfde nacht nog. Ik kreeg in de nacht van zondag op maandag (20/21 november) ineens een ouderwetse schudaanval. Gelukkig heb ik mijn medicijnen daarvoor altijd bij mij liggen, die kon ik nog zelf pakken en innemen. Verder rest er dan niets dan het schudden door te maken en te wachten tot de medicijnen gaan werken, de aanval afzwakt en ik weer in slaap val door de medicatie.
Toen ik 's ochtends weer wakker werd, ging het eigenlijk wel. Ik was wel moe en spierpijn van al dat geschud, maar ik was van plan om naar de dagopvang te gaan. Dat zei ik ook tegen de thuiszorg. Maar na mijn wondverzorging, terwijl de thuiszorg zat te rapporteren, begon ik weer te schudden in mijn rolstoel. Ik had mijn handen onder mijn benen gestopt, zodat het niet op zou vallen maar het was niet meer te verbloemen. Ik ben in bed gestopt, weer medicijnen ervoor ingenomen en tja, toen was er van naar de dagopvang gaan geen sprake meer.
De thuiszorg heeft de begeleiding ingelicht en ik had gevraagd of de begeleiding mijn huisarts wilde bellen om te vragen of zij bloed wilde prikken. Ik had ook flink koorts en was bang dat ik weer een sepsis zou hebben, ik herkende de klachten.

'S middags om half 5 werd ik wakker gemaakt door de begeleiding. Ze waren al eerder geweest maar ik was zo diep in slaap, dat zij mij niet wakker kregen. De huisarts wilde dat we contact op zouden nemen met de chirurg. Dus heb ik ze naar de Poli laten bellen maar daar werd gezegd dat de huisarts dat moest regelen, lekker op elkaar afschuiven dus.
Ik had zoiets van laat maar zitten, ik mail wel naar Maaike (de assistente van mijn chirurg) Dus haar een berichtje gestuurd en ondanks het late tijdstip, reageerde zij meteen terug. Mijn chirurg was op vakantie maar ze vond dat ik naar de SEH moest. Daar ben ik vaker 's avonds geweest en dat ik er tot 's nachts lag, dus daar had ik geen zin in. Ik dacht ik slaap nog wel een nachtje en misschien gaat het daarna beter.

Helaas bleek ik mij dinsdagochtend niet beter te voelen en ik had ook nog steeds koorts. Ik heb gewacht tot de thuiszorg kwam, zodat we konden zien hoe mijn buik er uit zag, want die deed namelijk na de aanvallen flink pijn.
De thuiszorg heeft na de verzorging naar Maaike gebeld en zij heeft geregeld dat ik naar de SEH kon. We moesten alleen zelf de ambulance bellen. Tja, hoe doe je dat?
De huisarts dacht ik. Dus thuiszorg naar de huisarts gebeld maar kreeg een bandje dat die in overleg waren en niet bereikbaar, alleen voor spoed. De thuiszorg wist niet goed of het spoed was en durfde niet te bellen.
Ik opperde om het ziekenhuis dan te bellen, die zouden het toch ook wel weten. Dat gedaan en ze werd door verbonden met de SEH maar daar werd de telefoon niet opgenomen.
Weer gebeld en weer naar een ander nummer door verbonden en daar lukte het dan eindelijk. Ze zouden zodra er een zorgambulance vrij was, die mijn kant op sturen.

Van de ambulance moest er wel iemand bij mij blijven tot de ambulance kwam en ook wilde ze dat er iemand met mij mee ging. Gelukkig was Dina daartoe bereid.
De begeleiding was inmiddels ook gewaarschuwd en die is bij mij gebleven tot de ambulance mij tegen half 12 - 12 uur op kwam halen.
De verpleegkundige ging eerst mijn bloeddruk enz opnemen. De bloeddruk bleek heel laag te zijn 60/40 en ik kreeg meteen een infuus met extra vocht. Daarna werd ik op de brancard gelegd en richting ziekenhuis gebracht. Daar zat Dina al op mij te wachten. Voordeel van de ambulance is dat je meteen op een kamertje wordt gelegd en er ook vrij direct een arts bij je komt.
Het ging eigenlijk vrij snel. Er werd bloed geprikt en vanwege de lage bloeddruk en ontsteking in mijn buik werd ik meteen opgenomen. Later bleek uit de bloeduitslag dat mijn nier het bijna niet meer deed, nog maar 8% nierfunctie had ik en dat was kritiek.
Alle medicijnen werden meteen gestopt en het infuus met vocht werd opgehoogd waardoor ik in korte tijd heel veel vocht toegediend kreeg.
De eerste dagen was ik flink ziek en suf, gelukkig sloeg de behandeling aan en ging mijn nierfunctie omhoog. Nu zit ik weer rond de 30-35% en dat is voor mijn doen goed.
Dat is dus weer eens net goed afgelopen. Het was wel even spannend hoor want voor hetzelfde geld was het niet gelukt en had ik aan de dialyse gemoeten voor de rest van mijn leven.
Afgelopen dinsdag ben ik weer ontslagen uit het ziekenhuis om thuis verder te herstellen.

Woensdag moest ik al weer naar het Elkerliek ziekenhuis in Helmond voor de uitslag van de second opinion. Ik heb dat door laten gaan, anders had het weer afgezegd moeten worden en nog langer moeten wachten.
Nou zoals ik al had verwacht komt er voorlopig geen operatie. Ik heb code rood gekregen. Zowel de anesthesist als de longarts vinden mij een 'matige patiënt' en zijn bang dat ik de narcose/operatie niet aan kan. Ook de chirurg is bang dat ik tijdens de operatie kom te overlijden. Dat is eigenlijk hetzelfde verhaal als wat ze in Breda zeggen. Al denk ik dat ze zich vergissen..... als je op papier leest wat ik allemaal mankeer en bloeduitslagen erbij enz, dan kan ik mij indenken dat ze dat denken. Maar dan hebben ze mij nog niet mee gemaakt, ik ben sterker dan ze denken!! Denk ik zelf dus. Ik ben onderhand al 4-5x bijna dood verklaard en ben er nog steeds.....dus ik wil maar zeggen!!

Afijn, de chirurg wil dat ik eerst naar de obesitasklikiek ga, om te kijken of daar iets aan mijn overgewicht gedaan kan worden. Als dat niet kan dan moet hij een brief hebben waar dat in staat. Deze brief is eigenlijk bedoeld om hem in te dekken. Stel dat ze niets kunnen met mijn overgewicht en ze besluiten toch de buikoperatie te doen, als er dan iets gebeurd dan heeft hij die brief achter de hand als bewijsmateriaal.
19 december kan ik al terecht in de obesitaskliniek van het Bravis ziekenhuis in Bergen op Zoom. Ik ben heel benieuwd hoe het daar af gaat lopen. Volgens mijn huisarts en chirurg in Breda kan een maagoperatie bij mij niet. Daarnaast vraag ik mij zelf af, als de artsen mij niet aan mijn buik durven te opereren omdat ze bang zijn dat ik daar niet doorheen kom, zouden ze dan in het Bravis mij wel durven te opereren?? Daar is het risico dan toch net zo groot?! Dat zijn vragen voor de 19e. Ik ben dan de hele ochtend zoet met de intake. Ik moet naar een internist, dietist, psycholoog, fysiotherapeut, chirurg..... een hele rits.

Afgelopen vrijdag kreeg ik een leuk bericht vanuit de Zonnebloem. Er werd gevraagd of ik 6 dec mee wilde werken aan een promotiefilm voor de wintertaxi. Een aktie van de Zonnebloem in de maand december. Alles was geregeld, ik had mijn afspraken voor die middag al verzet. Wat denk je, komt er 's avonds een berichtje dat het plan toch niet door kon gaan. Ze hadden voor iemand gekozen die dichter bij de opname plaats woont. Dat was balen, want ik had wel zin in iets leuks.

Gelukkig ga ik vanmiddag wel iets leuks doen, althans ik hoop dat het leuk en gezellig gaat worden. De Sinterklaasviering samen met andere bewoners. En morgen ga ik weer starten op de dagopvang en vieren we daar ook Sinterklaas. Ik heb afgelopen week via de post ook al een mooi Sinterklaaspakket ontvangen en ook gisteren kwam er weer leuke Sinterklaaspost binnen met cadeautjes en een prachtig gedicht. Dat zijn de genietmomenten.
Dinsdag komt de begeleiding helpen om de kerstboom te zetten, dan komt mijn huisje weer in Kerstsfeer, daar geniet ik ook altijd van. Verder heb ik het druk want de kerstkaarten moeten geschreven worden en ik ben bezig met bedankjes voor o.a. thuiszorg, begeleiding en nog wat mensen. Vervelen doe ik mij dus niet de komende tijd. Nu hopen dat de gezondheid in elk geval dit jaar stabiel blijft!
Iedereen die vandaag of morgen Sinterklaas gaat vieren, heel veel plezier en geniet er van!


Zondag 20 November 2022:

Het was afgelopen zondag genieten van zowel de Sinterklaasintocht als van het buiten zijn. Het was heerlijk weer, de zon scheen lekker, warm voor deze tijd van het jaar.
Veel mensen hadden daar gebruik van gemaakt en stonden aan de kant van de weg op de Goedheiligman te wachten. Sinds ik hier woon, heb ik het nog niet zo druk gezien tijdens de Sinterklaasoptocht.
En zo leuk de kleine kindjes, gezichtjes vol verwachting, blijdschap maar ook spanning of angst. De ouders/ouderen die ineens weer net zo hard geloven als toen ze kind waren, mooi.
Sinterklaas kwam dit jaar niet te paard. Hij komt sowieso op de Leur aan met de Stoomboot in de Leurse Haven. Daar was het helemaal keidruk zag ik op foto's. Hij trekt dan meestal te paard verder van Leur naar Etten. Dit jaar was 'O zo snel' denk ik moe en kwam Sinterklaas samen met de Burgemeester in een kleine auto richting Etten gereden. Wel vergezeld van heel veel Pieten.
Dit kind kwam goed weg want er stonden ineens een aantal Pieten bij mij, dus snel tijd gemaakt voor een foto.

Nadat de Sint en gevolg de Nobelaer in zijn gegaan voor een groot feest met de kinderen, ben ik nog een rondje door het winkelcentrum gereden. Er staan hier bomen met heel mooi rood blad en daar scheen de zon vol op. Dat was zo mooi, dat ik daar ook foto's van heb gemaakt. Jammer dat op een foto niet altijd de echte sfeer er op komt. In het echt was het vele malen mooier dan op de foto.
Nu een week verder, zijn deze bomen trouwens zo goed als kaal. Maar 's avonds ook wel mooi want er hangen nu lichtjes in en dat maakt het centrum hier ook heel sfeervol.

Verder is er niet zo heel veel gebeurd. Maandag en donderdag ben ik naar de dagopvang en de fysio geweest. Woensdag was een soort verwendagje want ik moest in de ochtend naar de pedicure. Zij heeft mijn voeten weer heerlijk verwend en 's middags kwam de kapper want ik vond mijn haar flink lang aan het worden. Daar is weer een lekker stuk af nu. Kan er weer even tegen.
Ik ben ook bezig geweest met voorbereidingen voor de Sinterklaasmiddag hier op onze woongroep. Uitnodigingen gemaakt en morgen gaan we met de cliënten die mee doen, lootjes trekken.
Erwin en ik nemen dit op ons en zo ook de Kerst. We zijn al weken aan het zeuren of wij voor Sint en Kerst gebruik mogen maken van de huiskamer op kantoor. Die is er tenslotte voor ons. De begeleiding wilde een appartement als kantoor, zodat we dan een huiskamer hebben waar ze leuke dingen kunnen organiseren voor de cliënten. Nu hebben we dat en dan doen ze niets!
Na lang zeuren hebben ze het afgelopen donderdag in de vergadering besproken en we mogen de huiskamer gebruiken maar verder is alles aan ons, zoals het bedenken, organiseren, cliënten uitnodigen, kosten, boodschappen doen etc.
Ik vind het ontzettend jammer dat er niet meer initiatief van hen komt maar Erwin en ik laten ons niet ontmoedigen en we gaan naast de Sinterklaasmiddag ook met Kerst een etentje organiseren!

Je moet het zelf gezellig maken. Zo kwamen we ook op het idee een sjoelavond te houden. Leuk, maar we hebben geen sjoelbak. Geen probleem dacht ik, ik ga gewoon een oproepje op facebook plaatsen. Je weet tenslotte nooit hoe een koe een haas vangt! En inmiddels heb ik een sjoelbak aangeboden gekregen, dus binnenkort kunnen we sjoelen.
Nu nog op zoek naar puzzels van 200 stukjes voor op de dagopvang. Als iemand die thuis heeft staan en er niets mee doet, op 'Dagopvang De Stroming' zijn ze daar heel blij mee.

Oooh we zijn maandag trouwens goed bezig geweest op de dagopvang. Ik zag in de hal van het Anbarg een houten boom staan en die ging ik eens van dichtbij bekijken. Dit bleek een wensboom te zijn. Je kan er wensen in hangen en de 'Vrienden van Avoord' willen gaan proberen om wensen te vervullen.
Dus toen ik terug kwam op de dagopvang, vertelde ik dit en wensbriefjes op tafel gelegd. Nou 's middags kwamen we los en hebben maar liefst 5 briefjes in gevuld.
Er was een wens bij voor een optreden van Willeke Alberti. Niet alleen voor onze groep hoor, maar voor alle cliënten van Avoord (stichting waar Anbarg en dagopvang onder valt).
Iemand had een wens voor een optreden van een taxi chauffeur samen met een zangeres. Hij is al eens eerder komen zingen bij ons maar dat schijnt door bezuinigingen niet meer te mogen.
Een andere mooie wens is van een cliënt die heel graag eens met de machinist op de trein mee wil rijden. De andere wensen ben ik even kwijt.
Ook donderdag zijn er weer wensen ingevuld, dus de boom hangt vol met wensen van alleen al onze dagopvang. Ik hoop dat ze dan toch 1 wens gaan verhoren. Spannend!

Waar ik ook druk mee ben is het verzinnen/maken van Kerstbedankjes voor de thuiszorg en begeleiding. Dat is even werk want ik moet 30 bedankjes maken en ben nog op zoek op er iets bij te doen, iets blijvends als herinnering. Dat is lastig want het moet niet te duur zijn. Het moet een kleinigheidje blijven, 30 is best veel. Koop ik iets van 2 euro dan ben ik al 60 euro kwijt hé. Maar dat komt wel goed. Het is mij de afgelopen jaren ook gelukt, dus nu ook. Ik vind het leuk om voor een ander te zorgen en te verwennen en op deze manier kan ik dat doen en ik ben er lekker mee bezig.

Gistermiddag moest ik even een boodschap doen in het winkelcentrum. Een banketstaaf van de Hema voor bij de koffie/thee, want ik kreeg gisteravond bezoek van mijn broer Kees en schoonzus Jeanne.
Eerst werd ik verrast door Sinterklaas die mij aansprak en waar ik natuurlijk mee op de foto mocht. Sint is er ook voor grote mensen, zei hij zelf hahaha
Werd ik gisteravond weer verrast met een hele leuke surprise. Lekkere handzeep/lotion en een hele leuke Zwarte Piet, zelf gemaakt door Jeanne, met in zijn zak een cadeaubon.
Dat had ik dus niet verwacht want we vieren geen Sinterklaas meer bij Kees, sinds Jan is overleden. Onverwachtse verrassingen zijn het leukst ..... bedankt Sint en Piet (J en K)

Hahaha de thuiszorg vroeg vanochtend wat ik vandaag ging doen. Ik vertelde dat ik mijn blog ging schrijven maar niet veel te vertellen had.......... ik heb toch aardig wat getikt zie ik hahaha

aanklikken voor vergroting


Zondag 13 November 2022:

Zo, de berichten van vorige week in Helmond zijn afgelopen week bezonken en ik ben er zelf weer wat rustiger onder. Ik heb bedacht dat ik er mij druk over kan maken, daar schiet ik niets mee op. Het leven loopt zoals het loopt. Ik heb al vaak gedacht dat als ik terug keek dat iets gewoon zo had moeten gaan of zijn. Dit zal ook wel weer een stukje van het pad zijn dat ik moet gaan.
Er ligt nog niets vast van een maagoperatie o.d. en wie weet is het eens goed dat een gespecialiseerd team eens mee kijkt en misschien wel met andere oplossingen kan komen om mijn gewicht te doen dalen. Wat dat betreft zou ik daar wel heel blij mee zijn.
De verwijzing is gemaakt, dus het is nu afwachten op een oproep. Ik hou er rekening mee dat dit wel even kan duren. Meestal is het 6 weken na verwijzing, dacht ik. Maar het zal daar ook wel druk zijn.
Zo ook met de cardioloog, de oproep rustig afwachten, al maak ik mij over mijn hart minder zorgen hoor.

Mijn buik is deze week weer wat onrustig. Er is weer een nieuwe wond bij gekomen en die doet venijnig pijn. Dat is meestal zo met een nieuwe wond dat deze de eerste 1-2 weken flink pijn kan doen en daarna zwakt het dan af. Ondanks dat vind ik de buik rustiger met de onderhoudsdosis antibiotica dan zonder antibiotica. Het helpt wel maar soms breekt er toch weer een ontsteking doorheen.

Verder was het een rustige week. Op het medisch vlak na, gebeurd er de laatste tijd niet zo veel. Ik heb wel zin om weer eens iets leuks te doen, maar weet niet wat. En als ik ergens naartoe zou willen dan moet ik weer met de taxi, dus ruim van tevoren regelen en weet ik zo snel niet wie er mee zou kunnen/willen gaan. Dan heb ik het alweer gehad en laat ik het maar zo.
Met de scootmobiel er op uit gaat ook niet. Jammer want het is nog lekker zacht voor de tijd van het jaar. Maar dat rotding is niet te vertrouwen. Ik ben van de week zelf maar weer naar de winkel geweest omdat er niet op mijn mail werd gereageerd. De verkoper begon al meteen van dat hij geen nieuwe accu's meer ging betalen want het zou hem steeds 600 euro kosten. Terwijl hij vorige keren zei dat het nog in de garantie viel. Eerst beweerde hij dat er een jaar garantie op zit, begin dit jaar was dat ineens een half jaar en nu niets meer.
Toch kan het ook niet zo zijn dat nieuwe accu's maar een half jaar mee gaan. En dat er elk jaar nieuwe in moeten dat klopt al helemaal niet. Hij moet toch zorgen dat een product in orde is!?
Ik rij al 20 jaar op een scootmobiel maar heb dit nog nooit eerder mee gemaakt. Nu beweerde hij dat de scootmobiel dan extra stroom verbruikt. Maar ja dan kan hij toch nog niet na 15 km al leeg zijn? Volgens hem wel want als hij eerst 15 amp gebruikte en nu 18 amp.......dan gaat hij met technische verhalen beginnen en daar heb ik geen verstand van.
Dinsdagmiddag komt hij mijn scootmobiel ophalen en dan gaat hij er zelf mee rijden om te kijken hoe hij het doet. Ik verwacht al een beetje dat hij dan terug komt met een verhaal dat er niets aan de hand is, en hij ik weet niet hoe ver heet gereden. Ik ben benieuwd? Kon ik maar wat beter onderhandelen, maar wat dat betreft hebben ze mij zo onder tafel gepraat, zakenlui zijn daar wel goed in.

Dus tja geen ritjes door de natuur, geen uitstapjes, geen leuke dingen, dan is het maar saai hoor. 28 november dan gaan we met de dagopvang naar Intratuin naar de kerstshow, dan heb ik eindelijk weer iets leuks om naar uit te kijken.
En vanmiddag komt Sinterklaas hier aan, dan wil ik even buiten gaan kijken want het ziet er weer prachtig uit buiten. Even de sfeer van het Sinterklaasfeest opsnuiven.
Dat doe ik overigens al de hele week want ik ben een trouwe volger van het Sinterklaasjournaal en gisteren natuurlijk naar de landelijke intocht gekeken. Ik ga soms stuk van het lachen hoor, hoe ze alles steeds weer verzinnen. Ik geniet misschien wel meer dan de kinderen hahahaha........leuk toch, weer even een beetje kind zijn. Het kind blijft toch altijd een beetje in ons zitten.


Zondag 6 November 2022:

Deze week draaide het om 1 belangrijke dag, donderdag met het bezoek aan het Elkerliek ziekenhuis voor de second opinion van mijn buik.
We vertrokken al om half 8. Helaas kwamen we toch een kwartier te laat bij het ziekenhuis aan. Op de weg was het heel erg druk maar we hadden ook nog een passagier bij, die moesten we naar Tilburg brengen. Anders hadden we ruim op tijd in Helmond geweest.
Hierdoor begonnen we dus al te laat aan alle afspraken en dat was te merken. We (Dina en ik) zijn vanaf het moment dat we aankwamen om 9.45u tot 15:00u continu bezig geweest. We hadden geen tijd om tussen de afspraken iets te drinken of even rustig te zitten. Het was een lange, spannende, vermoeiende dag. Geen makkelijke dag met alle berichten die ik te horen kreeg.

Ik kwam eerst bij de chirurg. Die had al geen goed nieuws want ik heb teveel overgewicht waardoor een operatie aan de buik erg gevaarlijk is. Zijn advies is dus: afvallen. Dat wist ik natuurlijk al want dat heeft de chirurg in Breda mij ook verteld. Maar het is makkelijk gezegd, maar niet zo makkelijk gedaan.
Hij vroeg of ik al eens aan een maagverkleining had gedacht. Ja natuurlijk heb ik dat. Maar mijn huisarts is daar geen voorstander van en mijn chirurg in Breda heeft bij mijn laatste opname gezegd dat zo'n operatie bij mij niet mogelijk is. Deze chirurg wil dat zwart op wit hebben staan in een brief van een obesitaskliniek. Hij wil dus dat ik naar een obesitaskliniek ga en dan bericht of het wel/niet kan.
Wat een beetje raar is, is dat hij zegt dat ik zelf naar een kliniek kan gaan, zelf een afspraak maken. Normaal stuurt de arts een verwijsbrief met vraagstelling waarom hij mij door stuurt.

Na het bezoek aan de chirurg moest ik naar de longarts. Daar kreeg ik eerst een longfunctie onderzoek en daarna mocht ik bij de longarts komen. Zoals verwacht kwam daar uit de test dat ik een flink verminderde longfunctie heb. Ze wilde ook nog dat ik een longfoto liet maken.
Vanuit de longarts moest ik eerst bloed gaan prikken en een ECG laten maken. Ondanks dat ik een afspraak had moest ik er toch lang wachten. Het bloed prikken ging zoals altijd niet vanzelf. Met wat geduld is het op mijn hand weer gelukt. Daarna voor het ECG, dat was zo gebeurd.
Hierna meteen door naar de longfoto, toen ik daar klaar was, was het al 13:00u. Dina en ik wilde iets drinken en eten want we hadden heel de ochtend nog niets gedronken. Maar ik moest ook een vragenlijst voor de anesthesist invullen. Ik had een code gekregen en daarmee kon ik in de hal op de computer inloggen en de lijst invullen. Dat moest meteen gebeuren want om half 2 had ik al de afspraak bij de anesthesist. Dus achter de computer ons broodje en thee maar genomen. Ik was 2 minuten voor half 2 klaar. Meteen weer naar boven naar de Anesthesist.
Eerst werd door een zuster mijn bloeddruk en zuurstofgehalte gemeten. Daarna werd ik bij de anesthesist geroepen. Een rustige man die alles heel goed en rustig uitlegde.
De longfoto was gelukkig goed, wat de longarts betreft is er voor de operatie geen bezwaar, alleen enkele aanwijzingen voor de narcose en daarna.
De uitslag van het hartfilmpje had hij ook en dat verbaasde mij heel erg. Het filmpje was niet goed. Er zat een afwijking in wat aanwijzingen geeft dat ik een hartinfarct door gemaakt zou hebben. Ik zou niet weten wanneer dat dan gebeurd moet zijn, kan mij niet herinneren dat ik pijn op mijn borst heb gehad of zo. Dat moet je toch voelen een hartinfarct!?
Hij verwijst mij nu door naar de cardioloog in Breda, die moet gaan kijken wat er aan de hand is met dat hart van mij.

De buikoperatie is een grote, zware operatie en er zitten voor mij heel wat risico's aan. Ook hij gaf aan dat er een kans is dat ik tijdens de operatie kan overlijden, of daarna door complicaties.
Mijn nierfunctie is zoals we weten slecht, mijn nier kan er mee stoppen en dan zit ik daarna vast aan dialyse. Of mijn longen kunnen het niet aan en dat ik longontsteking krijg met alle gevolgen van dien. Mijn hart is dan nog afwachten. De diabetes is een risico. En hij heeft nog veel meer verteld maar dit is wat ik er van onthouden heb.
De vraag is dus of een operatie de risico's waard is, kom ik er niet slechter uit dan dat ik nu ben? Hij heeft nog geen ja of nee gezegd want het is nog wachten wat de cardioloog gaat zeggen en ook hoe de chirurg er tegenaan kijkt.

Het zijn allemaal zaken die ik weet, die verteld zijn maar vooral het gesprek met de anesthesist hakte er nogal in. Hij verontschuldige zich nog dat hij mij met al deze verhalen liet schrikken. Echt geschrokken ben ik ook weer niet, want ik weet het natuurlijk wel. Maar om alles zo opgenoemd te horen en dat het allemaal over mijn eigen lijf gaat waar weinig goeds aan is, dat zette mij toch wel aan het denken. Ik vertelde hem dat ik niet veel verwachtingen had na de berichten in Breda maar dat ik toch nog een ietsiepietsie hoop had gehad. Die hoop moet ik nog wel bewaren zei hij, er is nog niets defintief beslist. Ze komen later deze maand bij elkaar en dan gaan ze al hun bevindingen over mij bespreken en dan valt pas het besluit Ja of Nee. Toch ga ik er zelf al vanuit dat het een Nee gaat worden.

Vrijdag tolde mijn hoofd nog flink na van alles wat ik te horen heb gekregen. Ik ben ook gaan zoeken waar ik in Breda bij een obesitas arts terecht kan, niets kunnen vinden.
Ik vind het lastig hoor. Ik wil natuurlijk al mijn hele leven slanker worden maar moet ik daar de risico's van een maagoperatie voor aangaan. Want het klinkt wel makkelijk "even een maagverkleining" toch is dat nog steeds een risicovolle operatie en na alles wat de anesthesist mij verteld heeft...... Maar zonder brief gaat de chirurg in Helmond niet verder, dus wil ik van mijn buikproblemen af, dan moet er wel iets gebeuren. Misschien kunnen ze andere hulp bieden? Kwaad kan het niet om het eens te laten beoordelen.

Zelf een afspraak maken gaat volgens mij niet. Een huisarts of specialist moet mij door verwijzen. Dus heb ik vrijdag naar mijn chirurg in Breda gemaild en gevraagd of hij mij kan helpen. Gistermiddag mailde hij al terug dat hij dat zeker wil doen. En dan zien we wel, ik moet het maar weer over mij heen laten komen, veel keus heb ik niet.
Ik heb afgelopen dagen flink nagedacht en ik denk dat mocht het afvallen nu eens gaan lukken..... dan heb ik Helmond volgens mij niet nodig, dan zouden ze in Breda de operatie ook kunnen doen, denk ik. Daar moet ik het volgende keer ook maar eens over hebben. 30 november moet ik terug naar Helmond en krijg ik hun besluit te horen.
De chirurg wil dan ook die brief hebben maar dat zal moeilijk worden. Ik neem aan dat zo'n kliniek ook wachttijden heeft. En ook bij de cardioloog is het de vraag of ik daar voor 30 november terecht kan en ze dan al weten wat er aan de hand is met mijn hart. Zelf denk ik dat het wel mee zal vallen en het weer een bekende 'storm in een glas water' zal blijken te zijn.


Zondag 30 Oktober 2022:

Maandagochtend begon al vroeg. Om 07:00u stond de bloedprikster voor de deur. Het was even zoeken maar geduld loont, want het is haar gelukt om een plekje te vinden waar bloed uit kwam.
Daarna kwam de thuiszorg al. Mijn buik leek weer iets rustiger en ik had zondagmiddag/avond geen koorts meer gehad. Ik ben dan ook gewoon naar de dagopvang gegaan.
Het was maandag ook de sterfdag van mijn vader, hij is nu al 14 jaar weg uit ons midden. Dus het was voor mij wel goed om afleiding te hebben op de dagopvang.
Ik ben ook naar de fysio geweest maar die is wel een beetje aangepast omdat nog niet alle oefeningen lukte vanwege mijn voet en buik. Ondanks dat ben ik wel 3 kwartier lekker bezig geweest.

Dinsdag kreeg ik de bloeduitslagen van de huisarts en vooral mijn ijzer en HB-gehalte zijn flink gezakt. Ik heb in Februari mijn laatste ijzerinfuus gehad en toen waren de bloedwaarden een beetje hetzelfde. Daarom heb ik mijn internist gemaild om de bloeduitslag door te geven en te vragen of we er iets mee moeten. Hij wil toch nog even wachten met een nieuw ijzerinfuus. In januari opnieuw prikken en dan kijken we hoe het er dan voor staat.
Dinsdag was het heel mooi weer, dus ben ik naar buiten gegaan om een rondje te rijden. Ik durfde niet zo heel ver weg vanwege de accu. Maar goed ook want hij was na 15 km weer leeg. Maar ik ben toch lekker buiten geweest.

Woensdagochtend moest ik weer op controle bij de chirurg voor mijn buik. 'S ochtends met de verzorging kwam er weer viezigheid uit twee nieuwe wondjes.
Mijn eigen chirurg was weg geroepen voor een spoedoperatie, hierdoor kreeg ik een arts-assistent die naar mij kwam kijken. Hij had mijn buik nog nooit gezien en we hebben samen besloten om door te gaan met de onderhoudsdosis antibiotica. Ondanks de nieuwe wondjes en dat er viezigheid uit kwam, vond ik zelf dat mijn buik er rustiger uit zag dan afgelopen weekend. De antibiotica doet toch wel iets, denk ik.

Toen ik thuis kwam vond ik een brief van het Elkerliek ziekenhuis in de brievenbus, met de afspraakbevestigingen voor 15 december. Ik vertrouwde het toch niet zo en heb er een mail aan gewaagd. Dat was maar goed ook want ze hadden dus inderdaad de afspraken dubbel gepland. Ik moet nu toch a.s. donderdag 3 november en dan mag ik ook meteen bloed laten prikken en het hartfilmpje laten maken. De formulieren hebben ze mee gestuurd met de mail. Ik moet er nu wel al om half 10 zijn, dus nog vroeger weg. Half 8 komt de taxi mij al ophalen donderdag.
Ik vind het best spannend hoor, alle onderzoeken en gesprekken met diverse artsen en dan vooral wat er uit gaat komen en wanneer ik dat te horen ga krijgen?
Zouden ze in Helmond wel iets kunnen doen of vinden ze het daar ook te gevaarlijk? Spannend!

Donderdag ben ik weer naar de dagopvang geweest. 'S middags ook langs de diabetesverpleegkundige. Ook al vond ik zelf de bloeduitslagen te hoog, zij vond het goed. Ik moet van de week nog wel voor de schildklier laten prikken want we kwamen er achter dat dit al 2 jaar geleden is. Ik heb ook meteen de griepprik gekregen. Eigenlijk moest ik daarvoor 8 november maar ik was er nu toch dus dacht, laat ik het maar vragen of het nu kan. Officieel mocht dat niet maar het is toch gedaan. Ben ik daar ook weer vanaf.

Vrijdagmiddag ben ik weer een rondje gaan doen. Met deze scootmobiel blijft een rondje rijden een avontuur. Ik weet nu een beetje hoever ik kan gaan maar hij lijkt het steeds eerder op te geven. Na 12 km stond hij al in het rood en ik moest nog een 4 km naar huis. Ik heb hem even uitgezet en gewacht. Daarna weer aan en toen kon ik weer een stukje rijden. Dit een paar keer moeten herhalen en op deze manier toch thuis gekomen. Ik twijfel of het nu echt de accu is die leeg is of dat misschien het metertje wat aangeeft hoe vol de accu's zijn, niet goed werkt.
Vorige week heb ik de winkel er over gemaild maar ik heb nog steeds geen antwoord van hen gehad. Ik zal er komende week toch zelf langs moeten gaan denk ik.

Gisteren was het ook heerlijk weer maar ik durfde niet meer met de onbetrouwbare scootmobiel op pad. Daarom ben ik met de elektrische rolstoel een stukje gaan rijden en dat ging ook goed. Ik kan niet zo ver als met de scootmobiel en ook niet zo hard, maar lekker rustig rijden en rond kijken is ook wel fijn. Ik heb een heel nieuw stuk van Etten leren kennen. Ze hebben er gewoon een hele nieuwe wijk bij gebouwd en op een andere plek zijn ze bezig een wijk te bouwen. Hoe snel dat allemaal gaat. Als je een poosje ergens niet ben geweest is alles veranderd. En dan verrijzen er zoveel huizen uit de grond en toch is er woningnood, dat begrijp ik niet helemaal.

Nu is het ook prachtig weer dus vanmiddag weer maar met de rolstoel er op uit, kijken hoe ver ik er mee kom. Het is vandaag wel druk in Etten-Leur. Ik zie buiten al heel wat mensen lopen. Vandaag is de Marathon van Etten-Leur, die zijn nu aan het starten. Vanmiddag zijn de winkels ook nog eens open. Dus ik moet wel even kijken welke kant ik vanmiddag op wil rijden, zodat ik niet in de drukte van de marathon terecht kom.


Zondag 23 Oktober 2022:

Op zich was het een rustige week. Dinsdag heb ik volop genoten van het mooie weer en ben ik lekker een rondje gaan rijden. Balen dat de scootmobiel het niet goed doet, de accu's te snel leeg zijn. Maar ik heb toch 17 km kunnen rijden en daar heb ik van genoten. Het leek wel lente i.p.v. herfst zo lekker was het dinsdag.

Woensdag zouden ze bloed komen prikken voor de suiker. Ik had alles 's avonds al netjes klaar gelegd. Om 07:05u was de prikster al hier. Een wonder dat het in 1x goed ging met prikken, wel meteen op mijn hand geprikt. Na het prikken was ik nog even terug in bed gegaan. Toen ik weer wakker werd, dacht ik er ineens aan dat ik nog een prikformulier van de huisarts had, die had ook mee geprikt moeten worden. Wat suf weer van mij om dat te vergeten. Tja, dan zelf maar naar de prikpost.
Dus woensdagmiddag naar de prikpost gereden en het was wel leuk want de prikster vond het leuk dat ik daar weer eens kwam. Nou ze heeft het geweten ook dat ik er was hoor. Het prikken wilde niet lukken. Uiteindelijk na een half uur en met hulp van warm water om mijn handen warm te krijgen, is het gelukt. Was ik nou maar niet zo suf geweest om het 's ochtends te vergeten want toen liep het bloed goed.
Wat denk je , kom ik thuis en haal de post uit de bus, zit er weer een brief bij van SHL. Nu komen ze morgenochtend weer langs om bloed te prikken. Ik denk voor de bloedarmoede. De bedoeling was dat dit samen met de suiker geprikt zou worden maar het loopt weer niet gelijk. Morgen maar weer aangeven en vragen hoe ik dat weer geregeld kan krijgen.
Als het prikken makkelijk ging dan was het niet zo erg, maar elke keer dat gedoe voor degene die mij moet prikken en voor mezelf, dan is het niet fijn.

Donderdagochtend ben ik naar de dagopvang gegaan maar ik moest om 13:00u naar huis omdat wij thuis de Corona prik zouden krijgen. Om half 2 zou de GGD komen om ons te vaccineren.
Ben ik mooi op tijd thuis en ga ik naar het kantoor van de begeleiding, daar zouden we geprikt worden. Was de GGD er nog niet en die kwam uiteindelijk pas om 16:00u. Hebben we een hele middag zitten wachten. Toen ze er eenmaal waren en begonnen, was het wel snel klaar. Om half 5 vertrokken ze weer. Het administratieve gedeelde duurde langer dan het prikken zelf.

Vrijdagochtend vroeg de begeleiding of ik klachten had van de prik. Nee, het ging goed die ochtend, geen klachten. Maar vrijdagmiddag draaide het zomaar om.
Ik werd rillerig, hele moeie armen, algemeen ook moe, wat koortsig. Ook weer niet genoeg om in bed te kruipen maar wel om in mijn stoel te liggen.
'S avonds hadden we eetmoment op kantoor, andyviestamp met een gehaktbal. Daar ben ik naartoe gegaan, dat scheelde zelf koken en het is gezelliger om samen te eten.
Maar het eten viel niet zo goed en ik voelde mij alleen maar slechter worden.
Ik wist alleen niet of dit bijwerkingen van de spuit waren of misschien toch mijn buik die weer opspeelde. Ik ben vroeg naar bed gegaan en ging steeds meer pijn in mijn buik krijgen. Ik kon niet op mijn rechterzij liggen, dat was te pijnlijk. Dus de oorzaak was weer de buik.
Gisteren ging het weer zo dat de ochtend wel ging, alleen moe was ik. En later op de middag kreeg ik weer koorts en niet lekker, dus weer naar bed gegaan.
De thuiszorg vind de buik ook rood zien en raakte precies de plek aan waar de meeste pijn zit. Ik heb nog de onderhousdosis antibiotica, dus hoop dat het net te ver doorzet.
Woensdag moet ik weer naar de chirurg op controle en 3 november nadert nu ook snel, dan moet ik naar het Elkerliek in Helmond voor allerlei onderzoeken.

Ik weet trouwens niet wat in Helmond allemaal van plan zijn met mij. Woensdag kreeg ik een mail dat ik 15-12 een afspraak heb voor een ECG en bloed prikken.
Vrijdag keek ik op "mijnelkerliek' en zag daar op 15-12 weer allerlei afspraken staan bij de chirurg, longarts, internist, anesthesist. Daar moet ik 3-11 ook al naartoe?
Of ze het nou dubbel ingepland hebben of er al van uit gaan dat ze mij gaan opereren, ik heb geen idee. Hoop 3-11 wijzer er over te worden.


Zondag 16 Oktober 2022:

Het is een rustige week geweest en zelfs mijn buik heeft zich de hele week rustig gedragen, dat mag inmiddels wel in de krant hahaha.
Zoals gewoonlijk ben ik maandag en donderdag naar de dagopvang geweest, daar ging het zijn gangetje zoals altijd.
Dinsdag ben ik druk bezig geweest met mijn reisverslag. Woensdag even iets anders en een rondje gaan rijden. Dat moet ik niet meer doen op woensdag want net als vorige week was het nu ook fris en bewolkt, terwijl in de ochtend de zon volop scheen.
Tijdens deze rit heb ik mijn voet flink verstuikt. Ik wilde gaan staan maar moest een kleine verhoging op. Ik dacht dat mijn voeten goed stonden maar toen ik ging staan, zwikte mijn voet naar achteren, doordat deze net niet helemaal op het stoepje stond. Ik viel achterover en gelukkig stond daar de scootmobiel en viel ik op de stoel, anders had ik weer op de grond gelegen en dan was het een nog spannender verhaal geworden.
Ik had een flinke pijnscheut door mijn hiel gekregen en dacht eventjes zitten tot de pijn zakt, en dan opnieuw proberen. Die 2e poging werd niets, want de voet bleef pijn doen.
Met twee goede voeten ben ik al wankel, laat staan met 1 voet. Dus wijs geweest en gaan zitten en verder gereden naar huis.
Kom ik thuis is verdorie de accu van de scootmobiel weer bijna leeg, ik had nog net 1 rood streepje. Terwijl ik amper 17 km had gereden. Begint het gedonder weer met die accu's.
Ik heb deze in april nog nieuw gekregen. Hetzelfde verhaal als vorig jaar en het jaar daarvoor. Ik begrijp er niets meer van hoor, het kan toch niet dat een scootmobiel elk jaar nieuwe accu's nodig heeft. Oké hij heeft een paar weken stil gestaan maar dat was met de vorige scoots ook vaak genoeg en die bleven het gewoon doen. Stom ding grrrr

Vrijdag heb ik ook nog aan mijn reisverslag gewerkt en ik heb het nu klaar. Ik ga het zo online zetten en ik hoop dat alles goed werkt en er geen grote fouten in zitten.
Zelf zie je dat niet meer omdat ik het al tig keer gezien heb, dan kijk je over fouten heen. Laat het maar weten mocht er iets niet goed werken. Veel lees en kijkplezier alvast!
Je kan het verslag vinden op deze link: REISVERSLAG VAKANTIE 2022: MET ZORG NAAR DE TOUR

Verder valt er niet veel te vertellen. Gisteren heb ik zitten knutselen met kaarten en vandaag denk ik ook rustig aan, volgens mij komt er vanmiddag nog bezoek.
Morgen dan weer een nieuwe week die start op de dagopvang. Mijn voet ziet nog lekker blauw en doet nog pijn, maar het gaat al beter, dus komt weer goed.
Als de buik zich deze week ook rustig wil houden, dan ben ik al heel blij.


Zondag 9 Oktober 2022:

Maandag ben ik naar het Elkerliek ziekenhuis in Helmond geweest voor de second opinie. Het is mij reuze mee gevallen. Ik was er van overtuigt dat ik een nee zou krijgen.
Wat bleek, het was een soort van informatie gesprek. Eerst mijn gegevens nalopen, daarna de brief die ze vanuit Breda hadden gekregen. Hierna kreeg ik wat uitleg over wat er gaat gebeuren. Daarna moest ik naar de apotheek om mijn medicijnlijst in te laten voeren. Normaal gesproken doen ze dit alles dus via de telefoon, erg onpersoonlijk als je het mij vraagt. Nu hebben ze mij gezien en ook een beeld bij mij, via de telefoon heb je dat toch niet!?

Wat er nu gaat gebeuren is dat ik 3 november terug moet komen voor de zgn: Buikwandcaroussel. Ik moet die dag naar verschillende artsen zoals: chirurg, longarts, internist, anesthesist, fysiotherapeut. Ik ben dan bijna de hele dag in het ziekenhuis. Daarna gaan ze een MDO (Multi Disciplinair overleg) houden met elkaar en bespreken ze wat de mogelijkheden zijn voor mij.
Daarna belt de chirurg normaal gesproken met de uitslag van dit overleg. Bij zal dat of via de mail gaan of een fysieke afspraak met de chirurg. Het blijft dus nog even spannend wat er uit gaat komen.

Het gesprek was wel meer gericht op mijn navelbreuk dan op de ontstekingen/abcessen. Dat komt natuurlijk doordat ze daar gespecialiseerd zijn in buikwandbreuken. Ik neem aan dat als ik in aanmerking kom voor een operatie, de ontstekingen ook mee genomen worden. Nu hebben ze mijn buik nog niet gezien, dat gebeurd 3 november allemaal. Ik heb een heel klein beetje meer hoop gekregen. Ik ben alleen bang dat mijn gewicht een boosdoener gaat zijn. De arts zei dat ik alvast maar af moet gaan vallen want dat overgewicht de operatie moeilijker maakt. Dat zegt ze dan wel makkelijk zo van "begin alvast maar", alsof het heel gemakkelijk is, maar dat is het dus niet. Ik doe er mijn uiterste best voor maar het wil niet lukken.

Ondertussen ging het met de buik nog steeds niet lekker. Er blijft maar viezigheid uit komen en pijn doen. Dinsdag had ik het er helemaal mee gehad. Ik kan normaal wel wat hebben maar al weken pijn hebben, en dan niet eens hevige pijn maar een zeurende pijn die continu aanwezig is, dan mijn hoofd dat tekeer gaat van de tinnitus/oorsuizen. Ook dat kan ik normaal gesproken wel hebben maar het is heel logisch dat als je moe bent de tinnitus erger is en je door de moeheid minder kan verdragen, daar de pijn bij.
Dinsdag bij het wakker worden dacht ik echt van ik gooi mijn dekbed over mijn hoofd en blijf liggen en wil de komende week alleen maar slapen, slapen, slapen.
uiteindelijk doe ik dat natuurlijk niet en kom ik toch gewoon uit bed en doe de dingen zoals ik die altijd doe. Maar ik was echt wel even op deze week.

Woensdag zou het de mooiste dag van de week worden en ik had van tevoren bedacht dat ik dan zou gaan genieten door een weer eens een tochtje te gaan maken, dat was lang geleden.
Wat denk je, is het heel de dag bewolkt, geen zon te zien en een flinke wind stond er. Toch ben ik naar buiten gegaan en besloot op paddenstoelenjacht te gaan. Even wat afleiding ook. Ik ben niet ver weg geweest, gewoon hier in het dorp maar heb wel paddenstoelen gevonden. Helaas nog niet de rood met witte stippen (vliegenzwam geloof ik).
Het was wel even fijn om buiten te zijn en de gedachten te verzetten. Het was ook de verjaardag van Jan en ik ben daarom even langs de Mariagrot gegaan om een kaarsje voor hem te branden. Het was een mooi rondje zo.

Afgelopen zondag dacht ik dat we vandaag de reünie hadden maar ik bleek verkeerd te zitten. 8 oktober was gisteren op zaterdag, dus ben ik gisteren naar de reünie geweest.
Helemaal naar Sevenum in Limburg. Eric is eerst naar mij gekomen met de taxi. Van hieruit vertrokken we om 10:15u met de Valys naar Sevenum. We moesten eerst nog in Teteringen mensen ophalen en deze naar Oisterwijk brengen. Van daaruit gingen we gelukkig wel rechtstreeks naar Sevenum waar we om 12:45u aan kwamen. Mooi op tijd want om 13:00u zou de middag beginnen.
Het was weer heel leuk, gezellig en vertrouwd om iedereen weer te zien en te spreken. We hebben eerst koffie/thee gedronken met zelf gebakken appeltaart. Rond 14:00u zijn we met z'n allen vertrokken naar Tienray. Een dorpje 10 km verderop, dit is een bedevaartplaatsje en ze noemen het ook wel "Klein Lourdes". In de kerk van Tienray is een Lourdesgrot gebouwd.
Ik had er al veel over gehoord maar was er nog nooit geweest, dus heel leuk dat wij er nu naartoe gingen.

Het is heel mooi om te zien een Lourdesgrot in een kerk. Indrukwekkend ook en ook de bedanktegels aan de muur, zelfs een heel oud borduurwerk uit 1895 geloof ik, zagen we hangen. Ik zag ook een Mariabeeld wat een zgn Genadebeeld was en al sinds 1440 vereerd werd, echt heel oud en lang. Ik heb natuurlijk kaarsjes gebrand, ook een voor iedereen die het kan gebruiken. We hebben samen Marialiederen gezongen. Het was een mooi, bijzonder bezoek aan Tienray. Kort maar krachtig.
Na het bezoek aan Tienray reden we terug naar Sevenum waar we de reünie voortzette. Gezellig gekletst met elkaar onder genot van een hapje en drankje. Er was heel goed voor ons gezorgd. We hebben nog een leuke kwiz gespeeld met vragen die betrekking hadden op onze vakantie. Dit d.m.v. het spelletje "petje op, petje af'.
Hierna hebben Ruud en Margo een presentatie gegeven over de mogelijkheden voor de vakantie van volgend jaar. Het was heel moeilijk kiezen want ze hadden ook een hele mooie reis door Normandië.
Daarnaast een vakantie in Lourdes zelf of een vanuit de Gevonden Glimlach. In 1e instantie was de reis door Normandië in trek maar na gezamenlijk overleg hebben we toch besloten om weer naar "De Gevonden Glimlach" te gaan en van daaruit uitstapjes in de omgeving en natuurlijk ook naar Lourdes te gaan. Normandië zou lichamelijk veel van ons vragen en ook qua prijs meer kosten.
Wie weet komt de reis er nog eens van maar volgend jaar gaan we de 1e week van oktober weer genieten in De Gevonden Glimlach en omgeving. Daar heb ik zin in!!
Helaas stond de taxi al heel vroeg op de stoep om Eric en mij weer op te halen en moesten we veel te snel afscheid nemen van de groep.
De terugrit ging wel sneller, we moesten 1 persoon een dorpje verderop afzetten en daarna reden we door naar huis. Om half 8 waren we weer bij mij thuis. We waren allebei best moe maar Eric moest nog opgehaald worden en dan zul je altijd zien, zijn wij op tijd thuis, komt de taxi veel te laat om Eric op te halen. Pas om 9 uur werd Eric opgehaald. Daarna heb ik de thuiszorg een berichtje gestuurd want die moest nog komen om mijn buikwonden te verzorgen. Zo werd het toch nog een latertje. Maar het was wel een hele leuke dag. Een dag om zorgen even te vergeten en lekker te genieten, dat is soms hard nodig.

Ik ben afgelopen week ook bezig geweest met het reisverslag van onze vakantie. Het reisverslag is klaar maar ik ben nog druk bezig met de foto's uitzoeken en verkleinen, zodat die erbij geplaatst kunnen worden. Ik denk dat ik het komende week klaar ga krijgen. Als het zover is dat ik het op mijn website kan plaatsen, dan lezen jullie dat hier.

aanklikken voor vergroting


Zondag 2 Oktober 2022:

We zijn weer in de oktobermaand aangekomen, de maand van de herfst met zijn mooie kleuren, paddenstoelen, eikels, kastanjes maar ook vaak regen en wind. Ik vind het een mooie maand.
Oktober is ook de maand van herinneringen. De verjaardag van Jan die inmiddels al 4 jaar niet meer bij ons is. Ik denk nog vaak aan hem en ook spreken we regelmatig over hem.
Dan ook de 2e sterfdag alweer van Nardy. Wat verder oktober in is het ook de herinneringsdag (klinkt beter dan sterfdag) van mijn vader, 14 jaar alweer zijn we zonder hem.
Ik heb niet alleen deze herinneringsdagen van mijn broers en vader, maar ook van mijn goede vriendin Lianne, ook haar herinneringsdag is in oktober.
Het is dus een maand met dubbele kanten maar gelukkig zitten ze nog in mijn hoofd en hart en worden ze zomaar niet vergeten.

Dat was even mijmeren over de nieuwe maand. Nu mijmeren over afgelopen week..... nou ja mijmeren valt wel mee hoor hahaha
Zoals altijd was ik maandag naar de dagopvang, waar het weer gezellig was. Ik ben weer naar de fysio geweest en mocht nu weer enkele oefingen doen. Ik moet zeggen dat het mij mee viel, het ging best aardig.
Dinsdag was het heel de dag aan het regenen en heb ik kerstkaarten zitten maken, lekker bezig geweest dus.
Woensdagochtend moest ik weer op controle bij mijn chirurg. Ik was een beetje bang dat hij weer moest gaan snijden want ik had weer een flinke bult op mijn buik staan.
Toen het verband er af ging, bleek deze zelf open gegaan te zijn dus ik was al opgelucht. Maar helaas....de chirurg vond dat het abces nog niet voldoende ontlast was en het toch verder open gemaakt moest worden, dat was minder.
We gaan nu proberen of mijn buik met een onderhoudsdosis antibiotica rustig wil blijven. Ik heb nu een ander soort antibiotica gekregen en dan elke dag 1 tablet innemen. Voor 30 dagen heb ik nu mee gekregen en dan moet ik weer terug op controle en zien we verder wat het gedaan heeft en of we ermee door gaan.
Eenmaal weer thuis ben ik in bed gedoken want ik kan vertellen dat het niet zo lekker voelt als ze in je buik hebben gesneden.

Donderdag ben ik wel naar de dagopvang gegaan. We hadden een afscheidfeest van een van onze begeleiders, zij ging met pensioen. Het was een leuke dag die begon met gebak bij de koffie/thee. Ik had mijn tosti-ijzer mee genomen want met de lunch aten we eerst zelfgemaakte aardappel-prei soep (niets voor mij) daarna tosti's en er moesten er nogal wat gebakken worden, vandaar dat gevraagd was of ik mijn tosti-ijzer ook mee wilde nemen. Na de tosti's kregen we nog ijs met perzik en slagroom. Een hele feestmaaltijd.
In de middag hebben we Bingo gespeeld. Dat kon ook niet anders want deze begeleidster was van de bingo, zij speelde heel vaak bingo met de groep(en). Het was nu een speciale bingo. Ze had voor iedereen een prijs ingepakt en als je bingo had kreeg je dus een prijs, maar als je de 2e keer bingo had dan moest je iemand uit de groep aanwijzen, die de prijs kreeg. Op deze manier zou dat uiteindelijk iedereen een prijs winnen.
Grappig want ik heb niet zo vaak bingo en deze middag had ik maar liefst 4x bingo, dus ik heb nog 3 andere mensen uit de groep blij kunnen maken.
Tussendoor werden we nog verwend met hele luxe borrelhapjes. Het was op deze manier een hele leuke dag en ze was ook blij met de cadeautjes die ze kreeg.
We gaan haar nog wel blijven zien want ze wil af en toe komen koken.

Vrijdag heb ik weer lekker zitten knutselen met kerstkaarten maken. Ik had ook last van mijn buik en dat was niet gek want toen de thuiszorg 's avonds kwam, bleek er weer een hoop viezigheid uitgekomen te zijn. Zij heeft de buik grondig schoon gemaakt en onder handen genomen, dat was wel pijnlijk maar ook goed. Soms durven ze mij geen pijn te doen en zijn ze heel voorzichtig maar soms moet het wel even pijn doen om het goed te doen. Gisteren was er ook nog viezigheid uitgekomen maar ik vond dat mijn buik er wel iets rustiger uit zag dan vrijdag. Zo tobben en rommelen we maar wat aan, in de hoop dat het helpt.

Morgen moet ik naar het Elkerliek ziekenhuis in Helmond voor de second opinion. Ik ben benieuwd wat ze daar gaan zeggen. Ik ga er vanuit dat ze gaan vertellen dat ze niets kunnen. Want waarom hadden ze anders in 1e instantie een belafspraak ingepland?! Ondanks dat is het wel spannend hoor, nieuw ziekenhuis, nieuwe artsen. Gelukkig gaat Dina met mij mee, hoef ik niet alleen. Ik reken nergens op, dan kan het alleen maar mee vallen mocht er toch iets uitkomen.

O ja a.s. zondag hebben we de reunie van onze vakantie. Deze zou eerst in augustus zijn maar toen kwam ik in het ziekenhuis terecht en hebben ze hem verzet.
Ik moet dan even kijken hoe ik het met mijn blog ga doen want zondag moet ik op tijd weg en Eric komt eerst naar mij toe. Dan komt het er niet van om te schrijven. Misschien dat ik dan zaterdag al een nieuw stukje schrijf, dat is handiger denk ik.

HERSTEL: Ik werd er op attent gemaakt dat onze reunie niet op zondag is maar op zaterdag. Ik wist wel dat het op 8 oktober is maar had in mijn hoofd zondag. Ik heb een beetje zitten suffen. Niets aan de hand dus, ik schrijf zondag mijn blog en dan kan ik meteen vertellen hoe het zaterdag was.


Zondag 25 September 2022:

Eindelijk heb ik weer een beetje een normale week gehad, zonder een hoop buikgedoe. Het is nog niet dat de buik rustig is want er blijft van alles mee gebeuren. Maar de pijn is weg en dat is al heel veel waard want daardoor kan ik weer wat meer doen. Momenteel is er ook weer een nieuwe bult aan het groeien, tot nu toe heb ik daar nog weinig last van, hoop dat het zo blijft.

Maandag ben ik een hele dag naar de dagopvang geweest. Ik wilde weer naar de fysio maar verder dan een gesprek met mijn therapeut ben ik niet gekomen. Ik moest eerst proberen weer een beetje te herstellen alvorens weer aan krachttraining te gaan doen.
Zodoende was ik snel weer terug op de dagopvang en dat was wel fijn want we hebben de tv aangezet op de uitvaart van Queen Elizabeth, zo heb ik het toch kunnen volgen.
Na de middagmaaltijd vertrokken we richting boerderij Zuivelhoeve Zwanenburg in Roosendaal. We troffen het want het was droog en niet te koud. We hebben een rondleiding over de boerderij gekregen waarbij de boer heel enthousiast van alles vertelde over de boerderij en alles wat er bij komt kijken. We mochten vragen stellen en hij nam alle tijd om deze te beantwoorden. Aan het eind van de rondleiding kregen we een heerlijk boerderij ijsje. Daarna verdween een groot deel van de groep in de winkel van de boerderij en volgens mij hebben we allemaal wel iets gekocht. Ik had gehoord dat de chocolademelk heel lekker was. Dus daar een fles van gekocht en nou inderdaad hoor, ik heb niet eerder zo'n heerlijke chocolademelk gedronken, heerlijk romig.
Nadat iedereen zijn inkopen had gedaan zijn we weer naar huis gegaan. Precies op het moment dat het weer omsloeg en het begon te regenen, daarmee hadden we dus geluk.
Terug op de dagopvang moesten we nog een poos op de taxi wachten. We hebben de tv weer aangezet om nog even naar de uitvaart te kijken. Thuis gekomen heb ik ook meteen de tv aangezet en heb ik de viering in St. George Chapel nog kunnen zien.
Ik had alles opgenomen maar heb het niet meer terug gekeken. Het belangrijkste heb ik wel gezien en ook nog heel veel foto's in kranten en op de computer. Het is goed zo.

Dinsdagmiddag moest ik naar de diabetesverpleegkundige. Ik zou een nieuw medicijn krijgen voor de diabetes, een vrij duur medicijn wat alleen in bepaalde gevallen vergoed wordt door de zorgverzekering. Van dat medicijn zou je ook afvallen en ik had er zelf om gevraagd. Na overleg met de huisarts en andere medici, zou ik het medicijn gaan krijgen en moest ik komen om er uitleg over te krijgen. Ik had een extra lange afspraak moeten maken. Bij dit medicijn zou ik elke dag zelf een injectie moeten zetten en dat hebben we geoefend, was niet zo heel moeilijk hoor.
Na alles uitgelegd te hebben, ging ze het aanvraagformulier voor apotheek en verzekering invullen. Komen we bij de laatste vraag aan en daar moest ze nee invullen maar een Nee betekende dat ik toch niet in aanmerking kwam voor vergoeding en het dus niet kon krijgen.
Ze moest weer gaan overleggen met de huisarts en zou mij via de mail iets laten weten.

Woensdag kreeg ik bericht dat ik inderdaad niet in aanmerking kwam voor vergoeding van het medicijn maar er was wel een ander soort medicijn wat goed voor mij zou zijn i.v.m. mijn slechte nierfunctie. Ik moest weer een nieuwe afspraak maken en kon gelukkig donderdagmiddag al komen. Handig want toen kon ik vanaf de dagopvang zo naar de huisarts, die zitten in hetzelfde gebouw.
Het nieuwe medicijn zorgt ervoor dat mijn nierfunctie minder snel achteruit gaat. Dat hadden ze dan jaren terug al wel mogen geven! Dat zei ik dus ook, maar het blijkt een vrij nieuw medicijn te zijn.
Ik heb dat nu gekregen en nu is het afwachten want het kan heel veel bijwerkingen geven. Als ik ergens last van krijg dan moet ik meteen contact opnemen met de huisarts en er waarschijnlijk weer mee stoppen.
Gisteren heb ik de eerste tablet ingenomen en het is goed gegaan, ik moet alleen vaker naar de toilet om te plassen, is mijn idee. Maar gelukkig merk ik verder nog geen bijwerkingen op. Het is altijd weer afwachten hoe een lichaam op nieuwe medicijnen reageert en dan zeker met nog een hoop andere medicatie erbij.
Ik baalde natuurlijk wel dat ik het medicijn waar ik om gevraagd had, als hulp om af te vallen, niet kan krijgen. Dat komt door mijn ontstekingen in buik en darmen, daar mag het niet mee samen.

Verder was het een rustige week. Thuis ben ik lekker aan het knutselen geweest. Het is hier jaarmarkt daar ga ik vanmiddag even een rondje over rijden, kijken of ik de mensen kan ontwijken en iets van de kramen kan zien.
Morgen en donderdag weer de dagopvang, woensdag controle bij de chirurg, hoop dat hij dan geen abces open hoeft te snijden, de bult die nu aan het groeien is. Ik krijg geloof ik nog bezoek komende week en verder rommel ik lekker wat aan. Ik kom de tijd wel door, een week vliegt sowieso om. Tot zondag weer!


Zondag 18 September 2022:

Zoals ik van plan was, ben ik maandag naar de dagopvang gegaan. Daar was het gezellig, ik vond het leuk om er weer te zijn, een leuke afleiding. Naar de fysio ben ik nog maar niet gegaan.
Mijn buik deed namelijk toch nog best veel pijn. Zondagmiddag dacht ik dat het beter ging maar later op de dag begonnen de steken opnieuw en dat bleef maandag ook nog zo.
Ik kreeg nog een mail van mijn chirurg waaruit ik opmaakte dat niet hij maar ik zelf moest mailen naar het Elkerliek in Helmond, het was niet helemaal duidelijk.
Toen ik eind van de middag thuis kwam ben ik op internet gaan zoeken of ik een mailadres kon vinden en ik had iets gevonden. Daar toch maar naartoe gemaild, op hoop van zegen.

Dinsdagochtend ging het helemaal niet goed, zoveel pijn en de bult was zo groot geworden. Dus dat werd toch weer een rit richting ziekenhuis.
Zoals ik al verwacht had moest de bult open gemaakt worden en dat werd meteen op de poli gedaan met plaatselijke verdoving. Er kwam veel troep uit en er is weer eens een kweek genomen.
Ik moest nog een uurtje blijven om te kijken of ik geen nabloeding zou krijgen. Dat gebeurde gelukkig niet en halverwege de middag mocht ik weer naar huis.
Ik heb meteen gevraagd hoe het nou precies zat met het mailen naar het Elkerliek. Dat moest ik inderdaad zelf doen want hij kon voor mij geen afspraken maken, daarom kon ik beter zelf mailen. Nou dat had ik dus al gedaan en ik had 's ochtends een leesbevestiging gekregen, dus mijn mail was gelezen.
Toen ze bezig waren om mijn bult open te maken ging in mijn rolstoeltasje mijn telefoon over. Laat maar rinkelen zei ik want ze bellen mij nooit, dan moet het een onbekende zijn of iets van reclame. Ooooof het is het Elkerliek, zei ik voor de grap. Wat denk je......toen ik weer thuis kwam ging ik het nummer opzoeken en bleek dus inderdaad het Elkerliek gebeld te hebben. Hoe hardleers kan je dan zijn, want 's ochtends hadden ze mijn mail gelezen waarin staat dat ik niet kan bellen i.v.m. mijn doofheid en dan gaan ze nog bellen *zuchtkreunsteun* Dat is toch om moe van te worden!

Dinsdagavond toen de thuiszorg kwam en het verband uit de wond mocht, begon deze flink te bloeden en wilde maar niet ophouden. Ook een ander wondje begon hevig te bloeden. Het leek wel een bloedbad, een soort thriller met al die bebloedde gazen op mijn bed en mijn buik die onder zat. We maken af en toe wat mee hoor met die buik van mij.
Gelukkig stopte het bloeden uiteindelijk door dat ik de grote wond met gazen flink dicht drukte en de thuiszorg de andere wond.
Ik had al een visioen dat ik de andere ochtend zou ontwaken in een bed dat rood zou zien van het bloed. Ik had al een extra steeklaken op mijn bed gelegd.
Gelukkig bleek woensdagochtend mijn bed schoon te zijn gebleven. Al bleek later wel dat er wel iets aan de onderkant was door gelekt maar dat bleek om een oude fistel/tunnel te gaan. Die zat er al 2 jaar en was tijdens mijn vakantie dicht gegroeid en nu dus weer open gegaan. Flink veel troep en bloed uitgekomen maar gelukkig geen viezigheid op lakens of kleding achter gelaten alleen op het verband.

Woensdag heb ik eerst maar weer naar het Elkerliek gemaild dat ze niet moeten bellen maar per brief, mailen of via spreekuur. Het is door gedrongen want donderdag kreeg ik een brief met de post dat ik maandag 3 oktober naar het spreekuur moet komen. Eindelijk hebben ze het dus begrepen. Nou ik ben benieuwd.

Donderdag ben ik alleen in de ochtend naar de dagopvang gegaan. Maandag was het toch een beetje teveel geweest zo'n hele dag. Het bleek een goed besluit te zijn geweest.
Morgen ga ik wel weer een hele dag want we gaan morgenmiddag een uitstapje maken naar de boerderij van een van onze begeleiders, dat lijkt mij heel leuk.
Gelukkig gaat het ook weer beter. Sinds het abces dinsdag open is gemaakt zijn die hevige pijnsteken verdwenen, die hadden dus blijkbaar met het abces te maken.
Ik voel de wonden nog wel maar vergeleken met die pijnsteken, stelt dat niet zoveel meer voor. Ik ben zo blij dat het wat dat betreft weer beter gaat want man man man wat een pijn heb ik de afgelopen weken gehad. Dat is echt een grote opluchting. De buik is nog niet helemaal rustig want er blijven wondjes waar nog veel rommel uitkomt maar zolang die hevige pijn wegblijft en mijn darmen zich weer rustihg houden, ben ik allang blij.

Komende week heb ik weinig op de agenda. Maandag en donderdag naar de dagopvang en dinsdag moet ik naar de diabetesverpleegkundige. Ik baal een beetje dat ik morgen niet naar de uitvaart kan kijken van Queen Elisabeth. En dinsdag moet ik net weg als Prinsjesdag, de hoedenparade word uitgezonden. Dan neem ik het beide maar op om later te bekijken. Het zal vast ook tig x herhaald worden bij het nieuws etc. Als we morgen niet naar de boerderij zouden gaan, dan had ik vrij genomen om te kijken. Zover weer mijn avonturen.


Zondag 11 September 2022:

Op mijn pc zie ik dat het vandaag 11 september is maar als je zou zeggen 11 augustus, zou ik het ook geloven. De dagen vliegen voorbij zonder dat ik er veel van in de gaten heb, terwijl aan de andere kant bij mij de tijd stil lijkt te staan, heel raar.
Ik heb helaas weer geen leuke week achter de rug, het liep heel anders dan ik mij had voor gesteld. Maandag verliep nog wel rustig, weinig gedaan die dag.
Dinsdag moest ik op controle bij mijn chirurg en die was niet blij met wat hij zag. De nieuwe bult op mijn buik en daarom besloot hij om de antibiotica weer met een week te verlengen.
Ik heb de foto's van de CT-scan mogen zien en schrok daar toch wel van. Ik begrijp nu wel beter waarom hij niet durft te opereren, nu ik zelf de beelden van mijn binnenkant heb gezien.
Hij vroeg of ik al iets van het Elkerliek in Helmond had gehoord. Toen nog niet maar dat kwam de andere dag. Woensdagochtend kreeg ik ineens een sms binnen van het Elkerliek. In die sms stond dat ik 3 oktober rond 10:00u gebeld ga worden door chirurgie en dat ik op die tijd bereikbaar moet zijn. Heel leuk zo'n sms maar ik kon er niet op terug reageren. Want hoe gaan ze mij bellen als ik niet kan telefoneren. Het zal ook nooit eens goed gaan bij mij grrrr.
Ik besloot om een mail te sturen naar mijn chirurg. Hij moet het goed regelen en had eigenlijk in zijn brief moeten vermelden dat ik telefonisch niet benaderbaar ben.
Ik kan zelf wel weer van alles gaan regelen maar dan leren ze er ook niets van. Hij heeft beloofd het Elkerliek te mailen, dus ik ben benieuwd wat de nieuwe optie gaat worden.
Eerlijk gezegd heb ik er weinig vertrouwen in dat ze mij in het Elkerliek kunnen helpen. Dan zouden ze mij wel voor het spreekuur een uitnodiging hebben gestuurd. Dat ze willen bellen zal dan denk ik zijn om te vertellen dat zij ook niets kunnen.

Woensdagochtend ging het nog goed maar zo tegen 11 uur-half 12 begon mijn buik vreemd te voelen. Ik dacht ik zal nog wel een keer naar de wc moeten en dan is het over.
Met de lunch heb ik nog een boterham naar binnen gekregen maar een uur later begon ik heel erg te zweten en de buikpijn nam toe, misselijk erbij, helemaal niet lekker ineens.
Ik ben op bed gaan liggen en heb de begeleiding gewaarschuwd. Die kwam kijken en wilde de ambulance al gaan bellen. Dat vond ik niet nodig, eerst nog even afwachten.
Al was ik wel bang dat ik weer een ilieus had, weer een darm die in de knel zat. En ik weet wat ze dan gaan doen in het ziekenhuis. Een maagslang in mijn neus proppen en dan eerst niets eten en dan van lieverlee weer opbouwen als het eten weer binnenblijft. Dat kan ik thuis ook.
De begeleiding was net weg en toen begon ik inderdaad te braken, vreselijk vind ik dat altijd, bah. Nou, daar lag Conny weer in haar bed flink beroerd te zijn. Een buik zo pijnlijk dat ik niet wist hoe te gaan liggen. En dan de misselijkheid en het braken erbij, gatsie!!
Dielly, had haar bezoek 's ochtends afgemeld, dat kwam nu goed uit. En helaas moest ik het leuke bezoek van donderdag, waar ik zo naar uit had gekeken, ook afzeggen.
'S nachts heb ik ook nog moeten braken. Donderdag gelukkig niet meer, ik had na de lunch van woensdag dan ook niets meer gegeten. Wel had ik nog steeds hevige buikpijn. Ik heb net als de vorige keer geprobeerd of ik door een beeetje massage de darm weer uit de knoop kon halen. Maar masseren is lastig als je buik zoveel pijn doet. Vrijdagavond begon het iets beter te voelen, mijn buik begon toen ook weer te rommelen en ik kon een klein beetje naar de wc. Wat was ik opgelucht dat het toch weer vanzelf opgelost is en ik het ziekenhuis heb kunnen vermijden.

Zaterdagochtend ging het best aardig, ik ben zelf boodschappen gaan doen maar verdorie, gistermiddag begon mijn buik flink te steken bij de wonden. Ik dacht meteen dat het waarschijnlijk de bult was, dat die open wilde gaan. Ik ben op bed gaan liggen maar wist niet hoe ik moest liggen en toch maar weer in mijn relaxstoel gekropen.
De thuiszorg een bericht gestuurd dat het weer niet goed ging en die kwam gisteravond maar toen leek het toch mee te vallen met de bult. We vonden het er nog niet naar uit zien dat hij open zou gaan of dat ik er mee naar de SEH moest.
Vannacht heb ik tot mijn eigen verrassing toch best goed geslapen. Maar zodra ik uit bed kwam begon die stomme buik weer te steken. Ik hoop dat als de bult open moet dat deze uit zichzelf open gaat en ik niet naar de SEH moet, ik heb het er helemaal mee gehad!!!

Inmiddels is het middag, ik was vanochtend al begonnen met schrijven, en mijn buik is wat rustiger dan vanochtend. De steken zijn op het moment afgenomen, hoop dat het een goed teken is.
Ik hoop dat de komende week beter gaat worden. Morgen wil ik weer naar de dagbesteding gaan en verder maar zien wat de week gaat brengen.

Ondanks al die ellende kwam ik toch nog een leuk lichtpuntje tegen deze week. Op de Facebookgroep van "De Zonnebloem" kwam ik onderstaande foto's tegen. Leuk om te zien dat ik op deze manier nog door het land reis.

De kraam van Zonnebloem Afdeling Groot Schiebroek en Zonnebloem Afdeling Roosendaal (staande foto)

aanklikken voor vergroting


Zondag 4 September 2022:

Helaas mocht ik afgelopen maandag niet naar huis omdat de ontstekingswaarden nog te hoog waren en daarom de antibiotica verlengd werd, dat was even een tegenvaller.
Uiteindelijk heb ik nog t/m donderdagmiddag antibiotica via de Picc-lijn gekregen. Daarna is de Picc-lijn er uit gehaald en moest ik nog een half uurtje wachten voor het geval er een bloeding zou komen. Daarna mocht ik naar huis. De taxi kwam mij om 15:00u ophalen. Ik heb nog voor een week antibiotica in tabletvorm mee gekregen en moet dinsdag alweer op controle komen.
De buik is rustiger dan toen ik werd opgenomen maar ik vind dat er een verdachte plek zit, die ik niet vertrouw. Dat heb ik donderdag al tegen de zuster gezegd maar die vond dat het niets was. En toch denkt de thuiszorg ook dat er iets zit te broeien en dat komt dan dus gewoon door de antibiotica heen. Afwachten wat het gaat doen.
Inmiddels is de brief naar Eindhoven/Helmond voor de second opinion eindelijk verstuurd. Mijn arts denkt dat ik er niets aan ga hebben, dat ze daar ook niets kunnen doen. Vandaar dat hij lang heeft gewacht met schrijven. Maar ik wil toch nog dat stukje hoop houden en het is nooit verkeerd om er met een frisse blik naar te laten kijken.
De wachttijden schijnen wel lang te zijn dus ik ga er vanuit dat een oproep nog wel even gaat duren.

Toen ik donderdagmiddag thuis kwam stond heel mijn woonkamer op zijn kop. Ze hadden woensdag namelijk overgordijnen opgehangen en daarvoor moesten al mijn spulletjes van de kant gehaald worden, zodat de gordijnenman erbij kon. Alles stond daardoor midden in de kamer, in de stoelen, op de tafels. De begeleiding had dat allemaal gedaan maar nog niet terug kunnen zetten. Gelukkig kwam er wel iemand om het weer een beettje terug te zetten zodat ik in elk geval met de rolstoel weer binnen kon en in mijn luie stoel kon zitten. Vrijdag hebben we de rest opgeruimd. Nu ligt er hier en daar nog wel wat rommel wat ik uit moet zoeken, dat komt nog wel. Alles staat gelukkig weer op zijn plek.
Nu de gordijnen hangen merk ik dat het geluid veel aangenamer klinkt dat eerst. Het klinkt nu veel minder hol en minder galm erbij, dat is wel fijn.
Het is wel wat drukker aan de muur maar het misstaat gelukkig niet. Nu moet er nog iemand komen om alle gaatjes dicht te maken want dat hebben ze niet gedaan. Daar moet dan weer een ander bedrijf voor komen maar gelukkig regelt Amarant dat allemaal. Het is even wennen nu het wat voller hangt maar wel heel fijn om rustiger te horen met mijn CI.

Verder is het nu weer opknappen, weer opnieuw op kracht komen. Ik ga deze week nog niet naar de dagopvang. Morgen is te snel en donderdag krijg ik heel leuk bezoek.
Verder rustig aan doen. Vanmiddag ga ik het Bloemencorso van Zundert op Omroep Brabant kijken en ook de Vuelta volgen. En verder komt de week wel om, dinsdag ziekenhuis, woensdag komt Dielly (kerk) en donderdag bezoek, dan is het alweer vrijdag en weekend. Zo snel gaat dat.


Zondag 28 Augustus 2022:

Er kan veel gebeuren in een week tijd. Deze blog komt namelijk rechtstreeks vanuit mijn ziekenhuiskamer, waar ik momenteel verblijf.
Maandag kreeg ik toch weer koorts en het ging gewoon niet meer met mijn buik, mezelf en thuis. Een extra controle werd er ingelast en ik werd meteen opgenomen en aan een infuus met antibiotica gelegd.
Nou klinkt dat zo heel eenvoudig maar zo liep het niet. Het infuus prikken was zoals altijd weer een drama en wilde niet lukken. Dus naar de Recovery om daar te laten prikken, gelukkig lukte het daar wel. Maar al de 1e nacht begon het infuus te prikken en dan weet ik al hoever het is. En inderdaad sneuvelde het infuus de volgende ochtend.
Na overleg werd er besloten om mij een PICC lijn te geven. Vanwege spoedgevallen moest ik wel lang wachten voor ik aan de beurt was voor de plaatsing. Pas om 21:00u kregen we bericht dat ik naar de OK mocht komen. Het was wel even spannend want dit was voor het eerst dat ik zo'n lijn kreeg en ik had geen idee hoe dit in zijn werk zou gaan. Het viel hartstikke mee. Ik kreeg eerst een verdoving in mijn bovenarm en daarna werd ik afgedekt met steriele doeken. De arts ging eerst met een echo apparaat kijken waar de beste plaats was om de lijn te plaatsen. Daarna werd er een kleine opening gemaakt en de lijn werd in de ader gestoken. Ik heb er niets van gevoeld. De lijn loopt in mijn ader richting schouder en gaat achter langs mijn borstbeen naar beneden. Gek hoor dat ze iets in je ader stoppen en je daar niets van voelt. Maar dat komt omdat bloedvaten geen zenuwen hebben zei de chirurg.

Een uur later lag ik weer in mijn eigen ziekenhuiskamer. Er zat een drukverband om mijn arm, dat mocht er na een uurtje af en toen mocht de lijn al meteen gebruikt worden. De antibiotica werd rechtstreeks d.m.v. een spuit de lijn ingespoten. Daar heb ik niets van gevoeld en het is ook handig om niet meer vast te liggen aan een infuuspaal. Ze hadden dit al veel eerder moeten doen i.p.v. al die jaren aantobben met dat geprik voor een gewoon infuus.

De CT-scan is donderdag ook gemaakt maar daar ben ik niet veel wijzer van geworden. De situatie blijft zoals die is. Een operatie is nog steeds geen optie omdat deze te hoge risico's heeft. Ik had zo gehoopt dat er een ander antwoord uit zou komen. Nu ben ik eigenlijk nog geen stap verder.
Ja de antibiotica slaat aan en mijn buik is nu een stuk rustiger, minder rood, minder hard en minder pijnlijk dan de afgelopen weken. Vermoedelijk mag ik morgen stoppen met de antibiotica en weer naar huis, denk ik zelf. Maar ik weet dat het nooit lang zal duren voor ik weer terug zit in dezelfde situatie. Ik heb het nog nooit voor elkaar gekregen om 6 weken een rustige buik te houden. De arts heeft het wel een paar keer geprobeerd om mij pas na 6 weken weer op controle te laten komen maar ik heb dat nooit volbracht. Altijd voor die tijd weer terug omdat de buik dan alweer ontstoken was. Ik vrees dat dit nu niet veel anders zal gaan.

Ik heb gelukkig mijn laptop bij waardoor ik jullie nu op de hoogte kan houden. De laptop is vooral om tv te kunnen kijken met onderditeling. Hier in het ziekenhuis hebben we tablets waarop je eten en drinken moet bestellen. En daarop moet je ook tv kijken maar helaas kan je er geen ondertiteling bij krijgen. Er zit ook internet op maar heel veel is afgeschermd waardoor je weinig kan doen met de tablet.
Bij de vorige opname had ik daardoor mijn laptop bij om te proberen en dat is toen goed bevallen, dus nu is hij weer mee. Ik kan nu lekker tv kijken met ondertiteling en ook belangrijk een groter scherm. Ook boeken lezen kan ik op de laptop, dus ik kom de dagen wel door op deze manier.
Ik lig op de kamer tegenover de zusterspost en daardoor is er op de gang van alles te zien, ook dat geeft vermaak. Zo kan ik alles in de gaten houden hahaha.

Nou, morgen afwachten wat de artsen in petto hebben voor mij. Gezien mijn vorige verblijven hier denk ik dus dat ik snel weer naar huis mag. Ze houden je hier nooit langer dan nodig is.


Zondag 21 Augustus 2022:

De wielerronde heb ik vorige week toch maar vanaf mijn balkon zitten kijken. Het was buiten ook opvallend rustig met toeschouwers, pas toen er schaduw kwam werd het drukker. Zo heel veel heb ik er niet van gezien want ik was op het balkon in slaap gevallen en werd tegen half 5 wakker. Toen heb ik nog verder kunnen kijken want de wedstrijd duurde tot 18:00u.

Maandag ging ik vol goede moed naar de dagopvang en daar werd ik om 13:00u door de taxi opgehaald en naar het ziekenhuis gebracht voor een bezoek aan de oogarts.
Bij de oogarts was het goed, ik krijg weer een nieuwe afdek-lens voor mijn linkeroog. Die is zelfs gisteren al binnen gekomen met de post en heb ik vandaag voor het eerst in. Hij zit een stuk prettiger, zonder irritatie zoals bij de oude lens. Daarbij was het continu alsof er een zandkorreltje in mijn oog zat. Als het goed is kan ik er weer een dik half jaar tegen met de nieuwe lens.
Tijdens het wachten op de taxi, ging ik mij steeds beroerder voelen. Ik moest nog best lang wachten ook. Pas om 16:00u was ik thuis en hier ben ik meteen in bed gedoken na mij eerst getempt te hebben en daarbij bleek ik flink koorts te hebben. Dat had ik al wel aan mijn lijf en hoofd gevoeld, dus was op zich geen verrassing voor mij. De rest van de dag ben ik in bed gebleven en heb geslapen.

Dinsdagochtend moest ik al naar de chirurg dus dat kwam goed uit. Dat werd een teleurstellend bezoek want wat bleek, hij had nog helemaal geen brief geschreven naar Eindhoven.
Tja, dan is het niet gek dat ik maar geen bericht daar van krijg. Heb ik weken voor niets zitten te wachten.
Hij wil een CT-scan van mijn buik om nog eens te kijken hoe het er van binnen uit ziet en samen met collega's te kijken of ze toch iets kunnen. Toen hij dat vertelde stelde ik mijn vraag over Eindhoven en kreeg ik dat dus als antwoord. De CT-scan gaat wel door die is a.s. donderdag al. En hij zou nu wel een consult in Eindhoven/Helmond aan gaan vragen. 30 augustus moet ik weer terug voor de uitslag van de scan.
Ondertussen is mijn buik een drama. Ik ben een aantal dagen flink ziek geweest, de koorts is nu gelukkig over maar de buik blijft een drama. Elke dag met de wondverzorging komt er rommel uit mijn buik en van binnen lijkt er een heel gangenstelsel te zitten. Als de ene wond gespoeld wordt, komt het er langs een andere wond uitlopen. Ook weer nieuwe wonden erbij en hij zat al vol met gaten. De thuiszorg is elke dag lang bezig met mij. En dan de pijn die het geeft, niet fijn. Ik hoop dat het de komende week weer de betere kant op gaat, dat het van binnen weer rustiger gaat worden. Ik heb vandaag en morgen nog antibiotica en dan is die weer op.

Straks rond 16:30u komt de Vuelta langs Etten-Leur maar ik twijfel nog of ik er naartoe ga. Ik denk dat ik beter op tv kan kijken, dan zie ik het waarschijnlijk sowieso beter dan op straat. Ik verwacht ook dat het heel druk zal zijn, dat zag ik gisteren ook op tv. Aan de andere kant kriebelt het wel om te gaan kijken, zo vaak komt de Vuelta ook weer niet in Nederland, laat staan hier in de buurt. Het hele circus er omheen is ook leuk om te zien. Zal ik toch maar even gaan dan.......

Verder rustig aan dus. Donderdag de scan en zaterdag hebben we al reunie van onze vakantie, helemaal in Sevenum in Limburg. Daar heb ik zin in. Ik moet zien weer voldoende opgeknapt te zijn om daar naartoe te gaan. Zondag lezen jullie dan hoe het geweest is.


Zondag 14 Augustus 2022:

Deze week ben ik beter door gekomen. Maandag naar de dagopvang geweest waar het weer gezellig was. Ook naar de fysio geweest. Ondanks de klachten aan mijn been heb ik toch wel wat krachtoefeningen kunnen doen. Ik ben toch bijna een uurtje bezig geweest. Ik heb een fanatieke fysio en zijn verzint altijd wel iets wat ik wel kan doen.
Dinsdagmiddag ben ik weer eens een rondje gaan rijden met de scootmobiel. Ik ben naar het Markdal in Breda gereden, daar is het zo mooi. Toen ik thuis kwam stond de accu in het rood. Ik had 36 km gereden en eigenlijk zou de scootmobiel meer moeten kunnen. Misschien moet hij weer wennen want hij heeft een aantal weken stil gestaan. Het was wel een mooie ritje.
Woensdag had ik een lunchafspraak met mijn vrijwilligster van de Zonnebloem. Dat was leuk, gezellig bijgekletst en lekker gegeten. Ik moest om half 3 weer thuis zijn want Dielly kwam ook om de communie te brengen. Dan kletsen we eerst over van alles en nog wat voor we aan het serieuze gedeelte beginnen.

Donderdag was het weer dagopvang en fysio. Het was lekker koel op de dagopvang, dat was fijn met de warmte.
Donderdag begon ik ook pijn te krijgen in mijn buik en mezelf niet helemaal lekker te voelen.....dan weet ik al wel hoe ver het is. En ja hoor, s'avonds met de wondzorg zagen we het al.....een vuurrode en warme buik. Vrijdag heb ik dan ook weinig gedaan vanwege de buik.
Gisteren zou ik naar een Mariaviering gaan maar de buik deed te veel pijn om daar naartoe te 'hobbelen' in de rolstoel, dus dat moest ik overslaan.
Ik ben wel aan het eind van de middag naar de BBQ van de Zonnebloem jongerengroep geweest. Dat was hier dichtbij en het was er gezellig al heb ik helaas niet veel van de gesprekken kunnen volgen. Dat is dan het nadeel als het gezellig is en er veel gepraat word, dat is lastig voor mij. Ondanks dat heb ik er wel van genoten en lekker gegeten.
Om 20:00u was ik weer thuis omdat de thuiszorg voor de wondzorg kwam. Die wondzorg is nu extra pijnlijk met die ontstoken buik, bah. Daarna ben ik op bed gebleven maar ik heb vannacht slecht geslapen door die vervelende buik.

Morgenmiddag moet ik naar de oogarts en dinsdag weer naar de chirurg, die zal de aanblik op mijn buik vast niet leuk vinden. Ik ben benieuwd wat hij dan te vertellen heeft en of hij nou al de second opinion heeft aangevraagd in Eindhoven. Ik heb er nog steeds niets over gehoord.

Vandaag is het hier wielerronde. Straks om half 2 gaan de profrenners hun rondjes fietsen en dan wil ik gaan kijken maar als het te warm is dan ga ik terug naar huis en kijk ik vanaf mijn balkon. Dan zie ik ze ook rijden maar met wat meer afstand. Langs de route zie je natuurlijk beter. Vanaf mijn balkon alleen van op de rug. Maar om nou buiten te gaan staan koken in dit warme weer, dat lijkt mij ook niet goed.
Volgende week zondag kan ik in de herkansing want dan komt de Vuelta langs Etten-Leur, daar ga ik zeker naar kijken.
Fijn week iedereen!!


Zondag 7 Augustus 2022:

De week is weer om, ik ben inmiddels 2 weken terug van vakantie maar mijn gedachten zijn nog veel daar. Het valt een beetje tegen om na zo'n mooie week met z'n allen en elke dag een vol programma, nu weer alleen thuis te zijn. Ik loop nog een beetje met 'mijn ziel onder de arm', ik mis de groep, het samen zijn en leuke dingen ondernemen.
Maandag ben ik weer naar de dagopvang geweest en dat deed me wel goed, weer even het groepsgevoel terug. Al kan ik de gesprekken niet volgen, gewoon het samen zijn en de gezelligheid doet mij al goed.
Bij de Fysio ben ik wel even aan het zeuren geweest. Ik heb ook een soort van dipje, frustraties die mij dwars zitten. Ik doe zo mijn best bij de fysio en ik had gehoopt door de extra beweging die ik daar heb, dat ik meer conditie zou krijgen, mijn suiker zou verbeteren en ik hopelijk iets af kon vallen. Maar niets van dat. Vorige week vrijdag is mijn suiker weer geprikt en blijkt deze toch nog steeds te hoog, mijn conditie gaat ook niet echt vooruit. Het gaat wel vooruit maar door het gedoe met mijn buik, val ik steeds weer terug en moet elke keer weer opnieuw beginnen. Mijn gewicht blijft een drama, ik voel mij net een reus. Komt ook wel weer doordat er veel foto's gemaakt zijn en dan zie ik mezelf en walg ik er van. Het is zo frustrerend, ik probeer van alles maar i.p.v. gewicht te verliezen komt het er alleen maar bij. Dan zie je mensen om je heen lekker van alles eten zonder dat ze dikker worden en ik zit een beetje in mijn eten te prutsen zonder er veel van te eten en ben een reus. Het is oneerlijk!
Ik vond dus dat ik aan het zeuren was maar de fysiotherapeute was het daar niet mee eens en vond het zelfs goed dat ik dit uitsprak naar haar.
Ik heb er hier al vaker over geschreven dus jullie vinden het misschien wel gezeur.

Dinsdag en woensdag heb ik niets gedaan. Er kwam gewoon niks uit mij, ik had nergens zin in. Wilde wel met de scootmobiel gaan rijden maar het was warm en ik wist niet waarheen want ik ben alle kanten al op geweest. Daarnaast is het alleen ook niet leuk. Ergens naar toe gaan was ook geen optie, de taxi moet tegenwoordig een paar dagen van tevoren al geregeld worden i.v.m. personeeltekort. Je kan dus niet spontaan zeggen, ik ga daar en daar naartoe.
Ik had ook geen zin om te knutselen. Ik had aan een uitgebreider reisverslag kunnen beginnen maar ook daar geen zin in.
Dat is niet echt iets voor mij want normaal gesproken weet ik mij wel bezig te houden en ging ik ook alleen op toer met de scootmobiel. Maar zoals gezegd liep ik met mijn ziel onder de arm en miste ik vooral de gezelligheid, samenzijn van de vakantie. Ik ben er teveel verwend denk ik. Uiteindelijk ben ik maar een boek gaan lezen en dat heb ik in 2 dagen uitgelezen.

Donderdag weer naar de dagopvang en fysio geweest, daar was het gezelliger dan thuis en had ik het naar mijn zin.
Vrijdag vond ik dat ik mijn zinnen toch moest verzetten. Ik dacht ik ga naar Hans, vragen of hij mee gaat fietsen of een leuker plan, een eindje rijden met de auto.
Dat laatste vond Hans een goed idee en ik verheugde mij er al op. Ik moet echter wel bij de auto zien te komen, die stond achter op een pleintje.
Daar had ik al een plan voor bedacht. Ik dacht ik rij er met de scootmobiel naartoe en parkeer die daar op de stoep, dan hoef ik maar een paar passen te doen om bij de auto te komen.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik bij Hans onder de arm om die 5-6 stappen te doen. Moeilijkheidsgraad daarbij was dat ik de stoep af moest stappen. Stap 1 ging al wat wankel en stap 2 ging helemaal mis en eindigde achterover op de stoep, samen met Hans.
Hans had gelukkig niets maar mijn benen waren dubbel geklapt en vooral de rechterknie was flink pijnlijk. Verder had ik gelukkig ook niets.
Tja en toen lag ik daar en zie dan maar eens omhoog te komen. Hans probeerde het eerst samen met een buurman, dat lukte niet. Er kwam een buurvrouw aanlopen die het had zien gebeuren. Zij bleek een ergotherapeute te zijn en wilde eerst weten of ik ergens pijn had en of ik wel kon staan. Daarna probeerde zij samen met Hans mij omhoog te krijgen maar ook die poging lukte niet. Ik dacht ik moet omdraaien en op mijn knieen naar de scootmobiel kruipen en mij dan omhoog trekken. Dat vonden de anderen niet zo'n goed idee om over de stoep te kruipen en dan met de pijnlijke knie/been. Uiteindelijk hebben ze met drie man nog een poging gedaan en ja hoor, met moeite maar het lukte mij om in staande houding te komen, poehoe wat een avontuur was dat.
En balen want nu durfde Hans mij natuurlijk niet meer in de auto mee te nemen en ik werd terug op de scootmobiel geholpen waar ik weer veilig zat.
Confronterend hoor dat die 5-6 stappen naar de auto niet lukken en ik een streep door dat plan moest zetten.

Uiteindelijk zijn we nog wel gaan fietsen samen. Eerst richting Liesbos en daar op een terras even een kop thee gedronken. Inmiddels waren we beiden weer van de schrik bekomen.
Daarna via Prinsenbeek waar ik nog een leuke ontmoeting had, en via de Verloren Hoek waar we even bij Dina en Wim aan zijn gegaan, zo weer naar huis gefietst.
Thuis gekomen was het wel even lastig om van de scootmobiel te komen en over te stappen in de rolstoel. Mijn rechterbeen had toch een flinke klap gehad en deed pijn, ik kon er niet goed op steunen. De spieren hebben een flinke opdonder gehad met het dubbel klappen. Dat komt wel weer goed want ze hebben al vaker zo'n val mee gemaakt.

Gisteren ben ik ook even met de scootmobiel op pad geweest. Naar Oudenbosch en daar even bij Emma Marie langs geweest om iets af te geven. Daarna even langs de bakker en via Bosschenhoofd en Seppe weer naar huis gereden.
Ik hoop dat ik mezelf nu weer herpakt heb en weer de 'normale' Conny ben.
Morgen de fysio maar even naar mijn knie/been laten kijken. Verder heb ik komende week wat afspraken op de planning, dat vind ik wel fijn want dan heb ik in elk geval iets om handen.


Zondag 31 Juli 2022:

De vakantie zit er weer op, dus hier ben ik weer met mijn verhalen. Het was weer een geweldige week en ik heb ontzettend genoten. Zo jammer dat leuke dingen zo snel voorbij vliegen.
Even leek mijn buik de vakantie te gaan verpesten. De maandag na mijn vorige blog (11 juli) werd de buik weer vuurrood, pijn, koorts, algehele malaise, de bekende dingen dus.
Dinsdags (12 juli) meteen naar de chirurg gegaan. Die had 2 opties en dat was of opnemen en aan het antibiotica infuus leggen of antibiotica in tabletvorm. Normaal gesproken had ik voor het infuus gekozen omdat dit sneller en beter aanslaat, langer nawerkt. Maar dan had ik 10 dagen het ziekenhuis in gemoeten en was de vakantie in het water gevallen. De keuze was voor mij dan ook de tabletten.
Zo begon ik i.p.v. dat ik vrijdags voor de vakantie preventief met een kuur zou starten, dinsdags dus al met een broodnodige kuur en dan voor 2 weken zodat ik er de vakantie mee door kon komen.
Ik heb de week voor de vakantie dus helemaal niets meer gedaan, alleen goed uitgerust en Tour gekeken.
Gelukkig kan ik zeggen dat de buik zich in de vakantie, dankzij de antibiotica goed heeft gehouden. Alleen de zondag van de terugreis was de buik weer pijnlijk en toen afgelopen maandag de thuiszorg kwam bleek waarom, er was weer iets open gegaan. Zo zijn er afgelopen week diverse plekjes open gegaan en heb ik momenteel een flinke gatenbuik, 9 in totaal. Antibiotica klaar en de buik begint meteen weer te vervelen. Ik zou standaard dagelijks antibiotica moeten slikken maar dan werkt het straks niet meer en krijg ik last van bijwerkingen. Met mijn oorproblemen heb ik ook voor langere tijd antibiotica gehad maar daar moest ik door de bijwerkingen die ik kreeg, mee stoppen.
Ik hoop dat straks in Eindhoven een oplossing weten, ik heb overigens nog geen bericht gehad van hen.

Dat was het verhaal buik, nu naar leukere verhalen....de vakantie!!! Zoals ik al schreef heb ik er ontzettend van genoten. We hebben zo'n mooie week gehad, het enige wat iets minder had gemogen was de warmte. Maar daar hadden jullie hier in Nederland ook last van.
Toen we zaterdag op de heenweg waren, kwamen we in Parijs in de file terecht (door een ongeluk). Onze bus had wel airco maar met de hoge temperaturen kon de airco het niet meer aan en was het dus gloeiend heet in de bus. Dat was wel even afzien, maar verder is de reis goed gegaan en hadden we het heel gezellig onderweg. Om de 2 uur werd er gestopt en werd de picknicktafel uitgeklapt voor de koffie/thee of lunch. Er werd goed voor ons gezorgd.
Zondagmiddag kwamen we in Lourdes aan en dat voelt altijd als een thuis komen, na 28x kan ik wel zeggen dat Lourdes zo'n beetje mijn 2e thuis is. En ik vind het er nog steeds fijn en mooi, geen enkele bezoek is hetzelfde, elke reis ontmoet ik weer nieuwe mensen en beleef ik nieuwe avonturen.

Het plan was om die middag een wandeling te gaan maken maar omdat het zo warm was, besloten we om in het Hotel te blijven en 's avonds naar de Lichtprocessie te gaan kijken.
In het hotel was het dankzij de airco lekker koel en na de lange reis was het fijn om even een paar uur te kunnen rusten op bed.
Met de Lichtprocessie besloot ik dat ik mee wilde lopen. Ik wist dat de "Vrienden van Lourdes" en de "Antwerpse Bedevaart" mee zouden lopen en ik heb mij bij de groep aangesloten. Dat was heel leuk want ik zag meteen bekenden en werd zelf ook herkend. Leuke gesprekjes gehad met een aantal mensen, echt heel leuk om met hen mee te mogen doen. Gea en Dirk waren met mij mee gegaan. Gea om eventueel te tolken voor als ik de gesprekken niet goed kon verstaan, maar buiten en 1 op 1 kan ik het gelukkig best goed volgen. Na de Lichtprocessie zijn we nog even in onze oude, vertrouwde stamkroeg 'Jeanne D'Arc' iets gaan drinken.

Maandag hebben we ons programma vanwege de warmte ook omgegooid. Ik had gehoord dat de bedevaartgroep om 11 uur een NL mis aan de grot hadden. Daar zijn we naartoe gegaan. Bij de grot was het druk en warm en daarom besloten wij aan de overkant van de Gave te gaan zitten. Daar heb je een mooi uitzicht op de grot en kan je de mis ook volgen, maar er staan meer bomen waardoor er schaduw was. Ik had daar ook nog een bijzondere ontmoeting, dat maakte de ochtend nog mooier.
In de middag zouden we naar Bartres gaan maar we besloten naar 'Cite Secours' te gaan, daar is veel schaduw en daar konden we dan picknicken en een wandeling maken. Heel bijzonder was weer dat we daar Broeder Jozef ontmoette en hij ons spontaan een lezing gaf over het ontstaan van Cite, de muurschildering in de eetzaal en over zijn werk, het beschilderen van stukjes lei. Deze kon je kopen om zo het werk op Cite te steunen.

Dinsdagochtend zijn we naar de markt in Argeles-Gazost geweest. Leuk was dat we in groepjes werden verdeeld, elk groepje kreeg 5 euro mee en daarvan moesten we een streekproduct kopen dat we 's middags bij de lunch konden gebruiken. Zo hadden we een doel en een uitdaging op de markt. Ons groepje heeft na flink onderhandelen door vooral Dirk, ham gekocht. Het was speciale ham, de 4e beste van de wereld. We vroegen hoeveel we konden kopen voor 5 euro en dat bleken maar 2 plakjes te zijn. Na flink onderhandelen kreeg Dirk het voor elkaar dat we van 'de kont van de ham' plakjes kregen en dan hadden we meer omdat het maar kleine plakjes zijn. Een andere groep had meloen gekocht en zo hadden we met de lunch meloen met hamm.
'S middags zijn we naar St. Savin gereden, daar een oud kerkje bezocht en zitten picknicken met uitzicht over een prachtig dal. Nog naar een ander kerkje gereden maar dat was helaas gesloten. Daarna vonden we dat we een ijsje hadden verdiend en dus op zoek naar een ijstent. Na een lange zoektocht kwamen we uit op de plek waar we 's ochtends waren en daar hebben we met z'n allen van een heerlijke ijscoupe gesmuld. 'S avonds zijn we weer naar de Lichtprocessie geweest en zo werd ook dit een prachtige dag.

Woensdagochtend is een deel van de groep naar de Internationale mis geweest. Eric en ik hadden daar geen zin in, wij zijn kaarsen op gaan steken, door de Grot gegaan en water gehaald. Natuurlijk ook even bij Cathie van de 'Limburgse winkel' langs geweest. 'S middags zijn we met de hele groep naar de Hautacam gegaan. De berg waar de andere dag de finish van de Tour zou zijn. We hebben daar een geweldige middag gehad. Het werd al leuk toen we de berg op reden, toen was het al druk met campers en auto's die er een staplek zochten. Ook veel amateur wielrenners die de berg aan het beklimmen waren. Zo was ook de groep renners die in 'De gevonden glimlach' logeerde, die middag de bergen aan het beklimmen en zij zouden aan het eind van de middag op de Hautacam finishen.
Wij hebben weer een heerlijke picknick gehad op de Hautacam en zijn later nog hoger de berg op gegaan, je had er een prachtig uitzicht over het dal. Later weer terug naar de finishplek gegaan om onze renners in te halen.
Toen we 's avonds terug de berg afreden dat was super genieten. De berg stond inmiddels helemaal vol met campers, auto's , tenten, barretjes, feesttenten, vol met uitgelaten, enthousiaste mensen, nog steeds renners die de weg naar boven probeerde te halen. Het was zwaaien, juichen, toeteren, gewoon een heel groot feest echt geweldig om dat mee te maken.

Woensdagavond gingen we naar de Lichtprocessie kijken want er was verteld dat er dan renners met fietsen mee zouden lopen. Onze renners waren er ook in hun wielertenue en hun fietsen mee. Helaas werden zij bij de poort terug gestuurd want er mochten geen fietsen op het Heiligdom, dat was een grote teleurstelling. We zagen ook nergens de opstelling voor de Lichtprocessie. Totdat ik iemand van de andere bedevaart tegen kwam en zij mij vertelde dat het al begonnen was op een andere plek, op de prairie en ze bij de Grot zouden eindigen. Daarop besloot ik richting de Grot te gaan en daar maar te zien wat er zou gebeuren. Het was al ontzettend druk bij de Grot, een geluk dat ik in een rolstoel zit en niet zolang hoef te staan. We zagen inderdaad aan de overkant de processie over de prairie wandelen en deze kwam inderdaad richting de Grot. Het Mariabeeld kwam langs ons en werd naar de Grot gedragen waar de afsluiting was. Zo zie je maar weer, 28x in Lourdes en toch gaat alles weer anders!!
Later hoorde ik dat de processie al om 20:00u was begonnen omdat de Tourorganisatie om 22:00u wilde beginnen met het opbouwen van het podium, dranghekken plaatsen enz. Daar heb ik niets van gezien want toen waren wij alweer naar het hotel. Wel hadden we gezien dat er diverse borden waren geplaats in Lourdes met aankondigingen voor de Touretappe. En ook in ons hotel waren mensen gekomen die met de Tour te maken hadden o.a. het animatieteam.

Donderdag zijn we in alle vroegte naar 'De gevonden glimlach' gereden om daar naar de Tour te kijken. We moesten zo vroeg weg vanwege de drukte en omdat we anders Lourdes niet meer uit zouden komen maar ook de wegen rondom de etappe werden al vroeg afgesloten. We hebben in Lourdes een stuk over het parcours gereden met de auto's. Aan de ene kant vond ik het wel jammer dat we het vertrek in Lourdes niet zouden zien en dus ook de renners niet.
Het was nog niet zo makkelijk om bij 'De gevonden Glimlach' te komen. We waren er bijna, nog maar 200 meter of zo en daar was de weg afgesloten en de Gendarmerie was vast besloten om ons niet toe te laten. Dirk deed zo zijn best om de mannen uit te leggen dat we 200 meter verder moesten zijn, dat daar het huis stond waar wij moesten zijn. Met handen en voetenwerk, vriendelijkheid, glimlachen, foto's erbij van 'De gevonden glimlach'. Maar nee, het wilde niet lukken.
Een poosje later kwam Margo erbij, de eigenaresse van het huis. Zij spreekt gelukkig Frans en kon het dus beter uitleggen maar ook voor haar wilde ze geen uitzondering maken.
De hogere baas moest er zelfs bij komen en uiteindelijk kregen we dan toch toestemming om naar het huis te rijden.

Daar hebben we de tuin en onszelf versierd in het oranje en rood, wit, blauw. Het was die donderdag ook de verjaardag van Eric en ook dat hebben we uitbundig gevierd.
Ik ben nog een stukje de berg (Spandelles) opgereden want eigenlijk had ik daar willen kijken naar de renners. Maar je stond er in de volle zon en ontzettend warm. Dus ik ben toch maar in de tuin van het huis gebleven waar het heel erg gezellig was. We hebben een halve middag zitten wachten op de reclamekaravaan, die niet kwam (kon blijkbaar niet door de smalle straat) Ineens kwam er een auto voorbij die riep dat over 5 minuten de renners al kwamen. En ja hoor even later zoefde Wout van Aert in het groen voorbij en later ook de gele trui. Het was lastig om de renners te herkennen omdat ze in het laatste stukje afdaling reden en best snel voorbij reden. Maar om heel het circus voorbij te zien komen, het zwaaien, toeteren, uitgelaten zijn, het was een feestje.
Binnen in het huis had Ruud een Beamer waarmee wij de TV uitzending in het groot op de muur konden zien, de kamer leek wel een bioscoop. Daar zagen we een spannende finale waarin Vingegaard bijna viel en Pogacar op het asfalt terecht kwam. Spannend momentje, mede omdat juist toen de verbinding steeds weg viel en wij de finale leken te missen. Gelukkig hadden we vlak voor de finish weer beeld.
'S avonds hebben we met z'n allen (onze groep en de wielrengroep) een BBQ gedaan. Een super geslaagde dag weer.

Vrijdag zijn we in 2 groepjes gesplits. De ene groep ging naar een chocoalde fabriek en de andere groep naar Pau. Ik ben naar Pau geweest, een mooie stad met vooral veel mooie oude gebouwen. Daar hou ik van, dus ik heb genoten.
Na dit bezoek zijn we een mooie picknickplaats gaan zoeken. Deze vonden we in Betherram bij de Kruisweg die we vorig jaar hadden gedaan. Omdat het regende hebben we de picknick in de bus gehouden, weer eens wat anders.
Hierna weer naar het hotel gereden waar we even een paar uurtjes rust hadden en aan het eind van de middag richting Heiligdom zijn gegaan om gezamenlijk een groepskaars aan te gaan steken en afscheid te nemen van Maria en Lourdes.
Het was een pechmiddag want eerst werd Eric door een voorbijganger bijna omver gelopen waarbij hij zijn hand open haalde. Deze was net verzorgd en we wilde weer verder wandelen, toen viel ik met rolstoel en al van de stoep. Ik kan geen diepte zien en had daardoor niet gezien dat we inmiddels op een hogere stoep stonden. Ik reed met 1 band net te ver op de witte streep. Alhoewel, volgens mij stond ik bijna stil. Ik voelde de stoel gaan en dan kan je het niet meer tegen houden. Tijdens het vallen ging er van alles door mijn hoofd en ik heb iedereen die het zag gebeuren flinke hartkloppingen bezorgd. Gelukkig liep het allemaal goed af. Ik kwam er heelhuids van af en de stoel ook. Al zag ik later dat de linker armleuning los zat, dat was aan de kant waarop ik gevallen was. En de hoofdsteun stond niet goed meer maar dat was snel verholpen. Maar goed dat ik in elk geval nog niet veel vaart had want als ik harder had gereden dan was het vast anders afgelopen.

Zaterdag en zondag twee warme maar gezellige reisdagen gehad. Zondagavond hebben we deze met heel de groep afgesloten in Halsteren. We gingen Eric thuis afzetten en het plan was ontstaan om daar met z'n allen een frietje te eten als afsluiting. Zo hadden we dus nog een smakelijke en gezellige afsluiting van een geslaagde vakantie.

Afgelopen week heb ik een 'nietsdoenweek' gehad. De eerste dagen lekker veel geslapen en uitgerust. De buik die weer als vanouds reageert, Nog naar de Tour voor de vrouwen gekeken.
Morgen begint het gewone leven weer, dan ga ik weer naar de dagopvang en fysio, het gewone ritme weer in. Het is wel stil thuis hoor na zo'n week met een groep te zijn geweest. Ik mis dat wel, zou best weer terug willen en er nog een paar weken aan vast plakken maar ja dat gaat natuurlijk niet.
Morgen is het al weer augustus en dan zijn er ook wel weer leuke dingen te doen. Nog een BBQ met de Zonnebloem en 14 augustus is het hier wielerronde, 21 augustus is de Vuelta in Breda en deze komt ook langs Etten-Leur dus het wielerfestijn gaat nog eventjes door.
Waarschijnlijk ga ik ook wel weer een langer verslag schrijven over de vakantie met foto's erbij. Ik zal alvast wat foto's uitzoeken om hierbij te plaatsen, een kleine impressie van onze vakantie.

aanklikken voor vergroting


Zondag 10 Juli 2022:

Voor mijn blog was het een saaie week, weinig beleefd om over te schrijven. Ik heb heel de week nog last gehad van mijn buik en heb rustig aan gedaan.
Maandag ben ik wel naar de dagopvang geweest maar niet naar de fysio. Dinsdagochtend had ik weer een kleine 'vulkaanuitbarsting'. Ik heb heel veel geslapen, pas tegen de middag uit bed en dan nog slaap hebben en moe zijn. Ik neem aan dat het met de buik te maken heeft die slaperigheid en moeheid. Donderdag niet naar de dagopvang geweest maar ook de hele ochtend geslapen.
Vrijdagmiddag ben ik wel gaan lunchen, dat was nog voor mijn verjaardag. Lekker hier in het centrum, buiten op het terras zitten smullen en even genoten er van.

Ik heb geluk want de Tour is begonnen dus elke middag voor de tv gezeten om de Tour te volgen. Steeds denkend dat ik over een ruime week de renners in het echt ga zien i.p.v. op tv.
Ik heb zo'n zin in de vakantie en hoop zo dat mijn buik zich dan rustig wil houden, zoals vorig jaar. Antibiotica heb ik in elk geval al in huis.
Gisteren was er weer een nieuw klein plekje wat de thuiszorg zelf heeft open gemaakt d.m.v. lichte druk met de catheter. Het is weer een gatenbuik momenteel.
Komende week rustig aan doen en dan zaterdag in alle vroegte vertrekken we richting Frankrijk. Zondagmiddag komen we dan in Lourdes aan. Ik zal eens kijken of ik ons programma hier kan plaatsen.

Als er geen rare of vervelende dingen gebeuren deze week dan ben ik zaterdag dus vertrokken en ben ik 2 weekenden niet in de gelegenheid om hier iets te schrijven.
Op facebook zal vast wel een bericht komen te staan vanuit Frankrijk, ik ga vooral volop genieten. Even een weekje weg en alle zorgen thuis laten, heerlijk!
Het is inmiddels ook gelukt om een PDF te maken van ons programma, het is een mooi en druk programma, we gaan weer veel beleven.
Hier klikken om naar het programma te gaan van 'met zorg naar de Tour".

TOT NA DE VAKANTIE!!


Zondag 3 Juli 2022:

Mijn eerste blog als 59-jarige, die zal vast wijzer klinken dan toen ik nog 58 was hahaha
Ik heb een leuke feestweek gehad. Hij begon maandag wel iets minder met een rode, pijnlijkere buik. Ondanks dat ben ik wel naar de dagopvang gegaan en heb daar veel in de relaxstoel gelegen. De fysio heb ik overgeslagen daarvoor had ik te veel last van de buik.
Verder ben ik weer bedolven onder de verjaardagspost alleen is de post mij aan het plagen geweest want juist op mijn verjaardag en vrijdag kreeg ik geen post in mijn brievenbus. Gisteren zat hij weer bomvol. Dit is wel een leuke manier om jarig te blijven hahaha

Donderdag ben ik zoals ik van plan was naar de dagopvang gegaan. Ik heb daar getrakteerd op taart en daar heeft iedereen van gesmuld. Er is natuurlijk gezongen, dat begon al hier in de flat en eindigde 's avonds toen de thuiszorg kwam en ook zij zingend binnen kwam. Leuk hoor!
Met de lunch hadden we een BBQ op de dagopvang. Heel goed geregeld allemaal. Ze hadden alles bij een keurslager besteld. Begeleiding moest wel zelf het vlees bakken maar verder was alles klaar. Er zaten ook borden en bestek etc bij, gewoon alles wat je nodig hebt voor een BBQ. We hebben allemaal lekker zitten smullen en genieten en zoals altijd was er best veel eten over. 'S middags hebben we Bingo gespeeld, dat vinden de mensen altijd leuk. Dus al bij al hadden we een leuke dag.
'S avonds heb ik weer getrakteerd in onze woongroep, ook dat was een gezellig avondje.
Daarnaast de vele post, kaarten en pakjes, ballonnen, bloemen, berichtjes, appjes, mailtjes, het was echt ontzettend veel en dat maakt dat ik mij echt heel jarig heb gevoeld en genoten heb van mijn dag. Vrijdag kwam er ook nog verjaardagsbezoek zowel in de ochtend als middag. En ook gisteren heb ik nog bezoek gehad. Zo ben ik al 3 dagen jarig!

Woensdag ben ik bij de chirurg geweest. Ik maakte mij zorgen om mijn buik en dat heb ik hem verteld. Het is namelijk dat de nieuwe plekken hoger op de buik komen en deze begonnen zijn met een klein gaatje en nu zo groot zijn als een operatiewond. Bovendien zijn ze erg diep. De diepste kunnen we 20 cm in en loopt naar boven. Mijn angst is dat dit verder gaat en de infecties straks boven mijn middenrif gaan komen waar hart, longen, lever etc liggen. Dan ben ik verder van huis.
Dat begreep de chirurg en hij deelde mijn zorgen ook. Maar hij heeft helaas geen verklaring hoe dit nu weer komt en wat er aan te doen. Hij heeft uit de 2 diepste wonden kweken genomen. Misschien dat er een nieuw soort bacterie in het spel is?
Daarnaast hebben we het gehad over een second opinion. Ik was vorige week bij toeval op een website terecht gekomen en wat ik daar las, maakte mij enthousiast want misschien kunnen ze mij daar helpen. Ik had de link meteen naar de chirurg gestuurd met de vraag of dat iets was om naartoe te gaan. Daar hebben we het woensdag over gehad en hij staat er positief tegenover. Hij gaat een brief schrijven en dan is het afwachten of en wanneer ze mij oproepen. Het is in het Catherina Ziekenhuis in Eindhoven en dat werkt samen met het Elkerliek Ziekenhuis in Helmond.
Dit is de website die ik tegen kwam, het is een heel artikel. Deze regel aanklikken.

Spannend wanneer ik er naartoe kan en wat ze daar te vertellen hebben. Ik zit natuurlijk met 2 problemen.Niet alleen compexe buikwandbreuken maar ook de ontstekingen.
Maar ik heb niets te verliezen en het geeft mij een beetje hoop. Hoop verloren is alles verloren dus gaan dan maar!
Ik zei al tegen de chirurg: "stel dat ik 90 jaar word, dan moet ik nog 31 jaar met deze stomme buik door, dat kan toch niet!?" Daar was hij het wel mee eens maar hij ziet zelf geen mogelijkheden. Volgens hem is het een hele zware, risicovolle operatie met kans op overlijden of zieker er uit komen en dat wil hij mij ook niet aan doen. Dat begrijp ik wel maar er moet toch iets zijn? Hopen dat ze in Eindhoven/Helmond een oplossing weten.

Vanochtend had ik weer wat. Ik moest rond 7 uur naar de wc, zit ik ineens helemaal onder het bloed en niet alleen ik, de wc, de vloer, mijn nachthemd en ikzelf ook. Was er verdorie weer een 'vulkaan' open gegaan. Gelukkig op de wc en niet in bed. Begeleiding gebeld en die hebben de thuiszorg gebeld. De thuiszorg kwam vrij snel en inmiddels is alles weer schoon gemaakt en gespoeld. Ook de badkamer is schoon gemaakt, kleding zit in de was. Gedoe allemaal weer.
Vanavond komt de thuiszorg ook weer en dan kijken ze of het nodig is om morgen ook 2x te komen want het is nu belangrijk de wond zo schoon mogelijk te krijgen.
Sinds maandag komt de thuiszorg in de avond naar mij omdat het in de ochtend heel erg druk is. Voor de wondzorg maakt dat niet uit of het 's ochtend of 's avonds gebeurd. En dan krijgen we dit moeten ze toch in de ochtend komen. De buik ziet nog wel rood dus of alles er al uit is of ik nog meer van dit soort verrassingen ga krijgen, dat is even afwachten.

Nog 2 weken en dan ben ik op reis, op weg naar Lourdes. Gelukkig dat het bloedbad nu gebeurd en niet in de vakantie. Hopen dat die week mijn buik rustig blijft. Ik heb antibiotica voor het geval het mis gaat. Die ene week moet lukken, vorig jaar is het ook goed gegaan.
Nu ben ik aan het aftellen. Volgende week mijn laatste blog voor de vakantie want we vertrekken zaterdag 16 juli en komen dan zondagavond 24 juli terug. Twee weekenden geen blog van mij. Of ik moet iets belangrijks te melden hebben dan schrijf ik nog wel tussendoor. Maar eerst de komende blog nog.

Super verwend met kaarten en kado's

aanklikken voor vergroting


Zondag 26 Juni 2022:

Het was een rustige en saaie week. Maandag zoals altijd naar de dagopvang geweest en de rest van de week niets gedaan. Ik kon niet naar buiten vanwege de reparatie van de lift.
Donderdag kon ik ook niet naar de dagopvang omdat de lift het toen ook nog niet deed. Vrijdag deed de lift het gelukkig weer maar regende het. Ik ben vrijdagmiddag nog wel even met Hans naar buiten geweest. Een rondje gewandeld door het centrum en een terrasje gepakt. Toen we op het terras zaten brak er een fikse regenbui los, dat was dus geen succes.

Donderdag is de monteur van de duwrolstoel geweest en hij heeft de stoel verder op mij ingesteld. Nu zit hij beter en rijdt ook soepeler. Hopelijk gaat deze weer wat jaartjes mee.

Wat deze week wel heel leuk was, is dat ik al veel verjaardagspost binnen krijg. Het druppelt al heel de maand juni binnen maar nu kwam er echt veel post.
Leuk want ik ben donderdag pas jarig en nu al zoveel post krijgen. Er staat op bijna alle post dat ik het de 30e pas open mag maken. Dat is wel moeilijk en levert jeukende vingers op. Ik heb de stapel maar in de kast gelegd, dan zie ik het niet en kan ik de neiging om alles open te maken beter onderdrukken hahaha.

Donderdag ben ik dus jarig maar ik ga niets bijzonders doen hoor. Ik heb besloten om gewoon naar de dagopvang te gaan. Dan kan ik daar trakteren en ik tref het want we hebben die dag een BBQ. Dat gaat sowieso al een feestdag worden. 'S avonds kan ik hier op kantoor trakteren. En ik hoop natuurlijk op nog veel meer post.
Als ik niet thuis ben heb ik wel weinig tijd om al die post open te maken......moet ik het toch eerder open maken dan de 30e...misschien mag de 29e ook al hahaha

Woensdag moet ik op controle bij de chirurg. Mijn buik is niet helemaal rustig. De bestaande wonden zijn groter geworden i.p.v. kleiner en zijn ook pijnlijk.
Positief is dat er geen nieuwe bij zijn gekomen, hopen dat dit even rustig blijft. Ik ga sowieso weer vragen of ik voor de vakantie een Antibiotica kuur krijg, zodat ik die week geen gedonder heb. Vorig jaar is dat goed gegaan dus ik hoop nu ook.

Ik ben al aan het aftellen, eerst jarig zijn en dan de vakantie. Nog 3 weken en dan is het al 16 juli. De tijd vliegt dus die 3 weken zijn zo om. Ik heb er zoveel zin in!
En afgelopen week heb ik mij opgegeven bij de Zonnebloemboot voor de Kerstreis in december. Enkele jaren terug ben ik ook met de kerstreis mee geweest en was het zo leuk.
Eric vind het ook leuk en wil mee gaan, dat is gezellig om samen te gaan. Nu afwachten of er nog 2 plekjes vrij zijn voor ons op de boot.

De Welzorg heeft nog steeds geen nieuwe accu gebracht voor de Handbike, dus ik kan niet mee doen met de 'Onbeperkte Vuelta' Die begint a.s. woensdag t/m zondag. Balen hoor want het had mij zo leuk geleken om daar aan mee te doen. Volgens mij staat de Handbike nu langer stil in de kelder, dan dat ik er mee gereden heb. Jammer dat het zo lang moet duren. Waarschijnlijk moet die accu te voet uit China komen.

Vrijdag begint hier ook weer de zomerkermis, dat is elk jaar rond mijn verjaardag. Zelf zal ik weinig tot niet op de Kermis komen maar ik vind het altijd wel gezellig. Ik kan de kermis vanuit mijn huisje zien en vooral 's avonds is het mooi om naar te kijken, naar al die lichtjes.
Vandaag is het Meulemart (Jaarmarkt) daar ga ik straks even een kijkje nemen.

aanklikken voor vergroting


Zondag 19 Juni 2022:

We zijn weer een week verder en ook dichterbij mijn verjaardag, nog maar 11 dagen en dan ben ik een jaar ouder, de 59 ga ik dan al aantikken, oud hoor.
In wat een rustige week leek te worden maakte ik toch weer een groots avontuur mee.
Maandag begon zoals altijd met de dagopvang, daar hadden we feest vanwege een 55-jarig huwelijk. Raar hoor, was ik nog 3 toen die mensen getrouwd zijn en nu zit ik er mee op de dagopvang. Ondanks het leeftijdsverschil kunnen we het toch goed vinden met elkaar en speelt dat verschil ook geen grote rol.
Met de fysio hebben we het wat rustiger aan gedaan omdat ik last van mijn buik had met de oefeningen.

Dinsdag ging ik met de Zonnebloem een dagje varen in de Biesbosch. Eigenlijk had ik er niet zoveel zin in omdat het altijd zo'n herrie is op de boot en het is een hele dag zitten en eten. Maar er gingen ook een paar vrienden mee en die hebben mij overgehaald toch mee te gaan.
Gelukkig hadden we mooi weer en ik had mijn elektrische rolstoel bij omdat ik nog geen nieuwe duwrolstoel had. De stoel paste echter niet aan tafel. Omdat het binnen een kippenhok was en ik toch weinig kon verstaan, besloot ik meteen om buiten te gaan zitten. In het begin zat ik alleen voor op de boeg, toen nog in het zonnetje. Vrijwilligster Anja kwam bij mij zitten en het was best gezellig en in het zonnetje, mooi uitzicht over het water.
Later kwamen er meer mensen die buiten kwamen roken en daarna weer naar binnen gingen.
Tegen etenstijd ging iedereen naar binnen maar ik wilde buiten blijven. Ik kon binnen toch niet aan tafel en had ook geen zin in al die herrie aan mijn hoofd.
Mijn eten werd netjes bij mij gebracht. Er werd wel 10x gevraagd of ik het niet koud had en toch naar binnen wilde, maar ik hield vol dat het niet koud was.
Stiekem was het dat wel, want inmiddels zat ik in de schaduw en op groot water, dan gaat de boot wat harder varen en heb je meer wind. Maar omdat ik niet naar binnen wilde, wilde ik dat natuurlijk niet toegeven. Ik had mijn vest aan gedaan en ook dicht gedaan en bleef buiten zitten.
Later kwamen we weer in de Biesbosch en daar hadden we de zon weer en de boot ging ook langzamer varen. Toen was het flink warm.

Op een gegeven moment zag ik dat de boot een stuk water in ging waar een noodhaven was en waar je eigenlijk niet mocht komen. Ik was al benieuwd wat we daar gingen doen.
Terwijl ik binnen naar de toilet ging werd er iets omgeroepen maar daar kon ik niets van verstaan. Toen ik van de toilet terug kwam werd mij verteld dat er benedendeks een vreemde geur hing. Daar moest even naar gekeken worden en voor de zekerheid moesten wij even van de boot. Wij werden dus allemaal van de boot aan wal geholpen.
Dit verliep allemaal rustig en er was geen paniek of onrust. Toen we buiten zaten kregen sommige mensen telefoon van het thuisfront. Die belde omdat ze ongerust waren want zij hadden in de media gehoord dat er brand was op een passagiersschip in de Biesbosch met gasten van de Zonnebloem.
Wij wisten nog niets van brand maar even later kwam er inderdaad een boot met brandweerlieden die aan boord van de boot gingen en daar wat rondliepen.
Later kwamen er ook 2 andere rondvaartboten aangevaren. Met de ene boot gingen de mensen die konden lopen aan boord en bij de 2e boot alleen de rolstoelers.
Dat was even spannend want de boot voor de rolstoelers lag tegen de boot waar brand was. De loopplanken lagen nogal hoog waardoor je er met de rolstoel niet zelf op kon rijden.
Ik moest achteruit voor de loopplank gaan staan en de brandweermannen tilde mij met stoel en al aan boord en naar de volgende boot. Dat was dus even spannend want ik kon niet zien wat er gebeurde, en mijn stoel is al flink zwaar maar het vrouwtje dat er in zit ook. Dus een zwaar gewicht om te tillen. Gelukkig konden ze dat en ben ik veilig op de andere boot gezet.
Op die boot konden we niet binnen dus moesten we voor op de boeg zitten met z'n allen en dat paste net. Een aantal brandweerlieden ging met ons mee om ons in de haven van Drimmelen weer veilig aan wal te helpen.
Terwijl wij vertrokken kwamen er nog meer hulpboten aan varen. Aan boord had ik aan een brandweerman gevraagd wat er aan de hand was. Hij vertelde dat er inderdaad brand was in 1 van de machinekamers. Ze hadden deze dicht gedaan en besloten om eerst iedereen van boord te halen en daarna de brand te gaan blussen.

Toen wij in de haven van Drimmelen aan kwamen stond het daar vol met brandweerlieden, politie, ambulances, media, fotograven. Die hadden waarschijnlijk heel veel sensatie verwacht en dat wij allemaal in paniek zouden zijn. En wij kwamen allemaal vrolijk van de boot af. Voor ons wat het niets meer dan een spannend avontuur geweest en dat we thuis wat te vertellen hadden. Niemand was echt bang of in paniek geweest.
Dat is natuurlijk ook te danken aan de kalmte van de bemanning en de vrijwilligers van de Zonnebloem. Daardoor leek het allemaal wel mee te vallen.
Onze taxibussen stonden ook al te wachten, die wisten niet precies wat er aan de hand was en wanneer wij aan zouden komen. Onze boot was rond 17:45u in Drimmelen. De boot met de lopers kwam een dik half uur later pas.
De planning was geloof ik dat wij om 17:00u terug zouden zijn. Gelukkig zijn ze wel blijven wachten en gingen we pas weg toen iedereen van de boot was.
Zo werd een saai boottochtje dus ineens een wild avontuur en had ik hier weer iets te vertellen. Ik trek het avontuur aan denk ik hahaha

Ik was toch wel moe dinsdagavond. We waren om 20:00u thuis en ik ben niet veel later naar bed gegaan. Woensdagochtend mocht ik ook wat langer blijven liggen van de thuiszorg. Ik heb dus lekker rustig aan gedaan. Woensdagmiddag kreeg ik bezoek van Dielly.
Donderdag weer naar de dagopvang geweest, daar hadden ze al van het avontuur gehoord.

Vrijdagochtend werd eindelijk mijn nieuwe duwrolstoel gebracht. De ergotherapeut heeft hem zoveel mogelijk op mij aangepast maar de monteur moet nog komen. De stoel rijd nogal zwaar en ze wil de zitting naar achteren laten zetten, zodat de wielen wat meer naar voren komen en mijn gewicht beter verdeeld is. Ze verwacht dat hij dan soepeler zal rijden. De zit is op zich goed, ik zit er wel lekker in, voldoende steun.
Overigens hadden we vorige week nog naar Welzorg gebeld voor de accu van de handbike. Ze konden alleen zeggen dat hij in bestelling is maar niet wanneer deze bezorgd gaat worden.
Inmiddels zijn we al bijna 2 weken verder en er is nog steeds geen nieuwe accu. De 'onbeperkte Vuelta' waar ik aan mee wilde doen, kan ik wel op mijn buik schrijven. Die is volgende week al en zonder accu gaat het sowieso niet maar zonder training natuurlijk ook niet. Balen hoor!

Wat mijn buik betreft zijn er afgelopen week nog een paar gaatjes/tunnels bij gekomen. Gisteren was de laatste dag van de antibiotica dus nu is het spannend hoelang het rustig blijft. De ervaring leert dat het meestal 2 of hooguit 3 weken goed gaat en dan weer foute boel. Het is afwachten dus.
Ik ben ook bij de oncoloog geweest voor de uitslag van de mammografie. Die was gelukkig weer goed. De lymfeklieren blijven wel vergroot maar verder ziet alles er goed en rustig uit. Bij geen klachten hoef ik over 2 jaar pas weer terug.

Komende week weinig plannen. Dinsdag en woensdag moet ik verplicht thuis blijven. Ze gaan onderhoud plegen aan de lift en deze is dan 2 dagen buiten gebruik. Het is te hopen dat er met niemand uit onze flat iets gebeurd. Het is toch van de zotte dat er in een gebouw vol met senioren en mensen met een beperking, 2 dagen geen lift ter beschikking is.

De foto's kan je aanklikken voor een groter formaat. De 4e foto is een filmpje. Ik hoop dat het lukt en werkt.


Zondag 12 Juni 2022:

Er gebeurde weer van alles deze week. Maandag (2e Pinksterdag) ging ik naar de dagopvang, deze was open en iedereen zou gaan dus ik ook. We hebben lekker gegeten en bingo gespeeld waarbij ik maar liefst 4x prijs had. Dat gebeurd nooit, ik heb zelden prijs en nu 4x achter elkaar.
Die middag begon ik mij weer niet lekker te voelen en 's avonds ging ik met koorts vroeg naar bed. Dinsdagochtend bleek waardoor ik koorts had. Jullie raden het vast ook al......vuurrode buik!
De thuiszorg heeft maar weer naar het ziekenhuis gebeld want eerst vorige week al die gaten die er in vielen en nu weer vuurrood, dat kan zo niet doorgaan. Ik mocht direct naar het ziekenhuis komen en zoals ik al verwachtte kreeg ik weer een antibiotica kuur, deze keer voor 10 dagen. Pappen en Nathouden noemen ze dat, het enige wat er tegen te doen is.
Inmiddels heb ik weer een heel gangenstelsel in mijn buik zitten, luchtgaten noem ik ze hahaha. Na 5 dagen antibiotica oogt het wel weer wat rustiger al was er gisterochtend weer iets open gegaan. Het blijft vechten tegen de bierkaai. Het is wel vermoeiend, ik lig heel de week al vroeg op bed en kom er dan de andere ochtend nog moe uit. Eigenlijk zou ik wel een hele dag kunnen/willen slapen.
Woensdag moest ik nog een mammografie laten maken, ook geen fijn onderzoek, ze staan aan alle kanten aan je te trekken en te duwen. Maar dat is gelukkig weer achter de rug.

Donderdag ben ik weer naar de dagopvang geweest en vrijdag heb ik een rustdag gehouden. Heel de ochtend geslapen en 's middags niets gedaan. 's avonds weer vroeg in bed.
Dit omdat ik gisteren een heel leuk uitje met de Zonnebloem jongeren & medioren afd. Etten-Leur had.
Gisterochtend zijn we rond 10 uur met de Valys taxi vertrokken naar Ter Heijde om daar met de strandrups "De Vrijheid" een rondje over het strand te maken.
We bofte met het weer. Heel de week wisselvallig met regen en gisteren was het prachtig weer. Aangekomen zijn we eerst in een strandtent iets gaan drinken, daarna lunchen en om half 2 kwam de strandrups ons ophalen. We hebben een rit van 2 uur gemaakt over het strand. De vrijwilligers konden niet mee met de strandrups maar de snelheid was dus ook in 'rupsengang' waardoor zij met ons mee konden wandelen. Na een uurtje rijden kregen we iets te drinken en een lekkere koek. Daarna reden we weer terug naar de opstapplaats bij Dam 11.
Het was super genieten en na afloop hebben we bij de strandtent ter afsluiting nog wat gedronken. Tegen half 5 moesten we weer naar de andere kant van de duinen om klaar te staan voor de taxi's.
Het is misschien niet te geloven maar beide taxiritten verliepen zonder problemen. Bij thuiskomst was ik wel erg moe maar dat was ik eigenlijk 's ochtends met vertrek ook al.
Ik ben lekker vroeg naar bed gegaan en vanochtend laat er uit gekomen. Het was een keileuke dag en ik heb er super van genoten!!

aanklikken voor vergroting


Zondag 5 Juni 2022:

De eerste dagen van juni zitten er al weer op, juni de maand van mijn verjaardag.....weer een jaar erbij op de teller. Dat is pas eind van de maand dus duurt nog heel even.
Mei had een rustig einde voor mij. Maandag zoals altijd naar de dagopvang. Daar werd ik verrast door de monteur van de rolstoel, hij kwam een nieuwe hoofdsteun brengen. De andere hoofdsteun was iets te smal voor mijn hoofd, er zat een soort kuil in en als ik mijn hoofd er weer uit haalde viel mijn CI steeds van mijn hoofd. Vandaar dat ik een ander soort hoofdsteun zou krijgen. Ik wist niet dat die maandag zou komen, dus het was een verrassing toen de monteur de dagopvang binnen kwam. De nieuwe hoofdsteun is wel een groot exemplaar. Ik lijk Zeeuws meisje wel, alsof er 2 kappen naast mijn hoofd staan hahaha.

Dinsdag en Woensdag waren rustige dagen. Ik had niets op de agenda, het weer was ook niet zo lekker om een mooie ronde te rijden. Ik ben wel heel even buiten geweest voor een klein rondje hier door de polder. Daarbij kwam ik voorbij een veld vol met klaprozen, geweldig mooi om te zien en natuurlijk foto's van gemaakt.

Mijn buik ging niet zo lekker, donderdagochtend ging er een abces open met wat hulp van de thuiszorg en zo ook vrijdagochtend. Op zich was ik wel blij dat het zo open ging en ik er niet voor naar het ziekenhuis moest. In het ziekenhuis snijden ze er grote gaten in en nu zijn het kleine wondjes. Ook vanochtend ging er alweer een abces open. Hopelijk is dit de laatste voorlopig, kan wel weer.
De nieuwe wondjes branden nu wel maar dat is altijd in de eerste dagen en na een dag of 4 gaat het minder pijn doen.

Vrijdag heb ik overdag rustig aan gedaan en 's avonds op stap geweest naar de Havenfeesten op de Leur. Dat festijn is altijd met Pinksteren. Afgelopen 2 jaar kon het niet door gaan door de corona, nu gelukkig wel. Vrijdagavond was het "Mont Martre", dan mogen mensen zelfgemaakte spullen verkopen. Ik was expres vroeg gegaan omdat ik dacht dat het dan nog rustig zou zijn maar het was hartstikke druk. Wel gezellig want ik kwam een hoop bekenden tegen, ik heb meer staan kletsen dan dat ik iets gezien heb van de kramen hahaha.

Gistermiddag was het Oude Ambachten markt, rondrit met oude tractors, oldtimers en voor het eerst dit jaar een badeendjesrace. Ik was eerst rond gereden over de markt en daarna ben ik naar Nel gegaan, een vriendin van de dagopvang. Zij woont daar dichtbij. Samen gingen we naar de badeendjesrace kijken maar wat een ellende weer voor ons. De race zou 14:15u beginnen. Wij zaten om 13:45u al klaar op een mooi plekje waar we op dat moment goed uitzicht hadden. Wat denk je 14:15u staat het spel op het punt van beginnen, stromen er langs alle kanten mensen toe en die gaan recht voor onze neus staan, zodat wij niets meer zagen. Een omstander zag dit en ging naar een paar mensen op die op ons te wijzen. Die mensen gingen ergens anders staan. Ze waren nog niet vertrokken of er komen weer nieuwe mensen die gewoon weer recht voor onze neus gaan staan. Alsof wij lucht zijn en onzichtbaar. Terwijl ik toch groot en breed genoeg ben en de rolstoel nog breder. Dan staan we ook nog eens met de 2 grote rolstoelen naast elkaar, je zou denken dat we dan wel op moeten vallen. En dit gebeurde niet alleen hier maar het gaat met alle evenementen zo. Op de markt is het ook meer naar benen kijken om die te ontwijken dan kramen kijken. We hebben dus maar een glimp gezien van de badeendjes. Later zag ik foto's op facebook en daar zag ik meer op dan toen we er stonden.

Daarna ben ik met Nel nog een keer over de markt gereden. We wilde een ijsje gaan halen maar bij de ijssalon stond buiten een rij van hier tot Tokyo. We besloten om dan maar bij de cafetaria een softijsje te gaan halen, persoonlijk vind ik dat net zo lekker. Een ijsje gegeten en toen nog even terug gereden met Nel. Rond 4 uur ben ik weer op huis aan gegaan. Onderweg moet ik over de spoorlijn en ik was daar net overheen gehobbeld en voel ineens mijn hoofdsteun scheef staan. Ik wilde hem recht draaien maar dat lukte niet echt. Een stukje verderop zakte de hoofdsteun ineens omlaag en zat hij in mijn nek. Ik dacht nog: "de draaiknop is vast los gehobbeld, thuis weer even aandraaien."
Maar thuis bleek er helemaal geen draaiknop op te zitten. Ik ben nog terug gereden om op de route die ik had gereden te zoeken of ik een onderdeel verloren was. Ik heb niets kunnen vinden.
Gisteravond keek de begeleiding mee en het lijkt er op dat de hoofdsteun afgebroken is doordat hij zo zwaar is. Dinsdag maar weer voor laten bellen.
Hij zit er nog geen week op en dan al afbreken, dat is supersnel.

Dinsdag ook maar laten bellen naar de Welzorg want ik heb nog steeds geen nieuwe accu voor de handbike, dus die staat nu in de kelder te verstoffen, zonde toch!
Vandaag hou ik een rustdag, de nieuwe wond die vanochtend is ontstaan is pijnlijk en het zou ook gaan regenen volgens de weerman. Weer opladen voor een nieuwe week!

aanklikken voor vergroting


Zondag 29 Mei 2022:

De maand mei loopt weer op zijn eind, komende week gaan we juni alweer in. Het blijft snel gaan de tijd. De weken vliegen voorbij en ik moet gewoon nadenken wat ik begin van de week heb ik gedaan, zo lang geleden lijkt de maandag. Nou is de maandag ook makkelijk want dat is de dag dat ik naar de dagopvang ga en daar was ik afgelopen maandag dus ook te vinden.
De nieuwe wond in mijn buik was nog wel pijnlijk maar of ik thuis in mijn stoel zit of op de dagopvang, dat maakt qua pijn niet uit en dan is de dagopvang gezelliger om onder de mensen te zijn.

Dinsdagmiddag had ik bezoek van Dielly, zij kwam mij de communie brengen, samen gebeden maar ook samen gezellig gekletst. Heel fijn dat zij dit maandelijk doet voor mij.
Woensdag moest ik naar Livit voor controle van mijn nieuwe schoenen. Ik had wat drukplekjes waar naar gekeken moest worden en hij heeft op die plekken de schoenen wat opgerekt en iets van de zool van de steunzool afgehaald. Hopelijk is het daarmee nu opgelost.

Donderdag was het Hemelvaart maar de dagopvang was gewoon open en daar ben ik dan ook naartoe geweest. Iedereen kwam en ik had toch niets te doen dus ben ook gegaan.
Ik kwam die ochtend wel snotterig en met keelpijn uit bed, vast aangestoken door de jongens van hier waarmee ik 's avonds rummikub want die zijn de afgelopen tijd ook verkouden geweest.
Ondanks dat was het gezellig op de dagopvang, lekker gegeten, 's middags bingo gespeeld en de hoofdprijs gewonnen.....een fotolijstje.

Vrijdagmiddag was de speciale circusvoorstelling van de Lionsclub uit Etten-Leur. Zij organiseren dat al een aantal jaren, ik geloof om het jaar dat ze de circustent afhuren en dan mogen mensen met een ziekte/beperking, mantelzorgers, mensen die gebruik maken van de voedselbank etc gratis naar het circus. Dit zou eigenlijk vorige week vrijdag zijn maar toen ging het vanwege het noodweer niet door. Nu gelukkig wel.
Het was een voorstelling van 1.5 uur en weer een mooie en leuk show. Het enige nadeel voor mij was dat ik heel de show heb zitten snotteren, hoesten, tranen in mijn ogen.
Ik hoop niet dat er van de week een bericht in de krant verschijnt met het verhaal dat er een griepepidemie heerst in Etten-Leur, veroorzaakt door een Mevrouw die het circus bezocht, dat zou wat zijn.

Gisteren had ik ook iets leuks. We hadden ontmoetingsdag met de groep van de aankomende vakantie in juli. Het was zo leuk, gezellig en vertrouwd om iedereen weer te zien en spreken.
De groep is iets groter dan vorig jaar en deze keer verblijven we in Lourdes in het hotel omdat de "Gevonden Glimlach" al bezet is die week. We hebben weer een heel mooi programma.
Net als afgelopen oktober gaan we ook deze vakantie weer verschillende excursies maken en picknicken in de bergen. Nu we in Lourdes zijn gaan we ook naar de Grot natuurlijk en de viering pakken we mee net als de Lichtprocessie. Waarschijnlijk lopen er die avond ook wielrenners mee met hun fietsen. En het hoogtepunt is donderdag 21 juli de dag van de Touretappe die dan start in Lourdes. Een dubbele feestdag want ook Eric is die dag jarig.
Ik denk dat het een week vol hoogtepunten gaat worden, vooral weer genieten. Ik kijk er zo naar uit, heb er al hartstikke veel zin in, het kan niet snel genoeg 16 juli zijn. We hebben een leuke, gezellige groep dus het moet helemaal goed gaan komen.

Met mijn buik gaat het wel weer, de nieuwe wond doet een stuk minder pijn dan begin van de week. Er staan nog wel 2 rare plekken waarvan we niet weten wat die gaan doen, dat is afwachten. Voor de vakantie ga ik maar weer Antibiotica vragen, zoals vorig jaar. Toen ben ik wat mijn buik betreft goed door de vakantieweek gekomen. Het blijft halen en brengen, pappen en nathouden.

Van de Welzorg heb ik helaas nog geen bericht over de nieuwe accu voor de handbike. Dat is balen, nu staat hij al 2 weken te niksen in de kelder. Hopelijk komen ze deze week een nieuwe accu brengen zodat ik weer kan handbiken. Mijn plannen voor de "onbeperkte vuelta" eind juni, zal ik moeten bijstellen ben ik bang voor. Dat ik dan weer de pech heb om een handbike met versleten accu te krijgen, daar moet je ook Conny Kapitein voor heten geloof ik.


Zondag 22 Mei 2022:

Afgelopen zondagavond heb ik mijn 1e avontuur met de handbike mee gemaakt. Ik wilde gaan biken en was op weg gegaan, maar het leek wel alsof hij op de rem stond zo zwaar ging het. Ook met volle ondersteuning lukte het niet. Als ik hem op de hoogste stand zette viel hij in een paar seconden terug naar de laagste stand. Het leek ook alsof ik de motor rook. Ik vertrouwde het niks. Geprobeerd naar huis te rijden maar op n gegeven moment was mijn kracht op en kwam ik een drempel niet meer op. Ik was gelukkig dichtbij huis (achter de Nobelaer) dus begeleiding een app gestuurd en die kwamen met 2 man sterk. Met wat duwtjes in de rug ben ik thuis gekomen. Zo werd het een erg zwaar rondje van 2 km.
Zondagmiddag heb ik ook even gekeken hoeveel kilometer mijn trainingsrondje is. Ik dacht 4-5 km maar het blijkt 7 km te zijn. Nou die 2 km waren 10x zo zwaar als de 7 van afgelopen dagen.

Maandag zoals ben ik zoals gewoonlijk naar de dagopvang geweest. Bij de fysio kreeg ik flink op mijn kop. Mijn lijf was ontzettend moe en dat vond de fysio niet gek toen ze hoorde wat ik allemaal gedaan had.
Volgens haar pleeg ik roofbouw op mijn lijf en moet ik het fietsen opbouwen. Ik mocht deze week maar 2x een stukje handbiken. Dat vond ik weinig, ik moet toch trainen, zeker als ik met die vuelta mee wil doen. Maar ook wat dat betreft moet ik mijn verwachtingen aanpassen en misschien maar 1 dag de 10 km mee fietsen. Ze vertelde allemaal dingen die ik niet wilde horen.

Dinsdag moest ik op controle bij Dr. Veen. Ondanks dat mijn buik rood zag en er een paar rode plekken bij zijn gekomen, vond hij mijn buik er toch rustig uit zien.
Hij vroeg of ik nog antibiotica had maar ik heb aangegeven dat ik het eens even zonder wil doen, voor mijn gevoel slik ik al heel het jaar antibiotica en dat is niet goed voor mijn darmen en nier. Hij vertelde weer waarom hij mij niet kan opereren, dat verhaal weet ik inmiddels wel, helaas.
Over 6 weken moet ik terug komen maar of ik dat ga halen dat is nog de vraag. We hebben het al vaker geprobeerd om 6 weken tussen de controles te doen maar ik moest telkens eerder terug. Het zou mooi zijn als het nu eens lukt maar ik heb er mijn twijfels bij.

Dinsdagavond heb ik nog een poging gedaan om met de handbike te fietsen maar het ging weer hetzelfde als zondagavond. Het ligt dus echt aan de handbike en niet aan de stroom, ik dacht misschien dat de stekker niet goed had gezeten. Ik ben wel op eigen kracht terug kunnen komen maar was kei kapot er van. Woensdag heb ik de begeleiding naar de Welzorg laten bellen en die zouden vrijdag een monteur langs sturen.

Woensdag was een dag met herinneringen want het was de trouwdag van mijn ouders, die zouden 69 jaar getrouwd zijn.
Ik ben die middag naar Meerseldreef gereden, daar kwamen mijn ouders ook graag. Daar een kaarsje voor ze aangestoken. Meerseldreef blijft een mooie plek om naartoe te gaan.

Donderdag weer naar de dagopvang. Fysio ging al wat beter dan maandag. Doordat de handbike het niet deed had ik nu verplichte rust en dat hielp dus wel.
Vrijdag is de monteur geweest en wat bleek, de accu van de ondersteuning is al versleten. Hij besteld een nieuwe en laat dan weten wanneer hij deze er in komt zetten. Tot dan dus even niet handbiken, jammer.
Vrijdagmiddag zou ik naar een speciale circusvoorstelling gaan. Maar helaas ging deze niet door. Vanwege het te verwachten noodweer had het circus de tent afgebroken.
Inmiddels heb ik bericht dat de voorstelling a.s. vrijdagmiddag alsnog is.

Gisteren had ik veel pijn aan mijn buik en vannacht daardoor ook slecht geslapen. Bij het wakker worden was de pijn iets minder en ja hoor tijdens de verzorging bleek er dus weer een abces "ontploft" te zijn. Daar ben ik blij mee want vannacht was ik even bang dat ik vandaag op de SEH zou belanden. Nu het abces uit zichzelf is open gesprongen hoef ik gelukkig niet naar het ziekenhuis.
De thuiszorg heeft de nieuwe wond heel goed gespoeld. Dat was wel een pijnlijke bedoening en ook al is de druk er af, de wond doet nu nog wel pijn. Meestal duurt dat een week en dan neemt het af.
Geen antibiotica en na een dikke week alweer een nieuwe ontploffing, het is me wat maar het verrast mij inmiddels niet meer.


Zondag 15 Mei 2022:

Op 1 minpunt na, heb ik een hele mooie week gehad. Maandag was ik zoals gewoonljk naar de dagopvang en de fysiotherapie.
Dinsdagmiddag ben ik naar de inzegening van een Mariabeeld geweest. Ik had dat in de krant gelezen en eigenlijk zou Dielly (kerk) komen maar ik had gevraagd of zij het leuk zou vinden om samen naar die inzegening te gaan. Weer een Mariaplekje er bij in Etten-Leur, dat wilde ik graag zien. Dielly vond het een leuk plan en zodoende zijn we er samen heen gegaan.
Het was in "De Achtertuin" . Dit is een mooi aangelegde tuin in het buitengebied van Etten-Leur, dit staat er over op hun website:
"In de Achtertuin halen we graag mensen uit de eenzaamheid. We ontvangen ouderen, mensen die om wat voor reden dan ook met een beperking door het leven gaan en mensen met dementie. De tuin is laagdrempelig en kleinschalig en bovendien rolstoelvriendelijk. Ook voor blinden en slechtzienden is de tuin toegankelijk."
Ik had er al wel over gehoord maar was er nog nooit geweest. Het is inderdaad een mooi plekje met een prachtige tuin en je kan er van alles beleven. Ik ga er vast nog eens vaker naartoe.

De ontvangst was hartelijk en ik voelde mij al snel op mijn gemak daar. Er was best een groep mensen en we hebben eerst gezamenlijk koffie/thee gedronken en gekletst.
Tegen 3 uur kwam de Pastoor en zijn we richting 'Maria' gegaan. We hebben daar een mooie ceremonie gehouden. Eerst een toespraak van Lian, de eigenaresse van de tuin. Daarna de Pastor en hierna hebben we een Marialied gezongen. Daarna ging de Pastor het Mariabeeld inzegenen waarna we nog een Marialied hebben gezongen. Als afsluiting een woordje door Corrie van de projectgroep die deze Mariagrot/Mariahofje mogelijk heeft gemaakt. Daarna mochten we allemaal een kaarsje opsteken. Ik had een kaarsje uit Lourdes mee genomen. Na afloop hebben we een rondje door de tuin gewandeld en nog wat gedronken. Tegen half 5 reed ik weer naar huis na een mooie middag gehad te hebben.

Woensdagmiddag besloot ik om zelfstandig met de handbike te gaan rijden. Ik had niets meer van de sportcoach gehoord. Ik dacht dat hij had gezegd dat hij vrijdag op vakantie ging maar denk ik dat hij dat al heel de week is. Om de fiets doelloos in de kelder te laten staan, dat wil ik ook niet. Ik moet toch een keer zelf de straat op dus ben het gewoon gaan doen.
Mijn plan was om naar Dina en Wim in de Verloren Hoek te fietsen. Dat is 7.5 km en dat leek mij wel haalbaar. Dan daar een stop, wat drinken, wat kletsen en uigerust weer terug naar huis.
Het liep wat anders want ze bleken niet thuis te zijn, had ik nou maar eerst een appje gestuurd, dom. Ik moest de route dus in 1x rijden en dan is het ineens wel 15 km achter elkaar.
Dat bleek toch best pittig te zijn. Op straat fietsen is natuurlijk al heel anders dan een atletiekbaan in alle goede omstandigheden. Straten zijn ongelijk, dan weer stenen, dan weer slecht asfalt of juist fijn asfalt. Kuilen, bulten, gaten, bochten, oversteken, kruispunten, verkeer van alle kanten. Ik moest oversteken en daar liep de weg flink op, dat was best moeilijk. De handbike gleed steeds achteruit, om weer op gang te komen moest ik én rollen met de rolstoel en met 1 hand sturen en draaien. Met heel veel moeite ben ik boven en aan de overkant gekomen maar ik vond het best een gevaarlijkse situatie en dat vind ik niet vaak.
Het is mij wel gelukt en daar was ik toch wel trots op hoor! Ik dacht onderweg nog: "zie mij nou, bijna 59 jaar en dan ga ik nog leren om met een handbike te fietsen i.p.v. mijn lot te aanvaarden, het rustig te doen en het bij de elektrische rolstoel en scootmobiel te houden. Nee, madame moet weer een uitdaging aan gaan. Nooit te oud, of te ziek/beperkt om te leren!"

Om half 3 was ik al weer thuis en na gerust te hebben dacht ik tegen 4 uur: "ik ga toch nog even met de scootmobiel naar buiten." Dus nog een klein rondje gereden maar onderweg begon ik buikpijn te krijgen. Als ik door een hobbel reed, voelde het helemaal niet fijn in mijn buik.
Het avondeten smaakte ook niet en kreeg ik niet goed weg, dus weinig van gegeten. De pijn nam alleen maar toe en uiteindelijk ben ik op bed beland. Het hielp helaas niet erg en de buikpijn ging over in kolieken. Ik herkende de pijn en symptomen en werd bang dat ik weer een darmbeknelling had.
Om 23:30u is de HAP nog geweest om naar mijn buik te luisteren en mijn gevoel had het bij het juiste eind, beknelling van de darm (sub-ilieus) De arts wilde mij insturen naar het ziekenhuis maar dat zag ik helemaal niet zitten. Ik weet hoe dat gaat, dan krijg ik een maagsonde door mijn neus en daar kan ik zo niet tegen, vreselijk vind ik dat. Vorige keren is de darm ook uit zichzelf terug gesprongen, met wat buikmassage en geluk kon dat nu ook gebeuren. Voor de koliekpijn kreeg ik medicijnen en ik moest beloven zodra er iets veranderde weer te laten bellen en als het niet over was, de andere dag mijn eigen huisarts te waarschuwen.

De eerste tablet hielp niet erg waarna ik nog een tablet heb genomen en die heeft wel wat gedaan want ik ben daarna toch nog in slaap gevallen. Nog heel raar liggen dromen over mijn vader die een verjaardagsfeest had in de hemel.
Toen ik weer wakker werd was de pijn gelukkig minder, niet dat het helemaal weg was en de darmen voelde nog niet fijn. Gelukkig had ik ook een beetje ontlasting, een goed teken want dan is de 'weg' weer open. Wat een opluchting. Ik ben weer even door het oog van de naald gekropen, voor de zoveel honderste keer!
Ik besloot om toch maar naar de dagopvang te gaan. Ik ging toch zelf met de elektrische rolstoel, mocht het niet gaan dan kon ik altijd weer naar huis rijden. En het was maar voor een halve dag want 's middags had ik afspraken thuis staan.

Donderdag was toch een bijzondere dag, 12 mei de verjaardag van mijn vader en als hij nog geleefd had zou dit zijn 100e verjaardag geweest zijn. Vandaar ook die rare droom over het feest in de hemel.
Ik was er al een paar weken mee bezig dat zijn 100e verjaardag er aan kwam. Inmiddels is hij al 14 jaar uit ons midden en ik mis hem nog elke dag. Ik heb nog vaak als ik naar de Verloren Hoek rij dat ik dan denk: "ik ga naar ons pa, naar ons thuis." Wetende dat hij er niet meer is en toch dat idee nog in je hoofd hebben, raar is dat.

Donderdagmiddag kwamen ze eindelijk om een nieuwe rolstoel aan te meten. Overigens had ik vorige week vrijdag een vervangende stoel gekregen, na 2 weken in een kapotte te hebben moeten zitten. De vervangende is alleen niet op mijn maat, de zitting is veel te kort waardoor hij niet lekker zit. Nog 3-4 weken geduld en dan komt als het goed is de nieuwe en passende stoel.
Ook is de kapper geweest, dus weer een lekker kort, zomers koppie heb ik nu.

Het plan was al een poosje om deze dag naar het kerkhof te gaan, een kadootje brengen naar ons pa. Kees had de dag ervoor het graf mooi en netjes gemaakt en nieuwe bloemen geplant.
Het was 15:45u en het is zo'n uurtje rijden naar Langeweg, dus ik besloot mijn plan door te zetten en te gaan.
En raar is het dan..... je gaat met het gevoel naar het kerkhof van even naar ons Pa, Ma en Jan te gaan. Als je er dan bent dan is het zo anders .... ze zeggen niets terug, zijn er ook niet. Op de een of andere rare manier lijkt je hart en hoofd dat wel te willen, terwijl dat hart en hoofd ook echt wel weet dat ze er niet meer zijn. Lastig uit te leggen. En toch geeft het een goed gevoel om er weer even te zijn geweest. Herinneringen die boven komen, even rijden langs alle andere graven, namen en ook daarbij herinneringen op halen.

Ons leven gaat gewoon door. De darmen bleven nog wel wat zeuren maar dat is normaal na wat ze mee gemaakt hadden woensdagnacht. Het hield mij gelukkig niet tegen om er op uit te gaan.
Zou misschien wel moeten wat extra rust, ik voel aan mijn lijf dat het moe is. Maar het gaat nu goed voor mijn doen en nu is het mooi weer, dus ik wil er nu van genieten voordat er weer iets opdoet en ik het weer niet kan. Hopelijk duurt dat nog een poos want de komende tijd staan er een aantal leuke dingen op de agenda.
De ochtenden doe ik overigens niets, dan slaap ik lang, komt de thuiszorg ook later op de ochtend en begin ik eigenlijk na de lunch pas te leven, de avond is dan weer rust. Ik leef vooral de middag, de beste tijd van de dag voor mij.

Zo ben ik vrijdagmiddag samen met Erwin gaan rijden en kwamen we uit op Het Aardbeienterras . Daar was ik al vaak voorbij gekomen maar nooit aan geweest.
Als ik alleen ben doe ik dat zomaar niet. Mede doordat ik niet van de scootmobiel af kan, nu was Erwin er bij en dan voel ik mij wat 'veiliger'. Erwin besteld en haalt dan alles, want er is daar geen bediening. Het is een mooie en leuke plek, vooral voor kinderen is het er een paradijs denk ik. En het was zo leuk want de mussen kwamen bij ons op tafel zitten in de hoop wat kruimeltjes eten te kunnen vinden, daar genoot ik van. Erwin vond de vogels maar niets, die ging er voor op de vlucht. Ik niet hoor!

Toen we weer thuis waren van ons rondje heb ik de handbike weer gepakt om een klein stukje te trainen er mee. Ik had na woensdag geleerd dat ik niet meteen zo fanatiek ver weg moet gaan.
O ja wat ik nog niet heb verteld..... Vorige week vertelde Martijn (sportcoach) dat er in juni/juli een evenement komt rondom de Vuelta die in augustus naar NL komt. Hij had het over een soort estafette in Breda omdat dit een startplaats is van de echte Vuelta. Ik zou daar met de handbike aan mee kunnen doen en hij vroeg of ik dat wilde. Informatie zou ik dan nog krijgen. Nou zoals jullie weten ben ik wel in voor een avontuurtje en wat hij vertelde klonk wel leuk.
Thuis gekomen heb ik het meteen opgezochtop internet. Kijk maar eens hier: https://onbeperktevuelta.nl/
Ik ben enthousiast om mee te doen. Hoe en wat weet ik nog niet precies. Eerst wilde ik alle dagen maar ik ben de 30e jarig en daarvoor had ik al plannen met de dagopvang.
Na woensdag realiseer ik mij ook dat 5 dagen achter elkaar nog niet haalbaar is, ik heb de handbike net en moet nog volop oefenen/trainen. Dat lukt natuurlijk nooit in de komende 6 weken.
Ik heb nu in mijn hoofd om de woensdag, vrijdag en zondag mee te doen alleen kwam ik er gisteren achter dat als je 10 km wil mee doen dat je dan in een andere plaats moet starten.
De 1e etappe is van Breda naar Gilze, 48 km, dat haal ik sowieso al niet want de handbike zou iets van 30 km afstand kunnen. 10 km lukt wel want woensdag had ik 15 km, maar dan moet ik in Baarle-Nassau starten en ik zou veel liever in Breda bij de hoofdstart zijn. Ik snap hun bedoeling wel, als je in Baarle-Nassau start met 10 km dan finish je wel in de finishplaats Gilze.
de 3e etappe is van Zevenbergen naar Bergen op Zoom, ook in de 40 km. Dan zou ik voor de 10 km in Lepelstraat moeten starten. Wat moet ik daar nou? Zevenbergen is voor mij bekend, een groot deel van mijn leven heeft zich daar afgespeeld, dus veel leuker om van daaruit te starten. De laatste start zou van Zundert naar Breda zijn en dan is de 10 km start hier in Etten-Leur, dat zou wel leuk zijn.
Conny is Conny niet als ze hier niet achteraan gaat, dus gisteren heb ik een mail gestuurd met vragen hierover, ik ben benieuwd naar de antwoorden en mogelijkheden.

Gisteravond dacht ik weer iets anders......jaja mijn hoofd zit vol met gedachten en plannen, nog steeds. Als ik nou eens met de handbike in een startplaats kan starten, dan fietsen tot ik niet meer kan bijvoorbeeld 15 km. Dan een stuk met de scootmobiel of elektrische rolstoel en dan de laatste kilometers weer met de handbike zodat ik toch met de handbike over de finish kan. Maaaaaaar dan moet ik iemand hebben met een rolstoelbusje die met mij mee gaat om zowel handbike als rolstoel mee te nemen en onderweg te kunnen wisselen. Dat zou toch ideaal zijn dat plan!? Nou de vraag of het uitvoerbaar is, hoe zou ik dat kunnen regelen? Zonnebloemauto?? Daar kunnen geen twee hulpmiddelen in en om bij de startplaats en thuis te komen moet ik beide mee kunnen nemen. Nog even verder Brainstormen hahahaha. Ik mag ook een buddy mee nemen die met mij mee loopt of fietst of wat dan ook. Eerst de mail met antwoorden maar afwachten en misschien een mail met de Zonnebloem er aan wagen. Ik bedenk mij net dat de deeltaxi mij naar de startplek en naar kan huis brengen. Dan hoeft er tijdens de etappe maar 1 hulpmiddel in de auto en kan de Zonnebloemauto misschien toch. Meteen reclame voor ze. Desiree, als jij dit leest, denk eens even mee!!!

Dat was even brainstormen over leuke plannen. Uuuhhhmmm waar waren we gebleven. Oja ik ging trainen met de handbike. Ik heb een mooi trainingsrondje in Etten-Leur gevonden waar ik weinig kruispunten of oversteekplaatsen tegen kom en ook nog veel mooi asfalt. Ik denk dat het rondje iets van 5 km is, moet ik nog opmeten met de scootmobiel. Ik vertrek hier thuis, ga de parklaan op, dan bij de rotonde rechts de Couperuslaan, voor de brug over de snelweg rechts het fietspad langs de snelweg (Bolwerk) bij de Grauwe Polder rechts, rotonde Roosendaalseweg ook weer rechts en zo kom ik dan door het winkelcentrum weer naar huis gereden. Als ik dat nou elke dag ga trainen, ik doe er nu iets van 3 kwartier over. Als het straks beter gaat en ik een tandje zwaarder kan fietsen, kan ik het eventueel uitbreiden. Dus bewoners langs deze route, kijk uit Conny komt er aan hahahaha
Grappig want zo enthousiast als ik ben, zo enthousiast heb ik ook mijn fysiotherapeut gemaakt. Zij wil mij gaan helpen klaar te stomen voor de Vuelta en daar mijn oefeningen op aan gaan passen. Een nieuwe uitdaging voor ons allebei. Ook om te kijken wat mogelijk is en hoe ver ik kom.

Gisteren heb ik met Hans weer eens een rondje gefietst. Hij had het afgelopen maanden erg druk gehad en nu weer wat rust, en gisteren vroeg hij om samen een klein stukje te fietsen. Niet te ver want hij moet er weer in komen met het fietsen. Maar als wij zeggen niet te ver, dan komt er meestal weinig van terecht. Zo ook gisteren, het kleine rondje werd toch 30 km. Wel met tussenpozen hoor. Eerst een terrasje, daarna een stop voor een ijsje, toen een stop omdat we bekenden tegen kwamen en dan moet je even kletsen hahaha
Deze week heb ik al dik 100 km gereden met de scootmobiel en ik denk in totaal 25 km met de handbike. Ik heb al een lekker kleurtje opgedaan al is mijn gezicht inmiddels meer rood dan bruin.
Aan het eind van de middag ook nog even mijn trainingsrondje met de handbike gereden. Ik kan zeggen dat ik deze week volop gebruikt en genoten heb op die ene minpunt van woensdagavond/nacht na dan.
Op naar een nieuwe week met hopelijk weer mooie avonturen, rondjes en ritjes. Ik heb wel wat meer afspraken staan deze week. Het blijft mooi weer dus ik ga vooral proberen zoveel mogelijk te genieten nu het kan!!!

aanklikken voor vergroting


Zondag 8 Mei 2022:

De eerste week van mei is weer om. Het is best een leuke week geworden, had ik aan het begin er van niet verwacht.
De koorts is gelukkig niet terug gekomen en maandag voelde ik mij goed genoeg om naar de dagopvang te gaan. Ik ben ook naar de fysio geweest en toen ze daar hoorde over mijn handbike, werden ze fanatiek en bedachten ze meteen nieuwe oefeningen voor mij om mij sterker te maken en meer conditie te geven. Ik ben zelf ook fanatiek en hou van een uitdaging, dus ik vond het wel leuk. We hebben geoefend met staan en stil staan om mijn benen weer wat sterker te maken. Ik moest 1 minuut stil staan en mij vast houden aan een looprek. Dat lijkt heel makkelijk maar voor mij was het een hele uitdaging. Ik heb staan wiebelen en mijn hoofd ging trillen door de inspanning, zoveel moeite kost het mij. Maar ik heb het wel mooi 1 minuut vol gehouden!! Mijn andere oefeningen heb ik niet gedaan omdat ik al moe genoeg was van deze nieuwe.
S'middags heb ik een middagdutje gedaan, dat had ik wel nodig en verder hebben we niet veel gedaan, vooral gekletst met zijn allen.

Maandag kreeg ik een mail van het ziekenhuis dat Dr. Veen mij graag wilde zien, of ik op het spreekuur wilde komen. Ik dacht dat hij nog vakantie had, niet dus.
Dinsdagochtend dus naar het ziekenhuis. Het was heel erg druk op het spreekuur, liep ook flink uit en ik was door de taxi erg vroeg. Dus heb deze keer wel een tijd moeten wachten.
Mijn buik was gelukkig al een stuk rustiger dankzij de antibiotica. Toch heeft hij nog een extra kuur gegeven in de hoop de buik nog rustiger te maken en dat hij daardoor langer rustig blijft. Ik heb er niet zoveel hoop op hoor. Vorige keer heb ik eerst in het ziekenhuis het infuus gehad, daarna 2 of 3 kuren en het is 2 weken goed gegaan. Ik verwacht er dus niet veel van, dan valt het alleen maar mee.
Nu heb ik nog t/m donderdag antibiotica. Op dit moment gaat het goed met de buik, de wonden genezen goed en hij is niet meer zo rood. Voor hoelang??

Dinsdag heb ik ook maar eens een mail naar Medipoint gestuurd of er al iets bekend was over een andere rolstoel want de rugleuning ging steeds schever hangen.
Wat denk je .... hebben ze woensdag naar de begeleiding gebeld dat ze vrijdagmiddag zouden komen met een andere rolstoel. Ik boos, want waarom mailen ze mij zelf niet terug en gaan ze via de begeleiding bellen?! Die kennen heel mijn agenda niet en ik had vrijdagmiddag al afspraken, dus niet thuis. Het voelt voor mij dan net alsof ze denken dat ik niet spoor omdat ik bij Amarant woon of zo en ze het daarom via de begeleiding doen.
Ik heb gevraagd of de begeleiding dan weer terug wilde bellen maar die zei dat de telefoniste zo haar best had gedaan want het was heel druk en ze wilde de rolstoel zo snel mogelijk leveren en dat kon alleen vrijdagmiddag. Volgens de begeleiding konden zei ook de rolstoel aannemen en de kapotte mee terug geven, was het dus niet erg als ik niet thuis zou zijn. Met enige argwaan of alles wel goed zou lopen, heb ik het zo maar gelaten.

Woensdagmiddag ben ik samen met Erwin een rondje gaan rijden. Even alle gedachten en frustaties uit mijn hoofd laten waaien en genieten van de natuur. Het is buiten zo mooi nu met het verse groen, de gele bloemen; Raapzaad, Boterbloemen, Paardenbloemen. Het witte Fluitekruid, Madeliefjes, Pluizenbollen. Het kleurt zo mooi bij elkaar, ik vind het prachtig en geniet er volop van. De scootmobiel doet het nu gelukkig ook goed.

Donderdag ben ik weer een dagje naar de dagopvang geweest. We hadden een jarige dus de dag begon al goed met gebak. Ik heb ook mee gegeten met de warme maaltijd, was iets naar mijn smaak.
Op de fysio ging het ook goed ,met nieuwe en oude oefeningen lekker bezig geweest. Rummicub gespeeld. Al met al een leuke dag.

Vrijdag was de leukste dag van de week. Om 12 uur kwam Sportcoach Martijn om te gaan oefenen met de handbike. Eerst heeft hij alles nog eens uitgelegd en voor gedaan. Daarna geholpen met mij op de handbike te krijgen en alles weer aan te koppelen. En toen naar buiten en naar de atletiekbaan. Voor het eerst reed ik met de handbike op straat, nog wel langzaam want Martijn was lopend. Maar ik kon zo al wel uitproberen. Het lukte zelfs zonder ondersteuning om te rijden. Na een poosje was dat toch wel vermoeiend en de ondersteuning uitgeprobeerd. Niet te snel want dan moest Martijn rennen.
Zo heb ik onderweg al verschillende verkeerssituaties uit kunnen proberen. Het ging eigenlijk best goed.
Op de Atletiekbaan hebben we geoefend met verschillende snelheden, versnellingen, ondersteuning. Ook moest ik slingerend over de baan rijden want ook dat kan in het verkeer gebeuren dat je ineens uit moet wijken, dus dat moest geoefend worden. Zo ook het omdraaien met de handbike. Eerst in de langzame stand maar daarna in snelle stand. Dat was de 1e keer wel een beetje eng omdat ik bang was dat ik om zo kantelen, gelukkig gebeurde dat niet en durfde ik het vaker.
Heerlijk om zo op de baan te oefenen waar ik heel de baan voor mij alleen had. Het was ook nog eens lekker weer.
In de hoogste versnelling en hoogste ondersteuningstand, vloog ik gewoon over de baan. Een heerlijk gevoel was dat maar geen stand om op straat uit te proberen, of het moet op een mooie, stille polderweg zijn. Of op de snelweg hahaha
Na het oefenen op de baan zijn we weer naar huis gegaan via een andere route. Ook over de stoep en de op- en afritjes getest maar dat ging niet altijd even goed. Een fiets is ook om op straat te fietsen en niet over de stoep.
Het was superleuk en heerlijk om zo zelf in beweging te zijn. De elektrische rolstoel en de scootmobiel zjn ook heerlijk, maar daar zit je wel stil in/op. Met de handbike moet ik mee bewegen en al zijn het mijn armen toch doet heel het lijf mee. Martijn dacht dat ik wel spierpijn zou krijgen maar dat was gisteren niet het geval. Wel voelde heel mijn lijf zwaar/moe, ik denk dat dit wel door het handbiken kwam.
Komende week gaan we hopelijk weer een dagje oefenen maar dan op de weg, ik krijg nog bericht wanneer. Ik kijk er nu al naar uit.

Gisterochtend was het prachtig weer en ik dacht lekker een groot rondje te gaan rijden. Maar rond de middag verdween de zon en kwamen er ook donkere wolken tevoorschijn. De temperatuur was wel lekker en volgens de buienradar zou het droog blijven. Omdat de scootmobiel aan de praat moet blijven ben ik toch op rit gegaan met de gedachte niet te ver te gaan. Het is toch een rondje van 28 km geworden. Ik was ergens verkeerd gereden waardoor het plan wat ik had, omgegooid moest worden. Ik ontdekte ook een nieuw fietspad en dat moet ik dan toch even uitproberen. Onderweg kreeg ik toch een stortbui over mij heen, ik denk zo'n 15 druppels hahahaha.

Vandaag wilde ik rust houden en thuis blijven maar als ik zo naar buiten kijk en de zon zie schijnen aan een blauwe lucht....... ik ben bang dat ik het binnen niet uit ga houden.
Morgen is het een dag binnen zitten op de dagopvang, dus dan toch maar vanmiddag er nog even op uit denk ik.

De foto's kan je aanklikken voor een groter formaat. De 4e foto is een filmpje. Ik hoop dat het lukt en werkt.


Zondag 1 Mei 2022:

Tjee, zien jullie dat, het is alweer mei. April is ook weer voorbij, wat gaat het toch hard. Volgende maand ben ik alweer jarig, in juli hopelijk op vakantie en dan is het weer Kerst voor we het weten. De tijd vliegt echt als een wervelstorm voorbij en daarbij ook ons leven. Dus mensen, geniet van elke dag zolang dat kan! Gisteravond hoorde ik het op tv weer ergens voorbij komen. "Geniet van vandaag en stel niet uit tot morgen, want morgen kan zomaar niet meer komen".

Terug naar hoe mijn week was. Maandag was ik op de dagopvang waar het gezellig was. Ik vind de maandaggroep gezelliger dan die van donderdag, al heb ik het er op donderdag ook naar mijn zin hoor.
Van de meeste gesprekken krijg ik helaas weinig mee, soms tolkt mijn buurvrouw wel voor mij maar dat gaat ook geen hele dag. En toch, ondanks dat, vind ik het wel gezellig.
Ik ben ook weer naar de fysio geweest en dat ging gelukkig best goed.

Aan het eind van de middag werden we van de dagopvang naar huis gebracht. Toen de chauffeur mij in de taxi had gezet, dan sjorren ze nog wat aan de rugleuning van de rolstoel om te kijken of deze goed vaststaat. Toen voelde ik dat bij mijn rechterschouder, de rugleunig verder naar achter ging dan normaal. Dat zei ik tegen de chauffeur en hij gaf aan later te kijken.
Tijdens het korte ritje naar huis, zei mijn rolstoel halverwege "krak". Bleek dat de rugleuning rechts helemaal is afgebroken. Hij zit aan de onderkant vast aan het frame van de rolstoel en daar is de buis door midden geknakt. Metaalmoeheid zei de chauffeur. Tsja, leuk....niet dus. Het was 5 uur dus dan kan je nergens meer terecht. Daarom met de begeleiding afgesproken dat zij dinsdag zouden bellen.
Ik kan niet zonder deze rolstoel. Mijn appartement is te klein om hier met de elektrische rolstoel te kunnen rijden, daar heb ik de duw rolstoel voor nodig. Lopen lukt niet meer en een andere optie is er niet.

Dinsdagochtend hebben we dus naar Medipoint gebeld. Daar gaven ze al meteen aan om de rolstoel te vervangen daar hij ook al 14 jaar oud blijkt te zijn. Ze zouden proberen dit zo snel mogelijk rond te krijgen en ze zouden mij via de mail op de hoogte houden. Tot die tijd maar wat aanmodderen met mijn huidige rolstoel die we omgedoopt hebben in een rolkruk.

Dinsdagmiddag moest ik naar de diabetesverpleegkundige en zij had goed nieuws want mijn suiker was netjes gedaald en was nu netjes. Ook de bloeddruk was goed.
Ik heb het nog over mijn gewicht gehad en een idee voor een ander medicijn geopperd ,maar daarover moet zij eerst met de huisart overleggen en die heeft vakantie. Bij de volgende controle wil ze er op terug komen, dat duurt nog 3 maanden dan. Waarschijnlijk is het ook geen optie, dat heeft ze al wel laten door schemeren. Daarna heb ik nog even wat rond gereden en toen weer op huis aan.

Woensdag was het Koningsdag en heb ik in de ochtend lekker voor de tv gezeten om alles in Maastricht te volgen. 'S middags ben ik een rondje gaan rijden over de 'kleedjesmarkt' zoals de vrijmarkt hier genoemd werd.
Het was er ontzettend druk, veel herrie doordat er overal muziek was en ik hoor dan alleen maar 'boing, boing, boing' en verder is er niets van te maken. Verder heel veel rommel, wat logisch is natuurlijk op een rommelmarkt hahaha Maar het is niets voor mij hoor rommelmarkten, ik hou er gewoon niet van. Er was wel een gezellig sfeertje, je zag de mensen genieten, blij dat we na 2 jaar corona eigenlijk weer los mochten. Ik geniet zelf meer van mijn ritjes door de omgeving dan van een rommelmarkt. Ik heb in elk geval wel de Koningsdag sfeer gevoeld en dat was wel leuk.

Donderdag ben ik niet naar de dagopvang geweest omdat mijn handbike geleverd zou worden. Deze kwam pas tegen half 4, dus was lang wachten. Het is een hele mooie handbike. Ik heb instructies gehad en op het parkeerterrein een paar proefrondjes gereden, dat ging goed. Alleen kan ik hem niet alleen aan en los koppelen, dat kost best veel kracht. En het op gang komen is ook heel moeilijk, ik kreeg de handvaten gewoon niet van zijn plek. Misschien een kwestie van oefenen.
Helaas heb ik nog niet kunnen oefenen maar dat komt zo meteen aan de orde. De handbike staat nu in de kelder, ik heb er nog geen foto van, die houden jullie nog te goed.

Donderdag kreeg ik ook een mail van Medipoint. Voor de aanvraag van de nieuwe stoel moest ik nog een aantal vragen beantwoorden. De 1e vraag was of ik dit via de telefoon of mail wilde doen. Domme vraag want ze horen te weten dat mijn communicatie via de mail verloopt. Dat heb dan ook terug gemaild.
Er was bij mij ook twijfel ontstaan of Medipoint wel voor een nieuwe rolstoel moest zorgen. Sinds vorig jaar is er van alles veranderd en mijn elektrische rolstoel heb ik daardoor via de WLZ en Amarant gekregen. Ik had het idee dat een nieuwe duwrolstoel ook via Amarant zou moeten gaan. Dit aan de begeleiding gevraagd maar die wisten het ook niet zeker.
Daarom gevraagd of zij dan niet konden bellen met de ergotherapie om het na te vragen. Zal je anders zien dan is het zover dat Medipoint met een nieuwe stoel komt. En dan zegt de gemeente die vergoeden we niet want het moet via Amarant omdat mevrouw WLZ woont. Het was niet slecht gedacht van mij want na diverse telefoontjes bleek inderdaad dat Amarant voor een nieuwe stoel moet zorgen.
12 mei kan de passing pas plaats vinden en dan moet de stoel nog aangevraagd en geleverd worden. Daar gaat wel een poos overheen, hoe moet dat dan thuis met mobiliseren?
Dat wisten ze ook niet goed en zouden ze uit gaan zoeken en dan de andere dag laten weten. Maar goed dus dat we gebeld hebben.

Donderdag tegen een uur of 5 begon ik mij niet zo lekker te voelen, koortsig, misselijk, en vervelende buik. 'S nachts slecht geslapen doordat mijn buik steeds pijnlijker werd.
En ja hoor, toen de thuiszorg kwam bleek dat de buik weer vuurrood zag. De thuiszorg heeft naar het ziekenhuis gebeld. Mijn chirurg was er niet en ze moest naar de wondverpleegkundige bellen maar dan moet je een bandje inspreken en dan bellen ze later op de dag terug. Ik heb heel de ochtend zitten wachten en iets na 1 uur kwam de begeleiding vertellen dat zij door het ziekenhuis gebeld waren. Dat ze niets konden doen want voor een recept antibiotica moet ik eerst door een arts beoordeeld worden. Mijn eigen arts was er niet waardoor ik dan naar de SEH zou moeten. Dat zag ik niet zo zitten om 4-5 uur op de SEH te liggen/zitten en dat alleen voor een recept antibiotica.
Daarom heb ik de begeleiding naar de huisarts laten bellen of die niet voor een recept konden zorgen. Maar ook daar moest ik eerst door de huisarts gezien worden. Mijn eigen huisarts was er ook al niet maar ik mocht om half 4 bij haar collega komen. Hij mopperde eerst wel dat het raar was dat er geen vervangende arts was voor mijn arts. Maar deed gelukkig niet moeilijk, toen hij mijn buik zag, om een recept uit te schrijven. Daar was ik al heel blij mee. De antibiotica kon ik meteen ophalen bij de apotheek en heb thuis meteen de eerste pil genomen.

De begeleiding heeft vrijdag nog bericht gekregen van de ergotherapie over de rolstoel. En nu is het zo dat Amarant verantwoordelijk is om een nieuwe rolstoel te leveren. Maar tot deze geleverd is, is Medipoint nog verantwoordelijk voor mijn huidige rolstoel. Zij moeten dus zorgen voor een vervangende rolstoel of deze proberen professorisch te maken.
Daarom Medipoint laten bellen om dit verhaal voor te leggen en zij begrepen de situatie. Ze zouden gaan overleggen en mij vrijdagmiddag via de mail op de hoogte stellen. Ik heb alleen geen mail meer gekregen. Hopelijk gaat het verhaal morgen verder. Tot die tijd modder ik maar wat aan met mijn 'rolkruk' en hoop dat ze snel met een oplossing komen want deze rolstoel is wel wat gevaarlijk. Voor hetzelfde geld maak ik er een koprol achterover in.

Vrijdag en gisteren heb ik verder niets gedaan. Veel geslapen zoals altijd als ik niet lekker ben. De buik is nog steeds pijnlijk en ook mijn darmen voelen niet lekker. De koorts is sinds vandaag weg, hopelijk vanavond ook want meestal heb ik 's avonds meer koorts dan in de ochtend. Ik dacht vanochtend wel dat de buik iets minder rood ziet dan vrijdagochtend. Hopen dat de antibiotica heel goed zijn werk doet. Nou..... twee weken is het goed gegaan deze keer, dat is eigenlijk al een record hoor. Ik had begin van de week zelfs na hele lange tijd weer een spijkerbroek aan. Dat kon omdat de buik eens geen pijn deed. Nu moet ik het helaas weer met leggings doen.


Zondag 24 April 2022:

Het was een mooie week. Sinds lange tijd een week zonder buikproblemen of andere perikelen. Ik heb genoten van het mooie weer en heb deze week de scootmobiel goed uit kunnen proberen.
2e Paasdag ben ik 's middags lekker een rondje wezen rijden. De wind was nog wel fris maar met de zon op kop en wind van achter was het bijna zomers.
Ik ben in de Pannenhoef lekker door de bossen gereden, ook door de kleinere bospaden. Dat is avontuurlijk en zoals jullie weten hou ik van wat avontuur hahaha.
Ik heb niet veel uitgespookt alleen was ik even in een kuil gereden, die had ik niet gezien doordat ik met 1 oog geen diepte kan zien. Hij was niet eens zo heel diep, maar te diep voor de scootmobiel want die wilde er op eigen kracht niet uit. Gelukkig waren er volop wandelaars in het bos en hebben die de scootmobiel een duwtje gegeven, toen was ik er zo uit.
Verder heb ik het netjes gehouden en over goed begaanbare paden gereden. Het was wel volop genieten. Toen ik weer thuis kwam had ik 30 km op de teller staan.

Dinsdagmiddag ben ik samen met Erwin naar Meerseldreef gereden. Ik wist dat ik met de 30km van maandag, Meerseldreef wel zou halen want dat is zo'n 16-17 km rijden vanaf thuis.
De terugweg was wel nog de vraag of ik die zou redden. Maar voor we vertrokken was de monteur er nog voor Erwin zijn scootmobiel en ik heb hem naar mijn accu's laten kijken.
Er blijken bij mij 90 amp accu's in te liggen en daarmee zou ik rond de 50 km moeten kunnen halen!! Ik was met Erwin dus in geval van nood kan hij voor mij bellen, dat geeft wat meer vertrouwen.
Zo besloten we om via het mooie Markdal naar Breda te rijden en van daaruit naar huis. Het was best spannend wat onze accu's zouden doen want ook Erwin weet nog niet hoe ver hij precies kan.
In Breda aangekomen hebben we bij restaurant 'De Boschwachter' in het Mastbos onze scootmobielen een uurtje aan het stroom gehad. Helaas haalt een uurtje opladen niet zoveel uit. Misschien dat je dan 4 km extra hebt. Toen we vertrokken was dat zo weer weg gereden. Maar we hebben Etten-Leur gehaald hoor. Met 42 km op de teller en bijna in het rood, zijn we thuis gekomen.
Het was een heerlijk rondje, geweldig om weer zo'n eind te kunnen rijden en in Meerseldreef te zijn geweest. We hebben daar bij de Lourdesgrot kaarsjes gebrand voor vrienden, voor iedereen die het kan gebruiken en ook eentje voor mezelf. Daarna lekker rond gereden door het Mariapark en Erwin van alles verteld en uitgelegd. Genoten van de natuur, die zo mooi is. Genoten van het rond rijden, het terrasje, vooral genoten van onze vrijheid die we met de scootmobiel hebben. Erwin heeft hem nog maar kort en hij geniet volop van zijn vrijheid. Heerlijk!

Woensdag heb ik een dagje niets gedaan. Ik was flink moe. Niet gek natuurlijk als je 2 dagen op stap bent geweest. Ik heb extra geslapen, dat was even nodig.
Donderdag ben ik weer naar de dagopvang geweest. Dat was ook weer leuk en gezellig. Ook weer bij de fysio geweest. Rustig aan op gestart en gek genoeg ging het best goed. Ik had juist verwacht dat het minder zou gaan nadat ik een maand niet was geweest. Het viel dus reuze mee.

Vrijdag zou de bloedprikster komen. Ik moest nuchter geprikt worden en normaal zijn ze dan al heel vroeg hier. Maar om 5 voor 11 zat ik nog te wachten en nuchter te zijn.
Ik wilde net de begeleiding gaan vragen om te bellen maar toen ging de deurbel. De bloedprikster.... eindelijk. Ze had mij als laatste en het was druk, vandaar dat ze laat was.
Ze kon wel goed prikken want wat bijna niemand lukt, lukte haar wel. Ze prikte in 1x raak en dat ook nog in mijn elleboog, waar het niemand lukt. Bravo!!
Dinsdag moet ik naar de diabetesverpleegkundige voor de uitslagen. Ik ben benieuwd of mijn suiker al gezakt is.
Maandagmiddag heb ik weinig gedaan. Ik vond het te fris voor een rondje en heb lekker rustig aan gedaan.
Gistermiddag ben ik wel een stukje wezen rijden en ben ik even naar de Verloren Hoek gereden, bij Dina en Wim wat gedronken en gekletst. Dan vliegt de tijd, voor we het wisten was het al 4 uur. Ik ben met een ommetje terug naar huis gereden.

Op deze manier is de week weer omgevlogen. Ik hoop dat er nog zo'n week aankomt. Morgen naar de dagopvang, dinsdag naar de diabetesverpleegkundige, woensdag Koningsdag.
Donderdag niet naar de dagopvang want die dag komen ze eindelijk een Handbike brengen, die ik een half jaar mag uit proberen. Ik durf het nog niet zo heel hard te roepen want vorige keer (in 2019) ging dit fout. Toen kwamen ze met een verkeerde aanzetten en zouden ze een andere leveren, die is nooit gekomen. Dus ik wil eerst donderdag zien dat ze nu wel een goede brengen.
Als dat gebeurd dan kan ik dus de Handbike gaan uitproberen, dan heb ik er een mogelijkheid bij om naar buiten te gaan maar vooral om extra beweging te hebben want dat is mijn hoofddoel.
Ik val maar niet af en ik hoop door de extra beweging die ik dan met de handbike heb, dat het daarmee lukt om meer energie te verbruiken en toch wat gewicht kwijt te raken. Ik hoop dat zo, of het lukt?? Ik gebruik natuurlijk alleen maar mijn armen maar dat kost toch ook energie en ik hoop er ook wat conditie mee te krijgen. En anders is het denk ik alleen maar goed om wat beweging te hebben, dus het lijkt mij sowieso goed. Spannend hoor of het gaat lukken met die handbike. in mijn volgende blog kunnen jullie er vast meer over lezen.


Zondag 17 April 2022:

Welkom op deze 1e Paasdag, ik wens jullie meteen mooie Paasdagen toe. Het is mooi weer dus geniet er van.
Mijn week was niet zo heel slecht. Ik ben nog niet naar de dagopvang gegaan, daar ga ik donderdag weer naartoe, eerst maar rustig aan gedaan. Maandag was ook de laatste dag van de antibiotica, ik had 's avonds de laatste pil ingenomen.
Dinsdag moest ik op controle bij de chirurg en het lijkt wel of de duivel ermee speelt hoor. Maandag zag mijn buik er rustig uit, ik was tevreden en ging er vanuit dat de chirurg ook tevreden zou zijn. Wat denk je.... kom ik dinsdagochtend uit bed en ik voelde iets knappen. Snel naar de badkamer om te kijken en ja hoor, weer een "ontploffing" in de buik. Net op het randje van het verband dus het was even een zooitje. Alles laten verschonen en daarna richting ziekenhuis, ik vreesde het mes alweer.

In het ziekenhuis aangekomen mocht ik gelukkig meteen een behandelkamer in en daar bleek het verband weer helemaal verzadigd te zijn. Op zich een goed teken want dan is de meeste rommel er wel uit. Toen de chirurg kwam kijken en de lamp op mijn buik richtte, zagen we nog een plekje waar pus onder leek te zitten en elk moment open kon barsten. Hij wilde het mes er al in gaan zetten maar ik opperde het idee om eerst met een spuit te kijken of er inderdaad pus onder zat (punctie) Dat is niet fijn, maar open snijden en weer een grote wond hebben, is ook niet fijn. Hij vond het een goed idee en zo gezegd, zo gedaan.
Met de punctie kwam er inderdaad een volle spuit pus uit en dat is op kweek gezet. Daarna was het niet meer nodig om de plek open te maken, daar was ik blij mee.
We gaan proberen om over 4 weken pas op controle te gaan, spannend of ik dat ga redden. Tot 10 mei moet de buik rustig blijven.
Dinsdag heb ik niets meer gedaan, dat begrijpen jullie denk ik wel.

Woensdagochtend mocht ik mijn nieuwe schoenen ophalen bij Livit. Het zijn zwarte en al is dat niet mijn kleur, ik vind ze toch mooi geworden en ze passen goed onder de zwarte legging.
Woensdagmiddag ben ik samen met Erwin met mijn scootmobiel op stap geweest. Die moest ingereden worden met de nieuwe accu's. Ik was blij dat Erwin mee was want mocht er iets gebeuren dan kan hij bellen voor mij. Tijdens het rijden kwam ik er achter dat de accu meter kapot is. Na 5 km rijden gaf deze al aan dat ik in het rood reed en de accu dus zo goed als leeg zou zijn. Dat leek mij sterk na 5 km. In overleg met Erwin zijn we toch door gereden, mocht ik stil vallen dan zou Erwin wel bellen beloofde hij. Dus door gereden en uiteindelijk hebben we toch 26 km gereden.
Ik vind het wel lastig dat ik niet weet hoe ver ik kan. Vrijdag ben ik zelf nog even weg geweest en toen had ik bijna 30 km maar verder durfde ik echt niet. Ook toen gaf de meter steeds aan dat de accu's bijna leeg waren. Ik kan er niet echt op vertrouwen. Als ik alleen ben ga ik niet verder. Ik hoop wel binnenkort weer naar Meerseldreef te kunnen rijden maar dan wel met Erwin of Hans zodat ik niet alleen ben als ik stil kom te staan.

Vrijdagochtend was het ook weer even spannend. De thuiszorg was mijn wondjes aan het spoelen en ineens begon 1 van de wonden flink te bloeden en hield maar niet op.
Ik zag mijn avondje naar Christel de Laat alweer in het water vallen. Er is een drukverband opgedaan en gelukkig is het 's middags gestopt met bloeden. Pffft dat was weer even spannend.

Vrijdagavond kon ik dus gelukkig wel naar de voorstelling van Christel en het was kei leuk. Christel ging weer lekker los op het podium.
Wat voor mij wel moeilijk was is om naar de tablet te moeten kijken voor de tekst, omdat ik Christel zo niet kon verstaan. Maar aan de andere kant wilde ik ook graag naar het podium kijken om te zien wat Christel aan het doen was. Ik hoorde de zaal heel hard lachen maar mijn tekst komt natuurlijk iets later omdat Gea eerst zelf moet horen wat er gezegd is, voor zij dat in kan typen. Christel kan soms heel snel praten en dan is het lastig om haar bij te houden.
Aan het begin van de voorstelling werd ik speciaal door Christel begroet en vertelde zij het publiek dat wij elkaar kennen en hoe dat gekomen is. Ook dat ik mijn schrijftolk bij mij had en dat als de mensen iemand in de zaal zag zitten of horen typen dat dit dan Gea, mijn schrijftolk was. Christel maakte alleen een foutje door te zeggen dat ik visueel gehandicapt was en daarom de schrijftolk nodig had. Nou ben ik dat ook maar de schrijftolk is natuurlijk voor het slecht horen.
Na afloop van de voorstelling kwam Christel nog eventjes buurten bij ons, zo lief van haar want heel de foyer stond vol met mensen die haar willen ontmoeten en dat zij dan toch naar mij komt, heel lief.
Over de voorstelling verklap ik verder niets want ik weet dat er lezers zijn die er nog naar toe gaan.

Het nieuwe gebouw van de Nobelaer is trouwens mooi geworden. Mooie zaal ook, wel steil oplopend hoor. De rolstoelen konden op rij 4 zitten. Hier waren stoelen weg gehaald voor ons. Ik vond het wel smalletjes. Met de duwrolstoel zou ik er makkelijk gepast hebben maar ik had mijn elektrische bij en die is groter. Het was moeilijk om er in te rijden, dat moest ik achteruit doen en reed al bijna in de nek van degene die een rij voor mij zat. inparkeren was wat lastig en de stoel paste maar net. De voetsteunen zaten tegen de stoel voor mij. Het zijn wel betere plekken dan in het oude gebouw, daar zat ik soms achter een paal, ook niet ideaal.
In de foyer werd ik trouwens ontvangen door een medewerkster van de Nobelaer en even later werd ik zelfs voor gesteld aan de directrice van de Nobelaer. Zij kwam vragen of zij tijdens de voorstelling naast mij mocht zitten, wat een eer! Uiteindelijk lukte niet door het gebrek aan ruimte en is zij ergens anders moeten gaan zitten. Maar het was toch wel even een eer hoor zo'n bijzondere begroeting.

Ik heb dus eindelijk weer eens lekker kunnen genieten en vooral al van het feit dat er eens iets door kon gaan i.p.v. steeds de buik die alles dwars zit. Heel even leek het daar weer op uit te lopen maar ik was deze keer sterker dan mijn buik!
Nu hopen dat tot 10 mei alles rustig blijft. Komende week ga ik donderdag weer naar de dagopvang. Vrijdagochtend komt de bloedprikster weer een poging wagen wat buisjes bloed bij mij te bemachtigen. Dat is dan voor de diabetescontrole, de 3 maanden zijn weer om. Verder heb ik niets op het programma. Scootmobiel verder uitproberen als het mooi weer blijft.

Zo, en nu ga ik naar de Paaslunch beneden op kantoor. Fijne dag iedereen!

......


Zondag 10 April 2022:

Het was weer eens een week van niks. Ik was maandag op de dagopvang waar het heel gezellig was, maandag vind ik de leukste dag daar. In de middag begon ik weer van alles in mijn lijf te voelen en ook de tekenen waar ik aan herken dat ik verhoging of koorts heb. En ja hoor, toen ik thuis kwam de temperatuur gemeten en weer flink koorts. Ik had het dus goed aangevoeld.
Ik lag om 19:00u al in bed en werd 's ochtends pas weer wakker, dus flink door geslapen.
Dinsdagochtend had ik al een controle afspraak bij de chirurg, dus op weg naar Breda. Daar ging het verband van mijn buik en die zag weer vuurrood.
Er zat voor de arts niets anders op dan mij weer een antibiotica kuur te geven. Het is verdorie 4 dagen goed gegaan en dan is het al terug bij af, veel te snel!

Afgelopen week heb ik vooral veel geslapen. Raar hoor, overdag slapen, 's nachts slapen en dan 's ochtends toch wakker worden met het gevoel alsof ik amper heb geslapen en weer de hele dag kan slapen. Dat heb ik dus ook gedaan. Vrijdag niet meer, toen ben ik uit bed gekomen en gebleven. Dat ging wel goed, ik blijf alleen erg moe. Op zich niet gek natuurlijk met al die ontstekingen en antibiotica kuren, dat vergt nogal wat van het lichaam.

Gisteren had ik wel een leuke dag. Ik was dinsdag even bang dat het niet door kon gaan maar gelukkig voelde ik mij goed genoeg om samen met mijn nichtjes te gaan lunchen. Gewoon hier in het winkelcentrum, dus dichtbij huis. We hebben het gezellig met elkaar gehad, lekker gegeten, gekletst en genoten van elkaar. Zo vaak zie ik ze niet, dus dan is het extra leuk.

Gisteravond zou ik naar een voorstelling gaan in De Nobelaer, ons nieuwe theater dat vorige week geopend is. Ik ga a.s. vrijdag naar de voorstelling van Christel de Laat. Om de ringleiding uit te proberen had ik voor gisteravond Dana Winner geboekt. Helaas kreeg ik bericht van het theater dat de ringleiding systemen pas eind april/begin mei binnen komen. Wel fijn dat ze dit lieten weten en dat ik kosteloos mocht annuleren. Dat heb ik dan ook gedaan want zonder ringleiding is muziek/geluid een brij van geluid waar ik niets van kan maken. Vaak alleen het gedreun van de instrumenten hoor, niet eens een melodie en bijna geen zang. Tja dan heb je niets aan zo'n voorstelling.
Nou kwam het dus goed uit want ik had de avond toch niet vol gehouden, dat was te vermoeiend geweest.

Vrijdag ga ik wel naar Christel de Laat want dan gaat Gea mee om te tolken. Dan krijg ik via Gea en de tablet toch door wat Christel te vertellen heeft. Ik verwacht niet dat ik zonder ringleiding zal kunnen verstaan, dus ben blij dat Gea er bij is. Wat een fijne oplossing is dat toch, de schrijftolk. Ik ben er zo blij mee. Had ik dat vroeger maar gehad, op school bijvoorbeeld dat had mijn schooljaren heel wat makkelijker gemaakt. Toch ben ik trots dat ik het op eigen kracht allemaal gered heb.

Komende week heb ik een aantal afspraken staan dus ik mag niet weer ziek worden. Dinsdagochtend naar het ziekenhuis. Dinsdagmiddag komt de pastoraal werkster van onze kerk weer langs met de communie. Dat is wel fijn want we zitten nu in de Goede week voor Pasen.
Woensdag kan ik mijn nieuwe schoenen ophalen bij Livit, ik ben benieuwd hoe ze zijn geworden. 'S middags komt er geloof ik bezoek. Donderdag naar de tandarts, 's avonds naar de Passion kijken. Vrijdag naar het theater naar Christel. Met Pasen hebben we een Paaslunch met onze bewonersgroep, gezellig.
Hopen dat de buik zich rustig wil houden. Momenteel is hij rustiger dan dinsdag, er zijn geen ontploffingen geweest, hij is minder rood maar de roodheid is nog niet helemaal weg. Morgen is de laatste dag alweer van de antibiotica kuur, dus het is weer in spanning afwachten wat de buik daarna gaat doen. En of de chirurg er dinsdag nog iets over te zeggen heeft. Dat verwacht ik niet want ik weet hoe hij tegenover een operatie staat. Hij weet dat ook van mij en veel anders dan steeds weer antibiotica geven, kan hij ook niet. Tot de antibiotica niet meer werkt, dat ik er resistent voor ben geworden. Wat dan?? Zo ver vooruit nog maar niet denken.


Zondag 3 April 2022:

Het was weer een rustige week hier. De eerste dagen van de week heb ik veel geslapen vooral maandag en dinsdag, bijna de hele dag.
Omdat ik ook al een tijdje aan het snotteren ben, heeft de begeleiding dinsdag een corona test bij mij afgenomen. Gelukkig was deze negatief.
Woensdag was de laatste dag van de antibiotica. Ik was wel blij want dan krijgen mijn darmen hopelijk weer wat rust. Die worden altijd hyperactief van antibiotica. En ik was/ben nog heel erg moe, maar dat is niet gek natuurlijk.

Donderdag ben ik weer naar de dagopvang gegaan. Ik had 's ochtends wel even spijt maar toen ik er eenmaal was, was het toch wel weer leuk en gezellig. Toch goed om thuis even weg te zijn en onder de mensen te zijn. Thuis is ook maar alleen.
Ik heb er 's middags in de stoel liggen rusten en toen ik thuis kwam was ik wel moe dus hier in mijn eigen stoel gekropen en vroeg naar bed gegaan.
Morgen ga ik ook weer naar de dagopvang, de fysio sla ik nog even over, dat wil ik donderdag weer op gaan pakken.

Mijn buik is momenteel rustig, de wondjes zijn dicht op een fistel/tunnel na. Wel ziet hij nog best rood, dat vind de thuiszorg ook.
Het is nu spannend hoe lang het goed blijft gaan zo zonder antibiotica. Dinsdag moet ik weer op controle bij de chirurg.

Ik kreeg afgelopen week nog bericht van het revalidatiecentrum over de aanpassing voor mijn been op de duofiets. Dat gaat hem waarschijnlijk niet worden. De aanpassing aan mijn been gaat wel, die krijg ik wel vergoed. Maar er moet een losse trapper komen waar we de beensteun op moeten bevestigen. En wie gaat die trapper betalen? De zorgverzekeraar niet, Avoord/Anbarg waarschijnlijk ook niet, die vragen of de WMO dat doet. Nou de WMO deed dat al niet bij mijn eigen fiets, dus zullen ze het zeker niet bij een fiets van een zorginstelling doen. En zeker niet voor maar 1 persoon. Amarant doet het ook niet want de fiets is niet van Amarant. Die trapper kost 600 euro, niet niks hey. Dus ik verwacht dat die er niet gaat komen en ik het verhaal fietsen, uit mijn hoofd kan halen.
Andere vraag is wie moet de kosten vergoeden als mijn vrijwilliger de trapper er niet goed op zet en de boel sloopt? Dat zou ook kunnen gebeuren en wat dan? Daar hadden ze nog geen antwoord op. Het is toch wat, ben ik hier al sinds september vorig jaar mee bezig, nu is het april en komen ze hiermee aan. Hadden ze dat dan meteen niet kunnen bedenken dat dit een probleem zou zijn * zucht*.

Mijn scootmobiel is ook weer terug. Er zijn nieuwe accu's ingezet. Ook iets wat ik niet begrijp, in de drie jaar dat ik deze scootmobiel heb zijn er al elk jaar nieuwe accu's ingezet.
Met mijn oude scootmobielen deed ik wel 5 jaar of langer met de accu's. Toen ik dat vroeg beweerden ze dat ze de accu's uitgelezen hebben en het opladen wel beter kan. Alsof het dus mijn fout is, ik zou ze niet goed opladen. Nou rij ik al bijna 20 jaar op een scootmobiel, zonder accu problemen, zou ik dan nog niet weten hoe ik op moet laden? Ik geloof dat niet, denk dat ze maar een smoes verzinnen. Ik hoef de accu's gelukkig niet te betalen. Ze hebben met de hand over het hart gestreken..... dat doen ze toch ook niet zomaar bij een rekening van 1400 euro om dat aan mij te schenken. Lijkt mij wel heel sterk.
Ik heb de scootmobiel nog niet kunnen uitproberen doordat ik ziek was en vrijdag hadden we een leuke 1 April-grap, de sneeuw. Gisteren was het ook ijskoud. Momenteen schijnt de zon flink maar ik denk dat het toch nog steeds erg fris is buiten. Het moet maar snel weer lekker weer worden, zodat ik er op uit kan.
Zover het nieuws van deze week.


Zondag 27 Maart 2022:

Vanuit mijn luie stoel in mijn eigen huisje, een nieuwe blog. Ik ben dus weer lekker thuis i.p.v. in het ziekenhuis.
Vorig weekend was ik flink ziek met koorts en schudaanvallen, zelfs 3x in 1 nacht, dat was heftig en slopend.
Vanaf maandag zakte de koorts en ging het weer de betere kant op.
Ik had dus een antibiotica infuus maar zoals jullie weten ben ik heel moeilijk te prikken en is het steeds een uitdaging om een infuus bij mij te prikken.
Nog erger is dat het infuus vrij snel sneuvelt en dinsdag sneuvelde mijn 3e infuus en was er geen plekje meer te vinden voor een nieuw infuus.
Daarom werd er dinsdagmiddag besloten om geen nieuwe infuus te prikken maar over te gaan op antibiotica tabletten.
Een mooie bijkomstigheid is dat je voor tabletten niet in het ziekenhuis hoeft te blijven, dus ik mocht woensdag naar huis.
Ik moet nu nog wel antibiotica slikken t/m woensdag en 5 april weer terug voor controle.

Mijn buik is nu vrij rustig dankzij de antibiotica, ik ben alleen heel erg moe en weinig fut om iets te doen.
Het hakt er stiekem toch flink in al die ontstekingen, antibiotica en zo'n ziekenhuisopname.
Ik heb met mijn arts nog een goed gesprek gehad over de risico's van een operatie maar hij schetste zo'n zwart scenario, dat het geen optie is.
Het is nu mijn rust nemen en opknappen. Morgen ga ik nog niet naar de dagopvang, ik hoop donderdag weer te kunnen gaan.
Voor nu heb ik verder weinig nieuws, kort blogje dus.


Zaterdag 19 Maart 2022:

Een dag eerder dan normaal, niet omdat ik naar de ontmoetingsdag in Malden ben, ik ben op een andere vakantie.
Gisteren moest ik naar Dr. Veen, eigenlijk voor een gesprek waar ik om gevraagd had. Het liep alleen anders.
Donderdagmiddag begon ik mij niet lekker te voelen op de dagopvang, wel gewoon alles mee blijven doen. Uiteindelijk daar met de thermometer mijn temperatuur gemeten. Het is een infrarood thermometer die de temperatuur van je voorhoofd leest. Hij gaf 36.6 aan dus geen koorts, zelfs geen verhoging.
Toch voelde ik aan mijn lijf dat het niet goed was en thuis gekomen nog eens met eigen ouderwetse thermometer gemeten. Toen had ik 39.4. toch koorts dus.
Ik ben in bed gekropen en tot de andere ochtend geslapen.

Gisterochtend dus naar het ziekenhuis en daar bleek al snel waar de koorts vandaan kwam. Mijn buik was weer vuurrood.
Dr. Veen besloot mij meteen op te nemen en aan het antibiotica infuus te leggen. Dus hier ligt Conny dan weer.
En daar gaat de ontmoetingsdag, zonder mijn aanwezigheid. Zo balen, alsof mijn lijf aanvoelt dat er iets leuks aan gaat komen, daar niet mee eens is en op deze manier dwars gaat liggen aaaarrrrccchhh!!!

Ik heb mijn laptop bij om tv te kijken want die hebben ze hier in het ziekenhuis niet. We moeten hier op een Ipad tv kijken, maar daar is geen ondertiteling op. Eens proberen hoe het op de laptop gaat.
Nu kan ik ook een stukje schrijven. Nog wel proberen of ik het kan uploaden, anders schiet ik er nog niets mee op.
Hier hou ik het bij want het is stiekem best vermoeiend om liggen te tikken. Mijn hoofd trilt als een gek en de koorts is ook niet fijn, daarbij die buik nog, bah. Ik hoop dat ik volgende weekend weer thuis ben en gewoon op zondag kan schrijven.


Zondag 13 Maart 2022:

Op zich was het een rustige week, ik heb mij deze week netjes gedragen en op verharde wegen gebleven hahaha
Maandag en donderdag naar de dagopvang geweest. De andere dagen genoten van het mooie weer. Elke dag even naar buiten met de elektrische rolstoel.
De scootmobiel is donderdag opgehaald en daar heb ik nog niets over gehoord. Komt vanzelf, ik heb hem nu toch niet nodig want kan met mijn rolstoel ook naar buiten.
De zon schijnt wel lekker maar om een lange rit te maken is het nog best fris. De rolstoel gaat niet zo hard en dat scheelt ook met de kou.
Woensdag ben ik bij Livit geweest om nieuwe schoenen aan te laten meten. Deze keer heb ik gekozen voor een zwart/grijze schoen. Niet echt vrolijk maar past wel beter onder de zwarte leggings die ik draag sinds het gedoe met mijn buik. Voorheen droeg ik bijna altijd spijkerbroeken maar met de pijnlijke buik, lukt dat niet meer. De broekrand/riem zit dan precies op de plek waar de wonden zitten.
Ik was nooit van de leggings maar deze blijken wel het makkelijkst te zitten zonder er pijn door te hebben, dus tja dan toch maar die. En ik zit toch dus die kromme X-benen ziet niemand als ik zit. Als ik kon lopen, dan had ik nooit voor een legging gekozen hoor. Soms komt een beperking ook weleens goed uit.
Al verlang ik naar een tijd waarin ik weer lekker mijn spijkerbroeken aan kan trekken en liefst wat kilo's kwijt kan raken, want die komen er alleen maar bij ondanks dat ik nu toch 2x per week sport bij de fysio. Ik snap dat niet hoor, ben ook niet meer gaan eten en toch groei ik. Maar ja dat is al een jarenlang probleem en zal wel altijd bij mij blijven, vrees ik.

Nu de operatie niet door gaat ben ik mij weer in andere zaken vast gaan bijten. Zo had ik niets meer gehoord van het revalidatiecentrum. Ik ben daar eind december voor het laatst geweest om te kijken of er een aanpassing was voor mijn been, zodat ik op de duofiets kan fietsen. Nu het voorjaar er aan komt, zou het leuk zijn om te fietsen. Ik heb daar niet voor niets een vrijwilliger voor gekregen.
In december heb ik een soort onderbeenbeugel uitgeprobeerd, die moest wel wat aangepast worden op mij. Dat moest hij overleggen met de revalidatiearts en dan zou ik via de mail bericht krijgen en evt een nieuwe afspraak.
Uitgelegd ook waarom het via de mail moest en dat bellen geen zin heeft omdat de begeleiding dan aan de telefoon is en die weinig weten en zeker mijn agenda niet weten.
Nu is het maart en nog steeds geen bericht, dus zelf maar weer aan de bel getrokken. Weer er bij vermeld dat ze via de mail contact moeten opnemen met mij, weer het hoe en waarom uitgelegd.
Wat denk je........ zit ik maandag op de dagopvang, krijg ik een app van de begeleiding..... revalidatiecentrum had gebeld over mijn aanpassing. Even later gaat op de dagopvang de telefoon, ook het revalidatiecentrum...... goed en begrijpend lezen, is blijkbaar erg moeilijk, om moe van te worden toch!!

Uiteindelijk had hij toch door dat hij met mij moest mailen en kreeg ik een mail. Nu is er dus een probleem. De aanpassing kan gemaakt worden en vergoeden ze ook. Maar er moet een losse trapper aangeschaft worden. De duofiets is van Avoord en voor alle bewoners, dus er kan niet standaard een onderbeenbeugel op gemaakt worden. De onderbeenbeugel is speciaal voor mij gemaakt (als het door gaat) en is een los onderdeel. Ik moet daarom een losse trapper hebben waar we de beugel op kunnen bevestigen. Als ik wil fietsen dat moeten de trappers dus eerst verwisseld worden en na afloop van de fietsttocht ook.
Ik vind het raar dat ze niet iets kunnen maken wat op de bestaande trapper bevestigd kan worden en weer los gemaakt na afloop, lijkt mij veel handiger.
Nu is dus de vraag: "wie gaat die trapper betalen?" Amarant niet want de fiets is van Avoord. Of Avoord het gaat doen, ik ben bang van niet. Er is contact geweest met de ergotherapeut en we moeten een offerte aanvragen, daarna kijken ze verder. Dat had ik al wel door, dus ik had zelf al lang gemaild naar 'van Raam' de leverancier van de fiets. Daar kost het maar liefst 500 euro.
Donderdag kwam ik er achter dat de fiets niet van 'van Raam' is maar van 'PF Mobility', dus heb ik daar een mail naar gestuurd. Daar heb ik nog geen reactie op gekregen.
Dit ook door gemaild naar het revalidatiecentrum want die hadden dus ook een offerte aangevraagd bij 'van Raam', ook verkeerd. Ik heb daar niets op terug gehoord.
Verhaal 'Fiets' krijgt dus nog een vervolg. Ik heb ook gedacht van laat maar zitten, om 1x in de week een uurtje te fietsen zoveel gedoe te hebben, en veel geld dan laat het maar.
Aan de andere kant ... het is in gang gezet en wie weet hoe het afloopt? Laat ze maar eens werken en hun werk afmaken, het was tenslotte wel een hulpvraag van mij.

Omdat ik een beetje verwacht dat de duofiets niets gaat worden en ik bovendien 3 jaar geleden ook bezig ben geweest met het aanvragen van een Handbike voor de rolstoel, heb ik ook dat weer opgepakt. In 2019 had ik samen met de buurtsportcoach dit ook aangevraagd. Via 'Uniek Sporten' kan je een half jaar een hulpmiddel gratis uitproberen. Omdat ik extra beweging nodig had vanwege de diabetes en mijn gewicht, was ik toen op het idee gekomen van de handbike. De Welzorg kwam toen ook met een handbike maar dat was een verkeerde. Die had geen ondersteuning en niet geschikt voor mij. Er zou een nieuwe geleverd worden maar die was niet op voorraad en ik werd op de wachtlijst geplaatst. Zodra er een beschikbaar kwam, was die voor mij.
Nou, jullie raden het al.... nooit meer iets van gehoord. Omdat ik dat jaar veel in het ziekenhuis lag met mijn buik, heb ik dat toen laten gaan.
Nu het zonnetje vorige week zo lekker scheen, de scootmobiel het niet goed doet en ik toch iets van beweging wil, heb ik de 'stoute schoenen' weer aangetrokken en opnieuw een aanvraag ingedoend.
Ik heb dat zondagmiddag zitten doen en kreeg dinsdag al bericht. Mijn aanvraag was binnen en ik kreeg een eigen contactpersoon bij Welzorg toegewezen. Blijkt dat dezelfde persoon te zijn, die ik in 2019 ook al had. Ik heb hem een mail gestuurd met uitleg over hoe het toen gelopen is en dat ik hoopte dat de nieuwe aanvraag beter zou verlopen. Nou, ik kreeg een reactie terug...... eerst had hij een handbike beschikbaar maar die was iets smaller dan mijn eigen rolstoel. De vraag was of ik daar in paste, 4 cm verschil was het. Dat is 2 cm aan elke kant en ik heb in mijn eigen rolstoel nog wat ruimte over, dus zou moeten kunnen.
Dan moet ik het wel eerst uit proberen, schreef ik hem terug. Wat denk je....meneer had zich vergist. Het verschil was geen 4 cm maar 16 cm. Tja daar kan mijn brede kont niet tussen natuurlijk.
Nu ben ik weer op de wachtlijst geplaatst en is het wachten op een passende handbike. Ik ben nu al bang dat dit net zo af gaat lopen als in 2019...... noppes dus, never een handbike.

Ach ja, zo ben ik in elk geval weer lekker bezig en stiekem vind ik dit soort dingen ook leuk hoor om uit te zoeken, te regelen etc. Ik geef zomaar niet op.
Ik ben iemand die ook wel wat te doen moet hebben, het is een uitdaging om zoiets te doen en ik hou van uitdagingen. Alleen wat minder van al die slome reacties en dat alles langs elkaar heen werkt, slechte communicatie enz enz. Maar, wat mijn moeder altijd al zei over mij: "wat zij in haar kop heeft, heeft ze niet in haar kont." Als ik mij ergens in vastbijt dan doe ik dat goed en geef ik dus niet snel op.
Het zorgt ook meteen voor de nodige schrijfstof, daar zorgen al die instanties ook heel goed. Wat bij een ander vanzelf gaat, zit bij mij altijd wel een avontuur aan vast. (of zit het tegen, het is maar hoe je het noemt)

Met mijn buik gaat het deze week redelijk. Wel weer wat nieuwe wondjes ontstaan, het blijft allemaal wat onrustig en regelmatig ontlast er zich weer iets. Gelukkig heb ik er niet veel pijn of last van momenteel. (snel afkloppen) Mijn darmen zijn wel een paar keer erg onrustig geweest. Dan is het even buikpijn en wc-geloop, na een paar uur gaat het dan weer beter. Maar beter dat dan dat ze weer in de knoop zitten.
Hopen dat het voorlopig even wat rustig zo door gaat want ik heb mij opgegeven voor een aantal leuke aktiviteiten/uitstapjes. Hopelijk kunnen die dit jaar doorgaan i.p.v. dat ik steeds af moet zeggen omdat de buik weer tegenwerkt, zoals het afgelopen jaren steeds ging. Ik blijf het proberen.
Zo heb ik a.s. zondag een eerste uitstapje. Het is dan ontmoetingsdag van PAC-vakanties. Het is helemaal in Malden en we gaan van daaruit een wandeling maken naar Groesbeek. Ik hoop dat we zondag mooi weer hebben. Natuurlijk ook op een rustige buik, zodat ik kan gaan. Ook hoop ik op een voorspoedige taxirit. Eric gaat ook mee en moet eerst met de taxi vanuit Halsteren hierheen komen. Dan gaan we samen met de Valystaxi van hieruit naar Malden. En dan is het dus spannend of we daar op tijd aan komen, dat is altijd de grote vraag bij het Valys rijden.
Ik heb er in elk geval veel zin in om iedereen weer te zien en terug te blikken om de afgelopen vakantie, vooruitblikken op de komende vakantie in juli.
Zondag heb ik dus geen tijd om een blog te schrijven, ik denk dat ik dat zaterdag ga doen.


Zondag 6 Maart 2022:

En toen was het alweer Maart..... de lentemaand en dat is deze week te merken aan het zonnetje.
Maar eerst de huidige gang van zaken. Ik heb mij weer herpakt na het slechte nieuws en ben maandag weer naar de dagopvang gegaan. Dat heeft mij goed gedaan, even er tussenuit, tussen de mensen zijn i.p.v. in mijn eentje thuis en nadenken over van alles.
Mijn buik was weer een stuk rustiger, nog wel een beetje pijnlijk maar dat kon ik wel hebben. Mijn darmen waren ook weer rustig, het eten was zondag goed gegaan.
Ik kon daar ook mijn verhaal kwijt en dat scheelt ook. Ik ben niet iemand die alles voor zichzelf houdt maar een open boek (zoals hier) en ik weet ook zeker dat dit gunstig is. Je kan beter dingen van je af praten of schrijven, zoals hier, dan alles opkroppen voor jezelf. Mij helpt het in elk geval om er open over te zijn.
Ik had op de dagopvang een heel fijn gesprek met een mevrouw die pas bij ons is, zij komt oorspronkelijk uit Peru en ze is zo lief. Ook in ons gesprekje, en wat zij zei raakte mij heel erg en deed mij ook goed. Zo fijn en bijzonder dat gesprekje, het maakte gewoon alles weer even goed.

Wat mijn buik betreft ging het met de pijn en de darmen dus weer de goede kant op, maar hij is alles behalve rustig te noemen. Woensdag stond er weer een hele rare bult en die ging donderdag - met een beetje hulp van de thuiszorg - open. Dat was fijn dat de druk er af was. Op dat moment leek mijn buik weer rustig maar donderdagmiddag begon ik toch weer pijn te voelen en het idee dat er een hele grote berg stond met druk er achter. Vrijdagochtend bleek er inderdaad weer een nieuwe bult op spanning te staan, die is gisterochtend open gegaan. Daarna leek de buik weer rustig, maar vanochtend stroomde er weer een hoop zooi uit die stomme buik. Waar het allemaal vandaan komt?? Zo zien we niets nieuws en de andere dag staat er ineens weer iets. Gelukkig valt de pijn mee, stukken minder dan vorige week in elk geval. Ik voel het wel maar kan het hebben.
Nu hopen dat vandaag voorlopig de laatste bult en uitbarsting was, echt niet normaal hoor. Ik weet niet wat dat met mij is, waarom ik altijd van die rare dingen moet hebben.
Zo is ook sinds deze week het exzeem ineens weer terug. Volgens de dermatoloog was het weg maar de oude plekken zijn nu weer heel fel rood en jeuken weer. Dus we zijn maar weer gaan smeren met de Bethametason. Ik denk dat het komt doordat ik 2 weken flink ziek ben geweest en daardoor weer verzwakt ben. Want dat zei de dermatoloog toen dat dit een oorzaak kon zijn. Zo blijven we zoet zal ik maar zeggen.

Ondanks dit gedoe heb ik de laatste dagen wel genoten van het mooie weer. Ik kan nooit lang in de put blijven, vertelde ik hier boven al. En zie gelukkig altijd wel iets positiefs in.
Zo nu ook het lekkere weer. Heerlijk de zon, wel nog een koud windje maar toch best lekker weer en gezond ook. Vrijdagmiddag ben ik lekker met mijn elektrische rolstoel er op uit gegaan.
Een rondje door het dorp (of zijn we een stad??) lekker genieten van het voorjaar. De krokussen en narcissen staan overal in bloei, zo mooi. Ik heb onderweg natuurlijk foto's gemaakt van al dit moois.
Hahahaha en nu komt de ontknoping voor mijn facebook lezers ........ ik was dus lekker foto's aan het maken en zag onderweg ineens een hele mooie strook met krokussen staan. Die moesten natuurlijk op de foto. Ik maakte een foto vanaf het voetpad maar die was niet zo mooi. Het moest dichterbij dus deze fanatieke dame rijdt het grasveld op naar de krokussen en maakt er een paar mooie foto's van. Daarna wilde ik weg rijden maar verdorie......geen beweging in mijn rolstoel te krijgen. Ik dacht dan stap ik uit de rolstoel, dat scheelt een hoop gewicht en probeer ik hem zo naar voren te rijden. Wankelend naast die rolstoel probeer ik dat dus, maar het ding wilde niet vooruit of achteruit en zakje alleen maar verder in de grond. Wat nou??
Er kwamen twee meisjes van een jaar of 12 langs en ik heb hen gevraagd om te helpen, ook dat mocht niet baten. Tja en dan zit je daar, achter een heg waar niemand mij vanaf de straat kon zien en er kwam niemand meer langs, dus wat nou? Ik was niet zo ver van huis, zag onze flat zelfs staan vanaf mijn plek (voor de kenners, ik stond in het Brabantpark achter de 3 flats) Ik besloot de begeleiding te appen in de hoop dat die kon komen helpen. Zal je net zien, appen ze niet terug. Na een tijdje niets gehoord te hebben dacht ik er aan om dan de telefoon maar af te laten gaan. Ik ging ze bellen, ook al kan ik dat niet horen, dan begrepen ze misschien dat ik hen nodig had en ze op de app moesten kijken.
Ik hoorde wel dat iemand iets zei dus ik dacht, ik heb contact, dan ga ik maar gewoon mijn verhaal vertellen en zie wel wat er gebeurd. Even later kreeg ik inderdaad een appje dat er een begeleider en stagiaire onderweg waren naar mij. Dat duurde echter ook heel lang en zij zijn niet bekend in Etten-Leur, ik was al bang dat die vinden mij nooit zouden vinden.
Toen kwam ik op het idee om Erwin te appen of hij thuis was en hij reageerde gelukkig meteen en zou op zijn scootmobiel komen. Erwin was er vrij snel en hij is een grote, sterke kerel. Hij tilde zo de rolstoel uit het gras en kreeg hem ook nog een stuk opzij. Daarna moest ik gas geven en ja hoor, hij reed weer. Dankzij Erwin was gered pfffftttt
Erwin belde met de begeleiding dat hij mij los had gekregen. Die reden nog met de auto rondjes op zoek naar mij, ze wisten dus inderdaad niet waar ze mij moesten zoeken.
Wij zijn naar de weg gereden en daar zagen we hen aan komen rijden, die waren dus niet meer nodig.
Achteraf denk ik wel van wat ben ik toch een sufferd om zomaar het gras op te rijden, ik had kunnen weten met alle regen van de afgelopen tijd, dat het drassig zou zijn.
Helemaal niet bij stil gestaan, in mijn hoofd zat alleen.... mooie krokussen, foto maken, er naartoe rijden hahahahahaha.
Het levert in elk geval weer leuke, vrolijke avonturen en verhalen op om aan jullie te vertellen. En het maakt mij zelf ook vrolijk als ik avonturen mee maak, dan is het leven niet zo saai en somber zoals vorige week.

Nou gisterochtend moest ik boodschappen gaan doen en ik kwam terug thuis en ik kon mezelf zo nasporen. Overal lag opgedroogde blubber, alsof er een bulldozer door de flat had gereden maar het spoor leidde naar mijn flat.
Ook hier in huis, alles onder. De achterbanden van de rolstoel hadden helemaal in de grond vast gezeten en die grond was 's nachts natuurlijk opgedroogd en viel er door het rijden af.
In gedachten hoorde ik de bewoners van de flat al mopperen over de zooi en ik zou het zelf ook niet leuk vinden als een ander zo'n rommel maakt zonder op te ruimen.
Dus heb ik de bezem, veger en blik gepakt en ben ik vanuit de rolstoel alles op gaan vegen zodat het weer een beetje toonbaar was. Het was een hele klus want zo heel handig werkt het niet vanuit de rolstoel, het is wel gelukt, de aanhouder wint! Achteraf gezien had ik misschien beter de begeleiding kunnen vragen om te helpen maar daar had ik helemaal niet aan gedacht..... ik ben iemand die alles zelf wil doen en daardoor er niet bij nadenkt.
Ook hier binnen bezig geweest maar ik zie nog steeds zand liggen, maar ja dat komt dan dinsdag wel als mijn hulp komt.

Gistermiddag ben ik weer eens met de scootmobiel op stap geweest. Samen met Erwin zijn we naar de Leur gereden naar de jachthaven en daar iets gedronken. Het is maar 4 km rijden maar toch was mijn accu al bijna half leeg.
Toen we bij de jachthaven wegreden waren alle lampjes weer terug, alsof de accu toch vol was. Maar een kilometer verderop ging de scootmobiel zo langzaam rijden en kwam ik bijna een bultje niet op.
Kijk ik naar de streepjes van de accu, stond er nog 1 rood streepje d.w.z. dat de accu zo goed als leeg is. Heel raar....toch door gereden in een slakkengang en hopen dat ik thuis kon halen. Onderweg een paar keer even stil gestaan, scootmobiel uit gezet en na 5 minuten weer aan gezet en verder gereden. Zo kwam ik thuis en omdat hij toen nog reed ben ik meteen door gereden naar de winkel. Erwin mee genomen, als mijn getuigen, mochten ze mij niet geloven. Het kan toch niet dat na 8-9km de accu's al leeg zijn. Dat heb ik nog nooit mee gemaakt.
Afgelopen najaar beweerde de winkel dat mijn accu's 150% werkten, terwijl dat niet was want ik kwam niet verder dan 20km terwijl ik er wel 50km mee zou moeten kunnen.
Maar ja zei zeiden dat hij was nagekeken in de fabriek en er niets was gevonden en de accu's dus 150% werkten....m.a.w. niet zeuren, er is niets mis met dat ding.
Toch moet er wel iets mis zijn want dit kan niet. Ik heb deze scootmobiel nu 3 jaar en heb er niets dan ellende mee gehad. En elk jaar zijn er nieuwe accu's ingelegd.
Hij heeft mij onderhand al meer gekost dan als ik meteen een nieuwe had gekocht i.p.v. mijn driewielfiets in te ruilen voor deze scootmobiel.
Afijn, hij heeft een stukje met de scootmobiel gereden en toen reed hij 12 km i.p.v. de 6km waarmee ik thuis was gekomen. Maar dat kan want ik had een tijd moeten wachten in de winkel, dus vandaar dat hij weer iets meer kon denk ik. Nu komt hij hem donderdag halen om na te kijken. Ik ben benieuwd wat voor verhaal ik dan weer te horen krijg.
Gistermiddag kreeg ik te horen dat ik de scootmobiel niet continu aan de oplader moet zetten want dan raken de accu's overladen. Terwijl ik bij mijn vorige scootmobielen altijd het advies van de Welzorg, Mediplus en Medipoint heb gekregen om de scootmobiel bij geen gebruik altijd aan de oplader te laten staan. Volgens hem hebben die mensen er geen verstand van, dat lijkt mij raar want het zijn toch allemaal monteurs van hulpmiddelen, die moeten er toch iets van weten. Ik weet niet meer wat ik moet geloven.
Ik zou gewoon graag een goed werkende scootmobiel hebben waar ik heerlijk grote ronden mee kan rijden.
Van de WMO krijg ik geen scootmobiel, die vergoeden maar 1 hulpmiddel/vervoersmiddel en mijn elektrische rosltoel zien zij ook als vervoermiddel, ook al kan deze niet zo ver.
Als ik mijn rolstoel inlever dan krijg ik wel een scootmobiel maar de rolstoel heb ik ook nodig. Vandaar dat ik toentertijd besloot om mijn driewielfiets - waar ik door mijn kapotte achillespees niet meer op kon fietsen - in te ruilen voor een scootmobiel.
En nu zit ik met de gebakken peren *sniksnik*. Waarom moeten die dingen ook zo vreselijk duur zijn en de accu's zijn nog duurder en dan moeten er ook nog eens twee van in.
Ik hoop maar dat ze deze keer wel iets vinden en deze scootmobiel toch gemaakt kan worden en weer normaal kan rijden. Avonturen maak ik op deze manier wel volop mee.


Zondag 27 Februari 2022:

Oh jongens toch, wat een rotweek heb ik weer achter de rug, niet te geloven.
Maandag moest ik naar het ziekenhuis voor de spoed CT-scan van mijn buik. En verdorie nog aan toe..... ik was zondagavond weer ziek geworden, koorts en flinke buikpijn.
Gelukkig nog niet zo erg als de week hiervoor. Het lukte wel om naar het ziekenhuis te gaan. Ik hoopte dat het juist gunstig was dat ik nu weer zo'n pijn kreeg. Omdat ik nu door de scan moest en dan hopelijk zouden kunnen zien wat de oorzaak van deze pijn is.
Ik hoefde gelukkig niet lang te wachten, was bijna meteen aan de beurt. Mja, er moest weer een infuus geprikt worden voor het contrastmiddel en dat is bij mij een probleem. 2 verpleegkundige, een arts-assistent en op laatst de radioloog himself, lukte het niet om bij mij een infuus te prikken. De radioloog prikte zelfs in zijn eigen vinger i.p.v. mijn arm. Hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen? Er werd besloten om de scan eerst zonder contrastmiddel te proberen. Mocht het beeld niet duidelijk genoeg zijn dan moest ik naar de OK om onder geleide van echoscopie door de anesthesist geprikt te worden.
De scan zelf was zo gemaakt en de verpleging kwam vertellen dat ze goed nieuws hadden, dat de radioloog de scan goed kon beoordelen en het infuus niet nodig was.
Ik mocht weer naar huis. Ik had overigens nog aangegeven dat ik koorts en buikpijn had maar dat was niet belangrijk voor de scan werd er gezegd. Ik dacht juist van wel.
Thuis gekomen was ik flink moe en de buikpijn was toe genomen, ik ben daarom in bed gekropen en heel de middag geslapen.

Dinsdag was de pijn in mijn buik weer zo erg toegenomen dat op zitten niet lukte. Het was wel iets minder dan vorige week, ik kon nu wel uit bed komen maar zitten was te pijnlijk.
Dus daar lag Conny weer te liggen.
Woensdag wilde de thuiszorg het ziekenhuis bellen. Ik was namelijk een beetje bang aan het worden of ik misschien weer een ilieus (darmafsluiting) had. Maar aan de andere kant hadden ze dat dan op de scan moeten zien en dan hadden ze mij heus niet laten gaan. Naar Dr. Veen moest ik vrijdag dus dan maar wachten.
Later kwam de begeleiding langs en uiteindelijk besloot ik om dan de huisarts maar te laten bellen. Of zij naar mijn buik kon komen luisteren.
De begeleiding heeft de huisarts gebeld maar omdat het al middag was, zou zij donderdagochtend komen.

Donderdag kwam dus de huisarts en heeft zij naar mijn buik geluisterd. Ik had gelukkig geen ilieus, de darmen deden nog wel iets maar ze waren erg traag. Om te zorgen dat ik geen ilieus zou krijgen moesten we daar wel iets aan doen. Ik moest een klysma nemen en ik kreeg zakjes Macrogol om de stoelgang te bevorderen.
De klysma zorgde er inderdaad voor dat mijn stoelgang weer op gang kwam. Al was het niet zo heel veel, dat kon ook niet als je dagen amper eet en weinig kan drinken door de pijn en misselijkheid.
Helaas verdween mijn buikpijn er ook niet mee.

Vrijdag dan eindelijk naar Dr. Veen, al mijn hoop was daarop gevestigd. Helaas werd dit een hele grote domper..........
De operatie gaat definitief niet door. De operatie is te gevaarlijk, er zijn teveel risico's. Het risico dat ik slechter uit de operatie kom is groter dan dat ik ermee geholpen ben.
Tja en nu??? Ik heb uiteraard van alles gevraagd en opties aangedragen maar die zijn niet uitvoerbaar. Eigenlijk was het enige wat hij kon doen een pijnstiller tegen de buikpijn geven, in de hoop dat die wat verlichting geeft.
Die pijnstiller is meer voor buikkrampen en s'middags kreeg ik diarree en daarbij hielp het pilletje wel tegen de krampen. Maar de buikpijn zelf die bleef, daar helpt helaas weinig tegen.

Toen ik vrijdagochtend thuiskwam van het ziekenhuis was ik ontzettend moe en pijn en ik wilde ik alleen maar slapen en liefst niet meer wakker worden.
Maar uiteindelijk werd ik natuurlijk gewoon wakker en tja dan moet je door. In het ziekenhuis had ik wel gehuild en een lief gesprek gehad met Maaike.
Ik was/ben nog wel verdrietig over deze uitslag want dat betekent door sukkelen en veel onzekerheid met al deze toestanden met mijn buik, die steeds mijn leven weer stil legt.
Maar aan de andere kant denkt mijn hoofd ook naar hoe moet ik verder, wat zou ik nog meer kunnen doen, ergens moet er toch een oplossing zijn? Ik blijf dus vooruit denken.
Zolang ik dat niet doe en stil ga staan, dan is het gedaan denk ik, dan val ik in een gat en dat is het laatste wat ik wil.
Proberen de teleurstellig weer te verwerken, in het kastje 'tegenslagen' stoppen, wat al aardig vol zit, en doorgaan met ademhalen.

Dat is makkelijk gezegd natuurlijk maar ik ben nog geen robot, dus moeilijke momenten zullen blijven komen.
het scheelt ook dat mijn buik weer beter voelt en ik gisteren al wat meer heb kunnen eten en drinken. Zo ook vandaag.
Morgen denk ik maar proberen om weer naar de dagopvang te gaan, dan ben ik onder de mensen en gaat de dag sneller en gezelliger dan alleen thuis te zitten denken.
Ik kan op de dagopvang als ik wil ook de hele dag in een relaxstoel gaan zitten en als het toch niet gaat, ben ik zo weer thuis.
Ik had zo graag goed en vrolijk nieuws willen brengen, maar helaas ik blijf een pechvogel wat dat betreft.


Zondag 20 Februari 2022:

Begin van de week was het nog niet zo veel met mij, ik ben maandag dan ook niet naar de dagopvang geweest.
Woensdag was ik wel zover hersteld dat ik met de zorgtaxi naar het ziekenhuis kon en daar wachtte mij een teleurstelling.
Ik had zo gehoopt dat de chirurg zou vertellen dat ik komende week geopereerd zou worden, maar het verhaal liep anders.

Door mijn ziek zijn en de hevige pijn die ik dieper in mijn buik had, is hij toch weer gaan twijfelen over de operatie.
Ik heb zelf de operatie wat te makkelijk ingezien want het blijkt toch moeilijker en risicovoller dan ik dacht.
Daarom wil hij het zekere voor het onzekere en eerst weten wat hij in mijn buik aan gaat treffen.
Ik krijg een spoed CT-scan en kan daar morgen al voor terecht.
Dan moet ik a.s. vrijdag weer bij hem komen en bespreken we de uitslag en de verdere plannen/mogelijkheden. Wel of niet opereren.
Dus weer wachten en in spanning en onzekerheid blijven zitten. Daar was ik wel teleurgesteld over.

Het gaat dus een spannende week voor mij worden. Morgen de CT-scan laten maken, dat is niet zo spannend, stelt niet zoveel voor.
Maar het wachten tot vrijdag, dat is wel spannend. De week moet maar snel omvliegen (met de nieuw voorspelde stormen lukt dat misschien wel).
De week van Carnaval is de chirurg een week op vakantie, dus de komende twee weken gebeurd er in elk geval nog niets.
Dit is al het nieuws voor deze week. Verder heb ik niets gedaan of mee gemaakt. Donderdag wel weer naar de dagopvang geweest i.p.v. thuis te zitten kniezen. Verder erg rustig aan gedaan.
Volgende blog hopelijk meer en beter nieuws!


Zondag 13 Februari 2022:

Een blog dus ik lig nog niet in het ziekenhuis, al had het weinig gescheeld. Het was een week die ik het liefst over had geslagen.
Maandag ben ik wel naar de dagopvang geweest, waar ik vooral verbaasde gezichten zag want niemand had mij verwacht.
Dinsdag ging het ook nog wel. Ik kreeg dinsdag bericht dat de chirurg mij voor de operatie toch nog wilde zien en ik a.s. woensdag een afspraak bij hem heb.
Hierdoor denk ik dat de operatie dan niet op heel korte termijn zal plaats vinden, anders zou hij mij niet hoeven te zien toch!?

Die nacht, de nacht van dinsdag op woensdag ging het weer helemaal fout.
Ik werd na middernacht wakker met erge buikpijn die steeds toenam. Er kwam ook een schudaanval bij, koorts, overgeven. Al met al geen pretje.
De buikpijn was zo hevig dat ik niets kon. Ik kon mijn bed niet uitkomen en elke kleine beweging deed vreselijk veel pijn.
Zelfs het ademhalen was al pijnlijk. Ik heb voor de pijn oxycodon ingenomen maar die hielp niet. Uit wanhoop er nog maar een genomen maar ook die hielp niet.
Er zat niets anders op dan heel stil in bed te blijven liggen en hopen dat het snel over zou gaan.

Donderdag was er nog geen verandering in de situatie gekomen en wilde de thuiszorg en begeleiding het ziekenhuis bellen.
Ik zag dat helemaal niet zo zitten alleen al niet door de pijn. Ik kon niet in mijn stoel zitten en al helemaal geen taxirit maken. Dan zou de ambulance moeten komen, zo'n gedoe en gesjouw allemaal. Nee dat zag ik niet zo zitten.
Ik heb via de mail wel contact gehad met Maaike en zij had weer overlegd met de arts. Haar advies was ook de SEH.
Maar ik wilde niet. Ook met in mijn achterhoofd de afgelopen keren dat ik naar de SEH was en daar ontzettend lang heb moeten wachten. Uiteindelijk een arts kreeg die van niets wist en ook niet wist wat te doen. Dat ik zelf gezegd heb dat hij mij maar antibiotica moest geven en welke antibiotica.
En de keer daarvoor dat er gedacht werd dat last had van de poliepen in mijn darm (diverticulitis) die ontstoken zouden zijn. Ik werd met de ambulance terug naar huis gestuurd met een volle doos klysma's. Waarvan ik er geen een gebruikt heb omdat het helemaal niet zo was.
Als mijn eigen arts er niet is dan heeft het voor mij weinig nut om naar de SEH te gaan.

Dus zei ik dat ik niet ging en het nog af wilde wachten. Vrijdag ook nog heel de dag stil in bed gelegen en ik heb die 3 dagen ook bijna heel de dag geslapen. Zoveel energie kostte het, ik was gewoon helemaal gesloopt.
Gisteren kon ik eindelijk zeggen dat de pijn wat minder was en ik kon weer zelfstandig uit bed komen. Nog wel met de nodige pijn en het was meer uit bed rollen, maar ik kwam er uit.
Ik heb een paar keer een uurtje opgezeten in mijn luie stoel. Daarna was ik dan ook helemaal op en was het weer in bed en slapen. Gisteravond ook nog er uit geweest om naar 'Wie is de Mol' te kijken. Ik heb geen tv op mijn slaapkamer dus moest er wel even voor uit.

Vandaag is de pijn weer iets minder dan gisteren. Ik probeer vandaag wat langer op te blijven en het op die manier weer op te bouwen.
Morgen dus geen dagopvang, dat zit er nog niet in. Ik hoop dat ik woensdag weer een beetje fit ben om met de taxi naar het ziekenhuis te gaan.
Kijken of ik daar dan iets wijzer kan worden over het tijdstip van de operatie.


Zondag 6 Februari 2022:

Tegen alle verwachtingen in, vandaag toch een blog. Dat betekent dat ik dus niet in het ziekenhuis lig.
De operatie is namelijk niet door gegaan. Dinsdagochtend werd de begeleiding nog door het ziekenhuis gebeld met de mededeling dat ik donderdag om 13:00u binnen moest zijn en vanaf 10:00u nuchter moest blijven. Dinsdag aan het eind van de middag kwam de begeleiding weer naar mij toe want het ziekenhuis had weer gebeld. Deze keer met de mededeling dat de opname en operatie niet door kon gaan. Er was te weinig personeel en ik krijg een nieuwe oproep.

Dat was vreselijk balen natuurlijk. Ik was er helemaal klaar voor, was er helemaal op ingesteld. Alles geregeld en gedaan en dan gaat het niet door.
Maandag was ik naar de dagopvang geweest en toen we naar huis gingen, wenste iedereen mij sterkte en begon ik toch last van zenuwen te krijgen, allemaal voor niets dus.
Ik ben donderdag dus maar weer naar de dagopvang gegaan i.p.v. ziekenhuis. Daar was iedereen natuurlijk verbaasd om mij te zien.

Alsof de 'duvel' er mee speelt kreeg ik dinsdag aan het eind van de middag vreselijke buikpijn en ben ik vroeg naar bed gegaan met een morfinetabletje (dat weinig deed aan de pijn).
Woensdagochtend was de 'vulkaan' weer uitgebarsten en zat alles onder. Raar hoor want dinsdagochtend was er niets te zien aan mijn buik en dat er dan aan het eind van de dag weer zo'n vulkaan ontstaat.
Dan is het extra balen dat de operatie niet door kon gaan, dan was ik van dit gedoe afgeweest. Althans dat is wat ik van de operatie hoop.

Vrijdag heb ik een beddag gehad. Ik was zo moe en de wond is erg pijnlijk. Dat is eigenlijk nog steeds zo, de beddag heeft wat dat betreft weinig uitgehaald.
Nu maar hopen dat er snel weer gebeld gaat worden met een nieuwe oproep en dat die dan wel door kan gaan. Ik heb geen idee hoelang het kan duren.
Ik was eerst helemaal ingesteld op eind februari en nu weet ik het niet, dat maakt mij zenuwachtiger dan toen ik van eind februari uitging.
Ik hoop wel dat ik voor de carnaval geholpen ga worden want na carnaval is heel het zuiden ziek vrees ik.

Mocht ik de komende week een oproep krijgen dan schrijf ik het hier nog wel. En als er geen nieuwe blog komt, ga er dan maar van uit dat ik in het ziekenhuis lig.


Zondag 30 Januari 2022:

Er is weer een hoop te vertellen over deze week. Maandag ben ik zoals gewoonlijk naar de dagopvang geweest.
Tussen de middag ook naar de diabetesverpleegkundige en de huisarts, dit voor controle van de diabetes en nog een aantal bloeduitslagen.
Bij de diabetesverpleegkundige bleek dat mijn bloedsuiker nog steeds te hoog is, ondanks de medicatie die ik er nu voor heb. Hij is wel stabiel want de uitslagen waren precies hetzelfde als 3 maanden geleden. De diabetesverpleegkundige was op zich wel tevreden en alle andere uitslagen waren wel goed. Op mijn nierfunctie na maar dat is bekend.
Hierna naar de huisarts en zij was ook tevreden over de diabetes. Ze denkt dat de waarden te hoog zijn door alle ontstekingen en antibiotica gebruik.
Uit de bloeduitslagen kwam ook naar voren dat mijn ijzervoorraad en HB weer veel te laag waren. Vandaar dat ik zo graag de hele dag zou willen slapen.
We hebben afgesproken dat ik zelf mijn internist zou mailen voor overleg.

Dinsdag heb ik eerst de mail naar de internist geschreven en verstuurd. Verder heb ik dinsdag en woensdag niet zoveel gedaan. Ik had last van mijn buik, die was vooral aan het eind van de middag en avond flink pijnlijk. Ik heb heel de week het gevoel gehad dat er nog iets open zou gaan. Gelukkig is dat niet gebeurd en nu lijkt het niet meer te gebeuren. Gisteren was de laatste dag van de antibiotica en die heeft wel wat gedaan waardoor er geen uitbarstingen zijn gekomen.

Donderdagochtend was het even een rollercoaster in mijn hoofd, er gebeurde zoveel en alles via de telefoon via whats app.
Ik zag dat ik een mail terug had van mijn internist en hij vond het inderdaad nodig om een nieuw ijzerinfuus te geven. Ik dacht dan app ik de begeleiding maar om te vertellen dat het ziekenhuis kon bellen over het ijzerinfuus.
De begeleiding appte mij terug dat het ziekenhuis al had gebeld, maar over heel iets anders. Namelijk dat ik a.s. donderdag 3 februari word opgenomen en geopereerd!
Dat was even schrikken want de operatie zou over 4-6 weken zijn en ik had in mijn hoofd geprent dat ik eind februari geholpen zou worden, ik had zelfs het vermoeden op carnavalsmaandag.
En dan is het ineens a.s. donderdag, binnen 2 weken i.p.v. de 4. Dat moest wel even dalen in mijn hoofd.
Ik heb meteen ook naar de internist gemaild dat ik donderdag al geopereerd ga worden en of hij daar rekening mee kon houden met het infuus. Hij reageerde snel terug en uit zijn reactie maakte ik op dat hij het al wist. Hij had het al voor zo snel mogelijk aangevraagd.

Inmiddels was ik op de dagopvang en zag ik een mail binnen komen van de podotherapeut. Daar zou ik om 15:00u een afspraak hebben. Hij mailde of ik eerder kon komen om 12:00u of 13:30u. 12 uur is net etenstijd dus niet handig. 13:30u kon ik wel maar dat betekende dat ik de taxi eerder moest laten komen. Dat doe ik altijd via het boekingsformulier op internet. Dus weer op de telefoon bezig geweest. Dat gaat wat moeilijker dan op de laptop want op de telefoon is het scherm veel kleiner. Het is wel gelukt.

Inmiddels had ik weer een app van de begeleiding dat het ziekenhuis weer had gebeld en ik de andere dag, vrijdagmiddag al voor het ijzerinfuus kon komen. Hiervoor weer de zorgtaxi moeten regelen, dat gaat gelukkig via de mail.
Zo ben ik de hele ochtend op mijn telefoon aan het regelen, mailen en appen geweest. Vandaar dat het een rollercoaster in mijn hoofd was.
Om 13:00u ben ik door de taxi naar de podotherapeut gebracht. Daar was ik binnen een kwartier klaar. De voeten zijn weer gekeurd en ik heb nu het hoogste zorgprofiel gekregen wat betekent dat ik elke 5 weken naar de pedicure mag. Dit omdat ik een paar wondjes op mijn tenen had en met diabetes moet je daarmee uitkijken.
Ik had mijn elektrische rolstoel bij en het was droog geworden, dus ben ik zelf terug naar de dagopvang gereden. Dat was 10-15 minuten rijden, wel even lekker om buiten te zijn.
Op de dagopvang nog rummikub gespeeld en daarna met 2 groepen Bingo gedaan, niets gewonnen maar dat is niet erg.

Vrijdag was al het nieuws ingedaald en de rust terug in mijn hoofd. Het is eigenlijk wel fijn dat ik donderdag al geholpen kan worden, des te eerder is het achter de rug en kan ik gaan herstellen. Hopelijk is dit de allerlaatste buikoperatie. Ik heb er zelf wel vertrouwen in. Vind het wel spannend hoe het zal gaan, hoe groot het gat gaat worden, hoe mijn buik er uit gaat zien en vooal of het gaat brengen wat ik hoop.
Hij durft niet aan de navelbreuk te komen dus ik denk dat ik straks twee 'afdalingen'heb links en rechts van mijn buik en dan in het midden een hoge bergtop bij de navelbreuk. Lijkt mij raar, maar ach ik zal toch nooit een bikini dragen, daar heb ik het figuur niet voor. Bovendien mag/kan ik niet zwemmen. Dus niemand die het ziet en het zit verstopt onder mijn kleding. Maar spannend is het wel.

Vrijdagmiddag weer richting ziekenhuis voor het infuus. Ik was er al op ingesteld dat het weer een avontuur zou gaan worden met het infuus prikken maar tot onze grote verbazing, lukte het in 1x keer. En het is ook goed blijven zitten en lopen. Als dit een voorbode is voor donderdag dan moet het goed gaan komen.
Ik zei al tegen de zuster dat als donderdag het prikken niet lukt, ik naar haar toe kom.
Nou het infuus liep dus goed en na 2 uur zat de ijzervoorraad er weer in. Hopelijk kan ik er weer een jaar tegen met deze nieuwe voorraad.
Het is ook goed dat ik dit voor de operatie heb gehad zodat ik in een zo comfortabel mogelijke conditie de operatie in kan.

Nu een rustig weekend. Morgen ga ik nog naar de dagopvang en daarna heb ik het voor onbepaalde tijd afgezegd. Ik heb geen idee hoelang ik er uit lig.
Bij de operatie aan de linkerkant heb ik 5-6 weken in het ziekenhuis gelegen. Het was toen een hele grote wond en die moest eerst rustig worden, daarna kreeg ik de vacuumpomp er in. In het begin moest die 3x per dag verschoond worden. Pas toen het naar 2x per dag kon, mocht ik naar huis en dat de thuiszorg de wondzorg en pomp overnam.
Ik weet nu nog niet hoe groot de wond gaat worden en of de pomp er weer in moet, ik vermoed van wel. Ik wacht het maar af, het maakt mij niet uit of ik 1 of 4 weken in het ziekenhuis lig. Als het allemaal maar goed gaat komen dat vind ik nu belangrijker.

Bezoek is welkom, al las ik op de website dat er per dag 2 bezoekers mogen komen. Misschien is dat bijgesteld nu de corona regels versoepeld zijn.
Ik zal proberen op facebook af en toe iets te schrijven hoe het gaat. Van de vorige keer weet ik dat het heel vermoeiend was en veel energie kostte om een berichtje te tikken. Verwacht dus niet te veel maar als het lukt, dan doe ik het. Hier op mijn blog kan ik pas weer schrijven als ik thuis ben.
Kaartjes vind ik ook nog steeds heel leuk om te ontvangen. Het adres van het ziekenhuis is:
Conny Kapitein
Amphia Molengracht
Molengracht 21
4818 CK Breda

of: Postbus 90158, 4800 RK Breda

Zover het grote nieuws. Morgen belt het ziekenhuis trouwens nog over hoe laat ik binnen moet zijn.
Tot over een poosje. Ik hoop snel, dan is het een goed teken denk ik. Ik heb zelf het scenario van vorige keer in mijn hoofd, dan kan het alleen maar meevallen als het deze keer sneller gaat.


Zondag 23 Januari 2022:

De saaie Januari maand gaat toch best snel om. We beginnen nu al met de laatste week van Januari. En dat met de lockdown erbij waar we hopelijk deze week verder van verlost worden.
Afgelopen week heeft wat meer schrijfstof opgeleverd dan de weken daarvoor.
Maandag zoals gewoonlijk naar de dagopvang en fysio geweest. Maandag was de laatste dag van de antibiotica kuur. Gek genoeg werd ik maandagmiddag niet zo lekker en ben ik in de relaxstoel gaan zitten, tot we opgehaald werden om naar huis gebracht te worden. Later ging het wel weer en ben ik 's avonds nog naar het koffie/theemoment geweest op kantoor. Daar was ik vorige week niet geweest en de jongens wilde graag weer spelletjes doen samen met mij. Het was weer gezellig.

Dinsdag overdag ging alles goed. De buik zag er gelukkig wel rustiger uit en ik heb de ochtend lekker rustig aan gedaan. De winkels mochten weer open dus dinsdagmiddag heb ik een rondje door het winkelcentrum gereden. Ik mocht van de begeleiding een nieuw spel Rummikub XXL kopen en dat ben ik meteen gaan doen. We moesten het Rummikub altijd spelen met een reisspelletje met vrij kleine stenen. Aangezien wij alledrie slechtziend zijn, was dat nooit zo handig. Dus heb ik regelmatig gevraagd om een groter spel en na lang aandringen mocht het nu eindelijk. Dinsdagavond ben ik ook naar het koffiemoment geweest en meteen het nieuwe Rummikub ingespeeld. Het speelt nu stukken beter.
Toen ik net weer thuis was begon ik mij niet lekker te voelen. Ik ben naar bed gegaan en voor de zekerheid mijn temperatuur gemeten, die was ineens 38.5. Vreemd.

Woensdagochtend moest ik op controle bij mijn chirurg Dr. Veen en toen het verband van mijn buik ging, bleek deze weer vuurrood te zijn, alles weer ontstoken.
Dat terwijl ik maandagavond de laatste antibiotica had ingenomen, zit er maar 1 dag tussen dat het alweer mis is. Eigenlijk niet eens een dag want het niet lekker zijn van maandag, zal hier ook wel mee te maken hebben gehad. Flink balen dus weer. Ik had een kuur van 7 dagen en nu heb ik een nieuwe kuur gekregen van 10 dagen, hopen dat die beter en langer werkt.

En we hebben woensdag eindelijk de knoop door gehakt. Dr. Veen gaat na lang twijfelen nu toch voor een operatie. De operatie brengt wel een risico met zich mee omdat ik met een flinke, complexe navelbreuk zit. Dat is ook de reden waarom het hem steeds tegenhield om te opereren. Hij weet niet wat hij daar tegen gaat komen. Maar zo door gaan is ook geen optie meer dus gaat er toch het mes in.
Hij gaat dan het aangedane gebied verwijderen en proberen om van de navelbreuk vandaan te blijven. Spannend dus.
De operatie is over 4-6 weken, dus eind februari/begin maart. Ik werd woensdag meteen door gestuurd naar het voorbereidingsplein voor afspraken met de anesthesist, apotheek, verpleegkundige, planning etc. Toen ze daar hoorde dat ik de andere middag naar de longarts moest, hebben ze de afspraken mooi gecombineerd, zodat ik geen extra rit naar het ziekenhuis hoefde te maken.
Dr. Veen wil mij nog wel 2 februari terug zien om te kijken hoe het dan gaan, wat de kuur dan gedaan heeft. Hopelijk blaast hij dan alles niet af want daar hou ik ook nog rekening mee hoor.

Donderdagochtend moest ik al vroeg wakker worden want om 07:15u stond de bloedprikster al aan de deur. Ze moest 7 buisjes bloed van mij hebben. Een onuitvoerbare opdracht zou je denken.
Maar het viel nog niet tegen en we waren allebei verbaasd dat de missie geslaagd is. En nog wel in mijn elleboog, waar het nooit lukt. Deze prikster nam haar tijd, heeft lang gevoeld, ook klappen uitgedeeld in de elleboog om de aderen wakker te maken (zeg ik altijd) Eerst leek de ader toch weer weggesprongen te zijn maar na wat bewegingen met de naald, kreeg ze hem weer te pakken. En gek genoeg ging de ader steeds beter lopen. Het 1e buisje kreeg druppelgewijs het bloed binnen maar bij het 6e en 7e buisje stroomde het bloed er in. Dat kan je gerust een wonder noemen met die moeilijke aderen van mij hoor. Het prikken was voor de diabetes, reuma, schildklier en bloedarmoede. Maandag moet ik naar de huisarts en diabetesverpleegkundige voor de uitslagen.

Donderdagmiddag dus weer naar het ziekenhuis geweest. Ik moest er al vroeg in de middag zijn want ik moest eerst naar de bloedafname voor een oorprik. Dat moet altijd een uur van tevoren en dan moet je nog wachten of de prik gelukt is. Daarna richting de poli en daar werd ik bijna meteen geroepen door de longverpleegkundige. Bij de longverpleegkundige heb ik een gesprek gehad over hoe het gaat. Ik heb ook een nieuw zuurstofmasker en slang gekregen. Daarna naar de longarts, al liet die mij wel een tijd wachten. De longarts was tevreden zei hij. Ook met hem een gesprekje gehad en over de komende operatie gesproken. Mijn longen hoeven daar geen beletsel voor te zijn, zei hij en dat de artsen altijd contact met hem op mogen nemen, bij problemen. Nou dat is fijn te weten.

Hierna ben ik naar het voorbereidingsplein gereden, daar lieten ze mij ook lang wachten. Eerst bij de apotheek om mijn hele pakket medicijnen na te gaan of alles nog klopte, dat deed het.
Terug naar de wachtkamer en weer wachten op de anesthesist, die heeft toestemming gegeven voor de narcose. Naar de verpleegkundige, bloeddruk en hartfilmpje gemaakt daar en nog wat zaken door gesproken.
Bij de planning ook weer een gesprekje maar die kon nog geen datum geven. Ik was de dag ervoor pas aangemeld en zoals de dokter had gezegd ben ik over 4-6 weken aan de beurt. Tegen de tijd dat ik ingepland sta, krijg ik bericht. Het was 17:30u toen ik klaar was en ik was om 13:30u in het ziekenhuis. Een hele middag zoet geweest.

Het was spitsuur dus ik moest best lang wachten op de taxi. Ondertussen zag ik van alles gebeuren want er werd buiten een vrijwilliger in zijn gezicht geslagen door een agressieve chauffeur denk ik.
Deze vrijwilliger helpt buiten bij de voordeur het verkeer een beetje in goede banen te leiden. Hij werd binnen gebracht, op een stoel gezet en kreeg even later een ijspakking voor zijn gezicht.
Ondertussen liepen er 3 beveiligers heen en weer, stond er een groepje verpleegkundige die ook gehoord werden door de beveiliging, verderop stonden ook mensen met heel veel armgebaren hun verhaal te doen bij een andere beveiliger. Het wachten was dus niet saai te noemen. Toen alles weer een beetje tot bedaren was, kwam mijn taxi aanrijden, 18:30u was het inmiddels geworden. Een latertje dus.

Vrijdagochtend heb ik uit mogen slapen, de thuiszorg kwam wat later. Vrijdagmiddag ben ik op de scootmobiel naar Dina gereden. Zij was vorige week jarig geweest dus nog even op verjaardagsbezoek.
De scootmobiel staat al lang stil en even leek het er op dat hij het niet meer deed. Er gebeurde niets toen ik gas gaf. Pas na een minuut of 5 gaf hij reactie.
Ik had mezelf goed aangekleed want het was best koud buiten. Het ritje (7km) ging verder goed. Toen ik bij Dina aankwam waren er al wel 2 streepjes weg van de accu. Ik was zo slim geweest om de oplader mee te nemen, dus hebben we hem aan de stroom gezet.
De lucht trok wel verder dicht en er viel een spat regen. Daarom heb ik toch maar de deeltaxi besteld om mij naar huis te brengen.
Gek hoor want een paar jaar terug reed ik zelfs door de sneeuw naar de Verloren Hoek voor Mickey. En nu laat ik de taxi komen, erg toch hey.

Bij Dina was het gezellig. We hadden elkaar al een poosje niet gezien dus genoeg om over te buurten. Toen de taxi kwam (een half uur te laat) waren we eigenlijk nog niet uitgekletst.
Bij de taxi kreeg ik waar voor mijn geld want ik moest mee naar Breda om iemand op te halen en die moest ik weer mee naar huis te brengen. Uiteindelijk was ik om 19:00u thuis.

Gisteren lekker rustig aan gedaan. Ik zei gisteren nog tegen de thuiszorg dat ik best wel een dag zou willen slapen. Gewoon niet wakker te hoeven worden voor het een of ander en slapen zolang ik wil en zelf wakker word. En dan lekker kan blijven liggen. Voorlopig zal dat niet gaan want ik moet er altijd uit voor de thuiszorg. En elke dag is er wel iets wat ik moet doen.
Vanochtend kwam de thuiszorg om 10 uur dus kon ik wel wat langer blijven liggen. Vandaag lekker een rustig dagje en morgen begint de week weer met de dagopvang en tussendoor een bezoek aan de huisarts.


Zondag 16 Januari 2022:

Ik moet nooit meer schrijven dat het goed gaat want dat wordt meteen afgestraft. Meteen dezelfde dag al zelfs.
Zondagavond begon ik mij niet lekker te voelen: koud, trillen, raar hoofd, steken in mijn buik. Terwijl ik een half uur er voor nog met mijn broer aan het appen was en schreef dat het goed ging.
Zo snel kan het dus veranderen.
Naar bed gegaan maar slecht geslapen door de pijn en vervelend gevoel in mijn buik. Maandagochtend toen de thuiszorg kwam en het verband van mijn buik haalde, zag de buik weer vuurrood.
De thuiszorg heeft naar het ziekenhuis gebeld en ik kon de andere ochtend op het spreekuur komen, op maandag heeft mijn arts geen spreekuur.
Dinsdag dus naar het ziekenhuis en zoals ik al verwacht had, kreeg ik antibiotica mee en mag ik woensdag weer terug op controle komen.
Ik ben meteen dezelfde dag gestart met de antibiotica.

De antibiotica slaat wel aan want mijn buik ziet niet meer vuurrood maar ik ben inmiddels wel weer wat gaatjes rijker. De antibiotica heeft de 'vulkaan uitbarstingen' niet kunnen voorkomen.
Donderdag had ik de eerste uitbarsting en daarna elke dag weer een kleine uitbarsting. Vandaag gelukkig niets, ik hoop dat het nu klaar is.
Het leek wel of er een grote ontsteking zat die via oude tunneltjes/wondjes zich een uitweg zocht. Ik heb nu een gaatjesbuik.
De pijn is gelukkig veel minder dan begin van de week.

Op de buik na was het verder wel een rustige week. Alleen had ik woensdag een lekke rolstoelband en dat is niet handig als je afhankelijk bent van die rolstoel.
Het was van mijn duwrolstoel die ik binnen gebruik. De begeleiding heeft naar Medipoint gebeld en die kwam gelukkig 's middags al. Ik heb nu 2 nieuwe banden gekregen dus kan er weer even tegen.

Deze week een beetje medische week want woensdag naar de chirurg. Donderdagochtend komen ze bloed prikken, als het lukt. Donderdagmiddag naar de longverpleegkundige en longarts.
Morgen weer naar de dagopvang en zo komt mijn week wel weer om.


Zondag 9 Januari 2022:

De eerste week van Januari zit er op en wat zelden gebeurd......ik heb niets te vertellen.
Het was een gewone week zonder bijzonderheden. De dagopvang, andere dagen thuis knutselen, lezen, tv kijken, spelletjes doen met de mannen op kantoor.
Mijn buik is rustig (snel afkloppen) Door de lockdown is er buiten weinig te beleven en het is ook geen weer om lekker een rondje te gaan rijden, dus mezelf binnen vermaken en dat lukt wel.
Vrijdag zijn de kerstspullen opgeruimd en mijn huisje is nu weer kaal zonder alle kerstspullen en lichtjes. Al net zo saai als de week zelf.
Het enige wat ik gedaan heb is mijn vakantie geboekt. Met PAC-vakanties naar de Tour de France in Lourdes in juli, was het al maar zo ver.
Ik denk dat dit mijn record is.......mijn kortste en saaiste blog sinds 20 jaar!


Zondag 2 Januari 2022:

Allereerst ga ik jullie een heel mooi, gezond en gelukkig nieuwjaar toewensen, dat al jullie dromen uit mogen komen. Een jaar met nieuwe uitdagingen en avonturen.
Zijn jullie de jaarwisseling goed door gekomen en ook zoveel mooi vuurwerk gezien? Er was weinig te merken van een vuurwerkverbod hier in Etten-Leur, er ging heel veel mooi (en duur) siervuurwerk de lucht in. Ik vond het niet erg want ik heb er van genoten.
Ik was met oudjaar uitgenodigd bij Erwin. Er was nog veel over van de Kerst om nog een keer te gourmetten. 'S middags hebben we verschillende spelletjes gedaan en rond 5 uur zijn we gaan gourmetten.
Om 19:00u naar het koffiemoment op kantoor van de begeleiding en om 20:00u ben ik weer naar mijn eigen huisje gegaan want toen was ik hartstikke moe.
Hier nog wat tv gekeken en toch naar bed gegaan maar de wekker op 24:00u gezet. En toen heb ik zitten genieten van de vuurwerkshow. Na een half uurtje werd het vuurwerk minder en ben ik weer gaan slapen.
Gisterochtend stond de thuiszorg al om half 9 voor mijn deur, echt uitslapen was er dus niet bij.

Ik heb een rustige laatste week van 2021 gehad. Maandag zoals gewoonlijk naar de dagopvang geweest. 'S ochtends ging dat goed maar 's middags begon mijn buik pijn te doen.
Raar want 's ochtends met de verzorging was er niets bijzonders te zien en een paar uur later gaat hij pijn doen en de pijn werd steeds erger.
Maandagavond vroeg naar bed gegaan, slecht geslapen pas tegen de ochtend een paar uurtjes door kunnen slapen. Bij het wakker worden wist ik al wat er gebeurd was. En ja hoor, toen de thuiszorg kwam en het verband verwijderde zat alles weer onder het pus en bloed. Was er dus toch weer een 'vulkaan' ontstaan die 's nachts open is gegaan, vandaar de pijn.
Gelukkig had het zich al goed ontlast en heeft de thuiszorg alles goed schoon gemaakt en gespoeld. Dat was wel pijnlijk.
Dinsdag en woensdag heb ik dan ook weinig gedaan. Wel ben ik woensdagavond door mijn broer Kees opgehaald om een Lichtjesroute langs verlichte boerderijen te rijden. Dat hebben we vorig jaar ook gedaan. Nu was het in Hoge en Lage Zwaluwe. Het was op de route heel druk, file rijden was het. Ik vond het leuk, vind het sowieso leuk om een rondje met de auto te rijden en nu met al die lichtjes overal. We zijn ook nog door Zevenbergen gereden langs de verlichtte haven, dat was ook heel mooi. Het was een leuke afleiding, weer eens wat anders dan dagopvang en ziekenhuis.

Donderdag ben ik weer naar de dagopvang geweest. We hebben daar lekker gegeten. Omdat het bijna oud/nieuw was kregen we koude schotel met als toetje ijs met warme choladesaus en slagroom. Dat was smullen geblazen.
Vrijdag was het dan oudjaar en was ik dus bij Erwin. Gisteren lekker lui gedaan, tv gekeken, gelezen, nog bezoek gehad. En nu is het alweer 2 januari.
Ik ben benieuwd wat ons dit jaar te wachten staat, of we de corona er onder gaan krijgen. Ik hoop het zo want nu is het leven maar saai, er is niets te doen.
Ik kan in elk geval uitkijken naar een leuke vakantie in juli, ik ben al aan het aftellen hahahaha.
En ik hoop nog steeds dat er een oplossing voor mijn buik komt, dat ik eindelijk van de ontstekingen af ga komen. Op dit moment is de buik weer rustig maar je weet het nooit, voor hetzelfde geld is hij morgen weer vuurrood (hoop het niet).

Ik hoop dat ik komend jaar veel mooie dingen met jullie mag delen en wat minder ellende dan afgelopen jaren.
Zoals jullie gezien zullen hebben, heb ik weer een nieuwe pagina gemaakt om vol te schrijven. Ik heb in al die jaren dat ik mijn blog schrijf, een heel dik boekwerk geschreven.
En het eind is nog niet in zicht hoor, ik ga lekker door met elke week mijn avonturen te delen met jullie. Het bevalt mij goed. Ik schrijf van alles van mij wat voor mij een soort therapeutische werking heeft en ik krijg van jullie vaak hele mooie reacties terug en ook dat mensen kracht en steun uit mijn schrijfsels halen. Dat is iets wat ik nog niet goed kan begrijpen/geloven maar als het zo is, is dat ook een mooie reden om door te schrijven. Als ik anderen kan helpen dan doe ik dat graag.
Mijn oude blogs blijven trouwens allemaal bewaard en zijn ook nog te lezen. Onderaan alle pagina's staan de links naar alle vorige jaren.


Alle Blog-pagina's

Blogs 2024 | Blogs 2023 | Blogs 2022 | Blogs 2021 | Blogs 2020 | Blogs 2019 | Blogs 2018 | Blogs 2017 |
Blogs 2016 | Blogs 2015 | Blogs 2014 | Blogs 2013 | Blogs 2012 | Blogs 2011 | Blogs 2010 | Blogs 2009 | Blogs 2008 | Blogs 2007 |
Blogs 14-4-2006 t/m 30-12-2006 | Blogs 21-9-2005 t/m 26-3-2006 | Blogs 12-3-2005 t/m 18-9-2005 | Blogs 7-2-2004 t/m 10-2-2005

Inhoud Conny's Hoekje:

HOME | EVEN VOORSTELLEN | COCHLEAIRE IMPLANT | LOGBOEK | LOURDES | MIJN BOEK: 'VAN HOREND NAAR DOOF' | ISRAEL 2013|
TINNITUS | EEN WANKEL EVENWICHT | SCHILDKLIER | NIERKANKER | BAHA | ROME 2014 |
VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2014 | VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2007 | MIJN FACEBOOK | VAKANTIE DE GEVONDEN GLIMLACH 2021 | VAKANTIE 2022: MET ZORG NAAR DE TOUR | CONTACT