Logboek

Mededeling: Mijn blog is nu ook te volgen via https://connyshoekje-blog.jimdofree.com/

Zondag 24 Mei 2020:

De week is omgevlogen. Ik zit al een hele poos te bedenken wat ik maandag heb gedaan, ik weet het toch niet meer. Alsof het eeuwen geleden maar er zitten maar 6 dagen tussen.
Volgens mij heb ik niet veel uitgespookt die dag, anders zou ik het mij wel herinneren. Ik weet wel dat het het de trouwdag van mijn ouders was 18 mei.
Dinsdag kan ik mij gelukkig weer herinneren. De scootmobiel had ik nog niet terug en daarom ben ik met de elektrische rolstoel een eindje gaan rijden. Ik wist niet precies hoever ik ermee kon, daarom ben ik in de omgeving van Etten-Leur gebleven. Wel in het buitengebied, langs de rand van Etten-Leur. Ook daar is het mooi en op het eind kreeg ik een cadeau.....een paar koppels ganzen met hun kroost die aan de kant van het fietspad zaten. Het was een hele familie. Gelukkig lieten ze zonder morren toe dat ik stopte om een foto van het familiegeluk te maken. Ganzen kunnen ook weleens lelijk uit de hoek komen, maar nu bleven ze gelukkig rustig.

Woensdagochtend vroeg op want de thuiszorg kwam om 07:15u omdat ik naar het ziekenhuis moest voor controle bij de Longarts en Osas-verpleegkundige (slaapapneu).
Ik moest 1 uur voor de afspraak bloed prikken. Gelukkig moest dat in mijn oor gedaan worden en dat gaat beter dan in mijn armen. Vervelende is dat ze steeds in je oorlel knijpen om het bloed eruit te krijgen. Het lijkt wel een soort van "koe melken" maar dan niet voor melk maar bloed. Het is goed gelukt en daarna moest ik dus een uur gaan zitten wachten voor de volgende afspraak.

Ik moest eerst naar de Osas-verpleegkundige. Zij leest het Bipap-apparaat uit en vraagt hoe het gaat etc. Dat noteert zij dan allemaal weer voor de longarts, stukje voorwerk.
Daarna naar de longarts, die mij lang liet wachten maar daarna uitgebreid de tijd voor mij nam. Hij was heel blij mij te zien. Hij had zich ingelezen en gezien dat ik Corona heb gehad en ook de scans van mijn longen gezien, die niet best waren. Daar was hij wel van geschrokken en vandaar dat hij blij was dat ik er weer/nog was.
Wat betreft de slaapapneu en het gebruik van de Bipap in combinatie met de zuurstof was hij tevreden. De apneu's zijn een stuk minder dan zonder Bipap.
Over mijn zuurstofgehalte in het bloed was hij minder tevreden dat blijft te laag. Hij heeft nog zitten twijfelen of ik overdag ook aan de zuurstof moet, gelukkig wil hij daar mee wachten. Ik moet er niet aan denken om overdag vast te liggen aan de zuurstof.
We hebben ook gesproken over mijn opname en volgens de longarts heb ik het gered dankzij de Bipap. Dat is eigenlijk ook een vorm van beademing en dat heeft mij net dat beetje extra gegeven wat ik nodig had voor herstel.
Hij vertelde dat hij zelf ook Corona had gehad, wel in mindere mate maar hij was een paar dagen flink benauwd geweest.
Ik vertelde dat er nog veel mensen bang zijn dat ik hen kan besmetten omdat ik Corona heb gehad. Volgens de longarts kan ik iedereen gerust stellen en hoeft er niemand bang te zijn. Ik ben immuun en kan niemand besmetten. Volgens hem krijg ik het ook geen 2e keer maar het kan wel dat als het virus volgend jaar weer opduikt, dat het dan net in een andere variant is en ik wel besmet kan raken. Maar dan zal ik niet zo ziek worden omdat ik al een immuniteit heb opgebouwd voor het virus, ik krijg dan hooguit een licht griepje. Hopen maar dat hij gelijk heeft.

Ik krijg nog een aantal vervolgonderzoeken. 8 Juni moet ik terug voor een longfoto, longfunctie onderzoek en bloed laten prikken. Een paar dagen later terug bij de longarts.
Bij het inplannen, bleek hij net die week vrij te zijn en de week erna kon ze nog niet inplannen. Dus de afspraak bij de longarts voor de uitslagen, die krijg ik nog thuis gestuurd.
Toen ik de spreekkamer uitging kreeg ik van hem nog een schouderklopje en zei hij: "Hou vol hoor, geef de moed niet op". En toen ik bij de deur was, die hij open hield voor mij zei hij ook nog: "Wij zijn de overwinnaars". Daarbij zijn armen in de lucht en spierballen maken (deed ik hem niet na die spierballen). Dat was wel grappig dat een arts zo meeleeft en reageert.

Tegen 12 uur was ik pas weer thuis, heel de ochtend bezig geweest met zo'n ziekenhuisbezoek. Thuis gekomen ben ik gaan mailen om te vragen of de scootmobiel al klaar was. Het was al mooi weer en met Hemelvaart zou het nog mooier worden, daar wilde ik graag van gaan genieten.
Ik kreeg vrij snel bericht terug dat ze net klaar waren met mijn scootmobiel en hij hem al meteen kon komen brengen, als ik dat wilde. Dus ik terug mailen dat ik dat graag wilde.
De mail was amper weg en toen ging de bel, stond hij al voor de deur met de scootmobiel, dat was supersnel dus.
Ik kon natuurlijk niet wachten om hem uit te proberen en te zien of hij nu verder kan rijden. Hans ging mee met mij, op 1.5 meter afstand want hij is nog wel bang voor de corona. Als de weg niet breed genoeg was gingen we achter elkaar rijden. Het was lang geleden dat we zo samen op stap zijn geweest en gezelliger met z'n twee. We hebben een rondje Zwartenberg gedaan, langs het koeienpad en langs de Mark (voor de bekenden) richting Prinsenbeek en langs mijn oude huis in de Verloren Hoek weer terug. Dat ging heel goed en toen ik thuiskwam stond er 26 km op de teller en was de accu nog meer dan half vol. Goed begin dus!

Donderdag was het Hemelvaart en inderdaad met het beloofde mooie weer. Ik voelde mij bij het wakker worden zo gammel (elke ochtend eigenlijk wel) Nadat de wondzorg was gedaan, ben ik terug gekropen in bed. Ik ben in slaap gevallen en het was al half 1 toen ik wakker werd. Toen ben ik er toch maar uitgekomen.
Zittend in mijn stoel had ik eigenlijk geen puf om er uit te komen om iets te doen. Ik heb mezelf toch maar even flink toe gesproken want ik wilde toch zo graag de scootmobiel terug om op Hemelvaart te kunnen rijden. Dan is het ook nog heel mooi weer en zou ik binnen blijven zitten. Daar zou ik ook niet beter van worden.
Dus toch het initiatief genomen en naar buiten gegaan. Dat was een goede keus want eenmaal op weg heb ik toch zitten genieten. Ik ben helemaal naar de Rucphense hei gereden en de scootmobiel bleef het heel goed doen. Terug bij Etten-Leur gaven de accu's aan nog vol te zijn, dus heb ik er nog een extra rondje aan vast geplakt. Totdat ik op een gegeven moment zo gaar was, en de accu's wilde maar niet leeg gaan. Het was inmiddels bijna 17:30u dus besloot ik naar huis te rijden. Thuis stond er 45 km op de teller en de accu's waren nog meer dan half vol, er waren maar 2 streepjes weg. Dus dat beloofd wat voor de zomer!!

Vrijdagochtend heb ik ook lang geslapen. S'middags kwam de kapper en de begeleiding zou mijn huisje een beetje komen schoonmaken want dat was al bijna 3 weken geleden. Huishoudelijke hulp is ziek en geen invallers, dus moet de begeleiding het doen. Maar die hebben ook niet altijd tijd en dan komt er steeds weer iets tussen. Gelukkig is het nu weer een beetje netjes. Alleen mijn ramen daar kan je nog net doorheen kijken en mijn balkon zou ik zo graag eens schoon willen maken en mooi maken om er weer te kunnen zitten. Maar dat zijn dingen die er altijd bij inschieten. Ik krijg normaal gesproken 1,5 uur hulp in de week. Nu vaak 1 uur omdat er minder personeel is. Dan komen ze aan zoiets niet toe. Dan zou ik willen dat ik het zelf kon doen maar ja zittend ramen zemen schiet niet op en staande word het een fiasco en eindig ik op de grond, want ik ben zo wankel als een marionet.

Gisteren heb ik ook weinig gedaan. Alleen 's middags even om boodschappen geweest en ik wilde naar de Action. Daar stond een hele lange rij voor de deur te wachten, om binnen te mogen. Daar ga ik dus niet aan beginnen om de drukte in te gaan. Van de week wel een keer kijken als het er rustiger is.
Vandaag ook uitgeslapen, thuiszorg kwam tegen half 11 en eenmaal fris en fruitig ben ik in mijn stoel gaan zitten, achter de laptop. Nu dan mijn blog aan het schrijven en verder zal ik weinig doen vandaag.
Morgen zien we weer verder hoe het dan is en de komende week gaat het weer wat warmer en droger worden, dan komen er vast weer nieuwe ritjes aan.

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ...


Zondag 17 Mei 2020:

Deze week heb ik geen scootmobiel ritten kunnen maken. Het was niet zo erg want het weer was er toch niet naar. Zoals afgesproken is de scootmobiel dinsdagochtend opgehaald om de accu's na te kijken. Vrijdagmiddag kreeg ik bericht dat de accu's inderdaad nog maar voor 50% werken, dit kan verschillende oorzaken hebben. Ze vinden het erg vervelend voor mij en nu is mij aangeboden om er nieuwe accu's in te leggen voor een leuke prijs. Het was een aanbod waar ik geen nee op kon zeggen, dus heb ik er mee ingestemd. Ik mag nu meer dan de helft minder betalen. Hoe ze dat doen weet ik niet, maar ik vind het wel heel fijn. Chapeau voor de winkel!! Ik hoop dat de accu's deze week binnen zijn en de scootmobiel weer terug naar mij kan. Het gaat mooi weer worden, dan kan ik er van gaan genieten.

Dinsdag was het Dag van de Verpleging en maandagochtend bedacht ik, dat ik wel een kleine attentie voor de begeleiding en thuiszorg kon maken. Zij hebben het in deze rare tijden ook niet makkelijk. Ik had al een ideetje in mijn hoofd en daar ben ik 's middags mee aan de slag gegaan. Zo ben ik heel de middag lekker bezig geweest. Het was leuk om te doen, ik had er plezier in. Nog leuker was het dinsdag toen ik de attenties uitdeelde en de blije gezichten en reacties zag/kreeg. Hoe je iemand dan met een kleinigheidje zoveel plezier kan doen.
Ik had kleine potjes gevuld met snoephartjes, een leuk labeltje eraan en daar had ik op geschreven "bedankt voor de goede zorgen", heel simpel dus en toch leuk.

Dinsdag was het ook de verjaardag van mijn overleden vader. Ik ben de dag goed door gekomen, mede door bovenstaande dat ik al die blije reacties kreeg. Dan ben je zelf ook vrolijker.
Woensdag en donderdag heb ik ook binnen gezeten en zitten borduren. Ik wilde mijn borduurwerk klaar hebben omdat ik het kado wilde geven aan iemand die vandaag jarig is. Dus flink door gewerkt en vrijdagochtend de laatste steekjes nog gemaakt en afgewerkt en zo kon het mooi op tijd op de post.

Vrijdagmiddag ben ik met de elektrische rolstoel naar buiten geweest en een rondje Etten-Leur gereden. Ik heb best een flinke ronde gemaakt helemaal rondom Etten-Leur. En bij thuiskomst had ik nog stroom over. Ik heb geen idee hoever ik kan rijden met de rolstoel, ik dacht 20 km maar dat ga ik toch niet uitproberen hoor. Dat doe ik straks wel weer met de scootmobiel.
Gisteren kwam ik helemaal gammel uit bed, ik denk door het gehobbel in de rolstoel. Ik heb gewoon passief gesport door de straten van Etten-Leur

Vrijdag werd ik ook nog verrast. Er lag een lief kaartje in de brievenbus met een reep chocolade erbij. Afgelopen week had ik gereagerd op een oproepje op Facebook waar adressen werden gevraagd voor ouderen die eenzaam zijn, om deze mensen een kaartje te sturen. Ik heb daarop gevraagd of zij (Monique) onze cliënten en eventueel de ouderen in onze flat, een kaartje wilde sturen. Aangegeven dat ze mij mocht overslaan, want ik wist het dus dan is het geen verrassing meer. En ik krijg al best wat post, dus wat dat betreft bof ik al.
Vrijdagmiddag vond ik dus toch een kaartje in mijn bus, echt heel lief. Maar dat was nog niet alles want 's avonds kwam de begeleiding mij een heel mooi bloemstukje brengen. Dat had Monique speciaal voor mij gemaakt omdat ik de kaartenactie in onze flat had georganiseerd. Dat is een groot woord want ik heb het alleen aangevraagd en Monique heeft al het werk verricht en ook nog rond gebracht. Niet alleen in onze flat maar bij heel veel adressen in Etten-Leur. Dus Monique alle lof voor jou, echt ontzettend lief dat jij je zo inzet door heel veel mensen blij te maken met een kaartje. Zeker als je eenzaam bent doet een kaartje heel veel goed. Het kleurt je dag weer net iets mooier.
Gisteren hebben we ook een kaart gekregen maar van wie die afkomt weet ik niet. Lise staat er als afzender op, dus Lise als je dit toevallig leest, jij ook erg bedankt.

Zo gebeuren dus leuke dingen in de rare, vervelende Corona tijd. Misschien krijgen we binnenkort ook nog een muziekoptreden hier. Dat heb ik ook via Facebook gezien en aangevraagd. Ook al bericht van gehad en de gegevens van de begeleiding door gegeven. Daar regelen ze het verder mee. Dus ik ben benieuwd of er iets mee gedaan gaat worden.
Ik probeer het steeds maar. Ik vind dat Amarant weinig doet voor de cliënten, misschien op andere locaties wel, dat weet ik niet. Hier niet veel. Ja dan staat er een filmpje op de website van Amarant waarin ze de cliënten een compliment geven. Er zit niet eens ondertiteling bij het filmpje en dan denk ik ook, wat moeten we nou met zo'n stom filmpje? Hadden ze wel iets anders kunnen doen.

O ja ik heb maandag nog wat mails verstuurd en ook i.v.m. de handbike. Degene die er over gaat is op vakantie, maar woensdag kreeg ik weer een mail dat hij die man had gesproken en er een handbike voor handen is voor mij. Ik hoor zo snel mogelijk hoe en wat. Ik ben benieuwd hoor, wordt vervolgd.....

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ...


Zondag 10 Mei 2020:

Vandaag is het Moederdag. Het is gek want zelfs na 26 jaar vind ik het nog steeds een beladen dag, ik mis mijn moeder nog steeds. Soms zelfs meer dan in het begin.
Komende week is er toch al een van herinneringen. Zo is het morgen precies 6 maanden geleden dat ik de grote buikoperatie heb gehad. De wond is nog steeds niet geheeld. Op zich gaat het er wel goed mee alleen de fistel is nog steeds heel diep 15 cm. Vanochtend toen de thuiszorg de fistel aan het spoelen was, zag ik ineens een bobbel in mijn buik. Dat was de katheter die tegen de binnenkant van de huid drukte. De fistel blijkt schuin naar onder te lopen i.p.v. wat ik dacht recht richting mijn zij. Was even raar om te zien.
Dinsdag 12 mei is de verjaardag van mijn vader. In oktober ook al 12 jaar dat hij niet meer bij ons is.
18 mei is de trouwdag van mijn ouders. Vroeger was deze tijd dus een feesttijd maar nu is het een tijd van herinneringen geworden. Ik mis mijn ouders, ik mis Jan maar ik mis ook ons gezin.
Op deze dagen kwam iedereen thuis, was het een gezellige drukte en fijn om elkaar te zien. Sinds beide ouders weg gevallen zijn en ook ons ouderlijk huis weg is, hebben we geen gezamenlijke plek meer. Ik zie mijn familie niet veel meer en dat vind ik jammer en soms moeilijk. Gelukkig heb ik via de app en facebook nog wel regelmatig contact, maar dat is toch anders.
Tja zo gaat dat in het leven, ouders leven niet voor eeuwig en broers en zussen gaan trouwen, krijgen hun eigen gezin, kleinkinderen enz waar zij het druk mee hebben.
Ik had gehoopt dat mijn eigen weg ook zo zou lopen, maar helaas is het heel anders gegaan en moet ik er alleen iets van maken. Dat lukt ook wel hoor. Zoals ik al schreef is het nu gewoon een beladen dag/week en dan raak ik altijd in dit soort gedachten en emoties verstrikt.

Verder heb ik een hele mooie week gehad en heb ik super genoten. Ik ben veel met de scootmobiel op stap geweest.
Maandag ben ik thuis gebleven en naar tv gekeken, naar het Dagboek van Anne Frank, dat blijft mooi en indrukwekkend. 'S avonds ook voor de TV voor de Dodenherdenking die op een lege Dam indrukwekkender overkwam dan anders. Dinsdag Bevrijdingsdag, toen ben ik 's middags op uit geweest. Het viel mij nog tegen, er stond een flinke frisse wind. De wind maakte zo'n herrie dat ik mijn CI heb afgedaan. Ik had een route in mijn hoofd die ik wilde rijden maar na 7.5 km zag ik dat mijn accu al half leeg was. Ik ben maar weer omgedraaid en naar huis gegaan, gelukkig ook thuis kunnen komen. Ik was wel boos op de scootmobiel, al schiet dat natuurlijk ook niet op.
Maar 15 km kunnen rijden dat is wel erg weinig, ik ben gewend om grotere rondes te rijden en dat kon eerst ook.
Ik heb deze scootmobiel sinds september 2018. Toen heb ik mijn driewielfiets ingeruild voor deze scootmobiel. Ik kon er toen makkelijk 50 km mee rijden, dat was heerlijk. Vorig jaar kon hij nog maar 30-35 km halen. Toen ben ik ermee naar de winkel geweest, die hebben de banden opgepompt want daar zou het aan liggen.
Nou dat maakte echt niets uit. En nu kan hij dus nog maar 15 km hooguit 20 km.

Ik heb mails gestuurd naar de Welzorg, Medipoint en Mediplus om te vragen wat daar andere/nieuwe accu's kosten. Dat was schrikken want ze zijn in de 600 euro per stuk en er moeten er 2 in. Dan ben ik dus meer dan 1200 euro kwijt aan accu's!! Daar kan ik een andere 2e hands scootmobiel van kopen van dat geld. Niet normaal dat die dingen zo duur zijn!! Toch vind ik het raar dat na nog geen 2 jaar de accu's al versleten zouden zijn, dus ik heb maar weer eens contact met de winkel opgenomen.
Nu komen ze de scootmobiel a.s. dinsdag ophalen en gaan ze de accu's doormeten. Dat duurt 3 dagen en aan de hand van het resultaat, praten we verder. Ik hoop zo dat er iets aan gedaan kan worden en het niet teveel kost.
Met de elektrische rolstoel kan ik ook zelfstandig naar buiten maar die komt niet zo ver. En ik heb wel over het idee nagedacht om de elektrische rolstoel weer in te leveren bij de WMO en dan een scootmobiel te vragen. Maar ik kan/wil de rolstoel ook niet missen, die geeft mij in andere omstandigheden weer mijn zelfstandigheid. Ging het lopen maar beter dan had ik hem niet nodig en was het makkelijker.
Helaas willen mijn benen/hoofd/evenwicht niet meer samenwerken. Na de kapotte achillespees, bekkenbreuken, alle operaties die ik afgelopen jaren heb gehad, heeft dit alles een deuk gekregen en is het lopen en evenwicht weer ver achteruit gegaan. Ik hoopte met de fysiotherapie weer wat terug te winnen, maar die ligt helaas al een poosje stil, sinds het Corona gedoe.
Dan nog de gevolgen van de valpartijen de afgelopen tijd. Ik heb nog last van mijn gebroken stuitje, en van mijn heup en knie. Dat zal wel weer goed komen, maar het werkt allemaal averechts.

De optie van de Handbike is er nog. Die man zou een week geleden al contact met mij opnemen, helaas niets meer vernomen. Dus ook daar kan ik komende week weer achteraan gaan.
Ik heb geen idee of het mij lukt met de handbike, hoe ver ik er mee kom. Zal eerst wel flink mijn armspieren moeten trainen denk ik.
Afgelopen donderdag hadden we weer 15 minuten bewegen op onze parkeerplaats. Daar werden veel armoefeningen gedaan en dat voelde ik ook aan mijn bovenarmen en schouders, die zijn nog niet veel gewend dus.

Terug naar de ritjes met de scootmobiel. Ondanks dat ik er niet zo ver mee weg kan als ik zou willen, heb ik wel ontzettend genoten. Ook rondom Etten-Leur is de natuur prachtig. Wat dat betreft hoef je helemaal niet zo ver van huis te gaan.
Ik ben alle windstreken opgereden en het zonnetje werd elke dag warmer, dus het werd steeds lekkerder om buiten te genieten.
Ik zoek wel de rustige omgeving op. Dinsdag was ik naar de Pannenhoef gereden. Ik was zomaar een bospad ingereden, dat vind ik altijd wel avontuurlijk om te doen. Het was een goed pad want ineens stond ik voor een grote waterplas. In de weilanden er omheen zaten veel ganzen met jonkies, op de plas zag ik een koppel zwanen met 2 jonkies, eenden met hun kroost. Ik wilde foto's maken maar kon nergens mijn telefoon vinden, had ik hem thuis laten liggen...suffie!
Woensdag ben ik richting Rijsbergen door de polder gereden, ook een mooie rit. Donderdag door de Ettense Beemden, vrijdag ook een stukje Ettense Beemden en richting Hoeven via Bosbad Hoeven weer richting huis. Gisteren door Zwartenberg, over het 'koeienpadje'. Alle ritten had ik precies goed getimed qua stroom. Telkens als ik thuis kwam stond de accu tegen of in het rood.

Komende dagen geven ze minder mooi weer, de lucht is nu al aan het veranderen vind ik. Ik zal dus meer thuis te vinden zijn. Hier vermaak ik mij ook wel weer want ik heb nog borduurwerk liggen en knutselwerk. Daar heb ik niet veel aan gedaan afgelopen week. Ik geniet dan liever buiten.
Als ik naar buiten kan voel ik mij ook niet opgesloten vanwege de Corona regels en ook niet eenzaam. Ik ben het wel gewend vaak alleen thuis te zijn. Zoveel bezoek kreeg ik ook weer niet. Alleen Hans kwam elke ochtend even aanwaaien, we mailen nu met elkaar. En 's ochtends komt de thuiszorg. Tijdens de zorg buurten we ook met elkaar. In de avond komt de begeleiding altijd eventjes langs. Het waren vooral de middagen die ik lang vond duren en daar heb ik nu mijn ritjes voor gehad.
Ik hoop wel dat de versoepeling van de Corona regels, positief verlopen en de nieuwe besmettingen niet op gaan lopen. Zodat iedereen weer wat meer lucht en vrijheid krijgt, we zijn daar allemaal aan toe.

Nou......genoeg geschreven weer denk ik. Ik zal eens even met de foto's aan de slag gaan en dan sluit ik af. Voor de moeders een fijne moederdag, ook al zal die dit jaar ook iets anders lopen dan normaal. Voor degene die geen moeder meer hebben of nooit moeder hebben kunnen worden, sterkte vandaag!

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ... ...


Zondag 3 Mei 2020:

De maand April is inmiddels weer geschiedenis en we zijn nu in Mei, de Mariamaand en de maand met feestdagen zoals dodenherdenking, bevrijdingsdag, hemelvaart, pinksteren. Het zullen weer rare dagen worden zolang we met de Corona maatregelen moet blijven leven. Ik hoop vooral dat er minder mensen het Corona virus krijgen en weer een beetje normaler kunnen gaan leven. Ze hebben het over de 'nieuwe 1.5 meter maatschappij' maar dat kan toch niet door blijven gaan, we zullen op een gegeven moment toch zeker wel weer dichter bij elkaar mogen komen. Anders houden we het nooit vol, vrees ik.

Het weer was deze week helaas minder mooi dan vorige week, ik heb geen ritjes kunnen maken en de hele week binnen gezeten. Daar was uiteraard weinig aan.
Twee dagen springen er uit en dat was maandag met Koningsdag en woensdag. Met Koningsdag was ik in een gekke bui door de zorg flink uitgedost, zoals jullie op de foto kunnen zien.
In de ochtend heb ik tv gekeken en in de middag hadden we buiten op het parkeerterrein een optreden van de plaatselijke accordeonist Juul Bouman. Hij speelt overal gratis op zijn accordeon om de mensen een plezier te doen. Dat kwam hij bij ons ook doen, een uurtje spelen tussen 2 en 3 uur.
Het was mooi weer op Koningsdag en ik besloot om niet achter het raam maar buiten op het parkeerterrein te gaan zitten. Op voldoende afstand kan dat geen kwaad.
Dat ik van de accordeon muziek niet kon genieten, dat wist ik al dus was geen tegenvaller. Ik heb wel zitten genieten van de animo die er voor Juul zijn muziek was en dat de mensen het naar hun zin hadden en vrolijk mee deden. Daar werd ik ook vrolijk van.

Woensdag moest ik op controle bij Dr. Veen en de wondverpleegkundige. Ze waren verbaasd hoeveel kleiner de wond inmiddels is geworden. Hij is nu 27 cm breed en 3.5 cm hoog. Vooral in de hoogte groeit hij snel.
Wel balen dat er in de hoek een fistel zit die maar liefst 14-15 cm diep is. Die moeten we heel goed spoelen om schoon te houden, zodat er geen ontstekingen in komen.
De wond groeit zo'n 0,5 cm per week dus dan denk ik dat het nog een week of 7-8 duurt en tegen die tijd ver dicht zal zijn. Alleen op de plaats van de fistel zal het langer gaan duren.
Beide wondhoeken zijn nog open. Daar had ik laatst speciale zalf voor gehad en die helpt gelukkig wel. De wondzorg is weer aangepast met ander verbandmateriaal.
Nu hopen dat alles voorspoedig blijft gaan en er geen ontstekingen meer komen. Over 4 weken hoef ik pas weer terug te komen, dat is positief.
Al was het voor mij een welkom uitje hoor. Het is dan wel naar het ziekenhuis maar we hebben het altijd wel gezellig daar en dan is het een leuke afleiding in deze saaie tijd. Gewoon al het ritje met de taxi naar Breda, kletsen met de chauffeur en wat rondkijken onderweg. In het ziekenhuis vooral gezellig kletsen met de wondverpleegkundigen.
Dr. Veen vroeg ook nog naar mijn Corona opname en daar heb ik verslag van gedaan. Ze kregen kippenvel van mijn verhaal. Ik vertel het dan wel heel luchtig maar het heeft heel veel impact gehad. Ik droom er nu nog regelmatig over, zal de verwerking zijn.

Verder ben ik maar weer aan het knutselen gegaan. Ik ben aan het borduren nu, gaat niet zo heel snel maar ik kom toch elke keer weer een aantal kruisjes verder.
Komende week heb ik ook geen afspraken of plannen. Maar zien wat de week brengen gaat. Het schijnt weer wat mooier weer te worden dus misschien kan ik nog een ritje maken.
Ik zou afgelopen week mailcontact krijgen met Wheels2Sport over de levering van een handbike, helaas niets gehoord. Komende week maar weer achteraan gaan. als ik nog steeds niets hoor.


Zondag 26 April 2020:

Wat heb ik de afgelopen week van mijn vrijheid genoten, nu ik weer buiten de deur mag komen
Maandagochtend werd ik al vroeg wakker gebeld door de bloedprikster, deze stond om 06:45u al voor mijn deur. Ik moest geprikt worden op mijn suiker omdat deze sinds de Corona van slag is. Ik krijg heel veel hypo's, doordat de suiker te laag is. In het ziekenhuis werd ik meermalen geprikt en zo kwamen ze er achter. Medicatie is daar aangepast en het advies aan de huisarts om het te controleren.
Het prikken was natuurlijk weer een heel drama, ze heeft uiteindelijk in mijn voet geprikt. Wel fijn dat ze het niet meteen opgaf en het aandurfde op mijn voet want dat durft niet iedereen.
Doordat ik zo vroeg wakker was heb ik eens een keer de zonsopkomst gezien, die zie ik normaal gesproken zelden. Ik ben daarna wel weer lekker terug in bed gekropen, wachtend op de thuiszorg.

Maandagmiddag zag ik mijn kans schoon en ben ik er meteen met de scootmobiel er op uit gegaan. Niet te ver omdat ik niet wist hoelang de accu het vol zou houden, de scootmobiel heeft immers vanaf oktober stil gestaan. Ik ben richting de Pannenhoef gereden dat is iets van 8 km. Een heel mooi stuk natuur en het was onderweg lekker rustig, weinig mensen tegen gekomen. Natuurlijk veel foto's gemaakt onderweg. Ik vond alles mooi, het frisse groen van de bomen, een weiland vol paardenbloemen en madeliefjes, de uitzichten, gewoon alles. Als je zolang niet buiten bent geweest want ik zat natuurlijk al langer binnen, dan geniet je buiten des te meer en zie je de schoonheid van de natuur ook beter. Al heb ik dat altijd al wel gezien volgens mij.
Zo kan ik ook vanuit mijn stoel hier binnen genieten als ik de kale bomen van lieverlee steeds groener zie worden. Ook de mooie blauwe luchten zonder vliegtuigen, de zon die schijnt enz. Ik heb uiteindelijk een rondje van 17 km gereden.
Onderweg moest ik wel denken dat het eigenlijk heel bizar en bijzonder is. Drie weken terug zeiden de artsen dat ik te slecht was voor beademen en zou overlijden aan de Corona en zo rijd ik weer lekker rond op de scootmobiel. Hoe raar en onverwachts het leven dan toch kan lopen. Dat speelt nog steeds wel door mijn hoofd en daarom denk ik ook dat we moeten proberen te genieten van elke dag die ons gegeven is!!

Dinsdag kreeg ik bericht van mijn huisarts dat de suiker weer veel te laag was namelijk 3.2. Voorlopig moet ik zelf thuis 3x per dag prikken en doorgeven. Als de suiker te laag is dextropur nemen of iets eten. Maar het eten is nog wel een probleem als gevolg van de corona heb ik heel weinig eetlust. Ik probeer wel netjes 3x per dag te eten en tussendoor heb ik de flesjes nutridrink nog. Als ik op pad ga moet ik ook zorgen dat ik iets bij me heb, voor het geval dat. Ik doe mijn best. Dat rare lijf van mij ook
Lastig is dat ik het zelf niet echt voel dat ik een hypo heb. Ik denk nu wel dat als ik een droge mond heb en erg moe, dat het verschijnselen van de hypo zijn. Eerst dacht ik dat dit door medicatie en conditie kwam. Waarschijnlijk is het dus door de lage of hoge suiker.

Dinsdagmiddag ben ik er weer lekker op uit gegaan, ik had nu de smaak te pakken. Deze keer ben ik naar de Verloren Hoek gereden want ik wilde bij Dina wat boekjes afgeven. Dat heb ik ook gedaan. Daarna ben ik het bos ingereden en daar lekker genoten en foto's gemaakt. Binnendoor naar het Liesbos en ik kwam langs een Mariakapel.
Daar wilde ik kaarsjes branden maar ik kon er niet met de scootmobiel binnen. Hij kon niet verder dan de deuropening. Ik denk dat ik 5-6 passen moest lopen, het 1e stukje tussen de banken door die ik vast kon pakken en dan 2 losse stappen. Ik was wel erg wankel maar ik kon bij Maria komen. 4 kaarsjes opgestoken:
1 voor mijn vriendinnen Rianne en Marieke als dank voor de hele vele kaarsen die zij steeds voor mij branden.
1 voor mijn broer en andere zieken die ik ken.
1 als dank voor de velen van jullie die steeds aan mij denken en steunen met kaarten, kaarsen, wensen etc.
1 voor mezelf om Maria te bedanken dat ik weer zover ben dat ik naar buiten kan en kan genieten op deze manier.
Tot zover ging alles goed, tot het moment dat ik om wilde draaien om weer naar buiten te gaan, toen donderde mevrouw omver en belandde op de vloer en met mijn heup en schouder tegen de banken. Dat was wel even pijnlijk. De heup en schouder zijn inmiddels flink blauw, maar alles werkt nog wel.
Gelukkig was er verder niemand in de kapel en ben ik met wat moeite zelf weer omhoog kunnen klauteren en naar de scootmobiel kunnen strompelen.
Dat overkomt mij dan weer maar ik moet ook zeggen dat ik lekker eigenwijs ben en het avontuur op zoek hoor. Ik weet natuurlijk dat ik heel wankel ben en het lopen erg moeilijk gaat, daarom gebruik ik thuis ook de rolstoel. Niet gek als je geen evenwicht meer heb. Daarbij heeft de Corona mij ook uitgeput en verzwakt. Als ik lekker op de scootmobiel zit te genieten, dan vergeet ik dat allemaal en dan komt er dus een idee in mij op, zonder erbij na te denken dat ik dingen niet meer kan. En als gevolg gebeurd dit dan en word ik er weer mee geconfronteerd. Het is niet anders. Maar toch heb ik genoten en dan denk ik; Ik heb het toch maar mooi gedaan!"

Toen werd het woensdag en werd ik stijf en stram wakker. Na de wondzorg ben ik nog terug gekropen in bed omdat ik zo moe was.
Woensdagmiddag toch er voor gekozen om weer op rit te gaan, het was heerlijk weer buiten. Nu een rondje door de Ettense Beemden. Geen capriolen uitgehaald alleen doodlopende zandpaden ingereden om te kijken wat daar te zien was. Zo kwam het dat ik een ree over het land zag rennen. Ook zag ik in de verte de hazen op het land spelen. Later vernam ik dat het een ander soort spelen was. Het is nu rammeltijd dus ze waren ahum 'seksspelletjes' aan het doen
Op die momenten had ik heel graag willen kunnen lopen zodat ik de polder verder in kon wandelen om nog veel meer te kunnen ontdekken. Wandelend zie je vaak veel meer. Ik probeer in deze gebieden langzaam te rijden en regelmatig stoppen om goed te kunnen rond kijken. Eigenlijk moet ik ook een verrekijker opdoen en meenemen want ik weet zeker dat er veel meer moois te zien is. Dan moet ik die wel eerst ergens kopen want ik heb nu geen verrekijker. Een mooi doel weer, achter een verrekijker aan!

Donderdagochtend was het weer tijd om samen met de beweegcoaches te gymen op de balkons en galerij. Er is veel animo voor, vooral in de flat aan de overkant staan altijd veel mensen mee te doen. In onze flat kan ik dat niet goed zien, hoeveel mensen hier buiten staan en mee doen. Ik heb de oefeningen die ik kon doen mee gedaan. Dat zijn dan vooral de arm oefeningen. Ik voelde het ook in mijn bovenarmen. Het duurde maar 15 minuten, eigenlijk te kort. Maar wel leuk dat ze dit doen.

Donderdagmiddag was het net zomer, dus weer er op uit met de scootmobiel. Deze keer ging de reis richting Seppe langs het vliegveld wat tegenwoordig heel chique 'Breda International Airport' heet. Ik heb een tijd staan wachten tot er een vliegtuig zou opstijgen of landen, maar het was erg rustig en er gebeurde dus niets. Daarna doorgereden naar Rucphen en via St. Willebrord terug. Daar langs de Lourdesgrot gereden waar ik met de scootmobiel de grot in kon tot aan de kaarsenbak. Dus weer kaarsjes aangestoken, kan nooit kwaad.
Ik was nog iets van 2 km van huis en toen begon de scootmobiel ineens raar te doen. Langzaam rijden en met horten en stoten. Waren ineens alle streepjes weg en reed ik al in het rood. Ik begrijp het niet want in St. Willebrord stonden er nog genoeg groene streepjes en het is maar 5 km van daar naar huis. Het was dus even spannend of ik thuis kon komen. Met horten en stoten is dat gelukt en thuis gekomen had ik 25 km op de teller. Ik vrees toch dat mijn accu's versleten zijn en aan vervanging toe zijn. Alleen kosten die krengen 400 euro per stuk is mij vorig jaar verteld en je moet er 2 hebben. Komende week eens gaan mailen voor meer informatie bij Welzorg of Medipoint, kijken wat ze daar kosten.

Ik heb donderdag ook naar Wheels2Sport gemaild over de handbike. Die zou ik vorig jaar al mogen uitproberen maar toen kwamen ze met de verkeerde handbike aanzetten. Daarna waren ze mij vergeten, toen werd het winter en ik werd ziek enz enz. Nu is het voorjaar en gaan we richting zomer dus ik dacht als ik het nog wil proberen, dan moet ik nu maar eens aan de bel trekken. Dus gemaild en ik kreeg vrijdag bericht terug dat ze komende week concact met mij opnemen, om te zien wanneer ze een handbike kunnen leveren. Misschien kan ik daarmee verder weg. Maar eerst afwachten of het mij wel lukt want zoveel spierkracht heb ik nog niet. Ik oefende bij de fysio al wel op de handbike maar dat was maar 10-15 minuten en dat ligt al weer een aantal weken stil. Eerst maar eens afwachten wanneer ze kunnen leveren.

Vrijdagochtend lagen mijn darmen heel erg dwars, waardoor ik helemaal niet lekker was. Steeds hevige buikkrampen waarbij het lijkt alsof mijn darmen helemaal dubbel slaan. Diarree en bloed en dan denk ik weer wat is er toch allemaal mis met dat lijf van mij. Ik heb ontzettend genoten van mijn ritjes waar ik soms even al mijn beperkingen kan vergeten. En dan toch iedere keer weer de confrontatie op de een of andere manier. Soms ben ik dat wel vreselijk beu hoor.
Maandag zag ik trouwens nog erg bleek. In de lift schrok ik van mijn spiegelbeeld. Door alle ritjes heb ik nu kleur op mijn wangen en een rode neus. Ik zie er weer gezond uit zeg maar, alleen ben ik het niet da's het probleem. En ik merk ook dat mensen die weten dat ik Corona heb gehad, bang zijn. Maandag kwam ik voor het eerst beneden. Ik kwam de lift uit en er stonden een aantal mensen te praten in de hal, die vlogen meteen een eind uit elkaar om bij mij uit de buurt te komen. We gaan er vanuit dat ik nu niet meer besmettelijk ben. Ik doe zelf nog wel voorzichtig hoor want er zijn nog zoveel vraagtekens rondom het virus, niemand weet iets met zekerheid te zeggen.

Vrijdagmiddag hadden we op de parkeerplaats "muziek op het plein". Erwin is 1 van onze cliënten en heeft als hobby DJ spelen. Hij was geïnspireerd door het optreden van vorige week. Zo besloot hij om een uurtje DJ te spelen hier op het terrein. Ik heb even geluisterd maar voor mij was er niets van de muziek te maken. Alles klonk als boing boing boing, ik kon er verder geen melodie in horen, laat staan zang of tekst. Jammer, maar het was wel leuk om te zien dat buiten de mensen er wel van genoten en zelfs op de parkeerplaats in de zon in een tuinstoel zaten. Dat vond ik wel leuk voor Erwin.

Gisterochtend was ik weer ontzettend moe en na de thuiszorg weer terug in bed gekropen. Dat was rond 10 uur en om 12:15u werd ik weer wakker. Ik voelde mij toen beter en ben er uitgekomen. Het duurde alleen niet lang want 's middag begonnen mij darmen weer te vervelen, hetzelfde als vrijdag. Dat duurde tot het eind van de middag en toen werd mijn buik weer rustiger maar ja de dag is dan om.
Vandaag voelt het gelukkig weer beter, hopen dat het zo blijft maar het is elke dag afwachten wat mijn lijf voor plannen of verrassingen heeft.

Morgen Koningsdag, zal wel een rare dag worden nu met alle Corona maatregelen, geen vrijmarkten, geen feesten, geen optredens. Alhoewel bij ons op het plein komt morgenmiddag accordeonist Juul Bouman optreden. Hij had mij afgelopen week een berichtje gestuurd of hij mocht komen, maar dat zag ik pas eind van de middag. Ik heb hem in contact gebracht met de bewonerscommissie want ik had zoiets van dat ik toch niet in mijn eentje beslissen. Samen hebben ze het snel geregeld want hij komt dus morgen al. Ik weet dat ik weinig aan zijn muziek heb omdat ik de accordeonmuziek niet goed kan horen. In de CI klinkt dat geluid eentonig en kan ik er ook geen melodie uithalen. Ik heb Juul namelijk al vaker horen spelen hier in het winkelcentrum. Maar ik vind het voor de andere bewoners heel leuk als zij er wel van genieten, dat is voor mij dan weer leuk om naar te kijken. Zo hebben we toch een beetje Koningsdag hier.
Mocht je iets gaan doen op Koningsdag dan veel plezier.

Ik heb afgelopen week heel veel foto's gemaakt, heb deze op facebook gedeeld. Ik weet dat er lezers zijn zonder facebook en nu heb ik iets bedacht dat jullie de foto's ook kunnen zien. Ik heb ze namelijk op de Jimdo website gezet, die is voor iedereen toegankelijk. De link is: https://connyshoekje-blog.jimdofree.com/foto-s/

Hier een collage met een overzicht van de foto's van deze week.


Zondag 19 April 2020:

Yes, de 2e week isolatie en besmet verplegen is sinds gisteren ook om. Sinds gisteren hoeft de thuiszorg geen beschermende kleding en mondkapjes meer op, als ze bij mij komen. Ook hoeft het speciale Coronateam niet meer te komen maar komt mijn eigen team weer met de vertrouwde gezichten. Dat is weer een stap voorwaarts!
Ook mag ik nu officieel naar buiten, zelf een boodschap doen. Net als iedereen moet ik mij natuurlijk wel aan de regels van de regering houden en aan de regels van Amarant. Wat betekent dat ik tot 1 juni geen bezoek mag ontvangen en zelf nergens op bezoek mag. Ik mag wel op bezoek maar dan moet ik daar tot 1 juni blijven, ik denk niet dat iemand dat fijn vind om 6 weken met mij opgescheept te zitten.
Ik hoop wel dat ik komende week een klein rondje door de polder of naar de Pannenhoef kan maken.

Verder hebben we dinsdag foto's van mijn wond gemaakt en naar de chirurg gestuurd. Ik kreeg dezelfde dag al bericht terug. Ik heb een zalf gekregen waar de open plekken mee ingesmeerd moet worden. En de chirurg wil mij 29 april weer met eigen ogen zien. We zijn nu een aantal dagen bezig met de zalf en het lijkt te helpen. De plekken lijken kleiner te worden en het doet minder pijn dan begin van de week. De wond op zichzelf wordt ook steeds kleiner vooral in de hoogte. Hij is nog wel heel breed. Inmiddels is het alweer 5 maanden geleden dat ik geopereerd ben. Ik denk dat het nog iets van 2 maanden gaat duren en dat de wond dan ver dicht zal zijn. En dan ben ik hopelijk van heel het gedoe met mijn buik klaar. Dat mag wel na dik 3 jaar!

Dinsdagmiddag hebben we hier een heel leuk, vrolijk, gezellig uurtje gehad. Er was op ons parkeerterrein een optreden van de zanggroep "Trekdrop en de zuurtjes". Een gezellige groep vrouwen die allerlei oude, vrolijke liedjes zong. Zij gaven een zgn. troostconcert. Sinds de Corona uitbraak waardoor de mensen in instellingen thuis op hun kamers moeten blijven, en geen bezoek mogen, geven zij deze gratis troostconcerten. Ik ken een van de zangeressen Anja, en had haar gevraagd of ze hier voor ons ook konden komen zingen. Ze zei meteen Ja en heeft verder met de begeleiding geregeld wanneer ze zouden komen. Dat was dus dinsdagmiddag.
Het was echt supergezellig. Heel veel mensen van beide flats hier stonden buiten en zongen vrolijk mee. Ik heb vanuit mijn raam mee gezongen en gedeind. Gelukkig herkende ik de liedjes, soms duurde dat even maar uiteindelijk kon ik ook alles mee zingen. Het was hartstikke leuk, echt een vrolijk uurtje in alle dagelijkse saaiheid. Bedankt Anja en de andere meiden, jullie maken de mensen echt ontzettend blij met jullie troostconcerten!

Donderdagochtend was er ook weer iets te doen op de parkeerplaats. "Bewegen op het balkon of achter het raam". Dit is een initiatief van diverse organisaties.
Vorige week was het voor de 1e keer maar toen heb ik er weinig van gezien omdat de thuiszorg net op dat moment kwam.
Nu had ik gevraagd of de thuiszorg voor die tijd kon komen en dat kon gelukkig. Ik was nu net op tijd klaar om mee te kunnen doen.
Buiten op de parkeerplaats stonden 3 beweegcoaches die de oefeningen voor deden. Op de galerij stonden veel mensen mee te sporten en ik heb weer vanuit mijn raam mee gedaan. Althans met de oefeningen die ik zittend kon doen en dat waren vooral armbewegingen. Er was veel animo voor en leuk om te zien en te doen. Al vond ik het concert van dinsdag het allerleukste.

Dat waren de hoogtepunten deze week. En vrijdagochtend ging de deurbel, ik dacht dat het de thuiszorg was maar er stond ineens een man met een mooi boeket bloemen voor de deur. Ik ben weer verwend door mijn vriendin Marga. Het is een mooi, vrolijk boeket met zachte kleuren. De tulpen groeien er nu wel hard bovenuit maar dat vind ik wel weer grappig om naar te kijken. Het boeket dat ik vorige week van Ali B kreeg, staat er ook nog mooi bij. Meestal houden bloemen het iets van 1 week vol maar dit staat nog alsof het er net staat. Sterke bloemen dus.

Verder ga ik mij gelukkig weer steeds beter voelen. Ik slaap/rust nog wel veel maar ben sinds een paar dagen ook weer aan het knutselen. Ik ben nu met een borduurwerkje begonnen.
Dat vergt wel de nodige inspanning met kijken want het is best fijn borduurwerk. Af en toe ga ik er helemaal scheel van kijken, al dacht ik dat dit met 1 oog niet meer kon.
Ach, elke keer een paar kruisjes en dan komt het uiteindelijk ook af. Ik ben in elk geval bezig waardoor de tijd wat sneller gaat.

Hier nog foto's van het concert, de gym en de bloemen. Als je heel goed kijkt zie je mij boven in het open raam zitten.

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ...


Zondag 12 April 2020:

Inmiddels ben ik alweer een week thuis uit het ziekenhuis. De eerste dagen vond ik best eng, er was gezegd dat er een kans op een terugval was en daar ben je dan toch een beetje bang voor. Ook dat het thuis niet zou lukken vanwege de enorme moeheid, benauwdheid en nog wat andere klachten, een beetje snotterig en nog steeds diarree met soms bloed erbij. Of dat laatste door de corona komt of bij mij hoort, daar twijfel ik over. Ik had er al langer last van, de arts weet er van maar aangezien de MDL-arts mij niet durft te onderzoeken, kunnen we er weinig mee.

Het bevalt mij thuis beter dan in het ziekenhuis. Ik kan hier wat meer mijn dingetjes doen zoals tv kijken of op de laptop bezig zijn, dingen die in het ziekenhuis niet konden.
Ik doe nog erg weinig op een dag. 'S ochtends komt de thuiszorg meestal halverwege de ochtend, dan wacht ik in bed op hen. Na de verzorging kom ik uit bed en val in mijn luie stoel neer. Tja en dan zit ik hier wat tv te kijken, te lezen of de laptop aan. In het knutselen heb ik nog geen zin/fut gehad, dat komt wel weer.
'S middags weer even rusten op bed en daarna zit ik weer hier en 's avonds redelijk op tijd naar bed.

Verder is het erg rustig. Ik mag nog niet naar buiten, moet nog 1 week binnen blijven, hopelijk zijn dan de klachten zoals snotteren ook verdwenen en mag ik er weer uit. Bezoek ontvangen mag ik ook niet. Ik keek al uit naar het einde van de 2 weken isolatie, tot ik mij ineens bedacht dat we voor mijn ziekenhuisopname al te horen hebben gekregen dat de regel van geen bezoek ontvangen voorlopig tot 1 juni duurt. Dat was toch weer even een domper om mij dat te realiseren.

Soms voel ik mij erg eenzaam en weet ik met mezelf niet zo goed raad. Ik besef ook wel dat ik niet de enige ben die in dit soort situatie zit, er zijn helaas veel lotgenoten met mij.
Maar als ik dan om mij heen kijk en ik zie alle kaarten die ik heb gekregen dan besef ik mij ook wel weer dat ik eigenlijk heel dankbaar moet zijn. Zoveel mensen die aan mij denken en meeleven en een kaart hebben gestuurd. Ik had al een hele stapel en gisteren heeft de begeleiding de post uit mijn brievenbus gehaald. Dat was een grote verrassing want daarbij zaten 4 grote enveloppen van het ziekenhuis met heel veel doorgestuurde kaarten. Dan zit ik echt als een klein kind te genieten als ik alle enveloppen open maak en de lieve teksten in de kaarten lees. Dat doet mij echt supergoed en laat het eenzame gevoel veranderen in dankbaarheid. Ook al zit ik hier alleen, ik ben niet alleen dankzij jullie!!

Ik heb afgelopen week meer leuke verrassingen mogen ontvangen zoals knutselpakketjes, ik moet dus aan het werk. Van de thuiszorg kreeg ik maandag een leuk plantje en een zelfgemaakt boekje met daarin allerlei soorten puzzels, om de tijd door te komen. Dinsdag kwam de Zonnebloem een plantje brengen voor de Pasen. Via de post kreeg ik van de dagopvang een nieuwsbrief, deze hebben ze speciaal gemaakt voor deze Coronatijd. Dat wij mensen van de dagopvang toch een beetje op de hoogte blijven van wat zich afspeelt. Ook kreeg ik van de dagopvang via de post een leuk zelfgemaakt hart om mij een "hart onder de riem" te geven. Er zat een mooi gedichtje bij.
En vrijdag kreeg ik via de thuiszorg een bos bloemen van Ali. B. daar zat ook een kaart met een mooi gedicht bij. Als ik dat alles op een rijtje zet en om mij heen kijk naar de giften en kaarten, dan ben ik eigenlijk toch wel een grote bofkont!!

De huisarts heeft maandag ook nog contact met mij opgenomen want zij had bericht gehad uit het ziekenhuis dat mijn suiker steeds te laag is en ik met de tabletjes voor de suiker moet stoppen. Daarbij het advies om over 2 weken te controleren. Gisteren zat er bij de post een prikformulier voor 20 april, dan komen ze mij thuis prikken.
Ook is de dieetiste ingeschakeld want door de Corona is de eetlust weg en is het protocol dat de dieetiste ingeschakeld wordt om te kijken of bijvoeding nodig is. Nu moet ik weer van die vieze drankjes nutridrink drinken, 2 flesjes per dag. Bah, ik vind het zo'n smerig spul. Ik begrijp niet waarom ze dat niet een beetje lekkerder kunnen maken. Dan heb je al weinig eetlust en dan krijg je zo'n vies, heel slijmerig en sterk geurend drankje. Ik moet mijn best maar doen om weer zo goed mogelijk normaal te eten, zodat ik de nutridrink niet meer nodig heb.

Voor mijn buikwond is de bijvoeding misschien ook goed want die doet sinds dinsdag raar. In de wondhoeken kwamen ineens blaren te staan, die inmiddels kapot zijn gegaan waardoor de huid nu open en rauw is. Dat doet best pijn. Waar het door komt weten we niet, misschien door de corona of een of andere infectie? Ik heb een jaar of 3 geleden ook gedoe gehad met blaren op mijn handen en voeten. Misschien is dit hetzelfde als toen? Afgelopen maandag heeft de wondverpleegkundige uit het ziekenhuis nog wel gemaild. Zij was op zoek geweest naar mij, maar ik was dus al thuis. Ze mailde om te vragen hoe het ging en toen ging het nog goed. Misschien dinsdag wat foto's laten maken en door mailen zodat zij of de chirurg mee kunnen beoordelen wat nodig is.

Woensdag ben ik nog even aan het stunten geweest. Ik wilde vanuit mij stoel overstappen in de rolstoel maar eindigde met mijn billen op de grond i.p.v. in de rolstoel. Hoe ik dat voor elkaar gekregen heb, weet ik zelf niet meer. Wel dat ik sindsdien een pijnlijk stuitje heb. Die zal vast gekneusd zijn door de val. Gelukkig is mijn bekken nog heel want daar was ik even bang voor, dat het weer gebroken zou zijn. Een pijnlijk stuitje is lastig als je veel zit maar gaat denk ik sneller over dan een gebroken bekken.

En vandaag is het Pasen. Het is dat ik het weet want anders zou het zo aan mij voorbij gaan. Er is vandaag niets anders dan andere dagen. Ik heb wel vanochtend een stukje van de mis op tv gezien en het Urbi et Orbi van de Paus. Raar om te zien dat de priesters de mis op dragen voor een lege kerk en ook de Paus een piepkleine man was in die grote, lege St. Pieter Basiliek. Geen mensenmassa buiten op het plein, heel raar.
Het is een ongewone wereld waarin we nu leven. Als ik naar buiten kijk, is het ook vrij rustig op straat. Er rijden veel minder auto's dan normaal. Soms zie ik wat mensen fietsen of wandelen maar over het algemeen is het heel rustig.

Wat ik ook zie als ik buiten kijk is het mooie weer, de mooie blauwe luchten waar geen vliegtuig is te zien. Heel af en toe komt er eentje voorbij. De bomen die langzaam steeds groener worden. De vogels die heerlijk vrij door de lucht vliegen, wat zou ik dan soms graag voor even een vogel willen zijn. Ondanks alle Corona ellende in de wereld laat de natuur zich nu van zijn mooiste kant zien en geeft het ook hoop dat ook voor ons deze moeilijke tijd vast weer voorbij gaat. De hoop dat we dan ons leven weer op kunnen pakken en misschien wel intenser kunnen genieten van de wereld en het samen zijn dan voor de Corona zijn intrede deed. Dat zie ik dit jaar als het licht en hoop van Pasen. Ik hoop dat jullie je daar ook een beetje aan op kunnen trekken en Fijne Paasdagen mogen hebben. Blijf gezond allemaal!

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ...

...


Zondag 5 April 2020:

Een week later en je zou denken dat het heel normaal is maar zo is het niet. Ik heb een bizarre week achter de rug.
Ik had al verteld dat ik niet lekker was en ik werd steeds benauwder, hierdoor vertrouwde ik de boel niet. Dus maandag de begeleiding de huisarts gebeld voor advies.
Die ondernam snel actie en de ambulance kwam mij ophalen om naar het ziekenhuis te brengen op verdenking van Corona.
Heel indrukwekkend want zij hadden witte 'maanpakken' aan, mondkapjes en brillen op ter bescherming voor het gevaar en dat gevaar bleek ik te zijn. Alsof ik in een thriller zat.

In het ziekenhuis meteen door de scan gedaan en ik bleek een flinke dubbele longontsteking te hebben en met de kenmerken van Corona.
Ik ben naar een speciale Corona afdeling gebracht en in isolatie. Hier liep iedereen in blauwe maanpakken. Het is heel indrukwekkend wat ik heb mee gemaakt.
Ik kan het nu allemaal niet vertellen, daar heb ik de fut nog niet voor.

Vrijdag lag ik nog aan het infuus antibiotica en zuurstof en gistermiddag mocht ik ineens naar huis. De antibioticakuur was klaar en zuurstof lukte overdag zonder.
Je kan ook maar beter niet op zo'n Corona afdeling zijn. Ik ben gistermiddag door de ambulance weer thuis gebracht. Nog steeds met witte maanpakken aan.
De 1e nacht alleen thuis vond ik best eng en ik vind alles sowieso nog eng want ik weet niet of de corona nu weg is en of ik nog mensen kan besmetten.
Thuiszorg en begeleiding komen in elk geval ook met beschermmiddelen bij mij binnen.

Ik ben nog ontzettend moe en bij de kleinste inspanning benauwd. Dat gaat nog wel even duren aldus de arts. Ik heb een flinke klap gehad en moet weer vanaf 0 beginnen.
Maar ik ben er nog en dat is in tegenstelling tot wat ik maandag te horen kreeg van de artsen, een wonder. Het is allemaal heel bizar en nog niet echt te bevatten.
Hier laat ik het voor vandaag bij. Nu rusten en weer aansterken.
Oh en nog even iedereen bedanken voor de vele kaarten die ik in het ziekenhuis mocht ontvangen. Als je zo een week in je eentje in isolatie ligt dan doet een kaartje met een berichtje van buiten heel veel met je.


Zondag 29 Maart 2020:

De Corona krijgt mij nu ook in zijn macht. Ik heb het gelukkig zelf nog niet hoor, maar maandag was de dagopvang gesloten.
Maandagmiddag ben ik nog wel naar de fysiotherapie geweest, die was nog in aangepaste versie te doen. Morgen zou ik ook weer gaan maar dinsdag werd mijn afspraak alweer afgemeld. Ook de fysiotherapie moet sluiten. Morgen dus een lege dag in het vooruitzicht.

Dinsdagavond kwam de begeleiding met de klapper!! Een brief met vernieuwde regels voor iedereen die bij Amarant woont. Buiten de regels die we al weken weten zoals handen wassen, elkaar geen hand geven, niesen in de elleboog enz. Hebben wij er nieuwe regels bij gekregen.
We mogen geen bezoek meer ontvangen ook geen familie of verwanten. We mogen ook niet zelf naar buiten of op bezoek bij iemand. En wat ik een hele gekke regel vind is dat als iemand gewend is om in het weekend naar ouders of familie te gaan. Dan mogen ze daar naartoe maar je mag niet meer terug naar je eigen huis. Deze regels duren voor nu tot 1 juni, daarna kijken ze opnieuw hoe de situatie is.
Raar hoor iemand mag vandaag dus wel naar zijn ouders maar vanavond mag degene hier zijn huis niet meer in en moet tot 1 juni bij zijn ouders of ander logeeradres blijven, bizar!

Het hakt er wel in. Zit ik verdorie al sinds november 2015 heel veel thuis vanwege het steeds ziek zijn of het was te koud, nat en donker. Nu kregen we net wat beter weer met de zon en dan zit ik opgesloten in mijn huis. Nog eenzamer dan voorheen omdat er nu ook geen bezoek mag komnen.
Ik wil ook weer niet te zielig overkomen en gelukkig kan ik mij nog wel vermaken met het knutselen, maar toch leuk is anders en ik ben er mij ook heel goed van bewust dat ik niet de enige ben die in zo'n situatie zit of misschien nog erger.

Wat wel leuk is en volgens mij komt door een bericht op mijn facebook wat over bovenstaande gaat. Gisteren en vrijdag had ik ineens meer post in mijn brievenbus. Een aantal kaarten en zelfs kleine knutselpakketjes. Gisteren ook weer een viertal kaarten en een pakketje. Dat geeft het leven weer een positieve kick dat er zoveel lieve mensen die zomaar een kaartje of zlefs pakketjes sturen. Ik kom tot 1 juni mijn quarantaine tijd wel door denk ik. Bedankt lieve mensen.

Mijn week was verder erg rustig. Komt mede doordat ik sinds dinsdag niet zo lekker ben. Wat er precies aan de hand is, weet ik niet. Ik ben even bang geweest voor mijn buik maar daar is niet iets aan te zien.
Dinsdag wilde ik een beetje borduren maar ik zat zo te bibberen dat ik de draad niet eens in de naald kreeg. Door het gebibber kon ik ook niet goed zien omdat mijn ogen meed deden aan het gebibber. Ook heel moe en mijn hoofd tolde flink.Een beetje verhoging erbij.
Ik ben 's middags een middagdutje gaan doen en heb gewoon de hele middag geslapen. Ook de afgelopen dagen heb ik veel geslapen. Afwachten maar of er iets zit te broeien of niet.


Zondag 22 Maart 2020:

Maandag ben ik naar de dagopvang in het Anbarg geweest. Daar kregen we 's middags te horen dat de dagopvang vanaf woensdag dicht zou gaan t/m 5 april. De mensen waren er flink ontdaan en verdrietig over en wisten niet goed wat ze met dit nieuws aan moesten. Ook mensen die niet weten hoe ze tijd thuis in hun eentje door moeten komen. Best wel triest maar ik had de maatregel al wel aan zien komen, ook wij konden er niet onderuit.
De fysiotherapie ging ook door maar in aangepaste vorm. Er mochtend maar 4 mensen tegelijk in de oefenzaal; 2 fysiotherapeuten en 2 klanten. Dit maximaal 20 minuten per klant. Omdat er meer uitgesmeerd moest worden in het programma nu ze met zo weinig klanten mogen werken.
Ik heb gevraagd of ik morgen zelf met de elektrische rolstoel naar de fysio kan komen. Dat was nog niet zeker want het zou kunnen dat ook de fysio moet sluiten.
Ik heb vrijdag de begeleiding laten bellen en morgen zijn ze open en kan ik 's middags komen voor fysio. Nog wel in de aangepaste vorm.

Verder ben ik nog steeds wat aan de knutsel, je moet iets in deze Coranatijd. Wat grappig is.....ik heb een zakenpartner hahaha
Thomas van de thuiszorg zag mijn zelfgemaakte spulletjes liggen en vond dat ik die moet verkopen en wat voor doel ik dan voor ogen had. Dat had ik al bedacht, mijn doel zou zijn om mijn schrijftolk mee op vakantie te kunnen nemen. Hoe ik de verkoop aan moet pakken daar ben ik nog over na aan het denken.
Thomas kwam meteen met het idee om de spulletjes mee te nemen en op het kantoor van Thebe neer te leggen. Dinsdag kwam hij met dat plan en nam hij wat mee. Donderdag kwam hij al langs met een zak vol met geld. Hij had al aan 22,50 euro verkocht!! Nou, dat had ik er zelf nooit uitgekregen. Ik ben een slecht zakenmens want ik geef meestal alles weg.
Thomas had het ook mee naar zijn klanten genomen en verteld dat het voor het goede doel was, dat men mocht geven wat zij wilde geven. Hij had 1 onderzetter verkocht voor 5 euro terwijl dat een setje van 4 onderzetters was. En dan nog had ik er zelf voor 4 nog geen 5 euro uitgehaald. Mijn zakenpartner mag nog even blijven, hij doet goed werk!
Ik ben nu dus weer druk aan het knutselen want ik moet een voorraadje aanleggen.

Verder heb ik niet veel mee gemaakt. Ik ben dinsdag en woensdagmiddag wel even buiten geweest, het was te mooi buiten om binnen te blijven zitten. Ik heb beide dagen een uurtje rond gereden en een beetje buiten het dorp langs waar ik weinig mensen tegen kwam. Volgens mij kon het geen kwaad. Op zich denk ik dat de buitenlucht beter is dan binnen, zolang je de mensenmassa uit de weg gaat.
De afgelopen dagen ben ik binnen gebleven. Ik moet wel een beetje oppassen want ik val onder de kwetsbare groep. Ook al denk ik niet dat ik het krijg, ik kan het beter voorkomen dan genezen!


Zondag 15 Maart 2020:

Terwijl de wereld in de ban is van het Corona virus, draait bij mij alles gewoon door.
Ik ben eerlijk gezegd ook niet echt bang om het virus te krijgen. Sinds mijn oren dicht gemaakt zijn (2003) ben ik niet meer verkouden of grieperig geweest. Blijkbaar heeft het geen vat meer op mij, dus ik denk dat het deze keer ook wel aan mij voorbij gaat.
Daarnaast kom ik weinig op andere plaatsen of ergens waar veel mensen zijn. De meeste tijd zit ik alleen thuis. Het is alleen de begeleiding, thuiszorg en Hans die dagelijks bij mij binnen komen. Wat dat betreft hoef ik mij ook niet veel zorgen te maken.

Maandag was de dagopvang gewoon geopend en ben ik daar heen geweest. Ook weer lekker een uurtje fysio gehad, dat doet mij best wel goed.
Tussendoor de bloeduitslag van de huisarts via de mail gekregen. Zoals verwacht waren die best goed. Alleen de ontstekingswaarden erg hoog, dat komt door de wond. En mijn Hb is nog te laag, ik had verwacht dat dit veel hoger zou zijn na het ijzerinfuus. Het was nu 6.5, de huisarts verwacht dat deze komende tijd nog wel gaat stijgen. De ijzervoorraad was nu in elk geval goed.

Toen ik eind van de middag thuis kwam van de dagopvang, zag ik dat ik een mail had van de wondverpleegkundige uit het ziekenhuis.
Zij schreef dat als het niet echt nodig was op naar de afspraak bij de chirurg te komen, ik beter thuis kon blijven i.v.m. het Coranavirus. Dat het ziekenhuis nu niet de plaats is waar je zou willen zijn. Maar het ging niet goed met de wond dus de thuiszorg en ik wilde er graag naar laten kijken. Ik heb de afspraak door laten gaan.

Ik had dinsdag al om 9 uur de afspraak, erg vroeg maar daardoor ook nog niet zo druk in het ziekenhuis. Bij de ingang was de hal afgezet en stonden er overal palen met desinfectie middel. Je moest verplicht je handen desinfecteren. Er stonden vrijwilligers bij om iedereen daarop te attenderen en te controleren of het ook gedaan werd.
In de wachtkamer was het niet zo druk en ik werd ook als eerste geroepen, heb nog geen 2 minuten in de wachtkamer gezeten.
Dr. Veen vond de wond er ook niet goed uitzien. Met een mesje heeft hij geprobeerd de groene bovenlaag van de wond te schrapen. Daarna is de hele wondrand aangestipt met zilvernitraat. Dit vanwege hypergranulatie. Moeilijk woord, de wondranden groeien de verkeerde kant op. Ze moeten naar elkaar toe groeien maar dreigen omhoog te groeien. Door het aan te stippen met dat zilvernitraat, verbrand je als het ware het weefsel en wordt het de goede kant op gestuurd. De rand werd eerst wit na het aanstippen en daarna zwart.
Het wondbeleid is ook aangepast, we gaan nu weer betadinegaas in de wond doen. Dat is sterker anti-bacterieel. Hopelijk gaat het hiermee beter.
Woensdagochtend was de wond nog erg groen maar gisteren had ik het idee dat het minder aan het worden is en vanochtend vond ik dat ook weer. De groene laag is nog niet helemaal weg maar het lijkt langzaam de betere kant op te gaan.
Over 4 weken moet ik pas weer terug komen dit mede door de Corona toestanden. Mocht er tussendoor iets zijn dan mag ik altijd aan de bel trekken en komen.
Ik hoop dat het niet nodig zal zijn en ik 4 weken ziekenhuisvrij kan blijven. Dat is heel lang geleden dat ik zo'n lange tijd niet naar het ziekenhuis ben geweest!

Verder is het rustig hier. Het was sowieso geen weer om naar buiten te gaan met alle regen. Dus ik ben nog lekker thuis aan de knutsel met allerlei creatieve projectjes. Misschien moet ik een winkeltje beginnen om mijn selfmade spulletjes te verkopen. Een spaarpotje er van maken zodat ik mijn schrijftolk kan betalen als ik op vakantie ga. Zoiets heb ik al vaker bedacht, maar nu de uitvoering nog, wie weet ga ik het wel doen?!

Nu ga ik weer een rustige week tegemoet. Morgen naar de dagopvang mits dat doorgaat. Ik heb nog niet gehoord dat ze sluiten dus ga er vanuit dat ik morgen gewoon opgehaald ga worden. De rest van de week is de agenda helemaal leeg!!
Ik hoop dat wij allemaal virusvrij blijven en het binnenkort Lente gaat worden, zodat we naar buiten kunnen en genieten van de zon. Ik denk dat dat nog het beste medicijn is tegen dat stomme virus. Voor nu allemaal goed opletten en gewoon je gezonde verstand gebruiken, dat is het belangrijkste denk ik.

...
Aanklikken voor grotere afbeelding.


Zondag 8 Maart 2020:

De eerste week van maart zit er alweer op. Zoals gewoon ben ik maandag naar de dagopvang geweest. Deze keer weinig gedaan; geholpen met aardappelen schillen voor de warme maaltijd, de krant gelezen, een uurtje fysiotherapie en toen ik daarvan terug kwam waren ze aan het sjoelen. Daar heb ik ook nog aan mee gedaan totdat de taxi's ons op kwamen halen.

Thuis ben ik wel lekker aan het knutselen. Ik ben nu bezig met vilt naaien en borduren, daar kan je leuke dingen mee maken. Ik heb ook handdoeken geborduurd voor baby's die pas geboren zijn, als cadeautje. De papa's en mama's waren er heel blij mee. En zo ben ik lekker bezig op de dagen dat ik niets te doen heb zoals dinsdag en woensdag.

Donderdag had ik een drukke dag. 'S ochtends eerst de thuiszorg, bijna direct daarna de kapper en die was net weg, toen stond er bezoek voor de deur.
'S middags moest ik naar de tandarts en dan denk je het is maart dus dan is het vast mooi weer, zodat ik zelfstandig erheen kan. Het is iets van 3 km verderop.
Nou niet dus, het regende weer eens die middag, zoals bijna elke dag.
Ik heb zo'n hekel om naar zo'n soort afspraak met de deeltaxi te gaan. Je weet nooit hoe laat ze komen en hoe lang je onderweg bent. Ze hebben een half uur speling (kwartier voor en kwartier na mogen ze komen) Tevens moet er minimaal een uur tussen het brengen en ophalen zitten.
Uiteindelijk heb ik toch maar besloten om er met de taxi naartoe te gaan, zodat ik in elk geval droog aan zou komen. De terugweg heb ik met de electrische rolstoel zelf gereden. Om nat thuis te komen is niet zo erg.
Ik moest om 3 uur bij de tandarts zijn en had de taxi om half 3 besteld, die kwam al om 2 uur, veel te vroeg dus en ik was dan ook ruim op tijd bij de tandarts.
Daar een tijd moeten wachten maar ik werd wel 10 minuutjes voor mijn afspraaktijd geholpen. Alles was goed, dus ik was zo klaar.
Op de terugweg had ik geluk. Er vielen wel wat spettertjes maar ik ben er amper nat van geworden. Pas toen ik hier voor de poort stond, begon het harder te regenen. Het was tijdens mijn ritje van 20-25 minuten mooi redelijk droog gebleven, dat was geluk hebben want de rest van de middag waren het weer flinke regenbuien.

Vrijdag werd ik om half 8 al wakker gebeld door de bloedprikster. Ik had haar zo vroeg niet verwacht want ik hoefde niet nuchter geprikt te worden.
En er gebeurde zowaar een wonder, het prikken lukte in 1x keer op mijn hand. Deze prikster mag vaker komen.
Er is geprikt op de lever, schildklier, reuma-jicht en bloedarmoede. Ik verwacht dat de uitslagen goed zullen zijn, toch zeker van de bloedarmoede zo 2 weken na het ijzerinfuus.
Morgen zal ik de uitslagen krijgen verwacht ik.

Gisteren ben ik met mijn nichtje wezen lunchen hier in het winkelcentrum, dat was gezellig. Samen weer even bij kunnen praten terwijl we lekker aan het eten waren.

Wat mijn buikwond betreft zijn we niet echt tevreden. Er zit een geelgroene laag op en het verband is elke ochtend erg vies en ruikt.
Ik denk dat we ander wondmateriaal moeten gaan gebruiken wat we nu hebben is niet fijn spul. Dinsdag moet ik weer op controle, ben benieuwd wat ze er van zeggen.
Verder lijk ik een rustige week tegemoet te gaan. Morgen naar de dagopvang en dinsdag naar het ziekenhuis. Verder de hele week geen afspraken.


Zondag 1 Maart 2020:

En dan is het Maart, de Lente maand. Van mij mag de Lente komen hoor! De regen en het binnen zitten heeft lang genoeg geduurd.
Ik wil wel weer eens lekker naar buiten, op toer of op stap. Na Lourdes in oktober ben ik nergens meer geweest dan in ziekenhuizen en hier in het centrum wat rond getuft. Het begint hoog tijd te worden om mijn horizon weer eens wat te verbreden!

De carnaval is ook weer voorbij. Maandag voor de dagopvang had ik mij een beetje verkleed met beenwarmers, strik in mijn haar en een grote tut om mijn nek. (helaas geen foto er van) De mensen vonden het wel leuk. Er was nog iemand die een boerenkiel had aangetrokken en 1 van de begeleiders had een carnavalsjurk aan, ik was dus niet de enige.
We hebben pannenkoeken gebakken en natuurlijk ook opgegeten. 'S middags hebben we een carnavalsquiz gespeeld. Ook heb ik 's middags een uurtje fysiotherapie gehad, dat ging lekker.

Dinsdag moest ik in alle vroegte al naar het ziekenhuis naar de wondverpleegkundige voor controle van de wond. Ze was niet zo tevreden. De wond is wat ontstoken en de wondzorg is weer aangepast. Er gaat nu een anders soort verband in Urgo Clean, kijken wat dit gaat doen. 10 maart moet ik weer bij de chirurg terug komen.
Op dit moment zie ik nog niet zoveel vooruitgang. Dit verband plakt vast in de wond en het is ook flink vies als ze het er uit halen. Misschien is dat wel goed, een teken dat het verband de viezigheid uit de wond trekt?
De 'tunnel' zit er ook nog steeds. De wondverpleeegkundige dacht dat deze nog maar 4 cm diep is maar thuis blijkt hij nog dieper te zijn. Hij gaat maar liefst 12 cm diep mijn buik in. Gelukkig komt er geen viezigheid uit, dat is dan weer positief.

Dinsdagmiddag ben ik buiten naar de optocht wezen kijken. Normaal is die op zondagmiddag maar vanwege het slechte weer, verzet naar dinsdag.
Het was gelukkig droog en daarom besloot ik om buiten te kijken. Ik had hem vanuit mijn huis ook kunnen zien vertrekken, maar dan zie je niet goed wat alles voorstelt. Buiten zie je dat beter. Het was een mooie optocht voor Etten-Leur. Niet te lang, na een half uur was alles voorbij. Dat kwam ook omdat ik bij het vertrek stond, dan vallen er nog geen gaten in de tocht.
Ik heb wel mijn CI af gedaan want het was zo'n herrie en de wind blies ook nog eens in mijn CI. Vandaar dat ik dacht ik doe dat lawaai af.
Zal je net zien dat er dan diverse mensen naar mij toe kwamen om iets te vertellen en te geven. Ik heb ze maar laten kletsen, ze hadden niet eens in de gaten dat ik niets hoorde denk ik. Ze zullen zelf ook wel last van de harde muziek hebben gehad. Soms wel handig om het geluid uit te kunnen zetten.

Over de rest van de week valt weinig te vertellen. Ik heb de afgelopen dagen niets gedaan. Thuis wat zitten lezen, tv kijken, borduren, boodschappen gedaan, middagdutjes, nogal saai dus.
Ik heb nog wel een leuke foto waarop te zien dat er op mijn buik soms mooie kunstwerken gemaakt worden door de thuiszorg


Zondag 23 Februari 2020:

Hier ben ik weer vanuit een nat en winderig 'Stijlorenrijk' waar de carnavalsoptocht vandaag ook is afgelast. Jammer voor alle bouwers en mensen die er alle energie in hebben gestoken. Waarschijnlijk gaan ze de optocht dinsdag nog rijden. Wat mijzelf betreft maakt het niet zoveel uit want ik doe toch niets aan carnaval, al vind ik optocht kijken altijd wel leuk. Ik heb wel de regionale carnavalszender Baronie TV aan staan, dus via tv krijg ik van alles mee. Gisteren mijn broer op tv gezien, hij is Prins in Baviaonenland (Bavel). Dat is dan wel weer leuk om het via de tv mee te krijgen.

Dan mijn 'weekoverzicht' te beginnen bij de maandag. Toen ben ik weer naar de dagopvang geweest, het was best leuk. Ik heb stroopwafelcake gebakken en carnavalsmaskers gemaakt. Met de oudjes de 'Toren van Pisa' mee gespeeld. Ook weer fysiotherapie gehad en dat ging weer goed.

De thuiszorg was maandag minder tevreden over mijn buikwond. Ze had een collega mee genomen om mee te laten kijken, die vertrouwde de wond ook niet. Het is alsof er pukkeltjes op het wondbed staan. Ze hebben er foto's van gemaakt en naar de wondverpleegkundige in het ziekenhuis gemaild. Deze had terug gemaild dat zij op de foto niets geks kan ontdekken. Dat is het nadeel van foto's, je ziet het niet zo duidelijk als in het echt.
We hebben het maar zo gelaten en a.s. dinsdag moet ik toch weer op controle, dan kunnen ze het met eigen ogen zien.

Dinsdag heb ik weinig gedaan. Ik kreeg die dag wel bericht van de internist dat mijn bloedwaarden van HB en ijzer veel te laag zijn en hij voor mij een ijzerinfuus had geregeld. Ik had de mail amper gelezen en toen kreeg ik al een berichtje van de begeleiding dat het ziekenhuis had gebeld dat ik woensdag voor het ijzerinfuus kon komen.
Maar woensdag had ik al een drukke dag, dus terug gebeld naar het ziekenhuis en is het verschoven naar donderdag.

Woensdagochtend moest ik eerst naar de pedicure om mijn voetjes weer lekker te laten verwennen.
Woensdagmiddag kwam de taxi om half 2 om mij naar de oogkliniek te brengen. Eerst had ik een afspraak bij de lensspecialist. Hij heeft mijn lens en oog bekeken en kwam tot de conclusie dat ik een nieuwe lens nodig heb. Deze sturen ze met de post op zodat ik er niet speciaal voor terug moet komen.
Daarna had ik een afspraak bij de oogarts. Eerst krijg je dan de oogtesten en allerlei druppeltjes in je ogen om van alles te meten en de pupillen groter te maken.
Daarna naar de wachtkamer van de oogarts waar het flink druk was en hij meer dan een uur uitloop had.
Volgens de metingen zou mijn oogsterkte aangepast moeten worden, een nieuwe bril dus. Maar ik twijfel daar aan. Mijn oog is zo lastig op te meten omdat het in een kleine ruimte, heel anders kijken is dan in een grote ruimte of buiten. Als ik in mijn rolstoel over de gang rijdt, dan staat mijn oog al niet stil en zwiebert alles, waardoor ik niet helder kan kijken. Maar dat komt door het gemis aan evenwichtsorganen waardoor mijn oog niet weet wat er gebeurd en dus achterloopt op de feiten.
De oogarts wist het ook niet. De enige manier om er achter te komen of een andere sterkte beter of slechter is, is om het uit te proberen. Dan kost het dus een nieuwe bril.
Ik moet er nog eens over nadenken en binnenkort misschien langs mijn opticien om hem advies te vragen. Lastig probleem die ogen van mij.
Dat was een middagje oogkliniek, om half 6 was ik pas weer thuis.

Donderdag moest ik mij om half 10 melden voor de dagopname voor het ijzerinfuus. Dat werd weer een heel avontuur want er moest een infuus geprikt worden en zoals jullie inmiddels weten, is dat vaak een drama bij mij. De verpleegkundige zei zo van: "Nu gaan we even het infuus prikken en dan kan het aangesloten worden en inlopen." Nou dat 'even' duurde uiteindelijk 2 uur!
Eerst deed de verpleegkundige een poging maar zij zag al snel dat het onbegonnen werk was. Dus een collega gebeld en zij heeft na lang zoeken een poging op mijn hand gedaan, die mislukte. Toen werd besloten om mij naar de OK te brengen naar de recovery. Daar lukte het de 4e prikker om het infuus er in te krijgen.
Inmiddels was ik toen dik 2 uur verder. De mensen die voor een operatie werden binnen gebracht, hadden voorrang waardoor ik steeds even moest wachten. Om 11:45u was ik eindelijk terug op de afdeling en kon het infuus aangesloten worden.
Omdat het infuus in een dunne ader zat, moesten ze het langzaam in laten lopen. Gelukkig ging dat verder allemaal zonder problemen.
Toen ik weer naar huis mocht heeft de verpleegkundige de taxi gebeld en ben ik daar beneden op gaan wachten. Een uur later was de taxi er nog niet en dat vertrouwde ik niet. Daarom een gastvrouw gevraagd of zij nog eens naar de taxi wilde bellen. Wat denk je...... ze waren mij vergeten. Er zou een taxi komen maar dat kon even duren omdat het druk was. Een uur later werd ik opgehaald, dus ook 2 uur kwijt geweest met wachten op de taxi. Bij mij loopt ook altijd alles anders dan normaal.

Vrijdag heb ik niets gedaan maar veel geslapen. Ik was zo ontzettend moe. Een bijwerking van het infuus denk ik. Het staat namelijk wel als een van de bijwerkingen in de bijsluiter.
Je zou denken dat het ijzer rechtstreeks in de bloedbaan komt en meteen zou werken. Zo werkt het echter niet. Meestal heeft het 2 weken nodig voor ik er iets van merk.
Vrijdag had ik echt nergens fut voor, dus ben ik lekker in bed gekropen en toegegeven aan de moeheid.
Gisteren was het ook nog niet zoveel. Vandaag heb ik gelukkig weer wat meer energie.
Komende week heb ik weinig plannen. Morgen naar de dagopvang en dinsdag op controle in het ziekenhuis. Verder maar zien wat de week gaat brengen.


Zondag 16 Februari 2020:

Afgelopen maandag ben ik voor het eerst weer naar de dagopvang geweest. Ik was er dik 3 maanden niet geweest en de mensen waren blij mij weer te zien.
Dat doet dan wel deugd dat ze mij toch gemist hebben. 'S middags heb ik ook weer fysiotherapie gehad. We zijn langzaam opgestart en dat is goed gegaan.
Ik kijk al uit naar vooral de fysiotherapie morgen. Het gevoel hebben dat ik iets aan mijn conditie kan doen, vind ik heel fijn.
Ook al zijn het nog maar kleine oefeningen, het is beter dan niets doen.

Woensdag ben ik op controle geweest bij Dr. Veen en de wondverpleegkundige. Uit het abbces/tunnel komt gelukkig geen viezigheid meer maar we moeten het wel goed blijven spoelen. Verder heb ik rond de wondranden van de grote wond een schimmelinfectie. Dat komt door het wondvocht waar enzymen in zitten, die dit veroorzaken. Zo vertelde de wondverpleegkundige. Ik heb daar zalf voor gekregen.
Vanochtend was de thuiszorg niet helemaal tevreden over de wond. Het wondbed is sinds gisteren bobbelig en daarvoor was het mooi glad. Ook zijn de wondranden roder ondanks de zalf die we nu smeren. En ze had het over geel beslag (ik kan cake bakken in mijn buik denk
Ze wil morgen een collega mee laten kijken. Ik ben in elk geval niet koortsig of ziek en heb ook niet meer pijn dan anders.
Maar even afwachten hoe dat afloopt anders moeten we weer contact opnemen met het ziekenhuis.

Ik was woensdag lekker vroeg klaar in het ziekenhuis en wilde voor ik naar huis ging even bij mijn broer langs, die in het ziekenhuis ligt.
Toen ze dat hoorde vond de dokter en wondverpleegkundige het niet verstandig dat ik dat zou doen. Mijn broer is ernstig ziek en heel vatbaar en ik met mijn open wond en beiden infecties. Dat hadden ze liever niet. Daar baalde ik wel van. Dan ben je in het ziekenhuis, dichtbij je broer en mag je er niet naar toe

Ik was hierdoor wel ruim op tijd thuis om met mijn Lourdesvrienden Rianne en Marieke te gaan lunchen en dat was dan weer wel leuk.
Ik werd ook nog eens verwend met prachtige tulpen en van Marieke kreeg ik nog een steen met daarop een tekening van Maria, die zij zelf gemaakt had.
De lunch was ook lekker, we zijn bij de tostibar Dubbel & Dwars geweest. Heerlijk gegeten en gezellig bij gekletst.

Afgelopen dagen heb ik weinig gedaan. Wel elke dag eventjes buiten geweest om een klein rondje door het centrum te rijden. Het viel soms tegen. Achter glas ziet het er buiten mooi uit en dan kom ik buiten en blijkt het toch een stuk kouder te zijn dan ik dacht. Maar ik ben dan toch even buiten geweest.
Gistermiddag ben ik naar het 'koffiemoment' op het nieuwe kantoor geweest. Op dinsdagavond en zaterdagmiddag hebben we een uurtje koffie/thee drinken voor alleen onze clienten. Het viel erg tegen. We waren met z'n vieren en 1 begeleidster, dus geen grote groep. Toch kon ik niets volgen van de gesprekken. De begeleidster stelde soms vragen aan mij, om mij in het gesprek te betrekken. Ik kon haar alleen zo slecht verstaan dat ik steeds om herhaling moest vragen. Dat vind ik zo vervelend en heb dan het gevoel 'nu val ik door de mand'. Als ik niets zeg en doe alsof ik luister, heeft niemand iets in de gaten. Maar ja gaan ze mij vragen stellen, dan moet ik een antwoord geven en dus weten wat de vraag is. Als ik dan 4-5x moet vragen 'wat zeg je?' dan 'schaam' ik mij. Stom natuurlijk maar zo werkt het.
De begeleidster heeft later nog met mij erover gesproken, dat zij het goed bedoelde en mij erbij wilde betrekken. Dat zij verrast was dat ik zo slecht hoorde.
Tja 1 op 1 merk je niet zo snel dat ik slecht hoor maar in een groepje dus wel. Aan de andere kant ook weleens goed dat ze dit mee maken en een andere Conny zien. Vaak heb ik het gevoel dat mensen mij overschatten qua horen en zien en dat klopt ook wel. Ook wel mijn eigen schuld natuurlijk omdat ik zelf het spelletje mee speel. Het blijft wel moeilijk en frustrerend als ik er weer tegenaan loop. De CI blijft een hulpmiddel en geen wondermidddel wat mij van doof helemaal horend maakt.


Aanklikken voor grotere afbeelding.


Zondag 9 Februari 2020:

Het is hier weer raak hoor met mijn buik . Ik had hier niet geschreven dat ik last had van pijn rechts in mijn buik.
Er was ook niets te zien en met de wond ging het goed, daar was iedereen tevreden over. Ik wist zelf ook niet waar de pijn vandaan kwam, dacht spierpijn.
Maar de pijn nam toe en vorige week had ik 's avonds steeds verhoging. Nog steeds was er niets te zien en ook de thuiszorg zag niets.
De wondverpleegkundigen in het ziekenhuis hadden vorige week ook niets opgemerkt en waren heel tevreden. Dat vertelde ik maandagochtend aan de thuiszorg en hoe ze op het idee kwam weet ik niet, ze besloot met een katheter in de hoek van de wond te kijken.
Daar bleek een opening te zitten en heel de katheter verdween er in. Toen ze de katheter eruit haalde kwam er een hoop viezigheid/pus mee, dat was dus de oorzaak.
Na de verzorging heeft zij meteen het ziekenhuis gebeld en 's middags werden we terug gebeld dat ik dinsdag na de neuroloog meteen door moest naar de chirurgie.

Dinsdag in alle vroegte naar het ziekenhuis want ik moest om 08:45u al bij de neuroloog zijn. De neuroloog bevestigde de diagnose van de huisarts.
Ik heb in mijn beide benen meralgia paresthetica. In normale bewoording; er zit in beide benen de zenuw bekneld die voor het gevoel aan de zijkant/buitenkant van het bovenbeen zorgt.
Er is niet zoveel aan te doen. Ik heb al medicatie tegen zenuwpijn, die had de huisarts opgehoogd. Daarmee zijn de pijnprikkels wat minder.
Mocht de pijn weer erger worden dan is er een mogelijkheid dat ze op de pijnpoli een spuit zetten om de zenuw uit te schakelen. Dat ga ik nu nog niet doen.
Ook over het trillen/schudden van mijn hoofd gehad. Hij zag het tijdens het consult ook dat mijn hoofd soms trilt. Zelf denk ik dat het met het gemis van mijn evenwichtsorganen te maken heeft en ook met mijn oogproblemen waardoor ik mijn hoofd meer in moet spannen. Dat kon hij niet bevestigen nog ontkennen. Ik heb nu weer een mooie stempel in mijn medisch dossier met essentiele tremor van het hoofd. M.a.w. dat hij geen oorzaak er van weet,maar het kan geen kwaad.

Vanuit de neuroloog dus naar de chirurgie. Daar was het niet zo prettig. De chirurg ging met zijn vingers in mijn buik, de tunnel in. Ik voelde het kraken van binnen
Als afleiding ga ik dan heel veel praten en klets dan allerlei onzin uit, ik zou niet meer weten wat ik allemaal heb verteld
Het hielp wel wat Dr. Veen deed want het abces ontlastte zich en er kwam een hoop rommel uit mijn buik.
Het abces zit wel diep waardoor we het niet hebben kunnen zien en de tunnel er naartoe is maar liefst 12 cm diep!
Nu moet de thuiszorg weer 2x per dag de tunnel komen spoelen, wond schoonmaken en verbinden.

Het is wel heel erg balen. 3 maanden lang is het goed gegaan en dan nu ineens weer zo'n stom abces wat alles in de war gooit.
Dit houdt de wondgenezing ook weer tegen want de rommel die uit de tunnel komt, stroomt de grote buikwond in en dat is niet gunstig natuurlijk.
Mocht een huidtransplantatie nodig zijn, dan gaat dat nu ook niet. Ze kunnen moeilijk de ene kant van de wond dicht maken terwijl de andere kant open is en steeds gespoeld moet worden. Dan kan het huidtransplantaat ook niet goed genezen. Dus een flinke tegenvaller dit. En gewoon al het feit dat er dus toch nog abcessen kunnen ontstaan in die buik van mij. Terwijl we dachten dat de oplossing gevonden was.

Dinsdagmiddag moest ik ook nog naar de huisarts voor de diabetescontrole. De suiker en cholesterol was gelukkig prima. Alleen is mijn HB weer flink laag en het Kalium is te hoog. En de nierfunctie te laag, maar dat is algemeen bekend dat mijn nier het niet goed doet.
De huisarts wilde ijzertabletten geven maar die heb ik niet graag ivm de darmproblemen die ik er van krijg. Ik heb in september pas een ijzerinfuus gehad, zij denkt niet dat ik dat nu alweer krijg. Toch heb ik de internist er over gemaild. Deze wilde nog wat extra bloeduitslagen en in overleg met de huisarts ben ik vrijdag opnieuw geprikt.
De internist dacht dat het lage HB van de infectie en wond kan komen en dan helpt een ijzerinfuus niet. Maar ik zag al bij de nieuwe uitslagen dat mijn ijzergehalte ook heel erg laag is. Waar dat ijzer allemaal is gebleven?? Vorige keer heb ik 2 jaar gedaan met het ijzerinfuus.
Ik heb de internist de nieuwe uitslagen door gemaild, nu afwachten wat hij er van zegt en wil doen.

Verder heb ik niet veel gedaan want met al dit gedoe was ik helemaal niet lekker. Erg moe en steeds misselijk. Donderdag heb ik zelfs de hele dag geslapen.
Vrijdagavond ben ik even naar de buurtborrel geweest op ons nieuwe kantoor. Het was heel erg druk, bijna alle mensen uit de flat waren er.
Het was er net een kippenhok en mijn hoofd werd er helemaal dol van, al die herrie. Ik ben er niet zo lang geweest, ze hebben mijn gezicht in elk geval even gezien.
Woensdag moet ik weer naar de chirurg voor controle van de wond. Ik hoop dat het dan beter gaat en ook dat ik op tijd thuis ben zodat mijn afspraak met 2 vriendinnen om te gaan lunchen, door kan gaan. Dat zou een leuke afleiding zijn.


Zondag 2 Februari 2020:

We hebben januari achter ons gelaten, weg is die lange, saaie maand. Nu kijken wat februari gaat brengen, hopelijk goede dingen.
We gaan hier in Brabant in elk geval richting het Carnavalfeest, een leutige afwisseling. De dagen worden langzaam aan weer langer.
Januari is dit jaar wel een goede maand geweest. De afgelopen 3 jaar denk ik, lag ik steeds in het ziekenhuis en daar heb ik nu niet in gelegen.
Dat is al heel wat! En de wond is goed aan het genezen waardoor ik zelfs de pomp kwijt ben. Wat dat betreft waren het best goede berichten in januari.
Neemt niet weg dat ik het nog steeds een lange, saaie maand blijf vinden.

Echt winter is het nog niet geweest. Zondagmiddag scheen de zon zo lekker, dat ik besloot om even met de rolstoel naar buiten te gaan.
Ik was naar Kloostergaard gereden. Daar heb je een Lourdesgrotje, een dierenparkje en een mooie tuin/park. Daar was het nu nog wel kaal, maar in de zomer als alles groen is, is het er heel mooi. Het hoort bij het oude nonnenklooster dat er ooit gestaan heeft. Er staat nog steeds een gedeelte van het klooster maar veel nonnen wonen er niet meer.
Het was heerlijk om zo even buiten te zijn. Wel werd het een stuk frisser toen de zon een poosje achter de wolken verdween. Toen had ik het echt even koud. 1 zonnestraal maakt nog geen zomer! Maar ja beter die ene zonnestraal dan de nattigheid die er vandaag weer valt.

Woensdagmiddag scheen de zon ook en leek het achter glas ook mooi weer. Dus ik weer naar buiten al ben ik daar maar heel kort geweest. Er stond een stevige koude wind, veel te koud om doorheen te rijden dus mijn rondje werd heel klein en ik ben zo snel mogelijk omgedraaid naar huis.

Donderdagmiddag ben ik naar het ziekenhuis geweest naar de wondverpleegkundige. Ze was nog steeds tevreden over de wond, ook zonder pomp gaat het goed.
Alleen blijft het verband niet goed in de wond liggen. Door de zwaartekracht (vocht wat het opneemt) zakt het naar beneden, de wond uit.
Om een hele dag plat te blijven liggen is geen optie. We hebben een contructie bedacht waarbij we het verband eerst fixeren met tegaderm. Daarna absorberend verband er op en dan weer alles vastplakken met tegaderm. Helaas werkt deze constructie ook niet om het verband op zijn plaats te houden.
Woensdag moet ik weer terug, dan ook bij Dr. Veen, afwachten of er andere constructies te bedenken zijn.

Dinsdag is een drukke dag. Dan moet ik in alle vroegte al naar de neuroloog voor de tintelingen en prikkelingen in mijn bovenbenen. Eindelijk na 3 maanden wachten. Eerst moet ik bij de doktersassistente zijn, die zal de bloeddruk etc wel meten verwacht ik. Daarna moet ik bij de neuroloog komen. Ik ben benieuwd wat er uit gaat komen en vooral of er iets aan gedaan kan worden. Ik vrees van niet, maar wie weet?

Dinsdagmiddag moet ik ook naar de diabetesverpleegkundige en de huisarts. Tussendoor moet ik de thuiszorg nog laten weten dat ik thuis ben, dan kunnen die de wondzorg komen doen. Ik ga mij die dag vast niet vervelen.

Maandagmiddag heb ik een bijeenkomst van de medioren van de Zonnebloem. De bedoeling is om te inventariseren wat iedereen graag wil en een soort jaaragenda te maken.
Dinsdag dus ziekenhuis en huisarts. Woensdag Dr. Veen en woensdagmiddag gaan we voor het eerst samen koken en eten met onze groep clienten. Sinds 1 januari hebben we een nieuw kantoor en dat is een groot appartement. We hebben nu dus de ruimte om gezamenlijke dingen te organiseren. Zo was er gistermiddag een koffiemoment. Dan kunnen we een uurtje samen iets gaan drinken op kantoor, niets verplicht maar gewoon voor de gezelligheid. Ze willen ook spelletjesmiddagen of avonden gaan organiseren en er zijn nog meer plannen. Zo staat er voor vrijdag een buurtborrel gepland. Dan kunnen alle mensen uit onze flat kennis komen maken en het nieuwe kantoor bezichtigen.

Ik ben ook nog aan het nadenken geweest over de vakantie. Ik wilde in oktober naar Lourdes gaan maar daarna hoorde ik dat er eind oktober een speciale reis naar Santiago de Compostella komt. Afgelopen jaar hebben ze die reis voor het eerst gemaakt maar toe kon ik niet mee. Het lijkt mij een gave reis.
Ze gaan dan namelijk met rolstoelen de laatste 100 km van de Camino rollen/wandelen. Elke dag iets van 15 km. Er gaan met iedere rolstoeler 3 duwers mee, die elkaar af kunnen wisselen, want het zal best zwaar zijn dat duwen. De ekektrische rolstoel mag niet mee. Stel dat de accu uitvalt dan is de stoel niet meer te duwen, dus ik moet met de duwrolstoel. En ik heb begrepen dat ik zelf 3 sterkte duwers moet zoeken die met mij mee willen om te duwen. De reis heet dan ook "I will push you" . Ik heb ook begrepen dat de duwers voor half geld of zo mee gaan. Maar dat moet ik allemaal nog precies navragen. Deze reis zou eind oktober zijn, bevestiging heb ik nog niet dus het is nog pril.
Maar als het doorgaat dan zou ik graag mee willen. Dan wil ik de 1e week van mei met de Lance bus naar Lourdes gaan en dan in oktobber deze reis. Nog even afwachten of het allemaal kan en doorgaat......dromen erover kan in elk geval al wel


Aanklikken voor grotere afbeelding.


Zondag 26 Januari 2020:

Laat ik eens met het goede nieuws beginnen.........ik ben namelijk de pomp kwijt hiephiephoera!!!!!!
Woensdag was Dr. Veen zo tevreden met de wond dat hij besloot dat de pomp er af mocht. We gaan nu 'moeder natuur' het werk laten doen.
Hij wil 4-6 weken aankijken hoe de wond zich verder ontwikkelt. Wil het toch niet lukken met dichtgroeien dan komt er toch een huidtransplantatie. Daarbij halen ze een stuk huid van mijn bovenbeen en dat komt dan in de wond. Maar eerst gaan we afwachten of het zo gaat dicht groeien.
Het is nog best een flinke jaap hoor. De wond is nu 30 cm breed, 7.5 cm hoog en 1 cm diep. 'Moeder natuur' moet dus hard aan het werk.
Ik ben zo blij dat ik van de pomp verlost ben. Niet meer vast zitten aan slangen of aan een stopcontact. Mijn nek niet meer kunnen breken over de slangen.
Ik voel me ineens zo vrij zonder pomp, heerlijk!!

Wat wel een beetje tegenviel is dat ik dus woensdag het gevoel had van: 'yeah, nu ben ik vrij en kan ik doen wat ik wil, op stap gaan.'
Maar donderdag nadat de thuiszorg was geweest, viel dat gevoel nogal tegen. Ik ben dan wel vrij maar ja buiten is het koud, mistig of nat. Dus lekker gaan toeren zit er nog niet in. En waar kan ik verder naartoe? Als ik met de taxi ergens heen zou willen heb ik hulp nodig, dan moet er iemand mee. Helaas heb ik geen maatje/vrijwilliger meer. Lian is er na Lourdes mee gestopt.
Dat viel me tegen en ik ben even een middagje wat down geweest. Vrijdag dacht ik, nu moet ik het anders aanpakken. Ik ben weer gaan knutselen om de dag beter door te komen. Dat is beter dan down te gaan zitten zijn. Ik wacht nu wel vol smart op het voorjaar, weer wat warmere temperaturen om lekker naar buiten te kunnen.

In mijn huis is het inmiddels flink voorjaar. Woensdagmiddag had ik Lourdesvrienden op bezoek en ik kreeg van beiden een mand met bloembollen.
Vorige week had ik zelf ook al bloembollen gekocht. Sinds gisteren staan de bollen een beetje in bloei, hartstikke gezellig en mooi.
Het bezoek was heel gezellig, we hebben weer heel wat af gekletst, herinneringen opgehaald aan de Lourdesreizen enz.
Eind september hoop ik weer naar Lourdes te kunnen gaan, dan weer met de bus want dat vind ik veel fijner dan het vliegtuig.

Verder is er niet veel gebeurd afgelopen week. Oja het bloed prikken dinsdag. Dat ging best goed. Eerst in mijn ellebogen gezocht maar ik had al aangegeven dat het daar niet ging lukken. Ze kon beter meteen op mijn hand prikken. Gelukkig luisterde deze prikster naar mij en op mijn hand lukte het prikken in 1x.
Ik had eigenlijk afgelopen week naar de huisarts willen gaan, maar ze zat al vol. Er was een afspraak gepland voor 30 januari, maar toen ik terug kwam uit het ziekenhuis, bleek ik 30 januari bij de wondverpleegkundige een afspraak te hebben. Daarom maar weer naar de huisartspraktijk gemaild en nu is de afspraak verschoven naar 4 februari.

Komende week is weer vrij rustig. Alleen donderdag naar de wondverpleegkundige in het ziekenhuis en verder is de agenda nog leeg.
Morgen komen ze nog van het ECW (Expertise centrum wondzorg) om de wondzorg af te sluiten. Nu de pomp er af is hoeven zij niet meer de wondzorg te doen en mag mijn eigen team van Thebe dat weer doen. Dat is ook erg fijn. Waarschijnlijk kan ik vanaf volgende week dan ook weer naar de dagopvang, als mijn eigen team op de maandag weer vroeg kan komen. Stap voor stap komt zo hopelijk mijn oude leventje weer terug


Zondag 19 Januari 2020:

Het is een rustige week geweest, weinig gebeurd. Gelukkig ook geen pechdagen meer gehad, dus dat is al heel wat.
Soms had ik een dag waarop ik met het wakker worden dacht: "hoe kom ik deze dag door?" En dan gebeurde er onverwachts van alles.
Dinsdag was zo'n dag. Eerst kwam de thuiszorg met 2 man sterk, die waren nog met mij bezig toen de huishoudelijke hulp kwam.
Aan het eind van de ochtend kwam zoals altijd, Hans even binnen vallen. 'S middags ging de bel en stond er onverwachts bezoek voor de deur.
Tegen 3 uur ging het bezoek weer en zij was nog niet weg of Hans belde alweer aan. Ik ben samen met Hans nog even naar het winkelcentrum geweest.
Dina was dinsdag jarig en ik wilde iets gaan kopen voor haar want de andere dag zou ik naar haar toe gaan.
Het zijn bloembollen geworden en ook voor mezelf heb ik een leuke mand met narcissen gekocht, je moet jezelf verwennen als een ander het niet doet toch!
Daarna nog iets gedronken bij de Hema. Ik had nog een cadeaukaart en bedacht dat we daarmee ook iets konden gaan drinken in het restaurant.
Dus zo heb ik mij dinsdag geen moment verveeld.

Woensdagochtend kreeg ik ook bezoek. Zij zou vroeg komen i.v.m. de thuiszorg maar wat denk je......kwam de thuiszorg ook vroeg.
Nou ja, was niet zo'n ramp. Nadat de thuiszorg weg was, hadden we nog voldoende tijd om bij te kletsen.
Woensdagmiddag had ik dus met Dina afgesproken om voor haar verjaardag op bezoek te komen. Daar ben ik met de deeltaxi naartoe gegaan.
Lang geleden dat ik daar gebruik van had gemaakt, het verliep gelukkig allemaal goed.
Bij Dina was het gezellig, veel gekletst samen en uiteindelijk kwamen we nog tijd te kort. Toen de taxi kwam, waren we nog niet uitgepraat.
Het was best fijn om er even uit geweest te zijn. Dus ook de woensdag ging snel voorbij.

Donderdag was het mooi weer en dus besloot ik om even lekker naar buiten te gaan met de elektrische rolstoel.
Ik ben naar Life & Garden geweest, even van het voorjaar genieten daar. Het was iets van 20 minuten rijden met de rolstoel.
De pomp had ik heel de ochtend aan de stroom laten liggen, zodat ik zeker wist dat deze voldoende was opgeladen om even weg te kunnen.
Hij kan dan zo'n 3 uurtjes zonder stroom.
Bij Life & Garden lekker rond gereden, van de bloemen genoten, wat gedronken en een potje met bolletjes blauwe druiven gekocht.
Deze bloemen hadden een speciale betekenis voor mijn ouders en ik heb het potje dan ook bij hun foto weg gezet.
Dus ik heb nu ook een beetje voorjaar in mijn huis met de narcissen en blauwe druifjes. Ze moeten nog uitkomen, het mooiste komt dus nog.

Afgelopen dagen heb ik niets bijzonders gedaan. De ochtend gaat meestal wel snel voorbij. Ik kom niet zo vroeg uit bed en de thuiszorg komt halverwege de ochtend.
Hans komt meestal aan het eind van de ochtend even langs. De middag duurt het langst, dan moet ik mij op de een of andere manier zien bezig te houden.
Dat gaat de ene dag beter dan de andere dag. 'S avonds tv kijken en de begeleiding komt dan ook altijd even een praatje maken.
Er komen momenteel best veel leuke programma's die ik volg, daar bof ik nu mee.

Komende week staat er iets meer op de agenda. Dinsdag komen ze in alle vroegte bloed prikken i.v.m. de diabetes. Vanaf 07:00u kunnen ze al komen.
En dan maar hopen dat het prikken lukt want elke keer als ze thuis komen prikken, willen mijn aderen niet mee werken. Die zijn zo vroeg nog niet wakker
Dus ik ben benieuwd hoe dat dinsdag zal gaan. Ik hoop op een prikster die het zomaar niet opgeeft.
Woensdag moet ik weer naar Dr. Veen en de wondverpleegkundige Maaike voor controle van de wond. Ik ben benieuwd of hij nog steeds tevreden is en de huidtransplantatie niet nodig acht. Het gaat nog steeds goed met de wond. Een wonder eigenlijk gezien alle ellende van afgelopen 3 jaar. Wel ontzettend fijn!
Dan zal ik eind van de week ook nog naar de huisarts moeten voor de bloeduitslagen en controle voor de diabetes. Ik moet zowel bij de huisarts als diabetesverpleegkundige zijn, dus het zou handig zijn als ik er zelf heen kan, maar het moet dan wel kunnen. Als het mooi weer is dan kan ik met de rolstoel wel erheen rijden maar als het regent dan vraag ik maar een huisbezoek denk ik.


Zondag 12 Januari 2020:

We zitten weer in de saaie januarimaand, ik heb een hekel aan deze maand. Na het gezellige december komt er een maand waarin niets te beleven is. Het weer is somber, nat en het is nog lang donker. Van mij mogen ze januari overslaan en meteen aan februari beginnen, dan komt de carnaval en daarna maart met het voorjaar, langer licht en mooier weer.
Helaas ben ik bang dat het zomaar niet zal lukken om ons jaar zomaar 11 maanden te geven i.p.v. 12, dus we zullen januari toch door moeten komen.

Maandag en dinsdag heb ik zelf in etappes mijn kerstspullen opgeruimd, de begeleiding heeft alle spulletjes later naar de kelder gebracht. Daar kan het weer staan tot begin december. Het huis is nu weer zo kaal en ongezellig, zonder de kerstboom, lichtjes en alle kerstspullen. Ik moet het weer op een andere manier gezellig zien te maken. Echt leeg is het hier eigenlijk ook weer niet maar vergeleken met de kerstspullen erbij natuurlijk wel. Ik denk dat ik van de week maar eens wat voorjaar in huis ga halen. De bloembollen zijn er weer zag ik gisteren. Je moet het zelf gezellig maken, dat komt wel goed.

Woensdag ben ik naar het ziekenhuis geweest en goed nieuws gekregen. Dr. Veen (chirurg) was heel tevreden over de voortgang van de wond. De wond ziet er rustig uit en is al een stuk kleiner aan het worden. De dokter denkt nu dat een huidtransplantatie misschien toch niet nodig is!!!
Dat zou niet verkeerd zijn want een nieuwe operatie en vooral narcose is voor mijn lichaam ook niet goed, vind hij......en ik ook!
Helaas ben ik nog niet van de pomp af. Ik zit er nog wel 3-4 weken aan vast denkt de wondverpleegkundige. Zonder pomp gaat de genezing slechter en duurt alles langer en is de transplantatie waarschijnlijk wel nodig. Tja, dan toch nog maar een aantal weken vast zitten aan de pomp als ik daarmee een operatie kan voorkomen.
Laten we het hopen dat het nu eens mee gaat zitten en de wond zelf dichtgroeit zonder operatie of complicaties. Duimen jullie weer mee?? Over 2 weken moet ik weer op controle komen, kijken hoe het er dan voor staat.

Vorige week vertelde ik over de combinatie pomp en Conny, dat dit eigenlijk niet zo'n goede match is. Dat ik nogal eens in de knoop lig met de slangen, of de pomp wil niet blijven staan waar ik wil......zoals de aanrecht. Dacht ik donderdag slim te doen en de pomp tijdens het koken op de grond te zetten, zodat hij niet van de aanrecht kon vallen. Wat denk je......rij ik met de rolstoel een klein stukje achteruit omdat ik iets moest pakken, rijd ik tegen de pomp aan. Geen paniek verder, pomp weer een beetje verschoven zodat ik iets meer ruimte had.
Later zag ik iets zwarts op de pomp zitten. Ik dacht iets gemorst te hebben met het eten, dus ga de pomp afpoetsen maar het wilde er maar niet afgaan. Heb ik de zaak nog eens wat beter onderzocht..... bleek er een deukje, ster en scheuren in het display van de pomp te zitten. De aanrijding met de rolstoel had hem dus geen goed gedaan
Er was niet meer te lezen wat er op het display stond maar de pomp werkte nog wel want het groene lampje knipperde en de wond was ook nog gewoon vacuüm. Het leek mij nog geen ramp en dacht we zien het morgen wel als de thuiszorg komt.

Er was s'nachts gelukkig verder niets gebeurd en de thuiszorg heeft vrijdagochtend na de wondzorg eerst naar de leverancier van de pomp gebeld. Daar kreeg hij te horen dat het via het ziekenhuis moest, dus het ziekenhuis gebeld. De wondverpleegkundige zou een nieuwe pomp bestellen. Een uurtje later kreeg ik een mail van Medireva dat de nieuwe pomp met de koerier dezelfde dag bezorgd zou worden. En rond 12 uur stond de koerier al voor de deur met de nieuwe pomp, dat was nog eens snel!!
Hij moest eigenlijk de kapotte pomp meteen mee terug nemen maar die zat nog aangesloten op mijn wond. Ondanks het kapotte display werkte hij nog wel, dus de thuiszorg had hem gewoon weer aangesloten. De koerier ging bellen naar de zaak en mocht beide pompen hier houden want hij mocht de pomp niet loskoppelen of aansluiten, dat moet door een verpleegkundige gedaan worden. Ik heb al een mailtje gestuurd dat de oude pomp opgehaald kan worden, ze zullen morgen misschien al wel komen.

Gisteren had ik een pechdag   Het begon al om 9 uur dat de pakketpost aanbelde, eer ik bij de deur was, was de postbode weer foetsie
Ik heb dat wel vaker en ook weleens een klacht erover ingediend bij PostNL. Als je beperkingen hebt en niet zo snel bij de deur kan zijn, dan mis je de post. Er werd toen gezegd dat de postbode in zijn recht staat want deze hoeft maar 1x aan te bellen, als er dan niemand opent doet mag hij een briefje achterlaten en weg gaan. Daarbij houden ze dus geen rekening met ouderen of mensen met een beperking. Stom toch!!

Het vervelende was dat het pakket van Medireva was met wondzorgspullen en dat ik die vandaag al nodig had. Zonder het pakket hadden we vandaag mijn wond niet kunnen verzorgen.
Ik wilde via de laptop chatten met PostNL om te vragen of er nog iets mogelijk was om het pakket alsnog te leveren. Zet ik de laptop aan........heeft dit rotding kuren
De muiscursor was nergens te bekennen en wat voor pogingen ik ook deed, ik kreeg hem maar niet terug. Zonder de cursor deed de laptop niets, ik kon niets aanklikken, ook niet met de toetsenbordknoppen. Op een gegeven moment had ik de cursor weer een beeld (hoe?? geen idee) het was maar eventjes en toen liep hij weer vast en verdween. Na dat een aantal keer mee gemaakt te hebben, de laptop een aantal keer opnieuw opgestart en ik weet niet wat nog meer, lukte het toch om de cursor weer erbij en werkend te hebben.

Tussen alle pogingen door, die niet wilde lukken, had ik de begeleiding een app gestuurd en die kwam naar mij toe. Ook zij kreeg de cursor niet aan de praat maar zij wilde wel voor mij naar PostNL bellen. Dat was ook nog een hele toer hoor want voor ze kon bellen, moest ze eerst een heleboel gegevens invoeren. Uiteindelijk kreeg ze een medewerkster aan de lijn en na alles uitgelegd te hebben zou zij proberen of de bezorger nog een keer langs kon komen met het pakket. Het was nog wel even afwachten of dit zou lukken. Gelukkig werd er 's middags aangebeld en was ik deze keer op tijd bij de deur en ja hoor.......de pakketbezorger. Pfffft wat een opluchting was dat!

Met de pech was het nog niet gedaan want ik had de cursor dan wel aan de praat maar toen ik een berichtje wilde typen, deed mijn toetsenbord vreemd. Als ik de 'd' intypte kwam er 'dede'te staan. Drukte op de 'o' kwam er 'oi'te staan, bij de 'i' ',i' enz. Ik kreeg steeds meer letters dan ik typte. Raar en hoe moest ik dat weer oplossen? Ik vergeet te vertellen dat er vrijdagavond een slok water op het toetsenbord was gevallen. Ik was een beetje bang dat hierdoor de boel kapot of in elk geval van slag was gegaan. Ik heb de föhn er nog opgezet in de hoop dat het nog wat vochtig was en ik het op die manier droog zou krijgen. Zoveel water was het nou ook weer niet, raar?
Ik kwam op het idee om dan maar systeemherstel uit te voeren. Terwijl de computer bezig was, ging ik boodschappen doen.

Tussen al dat geklooi door heb ik ook nog de thuiszorg moeten laten bellen om terug te komen. 'S ochtends met de wondverzorging was de nieuwe pomp aangesloten en normaal zie ik dan continu vocht door de slang naar de pomp stromen. Nu had ik al iets van 2 uurtjes niets geen vocht gezien, slang was nog kurkdroog en er zat ook niets in de opvangbak, dus ik vertrouwde het niet.
Ik vind het vervelend en zal ze zomaar niet extra laten komen maar het bleek toch goed geweest te zijn. Het sponsje van de pomp zat niet helemaal goed op het wondverband. Op de een of andere manier zoog de pomp wel vacuüm waardoor het leek alsof het werkte maar hij zoog inderdaad niets op.
Het zat de thuiszorg ook een beetje tegen bij het opnieuw verbinden, we hadden blijkbaar samen een pechdag. Afijn uiteindelijk kwam dat goed.

Pas na de wondverzorging kon ik om boodschappen en was de laptop dus bezig met systeemherstel. Het was toen al na 3 uur in de middag.
Het duurde tot een uur of 5 geloof ik toen de laptop eindelijk klaar was. Toen bleek dat ik het begaaid had want het systeemherstel had de laptop naar de begininstellingen of zo terug gebracht. Maar.........hij doet het wel weer!!
Waar ik van baal is dat ik nog met Windows Live Mail werkte, dat vond ik een makkelijk mailprogramma. Dat ben ik nu kwijt en ook alle mailadressen die daar in stonden. Ik heb nu het programma 'Mail' maar tot nu toe vind ik het nog niet handig. Afijn ik ben al lang blij dat het ding weer werkt en ik dus mijn blog kan typen.
Dadelijk nog proberen of het lukt om een FTP-programma te downloaden zodat ik de blog ook kan uploaden naar mijn website, zodat jullie mijn avonturen kunnen lezen.

Eigenlijk zou ik een soort website willen hebben die ik niet alleen vanaf mijn eigen laptop moet schrijven en uploaden maar iets wat al op internet staat en dat je via inloggen of zoiets alles kunt bewerken. Net zoals we bij facebook doen, zeg maar met mogelijkheid voor reacties etc. Zodat ik ook een blog kan schrijven vanuit het ziekenhuis, vakantie of als mijn laptop stuk is. Er zullen vast mogelijkheden zijn maar ik heb er geen verstand van. Ik kan alleen via mijn manier; in het kladblok met html-codes een site bouwen en die naar mijn smaak inrichten. Anders krijg je denk ik weer dat je een vaste lay-out hebt en alleen iets met de kleuren kunt veranderen. Iets om in de toekomst over na te denken en naar te zoeken.
Voor vandaag hebben jullie weer genoeg te lezen denk ik. Komende week heb ik helemaal niets, zelfs geen ziekenhuisbezoek........als ik dan maar stof heb voor een blog volgende week???


Zondag 5 Januari 2020:

Allereerst wens ik al mijn lezers een heel gelukkig, gezond, liefdevol en heel mooi 2020!
Wat vliegt de tijd toch. Ik weet nog dat ik eind jaren '90 dacht, dat we het jaar 2000 niet gingen halen. Gewoon omdat ik het zo'n raar getal vond en het helemaal niet vond klinken, het jaar 2000. Dan moet je nu zien, we zijn inmiddels weer 20 verder en in de afgelopen 20 jaar is er heel veel gebeurd. Toch zeker wat mezelf betreft.
Januari 2000 begon het gedonder met het moeten stoppen met mijn werk wat ik zo graag deed. Mei 2000 werd ik in Groningen aan mijn oren geopereerd. De verwachting was dat het daarna beter zou gaan met zowel gehoor als evenwicht. Mijn plan was om mij daarna terug te vechten naar de werkvloer en ze eens een 'poepie zou laten ruiken'.
Helaas ging die operatie helemaal fout door complicaties waardoor ik mijn gehoor, evenwicht en normaal zicht kwijt raakte. Een vreselijk drama maar aan de andere kant ook rust omdat ik niet meer kon vechten om terug aan het werk te gaan, die kans zat er niet meer in.
In 2001, 2002 en 2003 weer ooroperaties maar ook toen complicaties erbij met uiteindelijk gevolg dat ik aan beide oren volledig doof werd, beide evenwichtsorganen kwijt raakte, nog meer problemen met het zien kreeg.
'Gelukkig' kreeg ik bij de operatie in 2003 meteen een Cochleair Implantaat (CI) waarmee ik weer zou kunnen horen en dat slaagde gelukkig wel.

De jaren daarna ook van alles mee gemaakt. Eerst een revalidatietraject van een dik jaar om opnieuw te leren horen met de CI. Tegelijkertijd op eigen verzoek een revalidatie voor mijn verloren evenwicht, waar ze helaas niet veel vanaf wisten in het revalidatiecentrum. Door zelf door te blijven knokken en dingen die niet gingen, toch te blijven proberen, had ik mij redelijk terug geknokt. Zelfs zover dat ik in 2013 op de driewielfiets kon fietsen.
Helaas bleef er van alles mis gaan met mijn gezondheid. Tijdens de revalidaties kwamen ze er achter dat mijn schildklier niet werkte en die liet zich ook zomaar niet aanpassen aan de medicatie, dat heeft een hele poos geduurd.
In 2006 de nierkanker, die ik gelukkig positief ben door gekomen. Maar ook hierna gebeurde er van alles met mijn gezondheid, teveel om te benoemen. De afgelopen drie jaar vooral tobben met de buikwandabcessen. Afgelopen november is dit eindelijk rigoreus aangepakt en nu is het afwachten hoe dit verder gaat lopen.
De driewielfiets heb ik helaas van de hand moeten doen omdat fietsen er niet meer in zit. Door een kapotte achillespees kan ik de trappers niet meer weg trappen.

Nou wat een verhaal zeg, Ik was helemaal niet van plan dit te schrijven. Ik had nagedacht hoe ik moest beginnen en mijn plan was om jullie een mooi 2020 te wensen en daarna te melden dat ik weer met een hele nieuwe pagina ben begonnen, om deze weer vol te kunnen schrijven met mijn avonturen en dan het liefst weer leuke en mooie avonturen i.p.v. over artsen, ziekenhuizen, operaties etc.
En dan rolt er zomaar bovenstaand verhaal uit mijn vingers

Ik hoop in elk geval dat de leuke en mooie avonturen dit jaar weer gaan lukken. Al zal het de eerste tijd nog wel over de gezondheid gaan, en dan vooral de buik.
Op zich gaat het goed met de wond. Ze hebben afgelopen week een paar keer geprobeerd om de wondzorg 1 dag over te slaan. Dat ging met wat problemen want de 1e nacht waren de slangen van de pomp los gegaan. Ik kon die zelf wel weer aan elkaar vast maken en toen deed de pomp het weer. Maar het verband zat helemaal niet goed meer.
Ook bleken er op een 3-tal plekjes pus op de huid onder de tegaderm (soort plakplastic)te zitten.
Toch werd de wondzorg weer een dag overgeslagen maar vrijdag bleek er alweer een heel stuk huid met pus te zitten en bovendien vonden we de wond ruiken. Dus nu blijven we weer even dagelijks de wondzorg doen. Woensdag moet ik op controle en dan moet de dokter maar kijken en zeggen wat de bedoeling is. Ik heb geen zin in allerlei wondjes rondom de wond. Dan kan het genezingsproces niet verder en toch zeker de huidtransplantatie voorlopig ook niet.

Verder heb ik niet veel uitgespookt deze week hoor. Met oudjaar ben ik om 22:30u naar bed gegaan. Er kwam niets leuks op de tv en ik was moe. Bovendien had ik al heel de avond veel vuurwerk de lucht in zien gaan, dus dat was niet echt een reden meer om wakker te blijven. Ik ben dus lekker naar bed gegaan maar werd toevallig om 00:10u wakker en heb de gordijnen even open gedaan om te kijken wat er buiten te zien was. Daarna heb ik een tijdje vanuit bed naar het vuurwerk liggen kijken en nog wat appjes ontvangen en verstuurd. Dus toch een soort oud en nieuw gevoel gehad.

Met Nieuwjaarsdag vroeg mijn broer Kees of ik het leuk vond om naar hen te komen. Hij heeft mij met de auto opgehaald en later weer terug naar huis gebracht. Dat was toch wel fijn om er even uit geweest te zijn, een andere omgeving en wat kletsen samen. Ik miste wel Jan, hij was normaal gesproken ook altijd bij Kees op dit soort dagen.

Het was op Nieuwjaarsdag dat de slangen van de pomp los waren gegaan en alles niet goed meer zat. Om 1 uur kwam de thuiszorg maar zij mocht de wond alleen verbinden en niet de pomp aansluiten. Dat is een verpleegkundige handeling en 's avonds zou er een verpleegkundige komen om de pomp weer aan te sluiten.
Het kwam eigenlijk wel goed uit want zo kon ik zonder vast te zitten aan de pomp en slangen, naar Kees toe. Het voelt als een soort vrijheid om niet vast te zitten.
Af en toe raak ik helemaal in de knoop met de slangen en moet ik uit kijken dat ik mijn nek niet breek. Ook hebben ze vaak ruzie met de wielen van de rolstoel. En als de pomp aan de stroom moet, de accu gaat niet zo lang mee, dan lig ik ook nog vast aan het stopcontact. Met koken is de pomp al een paar keer van de aanrecht af komen donderen. Tot nu toe is alles wel heel gebleven. Ik zal het niet erg vinden als de dokter woensdag zegt dat de pomp er af mag.


Alle Blog-pagina's

Blogs 2020 | Blogs 2019 | Blogs 2018 | Blogs 2017 |
Blogs 2016 | Blogs 2015 | Blogs 2014 | Blogs 2013 | Blogs 2012 | Blogs 2011 | Blogs 2010 | Blogs 2009 | Blogs 2008 | Blogs 2007 |
Blogs 14-4-2006 t/m 30-12-2006 | Blogs 21-9-2005 t/m 26-3-2006 | Blogs 12-3-2005 t/m 18-9-2005 | Blogs 7-2-2004 t/m 10-2-2005

Inhoud Conny's Hoekje:

HOME | EVEN VOORSTELLEN | COCHLEAIRE IMPLANT | LOGBOEK | LOURDES | MIJN BOEK: 'VAN HOREND NAAR DOOF' | ISRAEL 2013|
TINNITUS | EEN WANKEL EVENWICHT | SCHILDKLIER | NIERKANKER | BAHA | ROME 2014 |
VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2014 | VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2007 | MIJN FACEBOOK | GASTENBOEK | CONTACT