Logboek

Zondag 29 November 2020:

Helaas hebben we maandag op de dagopvang geen truffels gemaakt, de stagiaire was ziek. Misschien dat we het morgen doen, als zij er weer is. Nu werd het weer een rummikub dag. Ik begin wel beter te worden in het spel want ik heb eindelijk 2x gewonnen terwijl ik anders steeds verloor. Nog even en ik kan mee doen aan het WK Rummikubben

Er was maandag weer veel prut uit mijn buik gekomen en op de dagopvang heb ik er ook wel last van gehad. Paar keer in de luie stoel liggen rusten daar.

Dinsdagochtend was ik toch zenuwachtig, ik ben wel 6x naar de wc geweest voor de taxi mij op kwam halen (10 uur). Ik was zo bang dat het abces toch verder open gemaakt moest worden. In het ziekenhuis aangekomen hoefde ik niet lang te wachten, ik werd bijna meteen binnen geroepen. Dat scheelde extra zenuwen. Toen het verband er af ging, bleek er weer veel prut uitgekomen te zijn. De wondverpleegkundige heeft alles mooi schoon gemaakt. Daarna kwam de dokter kijken en hij was niet blij met wat hij zag. Hij wilde het open gaan maken maar toen ik mijn verhaal deed en vertelde over mijn angst en dat er al veel prut uit was gekomen, verandere hij van gedachten. Hij vond dat ik al heel wat had mee gemaakt en begreep mijn angst ook wel. Als we het thuis heel goed zouden spoelen en meteen bellen als er iets verkeerd zou gaan, dan liet hij het op zijn beloop.
Er ontsnapte een diepe zucht bij mij, wat was ik opgelucht zeg!
Afgelopen week hebben we gedaan wat de dokter gezegd heeft en heel goed gespoeld, vooral de tunnel. Vandaag kwam er voor het eerst geen prut meer uit. De buik begint er ook weer rustiger uit te zien, de roodheid is aan het wegtrekken, dus deze keer ben ik goed weg gekomen. Eindelijk een beetje geluk, dat mag ook wel eens.

Dinsdagmiddag was het mooi weer, de zon scheen heerlijk en het was niet te koud. Ik besloot om even naar buiten te gaan en ben naar het tuincentrum gereden. Telefoon en Selfiestok bij want ik was van plan om foto's te maken voor een kerstkaart.
Het was gelukkig niet heel druk bij het tuincentrum en ik heb er weer wat avonturen mee gemaakt hoor
Ik heb zelf geprobeerd mezelf op de foto te zetten maar dat lukte niet zo goed. Ik had een mooi plekje gevonden met een mooie kerstboom. Er omheen stonden houten kisten gestapeld en die zaten vol verschillende kleuren kerstballen. Eerst had ik een selfie gemaakt zittend in mijn rolstoel, maar daar kwam de boom niet mooi op te staan. En mijn gezicht was veel te groot, doordat de foto te dichtbij genomen was. Ik bedacht dat ik beter kon gaan staan, zodat er meer van de achtergrond op de foto zou komen.
Maar Conny en staan, dat is geen goede combinatie, alleen vergeet ik dat meestal op zo'n moment.
Toch probeerde ik het eerst met de selfiestok maar ik kan dus niet stil staan en begin te wankelen. Ik was al wel tegen de kisten gaan staan om wat steun te hebben, toch bleef ik wankel.
Er kwam net een klant voorbij en ik vroeg die mevrouw of zij een foto wilde maken. Ik ben toen een beetje op de rand van de kistjes gaan zitten om nog wat extra steun te hebben. Het lukte de mevrouw mij op de foto te krijgen. Toen ik omhoog wilde komen.......jullie voelen hem misschien al aan komen.........lukte dat niet, ik wankelde weer en viel midden in de kist met kerstballen. Gelukkig was er geen een kapot gegaan (plastic ballen misschien). En gelukkig had ik mijn telefoon al terug gekregen anders had die mevrouw er een hilarische foto van kunnen maken

Helaas vond ik mezelf niet mooi op de foto staan, ik zal jullie mijn klaagzang over wat er allemaal niet goed aan mezelf was/is maar besparen.
Mijn zoektocht naar leuke fotoplekjes ging dus door. En ik kwam weer een mooi plekje tegen, dus daar opnieuw geprobeerd. In al mijn eigenwijsheid weer gaan staan voor de boom en natuurlijk weer zo wankel als een dronkaard. Ik dreigde bijna te vallen dus moest iets vastpakken. Bleek ik de boom vast te hebben en die dreigde omver te vallen. Ik kon hem nog net op tijd loslaten en iets anders vastgrijpen, waardoor de boom even wankelde maar weer recht op kwam te staan. Pfffffftttt wat een gelukmoment was dat. Zou toch wat geweest zijn als die hele boom vol met versieringen en waarschijnlijk ook de spulletjes die er onder stonden, omver was gegaan.
Ook op deze plek lukte het mij niet om mezelf goed op de foto te krijgen. Ook hier een andere klant gevraagd en die meneer vond het ook geen probleem om mij op de foto te zetten. Ik was inmiddels wel zo wijs om in mijn rolstoel te blijven zitten. De foto was op zich leuk, maar weer vond ik mezelf niet mooi op staan.

Uiteindelijk heb ik foto's van mooie plekjes, maar geen waar ik zelf leuk bij op sta. Toch ben ik afgelopen dagen druk bezig geweest met het ontwerpen van een kerstkaart.
Het is een heel andere foto geworden, een die ik een paar weken terug al had gemaakt. Eigenlijk had ik dus niet naar het tuincentrum hoeven te gaan voor een foto.
Maar ik ben er wel heel de middag lekker zoet geweest en heb ontzettend genoten en ook wel gelachen om mijn eigen eigenwijsheid en wankelheid. Het is een soort avontuur en ik hou van avonturen

Woensdagmiddag ben ik ook even op weg geweest naar een ander tuincentrum maar de scootmobiel wilde niet mee werken. Na 3 km viel er al een streepje van de accu weg en bij 5 km het 2e streepje. Ik moest toen nog iets van 3-4 km maar ook nog terug. Dat red ik nooit dacht ik. Het was ook best wel koud en dus ben ik maar omgedraaid en was weer snel thuis.
Afgelopen dagen waren saai, ik ben verder nergens geweest, alleen thuis en even naar de supermarkt aan de overkant. Wat dat betreft ben ik blij dat ik dinsdagmiddag in het tuincentrum ben geweest.
Morgen weer naar de dagopvang en verder heb ik nog geen plannen. Maar zien wat er gaat gebeuren en of er nog spontane ingevingen in mijn hoofd komen.

Een collage met enkele foto's vanuit het tuincentrum. Op de foto klikken voor grotere afbeelding.


Zondag 22 November 2020:

Het is maandag gelukt om naar de dagopvang te gaan. De thuiszorg was aan de late kant, maar we hebben het nipt gered. We waren net klaar met de wondverzorging en toen ging de bel, stond de taxi voor de deur. De thuiszorg snel nog alles opgeruimd en ik moest mijn schoenen nog aan, dus wel even haasten maar de taxi bleef geduldig wachten tot ik zover was.
In de ochtend was het rustig op de dagopvang, ik heb wat zitten lezen en met de mannen gekletst. Na het eten wel een poos in een stoel gelegen om mijn buik wat rust te geven. Maar ik heb geen morfine tabletje nodig gehad, dus wel helder gebleven.
'S middags heb ik beslag gemaakt om een boterkoek van te bakken en die hebben we later bij de thee/koffie meteen meester gemaakt. Verder weer met de mannen rummikub gespeeld. En zo vloog de middag best snel voorbij. Morgen gaan we truffels maken met een stagiaire, lijkt me leuk en lekker denk ik ook.

Dinsdag was een rustdag. Ik heb weinig gedaan, het was ook slecht weer. In de middag was ik 'even' op bed gaan rusten, dat bleek uiteindelijk een hele middag te zijn geworden want ik werd om half 5 pas wakker. Ik weet niet waar ik al die slaap vandaan haal.

Woensdag was het gelukkig droog en het zonnetje scheen zelfs. Dat kwam goed uit want ik moest 's middags naar Livit om mijn nieuwe schoenen te passen en op te halen.
Het zijn mooie schoenen geworden, ze zitten alleen nog erg stijf. Omdat ik veel last heb van mijn teen heb ik besloten om ze nog even niet te dragen. In december moet ik naar de podotherapeut, misschien dat die iets voor de teen kan doen. Ik ben nu bang dat de teen alleen maar verder stuk zal gaan en daar moet ik mee oppassen i.v.m. de diabetes en neuropathie.

Omdat het mooi weer was, ik mij best goed voelde en dicht in de buurt was, ben ik naar een vriendin van mij gegaan. Zij is verhuisd naar een appartement en daar woont zij in februari al 2 jaar. Ik had al veel eerder op bezoek gewild maar dan kwam ik weer in het ziekenhuis te liggen, en de corona kwam er ook tussen. Haar man is helaas in april aan corona overleden.
Nu lukte het eindelijk eens om bij haar op bezoek te gaan. Ze woont prachtig, een mooi ruim appartement met net als hier zorg op afroep 24u per dag.
En dan lijkt het weer alsof alles voorbestemd is, want als zij in het oude huis was blijven wonen, had ze na de dood van haar man daar weg gemoeten en waarschijnlijk in een verpleeghuis terecht gekomen. Nu kan ze in haar appartement blijven wonen, alles is daar goed geregeld voor haar. Ik geloof echt dat ons leven al uitgestippeld is, dat de weg die we moeten gaan al vast ligt.
Tja en waarom de een een mooie gladde asfaltweg lijkt te hebben en de ander een weg vol keien en gaten........daar heb ik nog geen antwoord op.

We hebben samen een leuke, gezellige middag gehad, we hadden heel wat bij te praten. Het liep al tegen half 5 toen ik naar huis reed. Nog lekker genoten van dat ritje dwars door Etten-Leur. Is toch nog iets van 3-4 km van de Leur naar Etten waar ik woon. Ik zag al in veel huizen kerstverlichting branden. Ik loop ook al een paar weken met verlangen naar de kerstsfeer, de warmte en gezelligheid. Het is alleen wel erg vroeg. Sinterklaas is nog maar net in het land en die moet toch eerst terug zijn en dan pas de kerstboom.

Woensdagavond had ik veel last van mijn buik, meer pijn. Waarschijnlijk doordat ik veel heb gedaan en al dat gehobbel over de straten, is misschien niet goed voor de wonden.
Donderdagochtend zag de thuiszorg dat mijn buik weer flink rood en warm was. Vooral rondom de laatste wond. De rest van de buik was wel rustig. Hopen dat er weer niet iets staat te gebeuren.

Donderdag zijn mijn voeten lekker verwend door de pedicure. Die ochtend had ik mijn grote teen gestoten, tegen mijn bed of de rolstoel, ik weet het al niet meer.
Bleek hem wel open gestoten te hebben, een grote schaafwond er op. Dus nu 2 tenen die beschadigd zijn. Dan doe ik voorlopig echt mijn oude schoenen nog aan, die zijn uitgelopen en hebben wat meer ruimte. Wat ben ik ook een brokkenpiloot. Dan val ik niet maar stoot mij weer overal aan. Ik kan echt heel goed merken dat mijn evenwicht door al het ziek zijn, heel erg achteruit is gegaan.

Vrijdag een rustige dag gehad en gisteren kreeg ik het op mijn heupen hahaha. Ik schreef net al dat ik al een paar weken met het verlangen naar de kerstsfeer zit uit te kijken.
Het is alleen veel te vroeg maar nadat ik woensdag zag dat er al meerdere huizen in kerstsfeer zijn, dacht ik waarom dan niet??? Als ik daar nu zin in heb!!
Dus ik heb mijn doos met kerstdecoratie naar boven laten halen en heb alvast een beetje kerstsfeer in huis gebracht. De kerstboom nog niet hoor, die moet toch echt wachten tot Sinterklaas het land uit is.
Het is wel een rommeltje nu in huis want overal staan dozen en snuisterijen die nog opgeruimd moeten worden. Daar heb ik weer hulp bij nodig, dat gaat wel goed komen. Ik kan nu dus alvast een beetje genieten van de sfeer.

Vanochtend met de wondverzorging kwam er viezigheid uit een wond en uit een tunnel. Het lijkt er dus op dat via deze weg een abces zich aan het ontlasten is.
Dat vind ik helemaal niet erg. Al wat er nu uitkomt hoeft de chirurg er niet uit te halen. Dinsdag moet ik weer op controle en ik keek daar met wat angst naar uit. Angst dat hij weer iets open zou moeten maken. Ik ben daar nu wat geruster op. Hoop dat het zich zo voldoende kan ontlasten en er dinsdag niets nodig zal zijn.
De pijn is gelukkig ook minder dan de afgelopen dagen, zeker vergeleken met woensdagavond. En zo blijf ik maar wat aan rommelen, vervelen doe ik mij nog niet!

.......


Zondag 15 November 2020:

Mijn buik is tot woensdag dicht gebleven, toen moest ik op controle. De antibiotica heeft wel gewerkt want mijn buik zag er rustiger uit dan vorige week.
Alleen waar de ontsteking zat daar zag alles nog roodpaars en was het erg pijnlijk.
De chirurg besloot eerst een punctie te doen om te kijken of er vocht/pus in zat. Hij trok er zo een hele volle spuit met pus uit.
Ik dacht nu ben ik klaar, het abces is ontlast en ik kan weer naar huis. Helaas......verkeerd gedacht
Er zat nog meer en daarom moest de chirurg het abces toch open maken......daar gingen we weer. Hij deed dit op de poli met lokale verdoving, ik was er niet blij mee.
Omdat het gebied nog zo ontstoken was, kan het niet helemaal goed verdoofd worden en dat heb ik goed gevoeld. De verdovingsspuiten alleen al zijn pijnlijk.
Ik werd weer akelig van de verdoving en mijn CI-geluid viel weer even weg. Toen hij ging snijden was er nog een stuk gevoelig, geen pretje.
Maar toch, ik heb het allemaal weer kunnen doorstaan. Het was een vrij groot abces en dus weer een flink gat erbij. Gat nummer 5, want de andere wonden zijn nog ook nog niet dicht. De wonden die in juli zijn gemaakt zijn wel een heel stuk kleiner maar nog steeds niet dicht en rondom de navel zitten een paar gaten.
Het was woensdag trouwens 1 jaar geleden dat ik links de hele grote operatie heb gehad. Die wond is op zich dicht maar het litteken 'werkt' nog steeds.

Thuis gekomen ben ik in bed gedoken met pijnstilling en heb ik de hele middag geslapen. Een paar uurtjes op geweest en daarna weer terug het bed in.
Donderdag met de verzorging deed het ontzettend pijn. De gazen die de chirurg in de wond had gestopt moesten er uit. Maar de wond was zo ontzettend pijnlijk. De thuiszorg hield er wel rekening mee en vond het zo erg mij pijn te zien lijden maar ja die gazen moesten er uit. En daarmee was het nog niet klaar. Na het spoelen van de wond moesten er nieuwe betadine gazen in, het was afzien. Ik was zo dom om geen extra pijnstiller genomen te hebben, dat heb ik na de verzorging wel gedaan. Maar van de morfine word ik hardstikke suf, dus ik heb donderdag zowat de hele dag geslapen.
Vrijdag had ik ook zo'n dag. Toen wel voor de verzorging de morfine genomen, ondanks dat blijft de verzorging een pijnlijk gebeuren. Ook vrijdag veel geslapen.

Gisteren ging het iets beter met de pijn en heb ik minder morfine en slaap nodig gehad. Vanochtend heb ik nog wel een morfine tabletje genomen en na de verzorging weer geslapen.
Nu gaat het wel weer dus ik hoop vandaag niet meer nodig te hebben. Ik ben van plan om morgen weer naar de dagopvang te gaan, dus hoop dat het morgenochtend zonder lukt.
Anders zit ik op de dagopvang te slapen, dat is ook niets.
Helaas nog geen leuke verhalen. Gelukkig weet ik uit ervaring dat het vanaf nu elke dag weer beter zal gaan. Wie weet kan ik in de loop van de week nog iets doen.
Al weet ik niet goed wat, want er is weinig te doen door de Corona. Misschien een ritje maken als het weer mee zit?


Zondag 8 November 2020:

Op 1 dag kan er veel veranderen, zo gaat het goed en zo gaat het fout. Dat is wat mij afgelopen zondag overkwam.
Zo zit ik mijn blog te schrijven en gaat het best aardig en een paar uurtjes later lig ik op bed te rillen, hoge koorts, misselijk, overgeven, zere buik.
Goh, wat voelde ik mij ineens beroerd zondagmiddag/avond. Zomaar uit het niets begon ik weer te trillen en begon het hele gedonder

Maandagochtend kwam de thuiszorg en toen bleek mijn buik vuurrood te zien. Ze is meteen het ziekenhuis gaan bellen en ik mocht komen.
Onderweg naar het ziekenhuis in de taxi de boel nog onder gekotst, bah vreselijk. De chauffeur deed er gelukkig niet moeilijk over maar ik voelde mij natuurlijk niet fijn.
Dr. Veen had geen spreekuur en kwam tussen de bedrijven door bij mij kijken. Hij baalde net zo hard als ik.
Rondom de navel waar de dag ervoor de bult open was gegaan, was het nog wat onrustig. Hij heeft daar nog wat wild vlees weg gesneden en er is een kweek gemaakt.
Ik heb een antibiotica kuur gekregen voor 7 dagen en meer kon hij op dat moment niet doen. Woensdag wilde hij mij weer terugzien.
Thuis gekomen was ik zo moe en beroerd dat ik meteen in bed ben gekropen en ik heb tot 5 uur geslapen, dat had ik dus nodig.

Woensdag weer terug naar het ziekenhuis. Ik voelde mij nog steeds niet lekker. De koorts was wel gezakt, al had ik nog wel verhoging en deed mijn buik nog steeds veel pijn.
De dokter vond de buik er rustiger uitzien dan maandag, we hoopten dat de Antibiotica zijn werk begon te doen. Hij wilde mij over een week weer terug zien.
Hij had de roodheid afgetekend met een stift en ik moest in de gaten houden of de roodheid zich uit ging breiden, dan moest ik weer aan de bel trekken. En ook als ik weer koorts kreeg.

Donderdagochtend bij de wondverzorging bleek de roodheid flink toegenomen te zijn. 8 cm buiten de belijning. Woensdagavond had ik ook weer koorts gehad. Dus besloot de thuiszorg dat het toch nodig was om weer naar het ziekenhuis te bellen voor overleg. Donderdagmiddag voor de 3e keer richting ziekenhuis.
Ook nu had de dokter geen spreekuur en was hij aan het opereren. Het plan was om tussen de operaties door bij te komen kijken, maar hij kon er niet weg.
De wondverpleegkundige had telefonisch contact met hem en zij heeft foto's van mijn buik naar hem gestuurd, zodat hij mee kon beoordelen. Er werd besloten om een echo te maken.
Ik mocht meteen door voor de echo en kon daar ook meteen terecht, dat was wel fijn. De radioloog heeft ook weer een tekening op mijn buik gemaakt. Ik dacht dat hij dat deed om aan te duiden waar het abces zat. Maar terug op de poli kreeg ik te horen dat de radioloog al met de dokter had gebeld en dat er niets verontrustends was te zien. Niets waar acuut ingrijpen voor nodig was. Waarom hij dan die tekening heeft gemaakt?

De boodschap was om de antibiotica kuur af te maken en zoals eerder afgesproken, woensdag weer op controle. Mocht er eerder iets gebeuren, dan weer aan de bel trekken.
De wondverpleegkundige gaf ook aan dat ze nu met de Corona, zo min mogelijk mensen willen opnemen, alleen echt acute gevallen. En dat het ziekenhuis momenteel een plek is, waar je beter niet kan zijn of komen. Dat begrijp ik wel en ik had maandag al het vermoeden dat als de corona er niet was geweest, ik de antibiotica waarschijnlijk via het infuus had gekregen.
Het is ook niet dat ik de zorg niet krijg. Ze hebben alle 3 de keren dat ik er was, voldoende tijd genomen en ze waren ook bezorgd, meelevend en lief. Maar ook zij staan weleens met de rug tegen de muur, omdat er niets mogelijk is.

Inmiddels is het zondag en is dit de laatste dag van de AB kuur. Het gaat al beter dan in het begin van de week, toen was ik echt flink ziek.
Nu heb ik geen koorts meer, de roodheid is minder fel en ook wat afgenomen. De misselijkheid is weg en het is niet meer zoals in het begin van de week dat heel mijn buik pijn doet.
De pijn zit nu lokaal daar waar de ontstekingen zitten. Volgens mij zitten er twee dicht bij elkaar. Ik hoop dat de AB er voor zorgt dat het niet tot een uitbarsting komt of dat het alsnog open gemaakt moet worden. En dat het in elk geval tot woensdag zo blijft gaan. Het is zo vervelend om steeds tussendoor te moeten en heel het programma van de dokter en verpleegkundigen in de war te schoppen.
Maar voor mezelf is het ook vervelend om op stel en sprong naar het ziekenhuis te moeten, taxi regelen enz. Geeft toch elke keer weer een stuk spanning.

Het was dus 10x niks deze week. Ik ben dus niet buiten geweest, alleen de taxiritjes richting ziekenhuis v.v. Van achter het glas zag het er mooi uit, maar ik denk dat het wel fris was buiten.
De buik is nog te pijnlijk om te gaan zitten hobbelen op de scootmobiel of in de rolstoel. Maar er zullen vast nog wel mooie dagen komen om even naar buiten te kunnen.
Hopelijk kan ik in mijn volgende blog weer wat leukere verhalen vertellen.


Zondag 1 November 2020:

Ik heb een rustige week achter de rug. Vanwege de quarantaine kon ik nergens heen. Maandag dus niet naar de dagopvang geweest en ook niet naar de diabetesverpleegkundige. Met haar heb ik via de huisarts-app contact gehad en de uitslagen besproken. Ik dacht dat mijn suiker te hoog was, maar zij vond hem netjes. Bloeddruk meten is afgelopen tijd al heel vaak in het ziekenhuis gedaan. Dat was nu niet nodig. Wachten op de volgende controle over 3 maanden.

Ik heb de dagen dat ik in quarantaine zat lekker zitten lezen, knutselen en tv gekeken. De dagen gingen gelukkig goed voorbij.
De corona is met een sisser afgelopen. Alle begeleiders zijn meteen getest en bleken allemaal negatief te zijn. Van onze bewoners is ook niemand ziek geworden.
Donderdag mochten we weer uit de quarantaine en het eerste wat ik gedaan heb is naar buiten gegaan met de scootmobiel.
Ik dacht dit mooi voor de regen te kunnen doen, helaas begon het onderweg toch al snel te regenen. Toch ben ik een uurtje buiten geweest. Ik heb hier in Etten rond gereden en kwam in een mooi stukje bos (beetje park idee) waar ik veel foto's heb gemaakt. Als ik geen foto's had gemaakt was ik in een kwartier weer thuis geweest maar nu stopte ik elke keer als ik iets moois zag. Het is nu zo mooi buiten met al die prachtige herfstkleuren, de paddenstoelen, en allerlei moois, dat is voor mij puur genieten!
Thuis gekomen mijn natte spullen uitgetrokken en lekker voor de tv gaan zitten voor het wielrennen.

Het weer werkt niet altijd mee, gisteren was het wel weer eventjes lekker en hup weer op de scoot naar buiten. Ook niet ver weg maar al bij al 2 uurtjes buiten geweest. Ook nu weer veel foto's gemaakt. Op het stukje waar ik donderdag was, liepen nu ineens schapen. Toen ik er terug kwam was er net een herder bezig om de schapen te verplaatsen, met een hond erbij. Dat was mooi om te zien hoe dat gaat.

Wat mijn buik betreft is vannacht eindelijk de bult bij de navel open gegaan. Die hebben we vanochtend goed kunnen spoelen. Was grappig want aan de ene kant ging het water er in en midden op de bult kwam het water er in een klein straaltje, in een bochtje weer uitgespoten. Het was net Manneke Pis   Gelukkig deed het niet al te veel pijn. Woensdag moet ik weer op controle in het ziekenhuis.

Dit was alles voor deze week. Nog even wat foto's erbij zetten van donderdag en gisteren. Fijne zondag iedereen. Alweer 1 november vandaag, nog even en we zitten in 2021!

Op de foto klikken voor grotere afbeelding.

.....


Zondag 25 Oktober 2020:

Vandaag heb ik weer van alles te vertellen. Maandag ben ik naar de dagopvang geweest, dat was een rustig dagje. Hetzelfde groepje als vorige week en 's middags heb ik weer met de mannen Rummicub gespeeld. Verder weinig beleefd daar.

Dinsdag werd ik al vroeg (07.00u) mijn bed uitgebeld door de bloedprikster. Er moest bloed geprikt worden voor de diabetes en ook meteen voor Hb en ijzergroep. Zoals altijd ging het prikken niet in 1x maar het is wel gelukt.
Na het prikken heb ik eerst een ontbijt genomen en daarna terug in bed gekropen om op de thuiszorg te wachten, nog lekker wat kunnen luieren.
Toen de thuiszorg aanbelde en ik vanuit mijn bed in mijn rolstoel wilde stappen, wankelde ik en kwam ik naast de rolstoel op de grond terecht. Met de achterkant van mijn bovenbeen raakte ik nog wel de zijkant van de rolstoel en dat deed even flink pijn.
Ondertussen ging de bel opnieuw maar het lukte mij niet om omhoog te komen. Ik heb wel een alarmbel, maar die lag net als de telefoon op mijn nachtkastje, aan de andere kant van het bed. Ik heb wel geroepen dat ik gevallen was en probeerde te komen, maar later bleek de thuiszorg dat niet gehoord te hebben.
Omdat het niet lukte omhoog te komen, bedacht ik om dan maar op mijn kont naar de deur te schuivelen. Eerst deed ik dit vooruit maar dat ging niet echt soepel. Ik bedacht dat achteruit waarschijnlijk beter zou lukken. Dus mezelf omgedraaid maar ik viel verdorie elke keer achterover, mijn evenwicht was helemaal foetsie. Het is mij wel gelukt om bij de voordeur te komen en op de knop te drukken waardoor de deur automatisch open gaat.
De thuiszorg wilde een collega bellen om mij mee omhoog te helpen. Ik zei dat ze beter de begeleiding kon alarmeren via het alarmeringskastje, die zijn er dan sneller. Dus dat gedaan en met wat hulp van thuiszorg en begeleiding, lukte het om mij weer in mijn rolstoel te krijgen.
Ik bleek een flinke schaafwond achterop mijn been te hebben en het begon ook al blauw te verkleuren. Ik heb heel de dag met dat been omhoog gezeten, als het de stoel raakte deed het flink pijn. Gelukkig is het hierbij gebleven en geen breuken of kneuzingen zoals bij vorige valpartijen.

Na al deze commotie heeft de thuiszorg mijn buikwonden verzorgd. De wonden genezen goed maar rondom mijn navel blijft het onrustig en elke dag ziet het er weer anders uit. De bulten staan er nog steeds en de ene lijkt niet lang meer te duren voor die open zal gaan. Het is afwachten wat het gaat doen, we denken al 2 weken dat het open gaat. Het blijft spannend met mijn buik.

Woensdagmiddag kwam het zonnetje hier door de wolken gebroken en was het 19 graden. Er stond wel veel wind, maar geen koude wind. Daarom besloot ik om er lekker op uit te gaan. Ik ben naar het Liesbos gereden en binnendoor naar de Hooiberg ook wel Kabouterbos genoemd. Dat is bij de Verloren Hoek en ik ben meteen even langs mijn oude buren en mantelzorger Dina en Wim gereden. Daar lekker een bakske thee gedronken en gekletst. Het was lekker in het bos en onderweg. Door de wind vlogen wel de eikels, takken en bladeren om mijn oren, dat vond ik wel iets hebben.
Iets na 4 uur ben ik weer richting huiswaarts gereden. Om hier te komen moet ik altijd over de spoorlijn maar er was een aanrijding met de trein gebeurd en daardoor waren de spoorbomen overal dicht. Toen ik bij de 3e overgang kwam dacht ik dan rij ik maar tussen de bomen door. Dat deed ik maar ik kwam niet op het fietspad uit en dat zei ik tegen mezelf. Had ik niet moeten doen want toen keek de politieagent die er stond om, en zag mij. Ik vertelde dat ik al op 2 plaatsen voor de spoorbomen had gestaan en naar het centrum moest en daarom hier maar de oversteek nam. Dat had ik niet mogen doen......oepsie.......maar hij hielp mij wel verder. Ik mocht het kruispunt op rijden en toen in zijn achteruit op het fietspad voor het stoplicht gaan staan. De agent liep daarbij als escorte met mij mee, voor de veiligheid. Gelukkig geen boete of zo

Donderdagmiddag zag het er buiten best lekker uit, dus ging ik weer een rondje doen. Volgens mijn telefoon was het 17 graden buiten maar ik had het flink koud. Onderweg heb ik zelfs mijn handschoenen nog aan gedaan en ik kreeg 3x een bui op mijn kop. Geen succes dus en ik ben maar weer naar huis gereden. Ik had toch nog 15 km op de teller. En hier in Etten bleek er geen druppel regen gevallen te zijn. Ik was dichtbij gebleven in de polder rondom Etten-Leur, daar regende het dus wel.

Donderdagmiddag mailde mijn huisarts met de uitslagen van mijn HB en ijzer. Die uitslagen waren aan de lage kant.
Ik heb ze door gemaild naar de internist en deze mailde binen 5 minuten terug dat hij de waarden erg snel vond zakken en een ijzerinfuus voor mij zou regelen.
Een half uur later kwam de begeleiding naar mij. Zij was gebeld door mijn broer met het bericht dat wij het ziekenhuis moesten bellen want ik zou vrijdag al kunnen komen voor het infuus. Ze hadden hier naar het kantoor gebeld maar de begeleiding was daar niet aanwezig. Toen hebben ze (het ziekenhuis) naar mijn broer gebeld maar hij was aan het werk en weet ook niet wat ik allemaal op mijn programma heb. Vandaar dat hij de begeleiding dus een berichtje stuurde. Het liep al wel tegen half 5 toen de begeleiding hier samen met mij heeft gebeld. Ze kreeg iemand aan de telefoon die van niets wist en er ook niets van begreep. De begeleiding moest steeds het verhaal herhalen zonder een stap verder te komen.
Nou ja dacht ik, dan zal het wel komende week gebeuren. Die paar dagen langer wachten zal niet veel uitmaken.

Vrijdagochtend kwam de thuiszorg al om 08:15u, ik lag nog te slapen want ze komen nooi zo vroeg. Het lijkt wel of ze het aangevoeld had want ze was net weg en toen kwam de begeleiding vertellen dat het ziekenhuis had gebeld en dat ik meteen kon komen voor het ijzerinfuus. Dat was dus nog heel snel.
Dus de zorgtaxi geregeld en richting ziekenhuis voor een dagopname. Zoals altijd was het infuus prikken weer een crime, dat verhaal bespaar ik jullie deze keer.
Het infuus liep er daarna goed in en ook de naspoeling. Ik heb nu weer een flinke voorraad ijzer, hopelijk doe ik er nu langer mee dan de afgelopen 2x. Toen was binnen een half jaar de voorraad alweer op. Als het goed is moet ik over een paar weken merken dat ik wat fitter er door ben maar dat gebeurd niet altijd. Afgelopen keer heb ik er niets van gemerkt. Het is dat de bloeduitslagen laten zien dat het goed is. De wonden en operaties hakken er natuurlijk ook flink ik, waarschijnlijk komt het daardoor dat ik er niets van merk.

Gisteren was het een rustige dag. Ik heb lekker naar het wielrennen zitten kijken. Ik kan mijn hart ophalen hoor wat het wielrennen betreft. Deze week zowel de Giro als de Vuelta. Vandaag de laatste dag van de Giro en de Vuelta staat hier al een tijdje aan. Dat is genieten voor mij als wielerliefhebber.

Vanochtend kwam de begeleiding slecht nieuws brengen. Een van onze begeleiders is positief getest op Corona en nu moeten we allemaal een week in quarantaine
Hij heeft vorige week nog gewerkt en is ook een paar keer bij mij binnen geweest. Dus ik mag nu niet naar buiten en er mag ook geen bezoek komen.
Morgen niet naar de dagopvang. Dinsdag zou de kapper komen, mag ook niet door gaan en woensdag zou er bezoek komen, ook af moeten zeggen. Dat gaat een saaie week worden vrees ik.
En dan maar hopen dat er geen collega's of bewoners besmet zijn door hem want anders duurt het misschien wel langer. Vervelend dat we dat stomme virus niet kunnen zien, dan zouden we het kunnen ontwijken of met een laserstraal vernietigen.
Ik hoop in elk geval dat ik het zelf niet krijg, heb het al 1x gehad en dat was heftig genoeg. Ik zit dus niet op een 2e besmetting te wachten.

Op de foto klikken voor grotere afbeelding.

.....


Zondag 18 Oktober 2020:

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor alle lieve berichten van medeleven op facebook, app, mail en kaarten. Er zijn zo ontzettend veel berichtjes geplaatst. Het doet ons als familie goed, dat zoveel mensen met ons meeleven en het geeft ons ook steun en troost in deze moeilijke tijd. En zoveel mensen die geraakt zijn door het verlies van Nardy. We kunnen trots zijn op onze broer, dat Nardy zo geliefd was.

We hebben afgelopen vrijdag afscheid genomen van Nardy. Het was een mooi afscheid, een mooie, emotionele dienst met veel sprekers.
Het enige wat jammer was, is dat mijn taxi net te laat bij het crematorium was om het ere onthaal van Nardy mee te maken. De politie had een erehaag gemaakt en voor de rouwauto reden politiemotors om Nardy op zijn laatste reis te begeleiden. Toen ik aankwam zag ik de erehaag nog wel staan, maar was Nardy al het crematorium binnen gebracht. Ik heb alleen de rouwauto met de motors ervoor, zien vertrekken. Ik hoorde wel van iedereen dat de aankomst heel indrukwekkend was geweest.
Aan het eind van de dienst was het wel raar. Vanwege de aangescherpte Corona regels, was er geen gelegenheid om te condoleren. Iedereen werd meteen naar buiten gebracht en moest meteen naar huis. Ik moest op de taxi wachten en was hierdoor, samen met Gea die bij mij bleef wachten, de laatste die vertrok. Zodoende heb ik het gezin van Nardy nog wel even gezien en gesproken.
Tja en nu is het alles laten bezinken. Het is een raar idee dat ik hem nooit meer zal zien. Voor zijn gezin is het nog moeilijker, alleen verder moeten zonder Nardy als echtgenoot en papa.

Het duurde best lang voor het vrijdag was, de dag van het afscheid. Je zit er de hele week tegenaan te hikken, toch ging het gewone leven ook nu gewoon door.
Zo ben ik maandag voor het eerst naar de dagopvang geweest. Ik kwam er wel wat later in de ochtend. Ze zagen die ochtend pas, dat ik weer zou komen en hebben toen geregeld dat de taxi mij op kwam halen. Normaal ben ik er rond 09.45u en nu was het een uurtje later 10.45u. De thuiszorg was gelukkig wel goed gegaan, die waren op tijd zodat ik om half 10 klaar was.
Het was goed geregeld op de dagopvang. Ik werd aan de zijkant afgezet en kon via de achterdeur naar binnen, meteen de ruimte in waar wij zitten. Op die manier hebben we eigenlijk niets met het Anbarg te maken. Want er zijn al wel enkele corona gevallen binnen het Anbarg. Ik denk dat het op deze manier voor ons wel veilig is. We werken ook met kleine groepjes met volop ruimte tussen de tafels en zitplekken. Zo zat ik maandag met drie "ouwe mannekes" in de groep. Bij het binnen komen en weg gaan moesten we een mondkapje op en de begeleidster heeft heel de dag een mondkapje op, in elk geval als ze dicht in onze buurt is. Ik heb wat gekletst, zitten haken en 's middags met de mannen Rummikub gespeeld.

Mijn buik blijft een wonderlijk iets. Na de bloedingen van afgelopen weekend is het qua bloedingen rustig gebleven maar de buik ziet er elke dag weer anders uit.
Ik heb maandag nog een mail met foto's naar de wondverpleegkundige gestuurd. Verteld over de bloedingen. Zij heeft mijn mail weer aan de dokter laten zien. Hij vond het niet nodig dat ik extra op controle kwam. Alleen als de thuiszorg en ik het niet meer vertrouwen, dan moeten we bellen.
Ik denk dat er komende week nog wel een bloeding kan komen want er staat nog steeds een behoorlijke bult, die groeit met de dag en voelt erg hard. We denken dat daar nog iets uit gaat komen. Ontstoken is het niet want het ziet niet rood of dat het pijnlijk is. Raar is het wel. Ook blijf ik nog last van wat buikpijn houden en mijn rug speelt de laatste dagen ook nog mee. Of dit iets met de bulten te maken heeft? Afwachten maar weer wat er gaat gebeuren, het blijft spannend.

Woensdag moest ik naar Livit voor controle van mijn schoenen en steunkousen. Mijn schoenen worden aangepast i.v.m. mijn tenen. Ik heb een soort van hamertenen, er lijken extra knobbeltjes op te komen, jichtknobbels zijn het waarschijnlijk. Maar hierdoor krijg ik steeds wondjes op mijn tenen en met diabetes en neuropathie in de voeten, is dat gevaarlijk. Ze gaan de schoenen wat oprekken en in de steunzool iets aanpassen. Ik krijg ze dinsdag via de post weer terug.
Ook kwam ik weer in aanmerking voor nieuwe schoenen, dus die ook meteen aangemeten. Ik ben nu voor bruine schoenen gegaan, weer eens iets anders dan blauw. Deze kan ik 18 november op gaan passen.

Donderdagmiddag leek het mooie weer te zijn, de zon scheen lekker dus ik besloot om weer eens een rondje met de scootmobiel te maken. Ik moest hem nog uitproberen. Een rondje Pannenhoef is niet zo ver en toch mooie natuur, dus ik ben die richting opgereden.
Onderweg lekker genoten van het buiten zijn, even de gedachten uit mijn hoofd weg laten waaien en op paddenstoelenjacht geweest. Heel veel foto's gemaakt.
Onderweg nog een avontuur mee gemaakt. Ik zag een veld met bloeiend koolzaad en wilde die mooie gele gloed op de foto zetten. Voor een goed fotoplekje moest ik een dam oprijden. Dat ging goed en ik heb de foto kunnen maken (helaas komt de gele gloed er niet mooi op uit). Toen ik achteruit weer de weg op wilde rijden, kwam ik vast te zitten. Er lag een soort greppel waar de paarden langs rijden en dat was rul zand. Daar zat de scootmobiel in weg gezakt. Hij wilde niet meer voor of achteruit. Ik heb geprobeerd of ik hem een beetje op kon tillen en dan gas geven, maar dat lukte niet. Ik zat al snel helemaal zonder adem en hoge hartslag. Er was op dat moment niemand te zien, dus ik vroeg mij af wat te doen. Gelukkig zag ik in de verte 2 fietsers aan komen en toen ze dicht bij mij waren, heb ik gevraagd of ze mij konden helpen. De man wilde wel helpen maar hem lukte het ook niet in zijn eentje. Ik probeerde wel te helpen maar dat hielp weinig. Van de andere kant kwam nog een fietser en die stopte uit zichzelf om mee te helpen. Samen lukte het de mannen om de scootmobiel op te tillen en ik moest gas geven, dat werkte niet want hij heeft wielaandrijving in de achterwielen. Ze zeiden dat ik uit de weg moest gaan staan maar ja dat was makkelijk gezegd dan gedaan, want ik kan niet los staan en was al hartstikke wiebelig. Aan de arm van de 2 mannen hebben zij mij naar de vrouw gebracht van man 1, zij stond met haar fiets en hield mij vast en ik ook nog de fiets, zo kon ik een beetje wankel blijven staan. Gelukkig hadden de mannen de scootmobiel toen zo los, en voor mij op straat gezet. Naast mij gereden zodat ik er zo weer op kon klimmen.
Over avonturen gesproken hahahaha Ik zei dat ik dit grapje maar niet meer zou herhalen en dat vonden ze een wijs besluit. Maar ja, die mannen kennen mij niet en een stukje verder in het bos waar heel veel paddenstoelen stonden, wilde ik ook weer wat dichterbij komen voor een foto. Bij het achteruit rijden, reed ik verdorie weer vast. Gelukkig kon ik toen wel vooruit komen en ben ik op eigen houtje weer los gekomen......hoezo eigenwijs......avontuurlijk aangelegd noem ik het liever

Het weer viel trouwens wel tegen. Het was buiten minder warm dan dat het van binnenuit leek. Ik was mijn handschoenen kwijt en die had ik echt nodig gehad.
In het bos viel het mee, daar is minder wind. Maar toen ik naar huis reed, het was inmiddels al 4 uur, was het een koude wind. Ik kwam toch een beetje verkleumd thuis en het heeft een tijd geduurd voor ik weer een beetje opgewarmd was. Maar ach, het was een mooi ritje en ik had genoten. De dag was zo ook sneller opgeschoten en ik heb hier weer wat te vertellen

Vrijdag was de dag van het afscheid van Nardy. Was een lange dag want de crematiedienst was pas om 18:00u. Verder heb ik hier in het begin van mijn blog al over verteld.
Gisteren heb ik weinig gedaan en vandaag blog-dag en de tv staat aan op wielrennen. Zowel de Ronde van Vlaanderen als de Giro zijn bezig. Ik kom de dag vandaag wel door.

Op de foto klikken voor grotere afbeelding.

.....


Zondag 11 Oktober 2020:

Je staat er soms versteld van, wat er in een week tijd allemaal kan gebeuren, zo'n week heb ik nu achter de rug.
Afgelopen maandag was het de verjaardag van mijn broer Jan. Hij is juli 2018 overleden en dit was dus alweer de 3e verjaardag zonder hem.
Het blijven rare dagen de verjaardag van mijn ouders en Jan, die er niet meer zijn. Een dag vol herinneringen, gelukkig hebben de mooie herinneringen wel de overhand.
Ik mis hem en ook mijn ouders en op dit soort dagen is het gemis dan net iets groter, omdat je er in gedachten nog meer mee bezig bent.
Ook Tante Zus, mijn Peettante was op 5 oktober jarig, zij is gelukkig oud mogen worden, al was zij de laatste jaren van haar leven dement, ook niet leuk.
Ze was zo'n lieve tante en kwam met mijn verjaardag altijd eventjes langs. Ook aan haar mooie herinneringen.
Tja, zo gaat dat in het leven..... al mijn ooms en tantes zijn overleden, op 1 oom na die al 90 is. Nu zijn wij de oudste generatie in de familie, raar is dat.

Dinsdag heb ik volgens mij weinig gedaan. In de ochtend is de thuiszorg geweest en mijn huishoudelijke hulp. Volgens mij heb in de middag naar het wielrennen zitten kijken. Met de regen kan je weinig ondernemen buiten en door de Corona is er ook weinig te doen.

Woensdag ben ik op controle geweest bij Dr. Veen. Hij was blij dat het weer een stuk beter gaat en vond mijn buik er ook rustig uit zien.
We gaan proberen om 4 weken tussen de controle te houden, 4 november hoef ik pas weer terug te komen. Nu zien om dat vol te houden.
Na de controle ben ik nog eventjes langs de afdeling gereden om iets af te geven. Dat was een gezellig rondje, eventjes kletsen met de verpleging.
Sommige waren bang dat ik kwam voor een nieuwe opname. Gelukkig niet en ik mag van de zaalarts immers pas weer in 2021 terug komen, hebben we samen afgesproken

Het was ook een spannende week voor ons. Mijn broer Nardy is al 9 jaar als een leeuw aan het vechten tegen kanker en de afgelopen weken ging hij hard achteruit.
Deze week werden de berichten steeds slechter en woensdagavond kreeg ik het bericht dat hij in slaap gebracht zou worden.
Donderdagavond heeft Nardy zijn strijd op moeten geven en is hij ingeslapen. Zelfs mijn grote, sterke broer die zo hard gevochten heeft en zich door de kanker niet klein wilde laten maken, heeft uiteindelijk ook de strijd niet kunnen winnen. Het is zo'n oneerlijke strijd. Ik ben trots op zijn strijdkracht, wilskracht en levenslust, hoe hij met zijn ziekte is om gegaan.
Nardy werkt al meer dan 40 jaar bij de Politie en zijn team heeft een hele mooie memorie over hem geschreven en op facebook geplaatst. Het is een openbaar bericht, dus ik denk dat het ook voor mensen die geen facebook hebben te lezen is. Het staat op deze site van Politieteam Dongemond Even naar beneden scrollen en dan kom je het bericht vanzelf tegen. Ook op mijn eigen facebookpagina heb ik het bericht gedeeld.
Ook in de krant staat een stuk over Nardy te lezen. Wijkagent zonder pet Nardy overleden
Op facebook staan ontzetten veel reacties en iedereen is zo lief en vol lof en respect over Nardy, dat is echt fijn en troostend om te lezen dat hij zo gewaardeerd werd.
Komende week staat ons een afscheid van Nardy te wachten. Mijn 2e broer van wie we afscheid moeten nemen

Ondanks het verdriet draait het leven gewoon door. Zo is donderdag Linde geweest om mijn zuurstoffles en concentrator na te kijken. De filters zijn schoon gemaakt en vervangen. De fles nagekeken en ik heb nieuwe zuurstofbrillen gekregen. Ik kan er weer een half jaar mee door.
Vrijdag heb ik de griepspuit gehaald. Dat ging dit jaar anders. Normaal haal je die bij de huisarts maar dit jaar moest iedereen naar de Nobelaer (theater) en kreeg je een tijdsslot van 15 minuten waarin je aan de beurt was. Ik moest tussen 17.17u en 17.32 komen. Ik was er op tijd naartoe gereden en was snel klaar, het was helemaal niet druk. Dus dit systeem werkte goed.

Vrijdagmiddag is mijn scootmobiel weer thuisgebracht. Hij is weer gemaakt en er ligt een andere gebruikte motor in. Ik had hem flink in de prak gereden want zelfs in de wielen was er iets verbrand. Ze zijn er even mee zoet geweest maar nu doet hij het weer en zou hij er 10 jaar mee door moeten kunnen. Nou ik hoop het want op deze manier is het nog een dure scootmobiel aan het worden. Eerst afgelopen voorjaar nieuwe accu's er in en nu de motor kost ook weer bijna 500 euro. Gelukkig dat ze nog een gebruikte hadden liggen want met een nieuwe motor was ik iets van 1400 euro kwijt geweest. Hopelijk kan ik er weer veel kilometers mee maken. Jammer dat we nu in de herfst zitten en richting winter gaan, dan is het minder lekker om te toeren. Toch ga ik er vanuit dat er nog best wel mooie dagen zullen komen. De tochten zullen dan niet zo ver zijn als in de zomer, maar ik kan er wel mee naar buiten en dat is al fijn.

Gisterochtend ben ik mij een hoedje geschrokken. Ik kwam uit bed en ging naar de toilet, tot zover niets aan de hand. Ineens voelde ik nattigheid en ging op onderzoek uit.
Bleek mijn nachthemd en handen onder het bloed te zitten. Verder kijken en zag ik dat het absorberend verband dat op mijn wonden zit helemaal rood van het bloed zag. Langs de onderkant sijpelde het bloed onder het verband en pleister uit op de grond en langs de wc pot. Alles zag rood en ik dacht; "Mijn God, wat is er nu weer aan de hand met die buik."
Na de boel provisorisch wat schoon gemaakt te hebben, heb ik een matje (onderlegger) op mijn buik gelegd en stil gaan liggen wachten op de thuiszorg.
Die kwam gelukkig vrij snel en bij het uitpakken bleek onder het verband ook alles onder het bloed en bloedstolsels te zitten en verzadigd te zijn met bloed. Na alles schoon gemaakt te hebben, leek de bloeding uit een ondermijning (gang) in de bovenste wond te komen. De ondermijning was ook dieper geworden. Woensdag was deze nog maar iets van 2 cm diep en gisteren 6 cm. Na het schoonmaken kwam er nergens geen bloed meer uit en vanochtend zat er gelukkig ook geen bloed meer aan het verband.

Ik was al blij maar toen zag de thuiszorg op de verdikking bij mijn navel een donkerpaarse plek en de huid was op die plek heel dun. Geprobeerd of de katheter er door kon en dat lukte heel makkelijk en die ging meteen een cm of 3 naar binnen. Toen stroomde ook daar weer bloed uit. De thuiszorg heeft het heel goed gespoeld waarbij er bloed en stolsels uit kwamen. Het was gelukkig een kleiner bloedbad dan gisteren omdat we er nu op tijd bij waren en het bloed meteen met gaasjes op konden vangen.
Er zijn nu extra gazen opgelegd voor het geval er nog meer uit komt.
Het is toch wat met die rare buik van mij. Dan denk je dat alles rustig is en gebeurd er weer zoiets. Het blijft een buik vol met spanning en avonturen.
Hopen dat hij nu rustig blijft want ik kan deze week echt geen nieuwe ellende gebruiken.

Morgen ga ik weer op de dagopvang starten. Althans dat is de bedoeling maar ik heb niets meer gehoord of ze het geregeld hebben. Het is morgenochtend afwachten of de taxi komt om mij op te halen. De communicatie met de dagopvang loopt nogal stroef.

.......


Zondag 4 Oktober 2020:

Na een week afwezigheid ben ik weer terug met mijn blog. Jullie zullen vast wel geraden hebben dat ik tijdens mijn afwezigheid weer op vakantie was in het Amphia Ziekenhuis.
Het was mij gelukt om het tot de dinsdag vol te houden, de controle bij Dr. Veen. Hij besloot meteen om een echo te maken en daaruit bleek dat er al abcesvorming zat.
Omdat het abces op een lastige plek zat, rondom mijn navel, was het lastig om te opereren. Daarom besloot hij mij op te nemen voor een infuus met antibiotica.
Als dit niet aan zou slaan wilde hij een CT-scan maken omdat mijn buik er aan de binnenkant iets anders uit ziet dan een normale buik.
Bij het maken van de echo had ik dat zelf al gezien. Ik zag een grijs rondje en dacht dat dit het abces was, maar de arts vertelde dat het mijn dunne darm was.
Normaal ligt die dieper in de buik maar ik had er een navelbreuk en littekenbreuk zitten, daardoor kon de darm naar boven komen.
Dit verklaarde ook de buikpijn die ik had. Het abces drukte bovenop mijn dunne darm.

Deze keer kwam ik niet op "mijn eigen kamer 3" te liggen maar kamer 29 en die viel onder verpleegteam 26b. Was wel lachen toen ik op de afdeling kwam. Het team van 26a waar ik anders altijd lig, wilde mij ook hebben want ik hoorde bij hun team. Maar team 26b wilde mij ook wel eens bij hun team hebben. Het was dus even een "strijd om Conny"
Het is natuurlijk een spelletje maar wel leuk om op deze manier ontvangen te worden dan dat ze zeggen; "daar heb je die zeik mevrouw weer."
Op 26a was geen vrije kamer dus ik moest wel naar 26b. Alhoewel kamer 3 wel leeg stond maar deze moest vrij blijven. Het is een kamer met sluis en die wilde ze vrij houden voor eventuele corona opnames. Inmiddels is er afgelopen week weer een speciale corona afdeling geopend.

Nou, het infuus prikken was weer een avontuur. Vervelend was dat het infuus elke dag sneuvelde, dagelijks moest er een nieuw infuus geprikt worden. Elke dag weer een nieuw avontuur. Uiteindelijk lukte het vrijdags niet om een infuus geprikt te krijgen. Gelukkig reageerde mijn buik deze keer goed op de antibiotica. Het scheelde ook dat de 1e nacht er spontaan een gaatje was ontstaan waar het abces zich door kon ontlasten.
Omdat het vrijdag niet wilde lukken een nieuw infuus te prikken, werd besloten om de antibiotica in tabletvorm te geven. Dat was een hele opluchting voor iedereen.
Ik ben zo blij dat het deze keer gelukt is om met de antibiotica het abces in te dammen en er geen operatie nodig is geweest. We hadden er grote vraagtekens bij of het zou lukken, eindelijk zat het eens mee.

Afgelopen maandag ben ik met ontslag naar huis gegaan. Ik heb nog wel t/m woensdag antibiotica tabletten. Woensdag moet ik weer op controle komen.
Het gaat op het moment best goed. Mijn buik is weer rustig, de wonden gaan goed. Het is nog wel verdikt rondom de navel maar niet rood of ontstoken.
Wel ben ik erg moe en slaap ik weer best veel, ach dat is alleen maar goed denk ik en het is toch geen weer om lekker naar buiten te gaan.

Over mijn scootmobiel heb ik helaas slecht nieuws gekregen. De motor is verbrand Ze hebben nog een gebruikte motor liggen en die gaan ze proberen er in te zetten. Hopen dat dit lukt. Ik heb wel pech met deze scootmobiel hoor. Het beste er maar weer van hopen. Als het goed is gaan we nu de herfst en winterperiode in, een tijd waarin ik minder er op uit kan. Wat dat betreft is het geen ramp. Gelukkig heb ik mijn elektrische rolstoel nog, waar ik eventueel mee naar buiten kan. In elk geval kan ik er zelf boodschappen mee doen. Dus toch nog een stukje zelfstandigheid, daar ben ik blij mee.

Op de foto klikken voor grotere afbeelding.


Zondag 20 September 2020:

Deze blog gaat langer worden dan de vorige twee, het was een nogal enerverende week van het ene uiterste naar het andere uiterste.
Maandag heb ik samen met een vriendin van het mooie weer genoten en zijn we samen een rondje met de scootmobiel gaan rijden. Het was best een heel eind. Via Rijsbergen naar het Mastbos in Breda en door het Markdal. Daarna door het Mastbos en Rithsestraat terug naar huis.
Zo'n 6 km voor we thuis waren stopte de scootmobiel van Linda ermee, accu leeg! Nu weet ik uit ervaring dat als je het contact een paar minuten uitzet, de scootmobiel weer een klein stukje kan rijden. Dat hebben we dus uitgeprobeerd en zo zijn we met horten en stoten in Etten-Leur gekomen. Linda heeft haar vader gebeld en die kwam en heeft haar naar huis geduwd (iets van 1 km denk ik).
Mijn scootmobiel deed het gelukkig wel en de accu gaf nog genoeg streepjes aan. Daar van uitgaande had ik nog volop stroom om thuis te komen.
Dat denk je dan.........een paar 100 meter verderop viel mijn scootmobiel ook stil en ben ik op dezelfde manier naar huis gegaan. Ik hoefde nog maar 1 km, dus niet ver.
Toch is een km ook nog ver met een kapotte scoot. Ik was express door het winkelcentrum (buiten) gereden met de gedachte daar zijn altijd mensen aanwezig die mij misschien wel helpen.
Mijn scootmobiel had het wel erg te pakken, hij ging steeds slechter en reed nog maar 2-3 meter en dan viel hij al weer stil.
Op het moment dat ik daar stil stond, hoorde ik een hoop herrie. Ik zag de mensen naar boven kijken en het bleek een trauma helicopter te zijn. Deze is geland hier aan de overkant van de straat. Op de rotonde bleek een ernstig ongeluk gebeurd te zijn.
Alle mensen liepen meteen richting de helicopter en het ongeluk en niemand had meer oog voor mij, een sukkelende madame met kapotte scootmobiel.
Pas toen ik bijna bij onze voordeur was, kwam er iemand van de thuiszorg aanlopen en zij heeft mij geholpen met de scootmobiel duwen. Eenmaal thuis hem meteen aan de oplader gezet.

Dinsdag gaf de scootmobiel aan weer vol te zijn en zijn we weer samen op pad gegaan. Nu iets dichterbij via Vliegveld Seppe (Breda International Airport) tegenwoordig, naar de Rucphense Hei en via Sprundel naar huis. Het begon goed maar op de hei, net 15 km gereden, kreeg mijn scootmobiel weer kuren. Gelukkig deed hij het na opnieuw starten weer meteen en konden we door.
Onderweg viel hij nog een keer stil en vlak voor Etten-Leur alweer, maar toen wilde hij niet meer aan de gang. Ik heb toen het knopje van de zekering ingedrukt en toen deed hij het weer.
Daarna meteen naar de scootmobielwinkel gereden, want dit is natuurlijk niet goed en zeker niet betrouwbaar om er mee op uit te gaan.
De man van de winkel zou donderdagmiddag de scootmobiel ophalen om na te kijken en door te lezen, dat werd uiteindelijk vrijdagmiddag.
Het kleine stukje van de winkel naar huis begaf hij het verdorie weer en kwam ik weer maar 2-3 meter vooruit. Het stonk ook naar iets van verbrand rubber of petroleum. Maandagavond rook ik dat ook maar toen dacht ik dat het van de trauma helicopter kwam. Die was nu niet in de buurt dus moet het van mijn scootmobiel zijn.
Nu maar hopen dat er niets ernstigs mee is en ik hem weer snel terug heb.

Nou zover de grote avonturen van Conny en haar scootmobiel

Nu het andere uiterste......... Dinsdagavond kreeg ik zomaar flinke buikpijn. Ik dacht dat zijn mijn darmen dus ik zal zo wel een paar keer naar de toilet moeten, dat gebeurde echter niet.
De buikpijn bleef aanwezig en gelukkig moest ik woensdagochtend op controle bij Dr. Veen.
Daar verteld over de buikpijn en dat ik bang was voor een nieuwe ileus. Zijn assistent heeft naar mijn buik geluisterd maar die klonk goed, geen ileus gelukkig.
Bij het uitpakken van mijn buik dacht ik wel een verdikking te zien en heb dat ook aangegeven maar ze dachten niet dat het iets was.
Over de genezing van de buikwonden was hij tevreden dus ik mocht naar huis en over 4 weken weer controle.
Die middag ben ik nog wel even met de rolstoel naar buiten geweest, dichtbij huis en ik zag veel mooie bloemen. Wel voelde ik elk hobbeltje in mijn buik, dat was niet zo prettig. Maar toch was het fijn om even buiten te zijn geweest.

Woensdagavond ging ik naar bed en een half uur later werd de buikpijn zo hevig dat ik niet meer wist waar ik het moest zoeken. Ook begon ik er bij de trillen,koorts. Niet goed dus, ik vertrouwde het voor geen meter en was eigenlijk toch weer bang voor die ileus.
Ik heb de begeleiding gebeld en zij durfde met mij zo niet de nacht in, dus huisartsenpost gebeld.
Deze kwam om 00:30u en heeft geluisterd naar mijn buik en ook naar de wonden gekeken. Zij zag ook een beetje zwelling maar dacht niet dat dit de oorzaak kon zijn. Wat wel?? Ik hoefde van haar niet naar het ziekenhuis. Ik had geen ileus maar om die te voorkomen schreef ze zakjes voor, voor de ontlasting. En ik moest urine inleveren bij mijn eigen huisarts 's ochtends. Ik mocht 4x per dag 2 paracetamol voor de pijn, die doet helaas weinig.

Donderdagochtend dus urine opgevangen en de begeleiding heeft dat naar mijn huisarts gebracht. 'S middags kwam de apotheek een doosje met apotheek afgeven i.v.m. een blaasontsteking. Later kreeg ik ook een mailtje dat ik dus een blaasontsteking heb en een kuur van 7 dagen ervoor heb gekregen. Daarna weer urine controle om te kijken of het over is.
Toch geloof ik zelf niet dat deze buikpijn van de blaasontsteking is. Meestal heb ik weinig klachten alleen wat zeurende pijn in mijn rug en dat heb ik nu zelfs niet.

Vrijdag kwam de thuiszorg voor de wondzorg en toen was het wel duidelijk dat er een flink abces aan het broeien is. De bult was nog groter, dikker en roder.
De thuiszorg heeft naar het ziekenhuis gebeld. In eerste instantie mocht ik a.s. dinsdag komen, of dat kon. Ja dat gaat wel maar of ik het tot dan vol ga houden??
Toen mocht ik vrijdagmiddag om half 4 komen dan zou een van de wondverpleegkundige kijken en er een arts bij roepen.
Taxi geregeld en daar ging ik weer. Tas met kleding mee voor de zekerheid. Er kwam een co-assistent en arts-assistent bij mij kijken, die wisten beide niet wat ze ermee aan moesten. Ze zagen de verdikking wel maar de arts-ass zei dat ze niet zomaar lukraak in mijn buik konden snijden, en ik heb al zoveel operaties gehad. Ik heb gevraagd of ze geen echo konden laten maken, dan kan je zien of er iets onder zit. Daarop ging hij overleggen met de chirurg en kwam terug dat hij overleg had gehad met de beste buikchirurg maar dat ze nu niets zouden doen. Mede ook vanwege de blaasontsteking en antibiotica daarvoor, dat wilde ze eerst afwachten. Dinsdag moet ik dan weer bij mijn eigen chirurg Dr. Veen op controle.

Helaas neemt de buikpijn niet af en blijft de bult steeds groter groeien. Ik hoop dat ik het ga redden tot dinsdag. Het is niet fijn maar ik heb het liefst dat Dr. Veen kijkt want die kent mij en weet wel wat hij moet doen. De thuiszorg wilde vanochtend met het ziekenhuis bellen maar dan kom ik op de spoed terecht en lig ik daar weer 4-5 uur te wachten, daar heb ik weinig trek in. Vreemde dokters dan weer die waarschijnlijk ook niet weten wat ze moeten doen.
Het is al zondagmiddag dus nog 1.5 dag volhouden en tanden bijten. Zolang de bult zich rustig houdt red ik het wel tot dinsdag. Tja en wat er dan gaat gebeuren......ik hou mijn hart vast!!!

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ...


Zondag 13 September 2020:

Ook deze week was een rustige week. Eigenlijk vergelijkbaar met vorige week.
Ik heb elke middag mijn kans gepakt om een eindje te gaan rijden met de scootmobiel, de ene keer wat verder dan de andere keer.
Inmiddels ben ik overal rondom Etten-Leur geweest en ben ik op zoek naar nieuwe inspiratie voor een leuk ritje.
Ik was steeds op tijd thuis om de laatste 40 km van de Tour te kunnen zien. Onderweg ook wel op de livestream op de telefoon gekeken hoe het erbij stond in de koers.
Gisteren was ik moe en ben ik thuis gebleven en ik denk dat ik dat vanmiddag ook ga doen, gewoon lekker Tour kijken en verder even rust.
De onderste buikwond doet sinds gisteren wat meer pijn. Er was vanochtend niets bijzonders aan te zien maar ik vertrouw het niet helemaal.
Komende dagen gaat het zomers warm worden, dan ga ik weer verder genieten van de ritjes.
Woensdag moet ik op controle bij Dr. Veen en de wondverpleegkundige. Duimen dat er niets aan de hand blijkt te zijn en zij tevreden zijn.
Veel meer is er niet te vertellen over mijn week, een korte blog dus deze keer.


Zondag 6 September 2020:

Deze week is er niet zo heel veel te vertellen en dat is eigenlijk een goed teken.
Mijn buik is nog steeds rustig, de wonden genezen ook nog goed. Ik heb heel de maand augustus geen nieuwe abcessen gekregen, nu hopen dat september ook abces-vrij blijft.
Maandag wilde ik een rondje gaan rijden maar net voor ik wilde vertrekken begonnen mijn darmen te vervelen. Uiteindelijk kwam er daardoor niets meer van om naar buiten te gaan.
Ik heb wel naar de Tour kunnen kijken.

Dinsdagmiddag had ik met mijn zus afgesproken om naar elkaar toe te rijden. Zij had een pakje voor mij en daar was ik natuurlijk wel nieuwsgierig naar.
Het is een werkje van diamond painting op een afbeelding van Maria, lief dat ik dat van haar kreeg. Daarna hebben we samen nog een klein rondje met onze scootmobielen gereden en terug bij ons gezamenlijke startpunt zijn we ieder onze weg naar huis weer gegaan.
Thuis mooi de laatste 40 km van de Tour kunnen kijken, is mooi te combineren zo.

Woensdagmiddag was het prachtig weer en ben ik met mijn fietsmaatje Hans op stap gegaan. We hadden geen idee waar we heen wilde rijden, hebben alle uithoeken al gehad.
We zijn onze neuzen maar achterna gereden, en zo kwamen we in Breda uit. Daar lekker even op het terras gezeten,. Daarna via 't Ginneken, Princenhage en Liesbos weer naar huis.
Ook nu op tijd om de laatste kilometers van de Tour te zijn, mooi uitgekiend zo.

Donderdagmiddag even op bezoek geweest bij een vriendin die hier dichtbij woont. Zij is pas weduwe geworden en ik had al veel eerder naar haar toe willen gaan. Door de ziekenhuisopnames en herstel, was dat nog niet gelukt, nu dus wel. Tegen 4 uur weer naar huis om naar de Tour te kijken.

Vrijdagmiddag heb ik niet zo veel gedaan. Mijn eerste boek uitgelezen op de nieuwe e-reader, ik ben er blij mee hoor! En Tour gekeken.

Ook gistermiddag lekker voor de tv gezeten want ze gingen de bergen in en dat vind ik altijd heel mooi, zou het niet om de wedstrijd zijn dan wel om de omgeving. Ook vanmiddag zal ik voor de tv zitten te kijken. Ik vind het jammer dat Tom Dumoulin zich gisteren opgeofferd heeft voor Roglic en nu vande 5e naar de 15e plek geduikeld is, zo zonde. Ik hoop dat hij toch nog tijd terug kan winnen en weer wat terug kan stijgen in het klassement.

Samen gevat bestond mijn week dus uit lezen, toeren met de scootmobiel en Tour kijken. Een lekker rustig weekje maar zonder verveelmomenten. Zo mag het wel even doorgaan wat mij betreft.


Zondag 30 Augustus 2020:

Maandagmiddag ben ik bij de huisarts en diabetesverpleegkundige geweest, dit i.v.m. de diabetescontrole. Mijn suiker was netjes, bloeddruk ook. Mijn ijzerwaarde en HB worden ook altijd mee geprikt en die uitslagen waren iets minder. HB iets te laag en ijzer was heel erg gezakt van 600 in april naar 56 nu. 600 is heel hoog, dat kwam door het ijzerinfuus, dat heb ik eind februari gehad. Maar dat het zo snel omlaag gaat, dat is niet goed.
Waarschijnlijk hebben alle infecties en operaties, bloedverlies er mee te maken. Over 3 maanden prikken we het opnieuw, als het dan nog verder is gezakt dan moet ik weer contact opnemen met mijn internist en zal het een nieuw ijzerinfuus worden.
Veder heb ik met beide een gesprekje gehad over alles wat er dit jaar met mij gebeurd is.

Dinsdag en woensdag waren saaie dagen, slecht weer dus binnen zitten. Woensdag had ik een baaldag. Ik was het binnen zitten en alleen zijn zo ontzettend beu.
Ik had gehoopt met de scootmobiel naar buiten te kunnen, mijn lichaam was er aan toe en dan is de regen een spelbreker.
Alle tijd dat ik in het ziekenhuis lag en thuis nog ziek was, was het mooi weer en dan ben ik eindelijk zover en gaat het regenen, dat is toch om te balen.
Als ik zo'n baaldag heb komen er allerlei gedachten in mijn hoofd, tijd genoeg om na te denken. Dan vraag ik mij weleens af wat de zin van het leven is als je dag in, dag uit in je eentje binnen 4 muren zit.
Als ik dan terug kijk naar een paar jaar geleden......dat is alweer 2015, meer dan een paar jaar geleden. Toen ging het redelijk goed en kon ik veel leuke dingen doen, samen met vriendinnen. Van dat vriendenclubje van toen is er nu weinig over. De meeste zijn overleden of zelf ook meer aan de sukkel geraakt. Door het ziek zijn is mijn eigen wereldje heel erg klein geworden. En dan komt het Corona gedoe er ook nog bij kijken.
Ik realiseer mij ook dat ik niet de enige in dit soort situatie ben en er mensen zijn die het nog veel moeilijker hebben. Maar soms mag ik ook wel even een baaldag hebben.

Gelukkig duren baaldagen bij mij nooit lang. Donderdag werd een veel leukere dag. Het begon er al mee dat er 's ochtends een prachtige bos bloemen werd bezorgd.
Met een leuk beertje er ook nog in. Dat maakte mijn dag al een stuk vrolijker.
Daarbij scheen de zon en kon ik eindelijk een ritje met de scootmobiel maken. Ik ben naar de Rucphense hei gereden om te kijken of de hei nog in bloei stond.
Op weg naar Rucphen was de zon wel achter de wolken gekropen maar toen ik op de hei aankwam, kwam de zon daar ook tevoorschijn en meteen was het een heel stuk warmer.
De hei stond inderdaad nog mooi in bloei en het was er prachtig, genieten van al dat moois, het maakte mijn week weer goed.

Vrijdagmiddag was het wisselvallig maar ik wilde proberen om naar het Mastbos in Breda te rijden. Helaas kreeg ik onderweg al een regenbui op mijn kop.
Ik had ook een plan B voor als het Mastbos niet lukte, en dat was de woonboulevard in Breda. Daar kwam ik toch langs en is niet zo ver als het bos.
IK liep al 2 jaar met het plan om een E-reader te kopen maar had dat nog steeds niet gedaan. Vrijdag heb ik er eindelijk een gekocht. Ik had nog een aantal VVV-bonnen die ik ooit gekregen heb en die heb ik maar meteen ingeleverd, zo werd het een leuk koopje.
Ik heb al diverse E-books toegestuurd gekregen, heb nu iets van 85 boeken er op staan dus voorlopig kan ik door met lezen.

En gisteren is de Tour de France van start gegaan dus de komende drie weken ben ik sowieso zoet met Tour volgen/kijken.
Zal je zien dat het de komende weken mooi weer is en ik moet kiezen uit een ritje maken of Tour kijken, krijg ik weer een luxe probleem en zo is het altijd wat hahaha.
Wel raar dat de Tour er nu pas is hoor. Normaal begint deze rond mijn verjaardag en nu eind augustus pas. Daarna ook allerlei andere wielerwedstrijden zoals de klassiekers, de Giro en Vuelta. Ik vraag mij af of het allemaal door kan gaan i.v.m. de Corona. Mijn gevoel zegt dat ze niet in Parijs aan gaan komen, dat de wedstrijd misschien afgelast moet worden door de corona maatregelen. In Frankrijk komen steeds meer rode gebieden en Parijs is ook rood. We gaan het zien!!

Mijn buik houdt zich nog rustig. De wonden genezen langzaam maar goed, de pijn valt mee en belangrijker...... geen rode plekken/bulten (snel afkloppen)

....


Zondag 23 Augustus 2020:

Woensdag ben ik op controle geweest en zowel Dr. Veen als de wondverpleegkundigen waren tevreden. De wonden zien er rustig uit en mijn buik ook, geen rode plekken of bulten.
Ik moet pas over 4 weken terug komen. Ik ben benieuwd of dat gaat lukken. Wat dat betreft moet ik het vertrouwen nog terug zien te krijgen na deze heftige periode.
Vandaag gaat het goed en morgen kan het weer fout gaan, valt weinig over te zeggen of te voorspellen.

Na de controle ben ik nog even naar de afdeling gegaan om een pot met lekkers voor de verpleging af te geven. Dat vonden ze erg leuk.
Ik zag dat 'mijn kamer' verhuurd was, er lag iemand anders in bed. Even zitten kletsen met de verpleging en daarna weer naar beneden op de taxi wachten.
Ik had nog bij een achternicht van mij langs willen gaan, zij lag op dezelfde afdeling. Maar in overleg met de dokter mocht dat niet.
dit met de kwetsbare gezondheid van ons allebei wilde Dr. Veen dat risico niet nemen. En met de Corona is er al een beperkte bezoekregeling van 1 vaste persoon per dag.
Ik had het al wel een beetje verwacht dat het niet mocht, toch viel het even tegen.

Donderdag kwamen ze om 07:30u al bloed prikken, dit voor de diabetescontrole en ijzergroep. Was weer even een avontuur want zoals altijd lukte het prikken nartuurlijk niet.
Ze had al 3 pogingen gedaan en vertelde dat ze moest stoppen want ze mogen maar 3x prikpogingen doen en dan moet er iemand anders komen.
Ik zei dat er op mijn andere hand wel een adertje zat waarin het prikken vaak lukt. Dat heeft ze toen toch nog geprobeerd en warempel....het lukte!!
Maandag moet ik naar de huisarts en diabetesverpleegkundige voor de uitslagen.

Donderdagmiddag ben ik samen met Hans even naar buiten geweest in de elektrische rolstoel. Klein rondje Etten gereden en dan gaan we meestal naar Kloostergaard.
Even naar de Lourdesgrot daar en kaarsjes opgestoken, daar lekker even bij de grot gezeten. Hierna over het terrein en het dierenparkje gewandeld.
Daarna weer terug naar het centrum. Bij de Hema nog een softijsje meegepikt. Dat was zo genieten om even buiten te zijn en ook het ijsje.
Het hoeft niet altijd groots te zijn, ook van kleine dingen kun je genieten.

Vrijdagmiddag kwam mijn schrijftolk Gea met haar man en hondje op bezoek. Zij had een tolkopdracht in Den Bosch en nam iets lekkers mee ......... wat zou dat zijn geweest?
3x raden maar 1x is voldoende denk ik........Bossche Bollen! Daar hebben we heerlijk van zitten smullen!
Ik had Gea al lang niet meer gezien. Met de Corona en al het gedoe in het ziekenhuis, kom ik verder nergens dus er valt weinig te tolken. Dat is wel jammer.
Ik hoop binnenkort weer met de scootmobiel te kunnen gaan toeren, als de buik minder pijnlijk is voor het gehobbel en het buiten droog blijft.
De temperatuur gaat nu naar beneden. 20 graden is ook nog een mooie temperatuur maar ze geven ook elke dag kans op buien dacht ik. Als het enigszins kan dan ga ik wel weer op pad.


Zondag 16 Augustus 2020:

Na 2 weken zonder blog, ben ik weer terug. Ik heb even de vorige blog terug gelezen en las dat ik er naar uit zag om te gaan toeren. Nou daar is nog niets van gekomen, niet alleen vanwege de hittegolf maar ik was weer eens aan het logeren in mijn vaste logeeradres.......juist, Amphia Ziekenhuis Breda.

In mijn vorige blog schreef ik dat het weer de goede kant op ging, en dat was op dat moment ook zo. Woensdag 29 juli had ik nog een goede en best drukke dag.
In de ochtend kreeg ik bezoek, 's middags ook bezoek gehad en daarna kwam de kapper en om 16:00u moest ik naar de pedicure.
Toen ik terug kwam van de pedicure (woont hier heel dichtbij) was het buiten zo lekker, waardoor ik geen zin had om al naar huis te gaan.
Ik ben het park ingereden en daar wat zitten genieten. Hierna ben ik op de markt een frietje (patat voor de niet-Brabanders) gaan eten en als toetje nog een ijshoorntje. Lekker van zitten genieten buiten in het zonnetje. Rond 18:00u ging ik op huis aan en nog steeds niets aan de hand.
Tot een paar uur later tegen 20:00u ik ineens weer niet lekker werd, bibberig, misselijk, koorts. Dus vroeg het bed in gekropen maar niet lekker geslapen omdat mijn buik steeds meer pijn ging doen.
De andere dag donderdag 30 juli moest ik op controle bij de chirurg en daar kwam de oorzaak aan het licht. Rondom de nieuwe wonden zag het vuurrood, dik en veel pijn. Twee nieuwe bulten en flink ontstoken. Het besluit werd genomen om mij weer op te nemen voor een nieuwe operatie.

Ik kwam weer op mijn "eigen kamer" terecht. Kamer 3 op Afdeling 26a. Voor de 4e keer lag ik daar weer. Zo'n vaste klant dat ik er zelfs mijn eigen kamer al krijg
De chirurg had verteld dat ik op de spoedlijst kwam en er geprobeerd zou worden om mij die avond nog te opereren. Als het druk zou zijn op de OK dan kon het ook de andere dag worden.
Op de OK-lijst konden ze op de afdeling zien dat ik om 19:30u ingepland stond. Om 18:30u zeiden ze dat ik de OK-kleding alvast maar aan moest doen, zodat ik klaar was als er gebeld werd. Zo heb ik de hele avond in de OK-kleding gelegen maar er werd maar niet gebeld. Om 22:00u kreeg de afdeling een telefoontje dat het niet meer ging lukken en ik de andere ochtend geholpen zou worden. Ik kreeg toen ook een boterham en iets te drinken want ik was al die tijd nuchter moeten blijven. En vanaf 24:00u moest ik weer nuchter blijven.

Vrijdagochtend 31 juli ben ik rond half 12 geopereerd. Ze hebben nu een ruimer gedeelte weg gehaald. Ik had tijdens de operatie al morfine gekregen maar toen ik wakker werd had ik heel veel pijn. Ik heb er toen weer een shot morfine bij gekregen. Terug op de afdeling heb ik alleen maar geslapen. Als ik mijn ogen open deed, waren ze zo zwaar dat ze vanzelf weer dicht vielen. Dus de operatiedag is vanzelf omgevlogen.

De andere dag was het een ander verhaal. Ik werd wakker en het leek wel of ik die nacht hard aan het sporten was geweest, heel mijn lijf deed pijn. Overal had ik spierpijn zelfs in mijn kaken en mijn tong. Ik had ook koorts, keelpijn en helemaal niet lekker. Ik dacht dat ik misschien op de OK een kou had gepakt, het is daar altijd erg koud. Je krijgt dan wel een warmtedeken maar toch.
'S middags kwam de arts langs en die besloot om een Corona test te doen. Ik vertelde dat ik al Corona heb gehad maar blijkbaar kan je het toch een 2e keer krijgen.
Ik schrok toch wel even van dit bericht en dat ze mij weer op Corona verdachten, moest er niet aan denken dat het dit weer zou zijn, 1x was Corona was genoeg.
De zuster heeft dus een test afgenomen en toen kwam ook het nare bericht dat ik vanaf dat moment in quarantaine moest. De deur van de kamer moest dichtblijven en ik mocht geen bezoek. Ook moest ik besmet verpleegd worden, met mondkapjes etc en die mondkapjes zijn zo lastig voor mij. Dan is het mondbeeld niet meer zichtbaar waardoor ik veel meer moeite heb met het verstaan.
Enige voordeel was nu dat ik de verpleging wel kende en herkende. Toen op de Corona afdeling was dat niet zo.

Zondag was ik nog steeds flink ziek en beroerd, ook nog de pijn van de wond erbij. Ik kreeg wel extra morfine maar daar werd ik dan best suffig van en ik ging zelfs hallucineren, dat heb ik niet eerder gehad. Aan de andere kant was het ook wel fijn om veel te slapen en even geen pijn en gedoe te voelen, de dag ging zo ook wat sneller met alle slaapmomenten.
Zondagmiddag kwam de verpleging vertellen dat er een longfoto gemaakt ging worden om een longontsteking uit te sluiten. Ik had ook pijn met ademen en alsof er een strakke band om mijn borst zat. Gelukkig bleek ik geen longontsteking te hebben.
Zondagavond kwam onverwachts Dr. Veen mij bezoeken. Zijn vakantie zat er maandag weer op en hij kwam zich alvast, in zijn vrije tijd, een beetje inlezen/inwerken en een bezoekje aan zijn patienten brengen. Hij was verbaasd dat ik nog steeds in het ziekenhuis lag. Ik heb het hele verhaal verteld en dat ik al 2x een paar dagen thuis was geweest. Hij baalde er flink van dat het zo gelopen is en had dit niet verwacht.

Zondagavond kreeg ik ook bericht dat de Coronatest negatief was, dus geen Corona. Toch moest ik nog in quarantaine met alle maatregelen. Er was namelijk ook op influenza (griep) getest en daar was de uitslag nog niet van bekend.
Maandagochtend kwam Dr. Veen, samen met de zaalartsen en wondverpleegkundigen naar de wond kijken. Ik zag die nu voor het eerst en het was weer een flink diep en breed gat, heel vies.
De dokter heeft er dood weefsel uitgesneden en daarna met wondverpleegkundigen besproken hoe de wond het beste behandeld kon worden. Woensdag zouden ze de wond weer opnieuw komen beoordelen.
Verder was ik nog steeds flink ziek, koorts en pijn. Weer veel geslapen mede dankzij de morfine.
Maandagavond kreeg ik te horen dat de influenzatest ook negatief was. Ik blij want nu mocht ik echt uit de quarantaine en alles weer normaal. Maar nee hoor........de Corona test moest opnieuw. Dat schijnt standaard te zijn. Als de eerste test negatief is, doen ze een 2e test en als die ook negatief is dan zijn ze pas zeker dat ik geen corona heb. Dus weer een test en nog steeds tot die uitslag in quarantaine

Woensdag 5 augustus kreeg ik het mooie bericht dat ook de 2e corona test negatief was en ik uit de quarantaine mocht. Geen dichte deuren en mondkapjes meer, heerlijk!
Dr. Veen en team kwam weer naar de wond kijken en er werd besloten om de pomp er op aan te sluiten. Vrijdag zou de wond dan weer opnieuw bekeken worden.
De pomp was deze keer anders. We konden nu via de pomp de wond 3x per dag spoelen. Via een extra slang werd er prontosan (bacteriedodend spoelmiddel) ingespoten. Dan borrelde het iets van 10 minuten in de wond en daarna werd het automatisch door de pomp weer afgevoerd. Het was wel pijnlijk want door het spoelmiddel zette de spons die in de wond zat, uit. En bij het afvoeren trok alles weer in. En dat was bij zo'n verse wond geen pretje. Ik was iedere keer blij als de spoeling gedaan was.

Vrijdag 7 augustus weer wondcontrole en de pomp bleek goed te werken, de wond zag er al een stuk schoner uit. Dus werd besloten deze er nog op te houden en maandag opnieuw te beoordelen.
Ondertussen voelde ik mij weer een stuk beter dan in het begin van de week. Ik had ook geen koorst meer alleen soms wat verhoging maar dat kon van de wond komen.
Maandag 10 augustus werd besloten om de pomp er weer af te halen om te kijken hoe dat zou gaan. Als het goed ging mocht ik naar huis en kon de thuiszorg de wondzorg weer overnemen.
Zo kwam er een eind aan mijn vakantie, toch weer 13 dagen in het ziekenhuis gelogeerd.
De airco in het ziekenhuis werkt goed, ik heb zodoende geen last gehad van de hittegolf. Aan de ene kant baalde ik toen ik in het ziekenhuis moest blijven want mijn plannen waren om te gaan toeren met het mooie weer. Achteraf gezien was dat niet gelukt omdat het veel te warm is geweest om met de scootmobiel er op uit te gaan......eigenlijk heb ik dus niets gemist.

Afgelopen dagen thuis ook nog best veel gerust en geslapen. Nog niet naar buiten geweest, mede door de warmte. Die hitte en de wonden is niet zo goed denk ik.
Komende week geven ze minder warmte, wie weet gaat het mij dan lukken om er even op uit te gaan. Moet ook wel gaan met de wonden, de nieuwe is nog best gevoelig al kan ik gelukkig weer zonder morfine of andere extra pijnstilling. Woensdag op controle en dan maar weer hopen voor de zoveel honderste keer dat dit eindelijk eens de laatste keer is geweest.
Ik heb op de afdeling gezegd dat ik voorlopig niet kom logeren en ze "mijn" kamer wel mogen verhuren

Oja, een hele tijd terug heb ik een site bij Jimdo gemaakt, met het idee om als ik in het ziekenhuis lag of op vakantie ben, daar mijn blog kon schrijven. Zodat ik jullie op die manier toch op de hoogte kon houden mocht ik niet bij mijn eigen website kunnen. Helaas blijkt dat niet te werken. Ik heb in het ziekenhuis geprobeerd om het via mijn telefoon te doen, dat lukt niet. En ook op de Ipad van het ziekenhuis geprobeerd maar ook niet gelukt. Die Ipad is beveiligd en veel dingen bewust geblokkeerd. Dus tja dan kan ik het alleen via hier doen. Maar om nou mijn laptop mee naar het ziekenhuis te gaan sjouwen. Vaak ben ik daar dan toch te beroerd voor. Dat zie ik niet zo zitten dus bij onverwachtse zaken moet ik jullie hier toch even in het ongewisse laten.


Zondag 26 Juli 2020:

Poehoe, het was me weer een week zeg! De maandag ben ik thuis nog door gekomen, de bult deed flink pijn maar is dicht gebleven tot de controle van dinsdag.
Ik was blij dat het dinsdag was en ik op controle kon.

Eerst moest ik naar de internist, dit bleek een nacontrole voor de Corona te zijn. Er zijn 2 internisten die dit doen, samen met de longartsen.
In 1e instantie moest ik bij de andere internist op controle, maar door mijn ziekenhuisopname kwam ik nu bij mijn eigen internist/infectioloog terecht.
Hij had mijn dossier terug zitten lezen en was eigenlijk heel verbaasd dat ik nog bij hem zat, dat had hij niet verwacht na wat hij allemaal gezien en gelezen had.
De CT-scan van mijn longen die met de corona-opname was gemaakt, liet een heel ernstig beeld zien. Alles wat normaal gesproken zwart ziet op een foto/scan, zag bij mij wit. Zo ernstig waren mijn longen er aan toe. Samen met alle andere minpunten in mijn gezondheid, hadden ze verwacht dat ik het niet zou overleven. (Is mij ook verteld op de spoed)
Maar ja ze kennen mij blijkbaar nog niet goed genoeg want ik geef het zomaar niet op!!
Hij vond mij erg bijzonder, en nu eens in de positieve zin i.p.v. een of andere vreemde aandoening.
Verder hebben we over van alles gesproken, de Corona in het algemeen en ook over mijn gezondheid. Hij had best veel tijd maar ik deze keer niet want ik moest al door naar de volgende afspraak bij de chirurg.

Bij de chirurg liep het zoals ik al verwacht had. De nieuwe bult moest open gemaakt worden op de OK, dus dat werd weer een opname.
Ik kwam op de spoedlijst en het was afhankelijk van hoe de dag zou lopen. Als er mensen met ernstige spoed binnen gebracht worden, dan gaan die voor, logisch. Het zou dus zomaar kunnen dat ik de andere dag pas aan de beurt zou zijn.
Het was inmiddels 12:45u en ik had om 13:30u nog een afspraak staan bij de longarts. Ik vroeg of ik daar nog naar toe kon gaan en dat was goed.
Na mijn bezoek aan de longarts zou ik dan weer langs de poli chirurgie gaan om te vragen op welke afdeling ik mij moest melden.

Ik was gelukkig met mijn elektrische rolstoel want de internist en longarts zitten nog in het oude gebouw en de chirurg in het nieuwe, dat is best een lange afstand.
Ik mocht niet meer eten en drinken i.v.m. de naderende operatie, dat scheelde weer in tijd. Dus ben ik meteen door gescheurd naar de longarts. Hij stond in de centrale hal te praten met iemand. Ik ben mij op de poli gaan melden. Pas om 13:50u kwam de longarts aan kakken met een boterham in zijn hand.
Daarna heb ik nog zeker 10 minuten moeten wachten voor ik binnen geroepen werd. Op deze manier begon hij dus al met een half uur uitloop aan zijn spreekuur.
Eindelijk heb ik nu dan de uitslag van de longfoto en longfunctietest die 8 juni gemaakt waren. Ik had van de internist al gehoord dat de longfoto er beter uit zag.
De longarts bevestigde dat er geen restschade van de Corona op te zien is, dus ik ben er goed mee weg gekomen. Mijn longfunctietest was wel een klein beetje slechter en dan vooral in kracht. Dat kan door de corona gekomen zijn maar ook met mijn buik te maken hebben, dat ik door pijn in mijn buik niet krachtig genoeg kan inademen. Het was niets om mij zorgen over te maken. Over een half jaar weer terug komen bij hem.

Hierna weer richting poli chirurgie en daar hoorde ik dat ik op mijn vertrouwde afdeling verwacht werd. Routes noemen ze dat in het nieuwe ziekenhhuis en ik werd verwacht op Route 26a.
Toen ik de afdeling op reed, zag ik dat mijn kamer (3) waar ik afgelopen weken lag, leeg stond. Toen ik mij bij de verpleging ging melden was het wel lachen want ik kwam dus inderdaad weer op kamer 3 te liggen. Ik heb gewoon mijn eigen kamer in het ziekenhuis. Aan de ene kant vonden ze het ook wel vervelend dat ik zo snel terug was en weer geopereerd moest worden. Maar aan de andere kant vonden ze het ook leuk dat ik weer bij hen kwam. Je krijgt toch een band met elkaar als je er vaak komt en het begint steeds vertrouwder te voelen.

Het opname gesprek was zo klaar want alles stond nog in de computer, alleen de datum moest aangepast worden. En wat dingetjes regelen zoals een AD-matras en een rollator voor op de kamer. Want de elektrische rolstoel is dan niet zo handig. Volgens de planning zou ik om 19:00u geopereerd worden en het was tegen 3 uur op dat moment.
Ik vroeg of ik nog naar beneden mocht om iets te lezen te halen. Dat mocht en ik mocht best langer wegblijven want er was tijd genoeg tot 19:00u. Ik moest alleen nuchter blijven, verder mocht ik doen wat ik wilde.
De zuster had mijn eigen telefoonnummer genoteerd. Ik kan wel niet opnemen omdat ik de telefoon niet kan verstaan, maar als de afdeling belde, dan wist ik wel dat ik naar boven moest komen.

Het was mooi weer en ik besloot om even lekker naar buiten te gaan en een rondje langs het nieuwe ziekenhuis te maken. Thuis was ik nog niet buiten geweest dus het was wel even fijn en leuk en ik heb onderweg een hoop foto's gemaakt.
Ik was eigenlijk best aan het genieten en de tijd ging zo op een leukere manier voorbij dan als ik op de kamer had moeten zitten nietsdoen.
De telefoon had ik alle tijd in mijn hand zodat ik zeker wist dat ik hem zou horen of voelen als er gebeld werd. Ik kreeg wel diverse appjes binnen maar dacht, die lees ik wel als ik weer terug op de kamer ben. Ik had mijn leesbril niet bij en buiten leest het sowieso niet handig.
Dus heb ik mijn rondje ziekenhuis gedaan en om 16:15u kwam ik weer op de afdeling. Ik kom de lift uitgereden en kom meteen een zuster tegen die mij vertelde dat ze op zoek waren naar mij. De OK had al gebeld dat ik mocht komen maar ze konden mij niet vinden. Is je telefoon dan niet over gegaan? Ik kijken, maar nee er was echt niet gebeld, alleen berichten via de app.
Op mijn kamer gekomen kwam de zuster die voor mij zorgde en zij vertelde dat het mis gegaan was. Ze hadden naar mijn broer gebeld i.p.v. naar mijn nummer en mijn broer had mij dus via de app laten weten dat ik gezocht werd. Dat ik met spoed naar de afdeling moest gaan. Die berichten zag ik dus te laat.
De zuster zei dat het ook een misverstand was, ik zou in elk geval dezelfde dag nog geopereerd worden.

Dat is echt weer een avontuur wat alleen Conny kan overkomen........een ander die geopereerd moet worden, zit in de zenuwen en durft waarschijnlijk de kamer niet af. En ik ga nog even buiten een rondje rijden..... ik was in elk geval lekker ontspannen
Uiteindelijk werd er om 18:30u gebeld dat ik mocht komen en toen was ik er ook klaar voor. Op de Recovery stonden ze mij al op te wachten en ook de OK-mensen kwamen al snel bij mij. Ik heb geen tijd gehad om de zenuwen te krijgen want het was er best gezellig, de meeste kende mij en er werden grapjes gemaakt en ik was zelf ook flink aan de praat. Inmiddels kan ik dromen hoe alles in zijn werk gaat en ik was eigenlijk vooral blij dat ze mij van de pijn gingen verlossen door de bult open te maken.
Rond 21:00u was ik weer terug op mijn kamer en was het ergste weer achter de rug. Door de narcose die nog wat nawerkt heb ik die nacht best redelijk kunnen slapen.

De andere ochtend kwamen de zaalartsen en wondverpleegkundigen kijken en zag ik de wond ook voor het eerst. Deze keer geen enorme wond maar twee gaten met daartussen een drain om de wonden goed te kunnen spoelen. De pijn was gelukkig een heel stuk minder nu de druk er af was, ook de pijn aan de grote wond van 1 juli, was minder. Dat heeft toch met elkaar verband gehad blijkbaar. Het is niet dat meteen alle pijn weg is, ik voel het nog wel maar ik heb gelukkig geen morfine meer nodig. Met mijn eigen pijnstillers en paracetamol is de pijn nu goed onder controle te houden. Dat is een hele opluchting. De koorts/verhoging was ook meteen gezakt, ik voelde mij na deze OK beter dan toen ik donderdag met ontslag mocht.

Achteraf gezien hadden ze mij donderdag beter kunnen laten blijven om de bult in het ziekenhuis in de gaten te houden. Ik had toen al een beetje koorts en voelde mij die weken ook niet lekker. Ze hadden dan iets eerder in kunnen grijpen zodat ik eerder van de pijn was afgeweest. Nu heb ik thuis alleen maar geslapen, in mijn stoel voor de tv gelegen, pijn gehad en onrustig geweest. Maar ja, achteraf is alles makkelijk natuurlijk. En ik was donderdag ook blij dat ik na 16 dagen naar huis mocht.

Gelukkig hoefde ik nu niet zo lang te blijven, twee nachtjes maar. Donderdagmiddag mocht ik weer naar huis, deze keer met een beter gevoel dan een week geleden.
Het gaat nu thuis dan ook een stuk beter. Ik heb zelf al boodschappen gedaan en gekookt.
De thuiszorg komt weer voor de wondverzorging en dat gaat goed, ook hierbij minder pijn dan afgelopen weken. Donderdag moet ik weer op controle.
En dan nu maar weer hopen dat het voorlopig rustig blijft in die buik van mij. Laat het mooie weer maar komen zodat ik lekker naar buiten kan om weer te gaan toeren, hopelijk lukt dat ook snel weer.

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ...


Zondag 19 Juli 2020:

Hier ben ik weer! Donderdagmiddag ben ik thuis gekomen na ruim 2 weken ziekenhuis. Het zijn dus wat meer dan 1 of 2 nachten geworden.
Bij de operatie is het gebied waar de nieuwe abcessen zaten uit mijn buikwand gesneden. Tevens is er een littekenbreuk die de chirurg tegen kwam, gerepareerd.
Ik heb nu weer een behoorlijk gat in mijn buik. Heel cru want de oude operatiewond is afgelopen weken zo goed als dicht gegroeid en dan heb ik verdorie alweer een nieuw gat.

Het was nog even spannend of ik donderdag wel naar huis mocht. De verpleging zag woensdagavond een nieuwe rode bult op mijn buik, net onder de wond.
Daar hebben de artsen donderdag naar gekeken en er zit weer iets te broeien maar ik mocht toch naar huis en dan die bult goed in de gaten houden.
In 1e instantie moest ik a.s. donderdag bij een arts-assistent op controle komen, maar dat vonden ze toch geen goed idee.
Mijn eigen chirurg heeft nu vakantie maar heeft mij besproken met de chirurg die hem deze weken vervangt. Nu moet ik dinsdag al naar deze chirurg voor controle.

Vrijdagavond en gisterochtend was ik heel bang dat ik alweer richting ziekenhuis zou moeten. De drukpijn bij de bult werd erger, alsof hij al op springen staat.
Gisterochtend kwam de thuiszorg en de wond uitgepakt, we vreesden het ergste maar tot mijn verbazing viel het mee. De plek is wel rood, warm en hard maar ziet er niet uit dat hij elk moment kan open gaan. Ook vanochtend was dat nog niet. Ik heb er nu een beetje meer vertrouwen in dat ik de controle van dinsdag wel kan halen.
Ik ben alleen helemaal niet fit en heb last van de drukpijn en ook nog de pijn van de wond. Gisteren veel geslapen, vanochtend ook.
Nu maar hopen dat het zich nog even rustig blijft houden en dan dinsdag afwachten wat de chirurg er van vind.

De thuiszorg komt nu weer dagelijks om de wonden te verzorgen. Ze hebben allemaal wel met mij te doen en iedereen is extra lief.
Ook in het ziekenhuis was dat. Ik lag weer op mijn vertrouwde afdeling en de verpleging had al gezien dat ik weer opgenomen zou worden. Dat was blijkbaar als een lopend vuurtje over de afdeling gegaan dat ik weer kwam. Bijna iedereen kwam even langs om mij welkom te heten en het leuk vonden om mij te zien.
Nou is het natuurlijk niet echt leuk om weer opgenomen en geopereerd te worden maar het is wel leuk om te horen dat ze mij niet vergeten zijn en het niet erg vinden dat ik weer kwam. Dat is op zich toch een goed teken, als ik lastig zou zijn dan zouden ze mij vast niet zo verwelkomen.

Op de OK was het ook wel even grappig. Ik lag al helemaal klaar en we waren wat aan het kletsen omdat Dr. Veen er nog niet was, hij was nog in een andere OK bezig. Als ze beginnen dan overlegt het OK-team eerst met elkaar wat er gaat gebeuren en wie waar verantwoordelijk voor is. Ze vragen je geboortedatum en waar je voor komt. Nu stak Dr. Veen een heel verhaal af. Hij vertelde dat ik Conny ben en de dag ervoor jarig was en getrakteerd had. Dat ik niet wilde blijven omdat ik nog uit eten wilde om mijn verjaardag te vieren. En daarom die middag geopereerd werd. En nog veel meer hoor. Daar werd door het team ook op gereageerd. Wel een leuke, ontspannen manier om onder narcose te gaan.

Het was de bedoeling dat de pomp weer op de wond kwam. Dat is 2x geprobeerd maar beide keren niet goed gegaan, heel veel pijn gehad ook.
Daarom is woensdag besloten om de pomp weg te laten en de wond te verbinden met Betadine gazen, hopen dat die de wond schoon trekken.
Ook is er de 1e week na de OK een aantal keer dood weefsel uit de wond gesneden. Gelukkig gaat het wat dat betreft nu goed maar de wond is nog wel erg nat.
Het is een flinke wond maar niet zo groot als de vorige. Dus ik verwacht dat deze wel sneller dicht is. De oude wond heeft dus 9 maanden geduurd en is nu dan eindelijk zo goed als dicht. Op een paar kleine plekjes na nog.
Tja, ik weet niet meer wat ik moet/kan hopen al hoop ik natuurlijk dat dit de allerlaatste keer was. Maar gezien de bult die er nu alweer staat, ben ik bang dat het loze hoop is.

Het is was wel raar thuis komen hoor. Ik werd wel verrast want de buurtjes, die mijn post en planten altijd verzorgen als ik in het ziekenhuis lig, hadden een mooie bos rozen op tafel gezet met Welkom Thuis. Van andere buren uit de flat hing er een zak met mijn lievelingsbroodjes van Bakker Nagelkerke, aan de deur. Toen ik nog in Prinsenbeek woonde, kocht ik die altijd.
En mijn tafel lag vol post en op mijn kast zag ik alle verjaardagskaarten nog staan die ik op mijn verjaardag had gekregen en uitgestald.
Bij de post zaten zowel verjaardagskaarten als beterschapskaarten en dat was eigenlijk het rare. Ik had genoten op mijn verjaardag en het etentje was heel leuk en goed bevallen.
Maar de andere dag moest ik dus naar het ziekenhuis en dan lig je daar 16 dagen, gebeurd er weer van alles en dan lijkt mijn verjaardag al zolang geleden.
Dan kom ik thuis en staat hier alles nog stil op 30 juni zeg maar, gek is dat.

Thuis heb ik verder nog niets gedaan dan geslapen, gerust, tv gekeken. Het is op zich fijn om thuis te zijn, in mijn eigen bed te kunnen slapen en tussen mijn eigen spulletjes te zitten ip.v. ziekenhuiskamer. Maar aan de andere kant ik zit hier alleen en in het ziekenhuis gebeurde van alles. En thuis merk je pas dat je nog lang niet fit bent en nog weinig kan doen.
Het is weer mooi weer maar daar kan ik nog niet van genieten. Wat dat betreft neem ik aan dat er nog wel meer mooi weer komt de komende tijd waarin ik de schade weer in kan halen.
Voor nu is het wel weer even een tegenvaller en dan die nieuwe stomme rotbult die alles ook nog bederft bah!!!

Dinsdag dus op controle bij maar liefst 3 artsen. Toen ik in het ziekenhuis lag had ik naar de longarts en internist gemoeten. Er is gebeld naar die artsen om te laten weten dat ik opgenomen was en gevraagd of ze bij mij langs konden komen. Dat was teveel moeite voor de heren want er is niemand geweest alleen kreeg ik 2 nieuwe afspraken. Uiteindelijk had ik voor komende week 3 afspraken op 3 verschillende dagen.
Mijn wondverpleegkundige heeft zich ervoor ingezet om de afspraken te combineren. Zij is daar een uur mee bezig geweest en het is haar wel gelukt.
Dus nu moet ik dinsdag eerst naar de internist, aansluitend naar de chirurg en daarna naar de longarts. Dan ben ik meteen van alles af.

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ...


Woensdag 1 Juli 2020:

Even een berichtje tussendoor. Ten eerste heb ik gisteren een hele leuke verjaardag gehad. Ik ben zo verwend met jullie kaarten, appjes, facebook felicitaties, messenger en noem maar op. Er is wel iets van 4x voor mij gezongen. Gisteravond ook heerlijk gegeten, wat dat betreft kon mijn dag niet meer stuk.
Alleen 1 minpunt......gisterochtend bij de controle in het ziekenhuis kreeg ik mijn 1e verjaardagkado. Nou ja, kado.....ik moet straks naar het ziekenhuis om opgenomen te worden. Vanmiddag krijg ik dan weer een buikoperatie waarbij het gedeelte waar nu de abcessen zitten, weggehaald gaan worden.
Ik heb geen idee hoelang ik in het ziekenhuis moet blijven. Misschien maar 1 of 2 nachten maar het kan zomaar langer worden. Ligt er aan hoe groot de wond is, of er weer een pomp op komt, of ik een infuus krijg etc. Vandaar nu dit berichtje, zodat jullie weten dat als er zondag geen blog komt dan lig ik nog in het ziekenhuis.
Tot zover dit kleine berichtje.


Zondag 28 Juni 2020:

Mijn wens/hoop over mijn buik is niet uitgekomen. Maandag en dinsdag heel veel last gehad van het abces dat maar groeide.
Woensdag naar de chirurg en ja hoor.......toch weer open maken onder plaatselijke verdoving. Weer dat akelige gevoel en niet lekker worden.
De dokter zei dat dit de laatste keer is dat hij het op deze manier doet. Mocht de komende tijd zich meer abcessen vormen dan gaan we het meteen goed aanpakken.
Ik hoop natuurlijk dat het hierbij blijft en er geen stevige aanpak nodig zal zijn. Alhoewel ik donderdagochtend weer een nieuw begin van een aankomend abces dacht te zien.
Gelukkig zag ik dat vrijdag niet meer.....ik hield mijn hart al vast.

De wonden zijn heel erg pijnlijk, dus ik doe weinig. De koorts is gelukkig gezakt waardoor ik mij niet zo lamlendig voel als met de koorts.
Maar de pijn zorgt ook dat ik mij erg rustig moet houden, elke beweging en zelfs geen beweging doet pijn.
Gisteren had ik een hele slechte dag. Bij de wondverzorging bleek het gaas in de wonden groen te zien en in dat geval moest er betadine in. Dus dat heeft de thuiszorg gedaan maar tjeminee wat brand dat spul in de verse wonden. Ik ben echt niet kleinzerig maar dit was mij zelfs teveel.

Ik ben uit bed gekomen en mij aangekleed omdat ik bliksem bezoek zou krijgen van mijn Lourdesvrienden Rianne en Marieke. Zij kwamen op doorreis langs Etten-Leur en wilde bij mij een verjaardags kadootje af komen geven......daar zeg ik natuurlijk geen nee op
Ik heb een mooi knuffel-beeldje gekregen. Na hun bezoekje ben ik terug naar bed gegaan en daar zo'n beetje de rest van de dag doorgebracht.

Vanochtend hebben we dus geen betadine in de wonden gedaan maar weer het Kerlix gaas. Momenteel doet het (met pijnstilling) minder pijn dan gisteren. Dinsdag - op mijn verjaardag - moet ik weer terug en dan overleg ik het wel met de dokter en wondverpleegkundige.
Ik ga mijn verjaardag dus in het ziekenhuis vieren. Ik heb gezegd dat ik alleen kom als ze voor mij zingen
Verder zal het een rustige verjaardag worden. Ik ga 's avonds lekker uit eten, hoop dat ik dan niet teveel last van de buik heb. Verder verwacht ik eigenlijk niemand. Ik heb nu al verjaardagskaarten ontvangen, leuk!! En ik heb een vermoeden dat er nog wel een paar gaan volgen komende dagen.

Normaal gesproken is er altijd Zomerkermis rond mijn verjaardag. In deze Corona tijden is er niets meer normaal, dit jaar geen zomer kermis. Als alternatief staat er op de markt een oliebollenkraam en touwtje trekken. Etten-Leur gaat nu vast voor het record van de kleinste kermis van het land
Het is een beetje een "klaag blog" geworden. Helaas was dit mijn week, ik hoop dat het vanaf nu weer de goede kant op gaat en ik weer kan gaan genieten, met de scootmobiel rondtoeren. Die staat nu alweer 2 weken stil, terwijl hij de 3 weken ervoor heel wat kilometers heeft gemaakt.
In mijn volgende blog hoop ik weer leuke en goede berichten te kunnen vertellen.


Zondag 21 Juni 2020:

Helaas heb ik deze week niet zoveel goeds te vertellen. Net nu het zo lekker ging, kreeg ik zondagmiddag ineens de rillingen, een druk hoofd alsof er stroomstootjes doorheen gaan, en dan weet ik dat er iets in mijn lijf bezig is. Ik had ook koorts. De andere ochtend met de wondverzorging zagen we daar de oorzaak van.
Een hele grote, rode, warme bult (zeg maar gerust berg) op mijn buik, net onder de wond. Balen....balen en nog eens balen.
De thuiszorg had er een foto van gemaakt zodat ik deze naar de wondverpleegkundige in het ziekenhuis kon sturen. Zij mailde aan het eind van de middag terug, dat de foto niet zo duidelijk was om te beoordelen. Dinsdagochtend heeft de thuiszorg nieuwe foto's gemaakt. De bult was in die ene dag nog flink gegroeid. Deze foto's waren beter te beoordelen en ook Dr. Veen heeft ze bekeken en besloten dat hij mij de andere dag wilde zien.

Dus woensdagochtend maar weer richting ziekenhuis. Ik was benieuwd of de dokter mij kon helpen, mijn idee was dat de bult nog niet 'rijp' genoeg was.
Dat dacht de wondverpleegkundige ook. Toen de dokter binnen kwam en naar de bult keek, was het enige wat hij op dat moment uitbracht "Shit!!"
Dat ene woord zei meer dan genoeg. Ook de 2 wondverpleegkundigen die er bij waren, baalde vreselijk en vonden het voor mij ook heel erg.
Het 1e plan was om nog niets te doen maar een antibiotica kuur te geven. Daarna kwam het 2e plan om een punctie uit te voeren om te zien of er vocht in de bult zat.
Zodra de spuit er in zat en hij hem opzoog kwam er pus in de spuit terecht. Dat is op kweek gezet om te zien welke bacterie er nu weer in zit.
En daar kwam als 3e plan achterna dat hij het toch open en schoon moest maken.

Tijdens de verdovingsspuiten (eigenlijk erna) kreeg ik weer een heel naar gevoel in mijn hoofd en viel het geluid van mijn CI weg. Het geluid klonk van heel ver weg en mijn hoofd alsof ik weg zweefde of zoiets. Moeilijk uit te leggen maar fijn was het niet.
Ik heb dit al een paar keer eerder ervaren. De chirurg weet niet hoe het komt. Ik heb toentertijd ook mijn KNO-arts erover gemaild, hij had er ook niet eerder van gehoord.
Als ik zelf logisch nadenk dan heb ik wel een verklaring. De verdovingspuit werkt op de zenuwen want de zenuwen geven de pijnprikkels door, en dat ligt even stil na een verdoving. Mijn CI-implantaat zit op de gehoorzenuw aangesloten. Waarschijnlijk gaat het verdovingsmiddel naar meerdere zenuwen in je lichaam en dus ook naar de gehoorzenuw waardoor deze a.h.w. even stil komt te liggen en het geluid niet meer goed door kan geven. Dat lijkt mij een logische conclusie. Fijn is het in elk geval niet.

Doordat de boel flink ontstoken was, werkte de verdoving niet optimaal en deed het soms even flink pijn. Toen bleek ook nog eens dat het niet 1 maar 2 abcessen waren. Die moest hij allebei open maken. Ze stonden onderhuids ook met elkaar in verbinding en ook met de tunnel die er al langer zit. Dr. Veen denkt dat het vanuit de tunnel is ontstaan. In de 2 nieuwe abcessen (gaten) zit nu een drain.
Toen hij klaar was en de nieuwe wonden ging verbinden, ging er in de berg bijna een hele rol verband in, ik wist niet wat ik zag, hij bleef er maar in stoppen.
Daarna heeft de wondverpleegkundige de wonden schoon gemaakt en verbonden. Het leek alsof er een heel bloedbad had plaats gevonden, alles wat ik zag was rood van het bloed.
Ik voelde mij nog steeds niet goed en mocht daarom niet meteen naar huis. Pas na een paar uurtjes ging het beter en vonden ze het veilig genoeg om naar huis te gaan.
Thuis ben ik meteen in bed gekropen en gelukkig in slaap gevallen door de morfine die mij suf had gemaakt.

Vrijdag was de crematie van de man van een vriendin van mij. Hij was afgelopen weekend plots overleden. Deze keer kon ik de dienst volgen via internet en een inlogcode.
Gea heeft voor mij de dienst getolkt. De techniek staat tegenwoordig voor niets. Gea zat thuis achter de computers. Op de ene kon zij de dienst volgen en op de andere met mij communiceren. Ik had op de laptop 2 schermen. Eentje met beelden uit het crematorium en een scherm voor de tolktekst. Zo kon ik de dienst zien en ook 'verstaan' via de tolktekst.
Super mooi en handig dat dit allemaal kan tegenwoordig.

Vanochtend weer een tegenslag. Ik blijf moe, koortsig etc. Zagen we vanochtend dat er zich naast de 2 open gemaakte abcessen, weer een nieuw abces aan het ontwikkelen is.
Ik begrijp niet waar dit nou ineens vandaan komt. Ging het zo goed en de wond die op 2 cm na bijna dicht is en dan begint het gedonder weer van voor af aan.
Woensdag moet ik op controle, ik hoop dat dit gaat lukken. Ik heb echt geen zin om weer opengesneden te worden, en dat nare gevoel te krijgen, de pijn die het met zich mee brengt. Het doet nu al pijn genoeg die 2 nieuwe gaten. Afgelopen dagen dacht ik nog dat dit een allerallerlaatste opleving was en daarna beter zou gaan. Maar nu dit nieuwe er weer bij komt weet ik het niet meer.

...


Zondag 14 Juni 2020:

Tja, wat zal ik eens vertellen over deze week, hij had een r(n)are start.
Maandagmiddag moest ik naar het ziekenhuis voor de Longonderzoeken en bloed prikken. Het prikken liep wat uit met diverse pogingen alvoren het slaagde.
De Longfunctietest en Longfoto waren snel klaar, voor ik de afspraak had was ik al klaar.
Aangezien ik nog geen afspraak voor de uitslag had, ben ik naar de poli gereden om dit te melden en een afspraak te maken bij de Longarts.
Dat verliep niet zonder slag of stoot want ik kan pas 7 juli terecht. Niet normaal toch dat je 4 weken op een uitslag moet wachten!?
Het was ook niet de bedoeling van de longarts geweest, hij had gezegd dat ik 2-3 dagen na de onderzoeken voor de uitslag moest komen. Maar blijkbaar is de arts nu afwezig en duurt het daardoor zo lang.
Het is ook lastig want ik was alleen (er mag nu niemand mee naar het ziekenhuis i.v.m. de coronaregels) De poli medewerkers zitten achter plexiglas en met een computerscherm voor hun neus. Ik zit laag in de rolstoel en kan hen amper zien. Ze deed wel het computerscherm een stukje naar beneden maar nog steeds was haar mond onzichtbaar. Hierdoor en door de plaat kon ik heel slecht horen wat ze zei. Ik heb een aantal keer gezegd dat ik haar niet kon verstaan. Dat ik slechthorend ben en haar mond niet kon zien, dat haar mondbeeld juist belangrijk voor mij is om te verstaan wat zij zegt. Helaas drong mijn verhaal niet zo door. Ik werd best wel pissig maar ging er dus toch weg met een afspraak op 7 juli *snik*

Maandag was toch al geen fijne dag want dezelfde middag was het afscheid van mijn zwager Theo, de man van mijn oudste zus Elly. Hij is vorige week nogal onverwachts overleden.
Aangezien we nog steeds met de Corona regels leven mochten er met het afscheid maar een beperkt aantal personen bij zijn. Dat was het gezin van Theo en Elly.
In gedachten was ik bij het afscheid en thuis gekomen uit het ziekenhuis heb ik maar een kaarsje gebrand, om op deze manier een soort van meeleven en afscheid nemen.
Het is wel raar hoor. Ik heb Theo al een poos niet meer gezien en nu te beseffen dat ik hem ook nooit meer zal zien, dat is vreemd.

Dinsdag heb ik mij weer herpakt en besloten een mail naar de Longarts te sturen. Met de vraag of hij via de mail de uitslag door kan geven.
Helaas heb ik niets van hem terug vernomen, dus hij zal inderdaad afwezig zijn. Balen!!
Misschien dat ik de Longverpleegkundige nog kan mailen om het te vragen. Al denk ik dat zij dit soort zaken niet door mag geven.

Het was deze week niet echt mooi weer om er op uit te gaan met de scootmobiel. Ik heb veel thuis gezeten en hier wat zitten knutselen, lezen, tv kijken.
Vrijdag was het wel mooi weer en volgens de buienradar zou het in de middag droog blijven en pas tegen 17:00u gaan regenen.
Dus ben ik er op uit getrokken. Langs Hans gereden om te vragen of hij zin had om mee te gaan, samen is het toch gezelliger. Hij ging mee.
We zijn richting Breda gereden en daar zochten we een rustig terrasje. Uiteindelijk gevonden maar toen we er zaten, zagen we de lucht heel grijs worden.
Hans vond dat we snel naar huis moesten om droog aan te komen. Zelf had ik gedacht dat we beter op het terras konden blijven tot de bui over was getrokken.
Hans stond al bij zijn fiets, dus zijn we toch richting huiswaarts gegaan. Het leek goed te gaan maar halverwege begon het toch te regenen.
We stonden toen net onder een viaduct en daar stonden we droog, dus zijn we er gebleven tot de bui over was. Uiteindelijk zijn we beiden droog thuis gekomen.

Gisteren was het ook mooi weer en de lucht leek rustig, dus weer met de scootmobiel er op uit, nu alleen.
Ik ben naar Rijsbergen gereden en daar langs een mooi, landelijk fietspadje langs het water (Aa of Weerijs). Een mooie omgeving daar.
Als ik alleen ben dan doe ik lekker rustig aan en stop overal om rond te kijken en foto's te maken, gisteren heb ik dat ook gedaan.
Of ik ze hier kan plaatsen weet ik nog niet. Ik maak de collages altijd op mijn telefoon, daar staan de foto's ook op.
Maar ik vrees dat mijn telefoon stuk is want hij wil niet meer opladen. Heel de nacht aan de oplader gelegen, maar niets erbij.
Inmiddels is de batterij helemaal leeg, ik heb diverse kabels geprobeerd maar het lukt niet om de telefoon opgeladen te krijgen.
Waarschijnlijk gaat het een nieuwe telefoon worden, deze is inmiddels al 4 of 5 jaar oud, best oud voor een telefoon.
Misschien dat ik via facebook iets kan proberen, want daar heb ik gisteren al wat foto's geplaatst.

Dat was het weer voor deze week. Komende week heb ik een hele lege pagina in mijn agenda, niets te doen dus.
Maar je weet het nooit wat ik ga beleven, tot zondag!

Gelukt! Op de foto klikken voor grotere afbeelding.

...


Zondag 7 Juni 2020:

De eerste helft van de week heb ik genoten van het mooie weer en ritjes met de scootmobiel.
2e Pinksterdag ben ik naar Meerseldreef gereden. Ik had gehoord/gelezen dat de Belgische grens weer open was voor familiebezoek, boodschappen doen en tanken. Dus dan mag ik ook weer naar Meerseldreef, een stukje de grens over, dacht ik. Ik ben gewoon die richting op gereden en zou het ter plaatse dan wel zien.
Iets voor Meerseldreef, stonden wel 2 beveiligers met oranje hesjes op een kruispunt. Op de auto stond dat ze van de Scorpions waren. Wat ze precies stonden te doen, ik heb geen idee. Er werd niemand aangehouden, geen auto's, fietsen en ik ook niet.
Bij Meerseldreef aangekomen waren alle toegangswegen nog wel versperd, maar ik zag de fietsers allemaal langs de versperring rijden. Dat heb ik dan ook maar gedaan.
Op de fietsers na was het er wel heel rustig. Geen auto's, geen terrassen, geen open winkels. Ik ben naar het Mariapark gegaan en even bij dichtbij de Grot gezeten. Door de versperringen en andere opstelling van de banken i.v.m. de 1.5 meter regeling, kon ik er met de scootmobiel niet zo goed bij komen.
Daarna lekker rustig door het park gereden en veel foto's gemaakt. Er waren een paar nieuwe beelden en ook wat veranderingen, de natuur in het park is ook heel mooi.

Op de terugweg wilde ik langs het Markdal terug rijden maar helaas kwam ik op het fietspad, op de grens ook een blokkade tegen in de vorm van een groot betonblok.
De fietsers reden er wel langsheen, via een padje in de graskant. Mijn inschatting was dat het te smal was voor de scootmobiel, het liep ook wat schuin en aan de kant was het water. Ik vertrouwde het niet helemaal en ben in een nat pak had ik ook geen zin, dus ben omgedraaid. Via dezelfde versperring als waar ik Meerseldreef in ben gereden, ben ik er ook uit gegaan. Gelukkig stond er aan de andere kant een bord met "Welkom in Brabant" , hier ben ik dus wel welkom in mijn eigen, vertrouwde Brabant.

Dinsdagmiddag ben ik naar Zevenbergen gereden en op bezoek geweest bij mijn vriendin An. We hadden elkaar al zolang niet gezien of gesproken, wel via de app maar niet in het echt. An is helaas ook erg aan het tobben met haar gezondheid. Nu ik verder weg kan met de scootmobiel bedacht ik dus dat ik wel naar haar kon rijden. Ook al mag ik officieel nog niet op bezoek (niets door vertellen dus hahaha) We hadden zoveel bij te kletsen, ik had gewoon niet in de gaten hoe laat het was. De middag vloog om.
Toen ik naar huis reed ben ik via een andere weg gereden en zag ik hoe Zevenbergen veranderd is. Er is gewoon weer een heel dorp bij aangebouwd. Het is dat An uitgelegd had, hoe ik moest rijden, anders was ik gewoon verdwaald. Wat het veranderd het overal toch snel, als je er een poosje niet geweest ben.

Woensdag was het de laatste dag met mooi weer en dat heb ik toch nog even mee gepakt. Ik ben niet zo ver weg gegaan, naar de Pannenhoef. Maar wel lekker om weer even buiten te zijn.
Ik ben met al het buiten rijden wel behoorlijk verkleurd, vooral mijn gezicht ziet soms rood van de bruinheid (haha hoe zeg ik dat?) Het is 'bouwvakkersbruin', je weet wel de onderarmen, randje van mijn hals en mijn gezicht. Ik kan moeilijk in badpak op de scootmobiel gaan zitten, daar komen vast ongelukken van.

De rest van de week heb ik weinig gedaan. Donderdag was het weer gym maar net op dat moment was de thuiszorg bij mij, dus de gym heb ik gemist.
Het weer zit nu niet zo mee. De regen is wel hard nodig want de grond is kurkdroog. Ik vermaak mij nu maar met freubelen.
Komende week heb ik ook niet veel op mijn agenda. Alleen morgen moet ik naar het ziekenhuis voor een longfoto, longfunctie meting en bloed prikken.
Wanneer ik daar de uitslag van krijg, weet ik nog niet. Ze konden dat nog niet inplannen, moesten met de longarts overleggen en dan zou de afspraak thuis gestuurd worden. Helaas nog niets gezien. Dus ik rij morgen maar meteen even langs de poli om navraag te doen.
Van de dagopvang kreeg ik gisteren een brief. Die gaat 6 juli weer opstarten maar wel in aangepaste vorm, kleinere groepen vanwege de 1.5 meter afstand en allerlei regels. Het zal mij benieuwen maar dat duurt nog een maandje.

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

...

... ...


Zondag 31 Mei 2020:

Vandaag alweer de laatste dag van de Meimaand. Terugkijkend was Mei een hele mooie maand voor mij. Het is lang geleden dat ik een hele maand geen gezondheidsproblemen heb gehad. Volgens mij is het sinds november 2015 niet meer voor gekomen, na 5 jaar mag het dan wel eens.
Ik heb ontzettend genoten van leuke verrassingen en heel veel tochtjes met de scootmobiel. En dat terwijl de wereld nog steeds in de ban is van het Coronavirus.
Bezoek thuis of elders op bezoek mag nog niet, daar heb ik niet zoveel problemen mee, nu ik weer lekker naar buiten kan. Het is vooral belangrijk om bezig te blijven en dat gaat mij goed af met de ritjes en anders thuis wat knutselen.

Ook deze week heb ik weer diverse ritjes gemaakt. Maandag was ik erg moe en heb ik een rustdag gehouden maar dinsdag ben ik er weer op uit gegaan hoor.
Samen met mijn maat Hans zijn we richting Breda gereden, door het Mastbos naar het Markdal, via de Galderse meren en Rijsbergen weer terug naar huis. We hadden 36 km op de teller. Jammer dat er onderweg nog geen terrasjes open zijn, maar we hebben onderweg wel een ijsje kunnen scoren.
Morgen gaan de terrassen weer open, ik ben benieuwd hoe dat gaat lopen. Her en der zie ik de nieuw ingerichte terrassen maar het is lang niet overal dat er 1.5 meter tussen zit. Misschien wel tussen de tafels maar als de tafel vol zit en de tafel ernaast ook, dan zitten de mensen volgens mij met de rug tegen elkaar. We zullen het gaan mee maken vanaf morgen. Als het druk is ga ik er in elk geval niet tussen zitten. Ook al heb ik Corona gehad en zei de longarts dat ik het niet meer kan krijgen, ik hoor nog steeds diverse berichten en dat niemand er zeker van is wat wel/niet kan. Tot die tijd blijf ik zelf nog steeds voorzichtig en zoek ik zeker de drukte niet op.

Woensdag moest ik in de ochtend op controle bij Dr. Veen en de wondverpleegkundige. Ik heb hen beiden blij gemaakt. De wond ziet er goed uit en de dokter is zo blij dat de abcessen nog steeds wegblijven en we dat getob niet meer hebben. De laatste loodjes duren wel het langst want de wond is niet echt kleiner geworden de afgelopen 4 weken. Ik had zelf verwacht dat de wond nu ver dicht zou zijn gegroeid. Maar hij is nog steeds 30 cm bij 4 cm. (4 weken terug 27 x 3.5) dus lijkt zelfs een beetje groter te zijn, of de metingen kloppen niet helemaal.
De fistel/ondermijning zit er helaas ook nog en wil ook niet dicht groeien, die is nog steeds zo'n 12-14 cm diep. Dus ik moet nog wat langer geduld hebben met de wond.
Over 4 weken moet ik terug op controle, ik ben benieuwd hoe het er dan voor staat. De week daarna ben ik alweer jarig, wat gaat het allemaal snel.

Tijdens mijn ritjes zie ik de mensen skeeleren, fietsen, wandelen enz. Ik heb een paar keer gedacht hoe fijn het zou zijn om dat zelf te kunnen. Weer jong zijn, een jaar of 20 en dan zou ik dubbel zo veel gaan genieten en leuke dingen doen. Dromen van vrijheid en doen waar je zin in hebt, alles kunnen i.p.v. nu niets kunnen.
Al geniet ik nu toch ook volop van de scootmobiel of van de elektrische rolstoel waarmee ik zelfstandig naar het ziekenhuis en winkels kan.
Tja die tijd van vroeger komt helaas niet meer. We hebben nog geen tijdmachine waarmee we de tijd terug kunnen draaien, of vooruit voor de mensen die dat willen. Dromen en fantasie mogen we gelukkig wel hebben en daar ben ik goed in hoor!

Terug naar woensdag. Tegen half 12 was ik terug thuis uit het ziekenhuis en 's middags kwam er een zangduo optreden bij ons op het parkeerterrein. Een half uur kwamen Eveline Sand en Bas Adriaansen, oud Hollandse liedjes zingen. Dat was een gezellig optreden. Ik heb lekker buiten in de zon gezeten, samen met nog een aantal bewoners maar wel op afstand van elkaar.
Toen ik naar binnen ging heb ik eerst in mijn brievenbus gekeken en daar zaten een paar leuke verrassingen in.
Het ene pakje kwam van de VNB en daar zat een mooie kaart van Maria in, met een persoonlijke tekst er in geschreven en er zat een kofferriem van de VNB bij. Nu bleek dat er een actie was geweest waarbij je mensen kon nomineren die je deze kofferriem gunde. Op de kaart stond dat ik door 3 mensen was genomineerd en ook waarom. Alie, Bernadette en Rianne heel erg bedankt voor jullie nominaties, kei leuk!
Het andere pakketje was van de Zonnebloem Etten-Leur met daarin een aandachtskaartje met een mooie gedicht er op en een zakje zaadjes voor Zonnebloemen. Ook een leuke attentie.
Dat zijn toch dingen om vrolijk van te worden. Eerst een dokter blij maken, dan dat ze zomaar voor ons komen zingen en dan ook nog verrassingen krijgen. Mijn dag kon niet meer stuk!

Inmiddels was het half 3 en besloot ik nog een klein rondje te gaan rijden door de Pannenhoef, dat is zo'n mooi gebied, daar kom ik graag. Ik zag door de bomen een paarse gloed van bloeiende Rododenderons (schrijf ik het goed?) Dus ben ik een bospaadje ingereden en daar kleurde aan beide zijden van het pad alles paars, zo mooi. Ik ben flink bezig geweest om een leuke selfie te maken en ook wat foto's van de omgeving. Ik heb al wel 1000 foto's van de Pannenhoef denk ik, maar ach foto's kosten tegenwoordig geen geld en je kan er maken zoveel je wilt. Het was een heerlijke dag waar ik volop van heb genoten.

Donderdag heb ik weer een rustdag gehouden, dat moet af en toe ook om alles vol te kunnen houden.
Vrijdag was er weer iets nieuws, het was de "Nationale Balkon Beweegdag". Daarom was er een extra beweeg halfuurtje georganiseerd door de sportcoaches en fysiotherapie. Ik dacht dat het net als anders om half 11 was en toen was de thuiszorg nog bij mij. Later zag ik dat het om 2 uur pas begon. Dus heb ik vanaf mijn balkon ook mee gedaan. Het mag niet veel naam hebben hoor, wat met mijn armen heen en weer zwaaien. Toch voel ik dat wel in mijn bovenarmen en schouders, dus het is wel goed.

Na het half uurtje bewegen wilde ik een ritje naar Langeweg rijden om even op het Kerkhof te gaan kijken, het was lang geleden dat ik daar ben geweest. Vorige zomer denk ik.
Ik was eerst langs Hans gereden om te vragen of hij zin had om mee te fietsen. Dat had hij gelukkig, samen is toch gezelliger dan alleen.
Wat denk je.......we waren bijna op het kerkhof nog een 50 meter te gaan denk ik......gaat de scootmobiel ineens heel langzaam rijden en valt ineens patsboem stil. Hij deed helemaal niets meer, ik kreeg hem niet meer aan de praat. De accu was nog vol toen hij stil viel, raar dus.
We waren dichtbij het huis van mijn broer en ik heb Hans daar naartoe gestuurd om te vragen of Kees kon komen kijken. Hij heeft meestal overal wel een oplossing voor. Helaas was Kees niet thuis. In de tussentijd was er al een groepje mensen om mij heen verzameld, maar niemand die een oplossing had.
Wat een geluk dat ik Hans bij had want ik heb hem gevraagd om naar de winkel hier in Etten-Leur te bellen, misschien dat die kon komen om de scootmobiel te maken of ons op te halen. Hans heeft met mijn telefoon gebeld en kreeg eerst een aanwijzing om de scootmobiel in de vrij stand te zetten en dan een stukje voor of achteruit duwen. Dan zou hij weer aan kunnen slaan. Helaas gebeurde er niets. Toen was het advies om de ANWB te bellen want hij kon verder ook niets doen.
Dus Hans weer naar de ANWB moeten bellen. Dat ging niet vanzelf want hij kreeg een keuzemenu en moest steeds lang wachten of had niet op tijd het juiste nummer ingetoetst. Uiteindelijk lukte het toch om iemand aan de lijn te krijgen. Ze moesten heel veel weten, dat moest Hans dan weer aan mij vragen. Stom, want als ze mijn adresgegevens hebben kunnen ze toch alles op de computer zien? afijn, aan het eind van het gesprek zou de wegenwacht komen, maar dat kon wel even duren want het was erg druk.
Een dik uur later was er nog geen wegenwacht te bekennen, maar zag ik wel mijn broer thuis komen en die kwam onze kant op. Hij ging op onderzoek uit en ontdekte een knopje waar hij op drukte en warempel.....de scootmobiel deed het weer!!!

Kees zei dat we maar naar huis moesten gaan en als de wegenwacht kwam, zou hij wel zeggen dat het probleem verholpen was en wij naar huis waren.
Eerst zijn we nog eventjes op het Kerkhof geweest want ik was zo dichtbij en dat was het doel van onze tocht. Het graf lag er mooi bij en in de bloemetjes, daar zorgt Kees altijd voor.
Daarna op weg naar Etten-Leur. Onderweg kreeg ik steeds smsjes dat ze mij niet vergeten waren maar dat het erg druk was. Ik heb een sms terug gestuurd maar die kon niet verzonden worden, beveiligd nummer of zo??
We zijn veilig thuis gekomen. Het was me het avontuur wel. Gelukkig dat het daar gebeurde en niet ergens in de middle of nowhere. Later hoorde ik van Kees dat de wegenwacht er om half 6 pas was, toen wij al lang en breed thuis waren.

Gisteren ben ik er maar niet op uitgegaan, ik wilde eerst naar de winkel om te vragen of dit inderdaad de oplossing was of dat het een gelukstreffer was geweest. Ik wilde graag weten wat ik moet doen als het weer voorkomt. Het was inderdaad de juiste handeling. Onder dat knopje zit een zekering en de accu's kunnen warm worden of door veel gehobbel dat de zekering er uit gaat. Dan moet je inderdaad op dat knopje drukken om de zekering terug te zetten. Tja, je moet het maar even weten!!
Ook nog gesproken over het waarom ze mij niet te hulp kwamen, ik was zo dichtbij 10 km verderop. Als ik in Groningen had gestaan, dan had ik het wel begrepen dat ze daar niet heen komen. Hij zei dat hij de auto (bus) niet ter beschikking had en daarom niet thuis was. Een volgende keer als er iets is mag ik altijd bellen. Ja makkelijk gezegd maar niet gedaan.
Ik heb nu eerst gezocht waar ik terecht kan. Ik herinnerde mij dat er iets moest zijn waarmee doven en slechthorenden de ANWB kunnen bereiken. En dat klopt, ik heb een speciaal nummer gevonden waar je naartoe kan smsen. Je moet dan wel van alles doorgeven, dat heb ik allemaal op een papier geschreven in de stoel van de scootmobiel gestopt. Hopelijk heb ik het nooit nodig, maar mocht ik alleen met pech komen te staan dan heb ik nu het nummer voorhanden en kan ik zelf handelen.

Toen ik naar huis reed kwam ik Hans tegen en zijn we samen nog even naar de Lourdesgrot bij het klooster gereden. Daar hoorde we van een voorbijganger dat er bij de Hospice (op hetzelfde terrein) gezongen werd. Daar zijn we even bij gaan kijken en daar waren inderdaad de "Kerkzwervers" aan het zingen. We hebben de laatste 3 liedjes mee gepakt maar helaas kon ik het geluid niet goed horen, door de wind denk ik. Maar wel leuk om even gezien te hebben en ik zag er een oud-collega en ook nog iemand die regelmatig hier in onze flat op bezoek komt bij haar vader. Daar even mee gekletst. Zo krijg je dan spontane en leuke ontmoetingen en momenten zomaar in je schoot geworpen. Mijn oud-collega had ik al heel lang niet gezien, dus was extra leuk.

Grappig denk ik ineens.......elke week als ik mijn blog heb geschreven, vraag ik mezelf af of ik de week er op nog wel schrijfstof heb. Omdat mijn agenda vaak leeg is en ik denk niets te beleven te hebben en een saaie week tegemoet ga. En toch weet ik tot nu toe, elke week weer een heel verhaal te schrijven, blijk ik toch van alles mee gemaakt te hebben en is mijn leven toch zo saai nog niet.
Ook voor komende week is mijn agenda helemaal leeg en is het ook voor mij weer afwachten wat ik komende zondag kan vertellen. Ik ben zelf heel benieuwd.

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ...


Zondag 24 Mei 2020:

De week is omgevlogen. Ik zit al een hele poos te bedenken wat ik maandag heb gedaan, ik weet het toch niet meer. Alsof het eeuwen geleden maar er zitten maar 6 dagen tussen.
Volgens mij heb ik niet veel uitgespookt die dag, anders zou ik het mij wel herinneren. Ik weet wel dat het het de trouwdag van mijn ouders was 18 mei.
Dinsdag kan ik mij gelukkig weer herinneren. De scootmobiel had ik nog niet terug en daarom ben ik met de elektrische rolstoel een eindje gaan rijden. Ik wist niet precies hoever ik ermee kon, daarom ben ik in de omgeving van Etten-Leur gebleven. Wel in het buitengebied, langs de rand van Etten-Leur. Ook daar is het mooi en op het eind kreeg ik een cadeau.....een paar koppels ganzen met hun kroost die aan de kant van het fietspad zaten. Het was een hele familie. Gelukkig lieten ze zonder morren toe dat ik stopte om een foto van het familiegeluk te maken. Ganzen kunnen ook weleens lelijk uit de hoek komen, maar nu bleven ze gelukkig rustig.

Woensdagochtend vroeg op want de thuiszorg kwam om 07:15u omdat ik naar het ziekenhuis moest voor controle bij de Longarts en Osas-verpleegkundige (slaapapneu).
Ik moest 1 uur voor de afspraak bloed prikken. Gelukkig moest dat in mijn oor gedaan worden en dat gaat beter dan in mijn armen. Vervelende is dat ze steeds in je oorlel knijpen om het bloed eruit te krijgen. Het lijkt wel een soort van "koe melken" maar dan niet voor melk maar bloed. Het is goed gelukt en daarna moest ik dus een uur gaan zitten wachten voor de volgende afspraak.

Ik moest eerst naar de Osas-verpleegkundige. Zij leest het Bipap-apparaat uit en vraagt hoe het gaat etc. Dat noteert zij dan allemaal weer voor de longarts, stukje voorwerk.
Daarna naar de longarts, die mij lang liet wachten maar daarna uitgebreid de tijd voor mij nam. Hij was heel blij mij te zien. Hij had zich ingelezen en gezien dat ik Corona heb gehad en ook de scans van mijn longen gezien, die niet best waren. Daar was hij wel van geschrokken en vandaar dat hij blij was dat ik er weer/nog was.
Wat betreft de slaapapneu en het gebruik van de Bipap in combinatie met de zuurstof was hij tevreden. De apneu's zijn een stuk minder dan zonder Bipap.
Over mijn zuurstofgehalte in het bloed was hij minder tevreden dat blijft te laag. Hij heeft nog zitten twijfelen of ik overdag ook aan de zuurstof moet, gelukkig wil hij daar mee wachten. Ik moet er niet aan denken om overdag vast te liggen aan de zuurstof.
We hebben ook gesproken over mijn opname en volgens de longarts heb ik het gered dankzij de Bipap. Dat is eigenlijk ook een vorm van beademing en dat heeft mij net dat beetje extra gegeven wat ik nodig had voor herstel.
Hij vertelde dat hij zelf ook Corona had gehad, wel in mindere mate maar hij was een paar dagen flink benauwd geweest.
Ik vertelde dat er nog veel mensen bang zijn dat ik hen kan besmetten omdat ik Corona heb gehad. Volgens de longarts kan ik iedereen gerust stellen en hoeft er niemand bang te zijn. Ik ben immuun en kan niemand besmetten. Volgens hem krijg ik het ook geen 2e keer maar het kan wel dat als het virus volgend jaar weer opduikt, dat het dan net in een andere variant is en ik wel besmet kan raken. Maar dan zal ik niet zo ziek worden omdat ik al een immuniteit heb opgebouwd voor het virus, ik krijg dan hooguit een licht griepje. Hopen maar dat hij gelijk heeft.

Ik krijg nog een aantal vervolgonderzoeken. 8 Juni moet ik terug voor een longfoto, longfunctie onderzoek en bloed laten prikken. Een paar dagen later terug bij de longarts.
Bij het inplannen, bleek hij net die week vrij te zijn en de week erna kon ze nog niet inplannen. Dus de afspraak bij de longarts voor de uitslagen, die krijg ik nog thuis gestuurd.
Toen ik de spreekkamer uitging kreeg ik van hem nog een schouderklopje en zei hij: "Hou vol hoor, geef de moed niet op". En toen ik bij de deur was, die hij open hield voor mij zei hij ook nog: "Wij zijn de overwinnaars". Daarbij zijn armen in de lucht en spierballen maken (deed ik hem niet na die spierballen). Dat was wel grappig dat een arts zo meeleeft en reageert.

Tegen 12 uur was ik pas weer thuis, heel de ochtend bezig geweest met zo'n ziekenhuisbezoek. Thuis gekomen ben ik gaan mailen om te vragen of de scootmobiel al klaar was. Het was al mooi weer en met Hemelvaart zou het nog mooier worden, daar wilde ik graag van gaan genieten.
Ik kreeg vrij snel bericht terug dat ze net klaar waren met mijn scootmobiel en hij hem al meteen kon komen brengen, als ik dat wilde. Dus ik terug mailen dat ik dat graag wilde.
De mail was amper weg en toen ging de bel, stond hij al voor de deur met de scootmobiel, dat was supersnel dus.
Ik kon natuurlijk niet wachten om hem uit te proberen en te zien of hij nu verder kan rijden. Hans ging mee met mij, op 1.5 meter afstand want hij is nog wel bang voor de corona. Als de weg niet breed genoeg was gingen we achter elkaar rijden. Het was lang geleden dat we zo samen op stap zijn geweest en gezelliger met z'n twee. We hebben een rondje Zwartenberg gedaan, langs het koeienpad en langs de Mark (voor de bekenden) richting Prinsenbeek en langs mijn oude huis in de Verloren Hoek weer terug. Dat ging heel goed en toen ik thuiskwam stond er 26 km op de teller en was de accu nog meer dan half vol. Goed begin dus!

Donderdag was het Hemelvaart en inderdaad met het beloofde mooie weer. Ik voelde mij bij het wakker worden zo gammel (elke ochtend eigenlijk wel) Nadat de wondzorg was gedaan, ben ik terug gekropen in bed. Ik ben in slaap gevallen en het was al half 1 toen ik wakker werd. Toen ben ik er toch maar uitgekomen.
Zittend in mijn stoel had ik eigenlijk geen puf om er uit te komen om iets te doen. Ik heb mezelf toch maar even flink toe gesproken want ik wilde toch zo graag de scootmobiel terug om op Hemelvaart te kunnen rijden. Dan is het ook nog heel mooi weer en zou ik binnen blijven zitten. Daar zou ik ook niet beter van worden.
Dus toch het initiatief genomen en naar buiten gegaan. Dat was een goede keus want eenmaal op weg heb ik toch zitten genieten. Ik ben helemaal naar de Rucphense hei gereden en de scootmobiel bleef het heel goed doen. Terug bij Etten-Leur gaven de accu's aan nog vol te zijn, dus heb ik er nog een extra rondje aan vast geplakt. Totdat ik op een gegeven moment zo gaar was, en de accu's wilde maar niet leeg gaan. Het was inmiddels bijna 17:30u dus besloot ik naar huis te rijden. Thuis stond er 45 km op de teller en de accu's waren nog meer dan half vol, er waren maar 2 streepjes weg. Dus dat beloofd wat voor de zomer!!

Vrijdagochtend heb ik ook lang geslapen. S'middags kwam de kapper en de begeleiding zou mijn huisje een beetje komen schoonmaken want dat was al bijna 3 weken geleden. Huishoudelijke hulp is ziek en geen invallers, dus moet de begeleiding het doen. Maar die hebben ook niet altijd tijd en dan komt er steeds weer iets tussen. Gelukkig is het nu weer een beetje netjes. Alleen mijn ramen daar kan je nog net doorheen kijken en mijn balkon zou ik zo graag eens schoon willen maken en mooi maken om er weer te kunnen zitten. Maar dat zijn dingen die er altijd bij inschieten. Ik krijg normaal gesproken 1,5 uur hulp in de week. Nu vaak 1 uur omdat er minder personeel is. Dan komen ze aan zoiets niet toe. Dan zou ik willen dat ik het zelf kon doen maar ja zittend ramen zemen schiet niet op en staande word het een fiasco en eindig ik op de grond, want ik ben zo wankel als een marionet.

Gisteren heb ik ook weinig gedaan. Alleen 's middags even om boodschappen geweest en ik wilde naar de Action. Daar stond een hele lange rij voor de deur te wachten, om binnen te mogen. Daar ga ik dus niet aan beginnen om de drukte in te gaan. Van de week wel een keer kijken als het er rustiger is.
Vandaag ook uitgeslapen, thuiszorg kwam tegen half 11 en eenmaal fris en fruitig ben ik in mijn stoel gaan zitten, achter de laptop. Nu dan mijn blog aan het schrijven en verder zal ik weinig doen vandaag.
Morgen zien we weer verder hoe het dan is en de komende week gaat het weer wat warmer en droger worden, dan komen er vast weer nieuwe ritjes aan.

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ...


Zondag 17 Mei 2020:

Deze week heb ik geen scootmobiel ritten kunnen maken. Het was niet zo erg want het weer was er toch niet naar. Zoals afgesproken is de scootmobiel dinsdagochtend opgehaald om de accu's na te kijken. Vrijdagmiddag kreeg ik bericht dat de accu's inderdaad nog maar voor 50% werken, dit kan verschillende oorzaken hebben. Ze vinden het erg vervelend voor mij en nu is mij aangeboden om er nieuwe accu's in te leggen voor een leuke prijs. Het was een aanbod waar ik geen nee op kon zeggen, dus heb ik er mee ingestemd. Ik mag nu meer dan de helft minder betalen. Hoe ze dat doen weet ik niet, maar ik vind het wel heel fijn. Chapeau voor de winkel!! Ik hoop dat de accu's deze week binnen zijn en de scootmobiel weer terug naar mij kan. Het gaat mooi weer worden, dan kan ik er van gaan genieten.

Dinsdag was het Dag van de Verpleging en maandagochtend bedacht ik, dat ik wel een kleine attentie voor de begeleiding en thuiszorg kon maken. Zij hebben het in deze rare tijden ook niet makkelijk. Ik had al een ideetje in mijn hoofd en daar ben ik 's middags mee aan de slag gegaan. Zo ben ik heel de middag lekker bezig geweest. Het was leuk om te doen, ik had er plezier in. Nog leuker was het dinsdag toen ik de attenties uitdeelde en de blije gezichten en reacties zag/kreeg. Hoe je iemand dan met een kleinigheidje zoveel plezier kan doen.
Ik had kleine potjes gevuld met snoephartjes, een leuk labeltje eraan en daar had ik op geschreven "bedankt voor de goede zorgen", heel simpel dus en toch leuk.

Dinsdag was het ook de verjaardag van mijn overleden vader. Ik ben de dag goed door gekomen, mede door bovenstaande dat ik al die blije reacties kreeg. Dan ben je zelf ook vrolijker.
Woensdag en donderdag heb ik ook binnen gezeten en zitten borduren. Ik wilde mijn borduurwerk klaar hebben omdat ik het kado wilde geven aan iemand die vandaag jarig is. Dus flink door gewerkt en vrijdagochtend de laatste steekjes nog gemaakt en afgewerkt en zo kon het mooi op tijd op de post.

Vrijdagmiddag ben ik met de elektrische rolstoel naar buiten geweest en een rondje Etten-Leur gereden. Ik heb best een flinke ronde gemaakt helemaal rondom Etten-Leur. En bij thuiskomst had ik nog stroom over. Ik heb geen idee hoever ik kan rijden met de rolstoel, ik dacht 20 km maar dat ga ik toch niet uitproberen hoor. Dat doe ik straks wel weer met de scootmobiel.
Gisteren kwam ik helemaal gammel uit bed, ik denk door het gehobbel in de rolstoel. Ik heb gewoon passief gesport door de straten van Etten-Leur

Vrijdag werd ik ook nog verrast. Er lag een lief kaartje in de brievenbus met een reep chocolade erbij. Afgelopen week had ik gereagerd op een oproepje op Facebook waar adressen werden gevraagd voor ouderen die eenzaam zijn, om deze mensen een kaartje te sturen. Ik heb daarop gevraagd of zij (Monique) onze cliënten en eventueel de ouderen in onze flat, een kaartje wilde sturen. Aangegeven dat ze mij mocht overslaan, want ik wist het dus dan is het geen verrassing meer. En ik krijg al best wat post, dus wat dat betreft bof ik al.
Vrijdagmiddag vond ik dus toch een kaartje in mijn bus, echt heel lief. Maar dat was nog niet alles want 's avonds kwam de begeleiding mij een heel mooi bloemstukje brengen. Dat had Monique speciaal voor mij gemaakt omdat ik de kaartenactie in onze flat had georganiseerd. Dat is een groot woord want ik heb het alleen aangevraagd en Monique heeft al het werk verricht en ook nog rond gebracht. Niet alleen in onze flat maar bij heel veel adressen in Etten-Leur. Dus Monique alle lof voor jou, echt ontzettend lief dat jij je zo inzet door heel veel mensen blij te maken met een kaartje. Zeker als je eenzaam bent doet een kaartje heel veel goed. Het kleurt je dag weer net iets mooier.
Gisteren hebben we ook een kaart gekregen maar van wie die afkomt weet ik niet. Lise staat er als afzender op, dus Lise als je dit toevallig leest, jij ook erg bedankt.

Zo gebeuren dus leuke dingen in de rare, vervelende Corona tijd. Misschien krijgen we binnenkort ook nog een muziekoptreden hier. Dat heb ik ook via Facebook gezien en aangevraagd. Ook al bericht van gehad en de gegevens van de begeleiding door gegeven. Daar regelen ze het verder mee. Dus ik ben benieuwd of er iets mee gedaan gaat worden.
Ik probeer het steeds maar. Ik vind dat Amarant weinig doet voor de cliënten, misschien op andere locaties wel, dat weet ik niet. Hier niet veel. Ja dan staat er een filmpje op de website van Amarant waarin ze de cliënten een compliment geven. Er zit niet eens ondertiteling bij het filmpje en dan denk ik ook, wat moeten we nou met zo'n stom filmpje? Hadden ze wel iets anders kunnen doen.

O ja ik heb maandag nog wat mails verstuurd en ook i.v.m. de handbike. Degene die er over gaat is op vakantie, maar woensdag kreeg ik weer een mail dat hij die man had gesproken en er een handbike voor handen is voor mij. Ik hoor zo snel mogelijk hoe en wat. Ik ben benieuwd hoor, wordt vervolgd.....

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ...


Zondag 10 Mei 2020:

Vandaag is het Moederdag. Het is gek want zelfs na 26 jaar vind ik het nog steeds een beladen dag, ik mis mijn moeder nog steeds. Soms zelfs meer dan in het begin.
Komende week is er toch al een van herinneringen. Zo is het morgen precies 6 maanden geleden dat ik de grote buikoperatie heb gehad. De wond is nog steeds niet geheeld. Op zich gaat het er wel goed mee alleen de fistel is nog steeds heel diep 15 cm. Vanochtend toen de thuiszorg de fistel aan het spoelen was, zag ik ineens een bobbel in mijn buik. Dat was de katheter die tegen de binnenkant van de huid drukte. De fistel blijkt schuin naar onder te lopen i.p.v. wat ik dacht recht richting mijn zij. Was even raar om te zien.
Dinsdag 12 mei is de verjaardag van mijn vader. In oktober ook al 12 jaar dat hij niet meer bij ons is.
18 mei is de trouwdag van mijn ouders. Vroeger was deze tijd dus een feesttijd maar nu is het een tijd van herinneringen geworden. Ik mis mijn ouders, ik mis Jan maar ik mis ook ons gezin.
Op deze dagen kwam iedereen thuis, was het een gezellige drukte en fijn om elkaar te zien. Sinds beide ouders weg gevallen zijn en ook ons ouderlijk huis weg is, hebben we geen gezamenlijke plek meer. Ik zie mijn familie niet veel meer en dat vind ik jammer en soms moeilijk. Gelukkig heb ik via de app en facebook nog wel regelmatig contact, maar dat is toch anders.
Tja zo gaat dat in het leven, ouders leven niet voor eeuwig en broers en zussen gaan trouwen, krijgen hun eigen gezin, kleinkinderen enz waar zij het druk mee hebben.
Ik had gehoopt dat mijn eigen weg ook zo zou lopen, maar helaas is het heel anders gegaan en moet ik er alleen iets van maken. Dat lukt ook wel hoor. Zoals ik al schreef is het nu gewoon een beladen dag/week en dan raak ik altijd in dit soort gedachten en emoties verstrikt.

Verder heb ik een hele mooie week gehad en heb ik super genoten. Ik ben veel met de scootmobiel op stap geweest.
Maandag ben ik thuis gebleven en naar tv gekeken, naar het Dagboek van Anne Frank, dat blijft mooi en indrukwekkend. 'S avonds ook voor de TV voor de Dodenherdenking die op een lege Dam indrukwekkender overkwam dan anders. Dinsdag Bevrijdingsdag, toen ben ik 's middags op uit geweest. Het viel mij nog tegen, er stond een flinke frisse wind. De wind maakte zo'n herrie dat ik mijn CI heb afgedaan. Ik had een route in mijn hoofd die ik wilde rijden maar na 7.5 km zag ik dat mijn accu al half leeg was. Ik ben maar weer omgedraaid en naar huis gegaan, gelukkig ook thuis kunnen komen. Ik was wel boos op de scootmobiel, al schiet dat natuurlijk ook niet op.
Maar 15 km kunnen rijden dat is wel erg weinig, ik ben gewend om grotere rondes te rijden en dat kon eerst ook.
Ik heb deze scootmobiel sinds september 2018. Toen heb ik mijn driewielfiets ingeruild voor deze scootmobiel. Ik kon er toen makkelijk 50 km mee rijden, dat was heerlijk. Vorig jaar kon hij nog maar 30-35 km halen. Toen ben ik ermee naar de winkel geweest, die hebben de banden opgepompt want daar zou het aan liggen.
Nou dat maakte echt niets uit. En nu kan hij dus nog maar 15 km hooguit 20 km.

Ik heb mails gestuurd naar de Welzorg, Medipoint en Mediplus om te vragen wat daar andere/nieuwe accu's kosten. Dat was schrikken want ze zijn in de 600 euro per stuk en er moeten er 2 in. Dan ben ik dus meer dan 1200 euro kwijt aan accu's!! Daar kan ik een andere 2e hands scootmobiel van kopen van dat geld. Niet normaal dat die dingen zo duur zijn!! Toch vind ik het raar dat na nog geen 2 jaar de accu's al versleten zouden zijn, dus ik heb maar weer eens contact met de winkel opgenomen.
Nu komen ze de scootmobiel a.s. dinsdag ophalen en gaan ze de accu's doormeten. Dat duurt 3 dagen en aan de hand van het resultaat, praten we verder. Ik hoop zo dat er iets aan gedaan kan worden en het niet teveel kost.
Met de elektrische rolstoel kan ik ook zelfstandig naar buiten maar die komt niet zo ver. En ik heb wel over het idee nagedacht om de elektrische rolstoel weer in te leveren bij de WMO en dan een scootmobiel te vragen. Maar ik kan/wil de rolstoel ook niet missen, die geeft mij in andere omstandigheden weer mijn zelfstandigheid. Ging het lopen maar beter dan had ik hem niet nodig en was het makkelijker.
Helaas willen mijn benen/hoofd/evenwicht niet meer samenwerken. Na de kapotte achillespees, bekkenbreuken, alle operaties die ik afgelopen jaren heb gehad, heeft dit alles een deuk gekregen en is het lopen en evenwicht weer ver achteruit gegaan. Ik hoopte met de fysiotherapie weer wat terug te winnen, maar die ligt helaas al een poosje stil, sinds het Corona gedoe.
Dan nog de gevolgen van de valpartijen de afgelopen tijd. Ik heb nog last van mijn gebroken stuitje, en van mijn heup en knie. Dat zal wel weer goed komen, maar het werkt allemaal averechts.

De optie van de Handbike is er nog. Die man zou een week geleden al contact met mij opnemen, helaas niets meer vernomen. Dus ook daar kan ik komende week weer achteraan gaan.
Ik heb geen idee of het mij lukt met de handbike, hoe ver ik er mee kom. Zal eerst wel flink mijn armspieren moeten trainen denk ik.
Afgelopen donderdag hadden we weer 15 minuten bewegen op onze parkeerplaats. Daar werden veel armoefeningen gedaan en dat voelde ik ook aan mijn bovenarmen en schouders, die zijn nog niet veel gewend dus.

Terug naar de ritjes met de scootmobiel. Ondanks dat ik er niet zo ver mee weg kan als ik zou willen, heb ik wel ontzettend genoten. Ook rondom Etten-Leur is de natuur prachtig. Wat dat betreft hoef je helemaal niet zo ver van huis te gaan.
Ik ben alle windstreken opgereden en het zonnetje werd elke dag warmer, dus het werd steeds lekkerder om buiten te genieten.
Ik zoek wel de rustige omgeving op. Dinsdag was ik naar de Pannenhoef gereden. Ik was zomaar een bospad ingereden, dat vind ik altijd wel avontuurlijk om te doen. Het was een goed pad want ineens stond ik voor een grote waterplas. In de weilanden er omheen zaten veel ganzen met jonkies, op de plas zag ik een koppel zwanen met 2 jonkies, eenden met hun kroost. Ik wilde foto's maken maar kon nergens mijn telefoon vinden, had ik hem thuis laten liggen...suffie!
Woensdag ben ik richting Rijsbergen door de polder gereden, ook een mooie rit. Donderdag door de Ettense Beemden, vrijdag ook een stukje Ettense Beemden en richting Hoeven via Bosbad Hoeven weer richting huis. Gisteren door Zwartenberg, over het 'koeienpadje'. Alle ritten had ik precies goed getimed qua stroom. Telkens als ik thuis kwam stond de accu tegen of in het rood.

Komende dagen geven ze minder mooi weer, de lucht is nu al aan het veranderen vind ik. Ik zal dus meer thuis te vinden zijn. Hier vermaak ik mij ook wel weer want ik heb nog borduurwerk liggen en knutselwerk. Daar heb ik niet veel aan gedaan afgelopen week. Ik geniet dan liever buiten.
Als ik naar buiten kan voel ik mij ook niet opgesloten vanwege de Corona regels en ook niet eenzaam. Ik ben het wel gewend vaak alleen thuis te zijn. Zoveel bezoek kreeg ik ook weer niet. Alleen Hans kwam elke ochtend even aanwaaien, we mailen nu met elkaar. En 's ochtends komt de thuiszorg. Tijdens de zorg buurten we ook met elkaar. In de avond komt de begeleiding altijd eventjes langs. Het waren vooral de middagen die ik lang vond duren en daar heb ik nu mijn ritjes voor gehad.
Ik hoop wel dat de versoepeling van de Corona regels, positief verlopen en de nieuwe besmettingen niet op gaan lopen. Zodat iedereen weer wat meer lucht en vrijheid krijgt, we zijn daar allemaal aan toe.

Nou......genoeg geschreven weer denk ik. Ik zal eens even met de foto's aan de slag gaan en dan sluit ik af. Voor de moeders een fijne moederdag, ook al zal die dit jaar ook iets anders lopen dan normaal. Voor degene die geen moeder meer hebben of nooit moeder hebben kunnen worden, sterkte vandaag!

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ... ...


Zondag 3 Mei 2020:

De maand April is inmiddels weer geschiedenis en we zijn nu in Mei, de Mariamaand en de maand met feestdagen zoals dodenherdenking, bevrijdingsdag, hemelvaart, pinksteren. Het zullen weer rare dagen worden zolang we met de Corona maatregelen moet blijven leven. Ik hoop vooral dat er minder mensen het Corona virus krijgen en weer een beetje normaler kunnen gaan leven. Ze hebben het over de 'nieuwe 1.5 meter maatschappij' maar dat kan toch niet door blijven gaan, we zullen op een gegeven moment toch zeker wel weer dichter bij elkaar mogen komen. Anders houden we het nooit vol, vrees ik.

Het weer was deze week helaas minder mooi dan vorige week, ik heb geen ritjes kunnen maken en de hele week binnen gezeten. Daar was uiteraard weinig aan.
Twee dagen springen er uit en dat was maandag met Koningsdag en woensdag. Met Koningsdag was ik in een gekke bui door de zorg flink uitgedost, zoals jullie op de foto kunnen zien.
In de ochtend heb ik tv gekeken en in de middag hadden we buiten op het parkeerterrein een optreden van de plaatselijke accordeonist Juul Bouman. Hij speelt overal gratis op zijn accordeon om de mensen een plezier te doen. Dat kwam hij bij ons ook doen, een uurtje spelen tussen 2 en 3 uur.
Het was mooi weer op Koningsdag en ik besloot om niet achter het raam maar buiten op het parkeerterrein te gaan zitten. Op voldoende afstand kan dat geen kwaad.
Dat ik van de accordeon muziek niet kon genieten, dat wist ik al dus was geen tegenvaller. Ik heb wel zitten genieten van de animo die er voor Juul zijn muziek was en dat de mensen het naar hun zin hadden en vrolijk mee deden. Daar werd ik ook vrolijk van.

Woensdag moest ik op controle bij Dr. Veen en de wondverpleegkundige. Ze waren verbaasd hoeveel kleiner de wond inmiddels is geworden. Hij is nu 27 cm breed en 3.5 cm hoog. Vooral in de hoogte groeit hij snel.
Wel balen dat er in de hoek een fistel zit die maar liefst 14-15 cm diep is. Die moeten we heel goed spoelen om schoon te houden, zodat er geen ontstekingen in komen.
De wond groeit zo'n 0,5 cm per week dus dan denk ik dat het nog een week of 7-8 duurt en tegen die tijd ver dicht zal zijn. Alleen op de plaats van de fistel zal het langer gaan duren.
Beide wondhoeken zijn nog open. Daar had ik laatst speciale zalf voor gehad en die helpt gelukkig wel. De wondzorg is weer aangepast met ander verbandmateriaal.
Nu hopen dat alles voorspoedig blijft gaan en er geen ontstekingen meer komen. Over 4 weken hoef ik pas weer terug te komen, dat is positief.
Al was het voor mij een welkom uitje hoor. Het is dan wel naar het ziekenhuis maar we hebben het altijd wel gezellig daar en dan is het een leuke afleiding in deze saaie tijd. Gewoon al het ritje met de taxi naar Breda, kletsen met de chauffeur en wat rondkijken onderweg. In het ziekenhuis vooral gezellig kletsen met de wondverpleegkundigen.
Dr. Veen vroeg ook nog naar mijn Corona opname en daar heb ik verslag van gedaan. Ze kregen kippenvel van mijn verhaal. Ik vertel het dan wel heel luchtig maar het heeft heel veel impact gehad. Ik droom er nu nog regelmatig over, zal de verwerking zijn.

Verder ben ik maar weer aan het knutselen gegaan. Ik ben aan het borduren nu, gaat niet zo heel snel maar ik kom toch elke keer weer een aantal kruisjes verder.
Komende week heb ik ook geen afspraken of plannen. Maar zien wat de week brengen gaat. Het schijnt weer wat mooier weer te worden dus misschien kan ik nog een ritje maken.
Ik zou afgelopen week mailcontact krijgen met Wheels2Sport over de levering van een handbike, helaas niets gehoord. Komende week maar weer achteraan gaan. als ik nog steeds niets hoor.


Zondag 26 April 2020:

Wat heb ik de afgelopen week van mijn vrijheid genoten, nu ik weer buiten de deur mag komen
Maandagochtend werd ik al vroeg wakker gebeld door de bloedprikster, deze stond om 06:45u al voor mijn deur. Ik moest geprikt worden op mijn suiker omdat deze sinds de Corona van slag is. Ik krijg heel veel hypo's, doordat de suiker te laag is. In het ziekenhuis werd ik meermalen geprikt en zo kwamen ze er achter. Medicatie is daar aangepast en het advies aan de huisarts om het te controleren.
Het prikken was natuurlijk weer een heel drama, ze heeft uiteindelijk in mijn voet geprikt. Wel fijn dat ze het niet meteen opgaf en het aandurfde op mijn voet want dat durft niet iedereen.
Doordat ik zo vroeg wakker was heb ik eens een keer de zonsopkomst gezien, die zie ik normaal gesproken zelden. Ik ben daarna wel weer lekker terug in bed gekropen, wachtend op de thuiszorg.

Maandagmiddag zag ik mijn kans schoon en ben ik er meteen met de scootmobiel er op uit gegaan. Niet te ver omdat ik niet wist hoelang de accu het vol zou houden, de scootmobiel heeft immers vanaf oktober stil gestaan. Ik ben richting de Pannenhoef gereden dat is iets van 8 km. Een heel mooi stuk natuur en het was onderweg lekker rustig, weinig mensen tegen gekomen. Natuurlijk veel foto's gemaakt onderweg. Ik vond alles mooi, het frisse groen van de bomen, een weiland vol paardenbloemen en madeliefjes, de uitzichten, gewoon alles. Als je zolang niet buiten bent geweest want ik zat natuurlijk al langer binnen, dan geniet je buiten des te meer en zie je de schoonheid van de natuur ook beter. Al heb ik dat altijd al wel gezien volgens mij.
Zo kan ik ook vanuit mijn stoel hier binnen genieten als ik de kale bomen van lieverlee steeds groener zie worden. Ook de mooie blauwe luchten zonder vliegtuigen, de zon die schijnt enz. Ik heb uiteindelijk een rondje van 17 km gereden.
Onderweg moest ik wel denken dat het eigenlijk heel bizar en bijzonder is. Drie weken terug zeiden de artsen dat ik te slecht was voor beademen en zou overlijden aan de Corona en zo rijd ik weer lekker rond op de scootmobiel. Hoe raar en onverwachts het leven dan toch kan lopen. Dat speelt nog steeds wel door mijn hoofd en daarom denk ik ook dat we moeten proberen te genieten van elke dag die ons gegeven is!!

Dinsdag kreeg ik bericht van mijn huisarts dat de suiker weer veel te laag was namelijk 3.2. Voorlopig moet ik zelf thuis 3x per dag prikken en doorgeven. Als de suiker te laag is dextropur nemen of iets eten. Maar het eten is nog wel een probleem als gevolg van de corona heb ik heel weinig eetlust. Ik probeer wel netjes 3x per dag te eten en tussendoor heb ik de flesjes nutridrink nog. Als ik op pad ga moet ik ook zorgen dat ik iets bij me heb, voor het geval dat. Ik doe mijn best. Dat rare lijf van mij ook
Lastig is dat ik het zelf niet echt voel dat ik een hypo heb. Ik denk nu wel dat als ik een droge mond heb en erg moe, dat het verschijnselen van de hypo zijn. Eerst dacht ik dat dit door medicatie en conditie kwam. Waarschijnlijk is het dus door de lage of hoge suiker.

Dinsdagmiddag ben ik er weer lekker op uit gegaan, ik had nu de smaak te pakken. Deze keer ben ik naar de Verloren Hoek gereden want ik wilde bij Dina wat boekjes afgeven. Dat heb ik ook gedaan. Daarna ben ik het bos ingereden en daar lekker genoten en foto's gemaakt. Binnendoor naar het Liesbos en ik kwam langs een Mariakapel.
Daar wilde ik kaarsjes branden maar ik kon er niet met de scootmobiel binnen. Hij kon niet verder dan de deuropening. Ik denk dat ik 5-6 passen moest lopen, het 1e stukje tussen de banken door die ik vast kon pakken en dan 2 losse stappen. Ik was wel erg wankel maar ik kon bij Maria komen. 4 kaarsjes opgestoken:
1 voor mijn vriendinnen Rianne en Marieke als dank voor de hele vele kaarsen die zij steeds voor mij branden.
1 voor mijn broer en andere zieken die ik ken.
1 als dank voor de velen van jullie die steeds aan mij denken en steunen met kaarten, kaarsen, wensen etc.
1 voor mezelf om Maria te bedanken dat ik weer zover ben dat ik naar buiten kan en kan genieten op deze manier.
Tot zover ging alles goed, tot het moment dat ik om wilde draaien om weer naar buiten te gaan, toen donderde mevrouw omver en belandde op de vloer en met mijn heup en schouder tegen de banken. Dat was wel even pijnlijk. De heup en schouder zijn inmiddels flink blauw, maar alles werkt nog wel.
Gelukkig was er verder niemand in de kapel en ben ik met wat moeite zelf weer omhoog kunnen klauteren en naar de scootmobiel kunnen strompelen.
Dat overkomt mij dan weer maar ik moet ook zeggen dat ik lekker eigenwijs ben en het avontuur op zoek hoor. Ik weet natuurlijk dat ik heel wankel ben en het lopen erg moeilijk gaat, daarom gebruik ik thuis ook de rolstoel. Niet gek als je geen evenwicht meer heb. Daarbij heeft de Corona mij ook uitgeput en verzwakt. Als ik lekker op de scootmobiel zit te genieten, dan vergeet ik dat allemaal en dan komt er dus een idee in mij op, zonder erbij na te denken dat ik dingen niet meer kan. En als gevolg gebeurd dit dan en word ik er weer mee geconfronteerd. Het is niet anders. Maar toch heb ik genoten en dan denk ik; Ik heb het toch maar mooi gedaan!"

Toen werd het woensdag en werd ik stijf en stram wakker. Na de wondzorg ben ik nog terug gekropen in bed omdat ik zo moe was.
Woensdagmiddag toch er voor gekozen om weer op rit te gaan, het was heerlijk weer buiten. Nu een rondje door de Ettense Beemden. Geen capriolen uitgehaald alleen doodlopende zandpaden ingereden om te kijken wat daar te zien was. Zo kwam het dat ik een ree over het land zag rennen. Ook zag ik in de verte de hazen op het land spelen. Later vernam ik dat het een ander soort spelen was. Het is nu rammeltijd dus ze waren ahum 'seksspelletjes' aan het doen
Op die momenten had ik heel graag willen kunnen lopen zodat ik de polder verder in kon wandelen om nog veel meer te kunnen ontdekken. Wandelend zie je vaak veel meer. Ik probeer in deze gebieden langzaam te rijden en regelmatig stoppen om goed te kunnen rond kijken. Eigenlijk moet ik ook een verrekijker opdoen en meenemen want ik weet zeker dat er veel meer moois te zien is. Dan moet ik die wel eerst ergens kopen want ik heb nu geen verrekijker. Een mooi doel weer, achter een verrekijker aan!

Donderdagochtend was het weer tijd om samen met de beweegcoaches te gymen op de balkons en galerij. Er is veel animo voor, vooral in de flat aan de overkant staan altijd veel mensen mee te doen. In onze flat kan ik dat niet goed zien, hoeveel mensen hier buiten staan en mee doen. Ik heb de oefeningen die ik kon doen mee gedaan. Dat zijn dan vooral de arm oefeningen. Ik voelde het ook in mijn bovenarmen. Het duurde maar 15 minuten, eigenlijk te kort. Maar wel leuk dat ze dit doen.

Donderdagmiddag was het net zomer, dus weer er op uit met de scootmobiel. Deze keer ging de reis richting Seppe langs het vliegveld wat tegenwoordig heel chique 'Breda International Airport' heet. Ik heb een tijd staan wachten tot er een vliegtuig zou opstijgen of landen, maar het was erg rustig en er gebeurde dus niets. Daarna doorgereden naar Rucphen en via St. Willebrord terug. Daar langs de Lourdesgrot gereden waar ik met de scootmobiel de grot in kon tot aan de kaarsenbak. Dus weer kaarsjes aangestoken, kan nooit kwaad.
Ik was nog iets van 2 km van huis en toen begon de scootmobiel ineens raar te doen. Langzaam rijden en met horten en stoten. Waren ineens alle streepjes weg en reed ik al in het rood. Ik begrijp het niet want in St. Willebrord stonden er nog genoeg groene streepjes en het is maar 5 km van daar naar huis. Het was dus even spannend of ik thuis kon komen. Met horten en stoten is dat gelukt en thuis gekomen had ik 25 km op de teller. Ik vrees toch dat mijn accu's versleten zijn en aan vervanging toe zijn. Alleen kosten die krengen 400 euro per stuk is mij vorig jaar verteld en je moet er 2 hebben. Komende week eens gaan mailen voor meer informatie bij Welzorg of Medipoint, kijken wat ze daar kosten.

Ik heb donderdag ook naar Wheels2Sport gemaild over de handbike. Die zou ik vorig jaar al mogen uitproberen maar toen kwamen ze met de verkeerde handbike aanzetten. Daarna waren ze mij vergeten, toen werd het winter en ik werd ziek enz enz. Nu is het voorjaar en gaan we richting zomer dus ik dacht als ik het nog wil proberen, dan moet ik nu maar eens aan de bel trekken. Dus gemaild en ik kreeg vrijdag bericht terug dat ze komende week concact met mij opnemen, om te zien wanneer ze een handbike kunnen leveren. Misschien kan ik daarmee verder weg. Maar eerst afwachten of het mij wel lukt want zoveel spierkracht heb ik nog niet. Ik oefende bij de fysio al wel op de handbike maar dat was maar 10-15 minuten en dat ligt al weer een aantal weken stil. Eerst maar eens afwachten wanneer ze kunnen leveren.

Vrijdagochtend lagen mijn darmen heel erg dwars, waardoor ik helemaal niet lekker was. Steeds hevige buikkrampen waarbij het lijkt alsof mijn darmen helemaal dubbel slaan. Diarree en bloed en dan denk ik weer wat is er toch allemaal mis met dat lijf van mij. Ik heb ontzettend genoten van mijn ritjes waar ik soms even al mijn beperkingen kan vergeten. En dan toch iedere keer weer de confrontatie op de een of andere manier. Soms ben ik dat wel vreselijk beu hoor.
Maandag zag ik trouwens nog erg bleek. In de lift schrok ik van mijn spiegelbeeld. Door alle ritjes heb ik nu kleur op mijn wangen en een rode neus. Ik zie er weer gezond uit zeg maar, alleen ben ik het niet da's het probleem. En ik merk ook dat mensen die weten dat ik Corona heb gehad, bang zijn. Maandag kwam ik voor het eerst beneden. Ik kwam de lift uit en er stonden een aantal mensen te praten in de hal, die vlogen meteen een eind uit elkaar om bij mij uit de buurt te komen. We gaan er vanuit dat ik nu niet meer besmettelijk ben. Ik doe zelf nog wel voorzichtig hoor want er zijn nog zoveel vraagtekens rondom het virus, niemand weet iets met zekerheid te zeggen.

Vrijdagmiddag hadden we op de parkeerplaats "muziek op het plein". Erwin is 1 van onze cliënten en heeft als hobby DJ spelen. Hij was geïnspireerd door het optreden van vorige week. Zo besloot hij om een uurtje DJ te spelen hier op het terrein. Ik heb even geluisterd maar voor mij was er niets van de muziek te maken. Alles klonk als boing boing boing, ik kon er verder geen melodie in horen, laat staan zang of tekst. Jammer, maar het was wel leuk om te zien dat buiten de mensen er wel van genoten en zelfs op de parkeerplaats in de zon in een tuinstoel zaten. Dat vond ik wel leuk voor Erwin.

Gisterochtend was ik weer ontzettend moe en na de thuiszorg weer terug in bed gekropen. Dat was rond 10 uur en om 12:15u werd ik weer wakker. Ik voelde mij toen beter en ben er uitgekomen. Het duurde alleen niet lang want 's middag begonnen mij darmen weer te vervelen, hetzelfde als vrijdag. Dat duurde tot het eind van de middag en toen werd mijn buik weer rustiger maar ja de dag is dan om.
Vandaag voelt het gelukkig weer beter, hopen dat het zo blijft maar het is elke dag afwachten wat mijn lijf voor plannen of verrassingen heeft.

Morgen Koningsdag, zal wel een rare dag worden nu met alle Corona maatregelen, geen vrijmarkten, geen feesten, geen optredens. Alhoewel bij ons op het plein komt morgenmiddag accordeonist Juul Bouman optreden. Hij had mij afgelopen week een berichtje gestuurd of hij mocht komen, maar dat zag ik pas eind van de middag. Ik heb hem in contact gebracht met de bewonerscommissie want ik had zoiets van dat ik toch niet in mijn eentje beslissen. Samen hebben ze het snel geregeld want hij komt dus morgen al. Ik weet dat ik weinig aan zijn muziek heb omdat ik de accordeonmuziek niet goed kan horen. In de CI klinkt dat geluid eentonig en kan ik er ook geen melodie uithalen. Ik heb Juul namelijk al vaker horen spelen hier in het winkelcentrum. Maar ik vind het voor de andere bewoners heel leuk als zij er wel van genieten, dat is voor mij dan weer leuk om naar te kijken. Zo hebben we toch een beetje Koningsdag hier.
Mocht je iets gaan doen op Koningsdag dan veel plezier.

Ik heb afgelopen week heel veel foto's gemaakt, heb deze op facebook gedeeld. Ik weet dat er lezers zijn zonder facebook en nu heb ik iets bedacht dat jullie de foto's ook kunnen zien. Ik heb ze namelijk op de Jimdo website gezet, die is voor iedereen toegankelijk. De link is: https://connyshoekje-blog.jimdofree.com/foto-s/

Hier een collage met een overzicht van de foto's van deze week.


Zondag 19 April 2020:

Yes, de 2e week isolatie en besmet verplegen is sinds gisteren ook om. Sinds gisteren hoeft de thuiszorg geen beschermende kleding en mondkapjes meer op, als ze bij mij komen. Ook hoeft het speciale Coronateam niet meer te komen maar komt mijn eigen team weer met de vertrouwde gezichten. Dat is weer een stap voorwaarts!
Ook mag ik nu officieel naar buiten, zelf een boodschap doen. Net als iedereen moet ik mij natuurlijk wel aan de regels van de regering houden en aan de regels van Amarant. Wat betekent dat ik tot 1 juni geen bezoek mag ontvangen en zelf nergens op bezoek mag. Ik mag wel op bezoek maar dan moet ik daar tot 1 juni blijven, ik denk niet dat iemand dat fijn vind om 6 weken met mij opgescheept te zitten.
Ik hoop wel dat ik komende week een klein rondje door de polder of naar de Pannenhoef kan maken.

Verder hebben we dinsdag foto's van mijn wond gemaakt en naar de chirurg gestuurd. Ik kreeg dezelfde dag al bericht terug. Ik heb een zalf gekregen waar de open plekken mee ingesmeerd moet worden. En de chirurg wil mij 29 april weer met eigen ogen zien. We zijn nu een aantal dagen bezig met de zalf en het lijkt te helpen. De plekken lijken kleiner te worden en het doet minder pijn dan begin van de week. De wond op zichzelf wordt ook steeds kleiner vooral in de hoogte. Hij is nog wel heel breed. Inmiddels is het alweer 5 maanden geleden dat ik geopereerd ben. Ik denk dat het nog iets van 2 maanden gaat duren en dat de wond dan ver dicht zal zijn. En dan ben ik hopelijk van heel het gedoe met mijn buik klaar. Dat mag wel na dik 3 jaar!

Dinsdagmiddag hebben we hier een heel leuk, vrolijk, gezellig uurtje gehad. Er was op ons parkeerterrein een optreden van de zanggroep "Trekdrop en de zuurtjes". Een gezellige groep vrouwen die allerlei oude, vrolijke liedjes zong. Zij gaven een zgn. troostconcert. Sinds de Corona uitbraak waardoor de mensen in instellingen thuis op hun kamers moeten blijven, en geen bezoek mogen, geven zij deze gratis troostconcerten. Ik ken een van de zangeressen Anja, en had haar gevraagd of ze hier voor ons ook konden komen zingen. Ze zei meteen Ja en heeft verder met de begeleiding geregeld wanneer ze zouden komen. Dat was dus dinsdagmiddag.
Het was echt supergezellig. Heel veel mensen van beide flats hier stonden buiten en zongen vrolijk mee. Ik heb vanuit mijn raam mee gezongen en gedeind. Gelukkig herkende ik de liedjes, soms duurde dat even maar uiteindelijk kon ik ook alles mee zingen. Het was hartstikke leuk, echt een vrolijk uurtje in alle dagelijkse saaiheid. Bedankt Anja en de andere meiden, jullie maken de mensen echt ontzettend blij met jullie troostconcerten!

Donderdagochtend was er ook weer iets te doen op de parkeerplaats. "Bewegen op het balkon of achter het raam". Dit is een initiatief van diverse organisaties.
Vorige week was het voor de 1e keer maar toen heb ik er weinig van gezien omdat de thuiszorg net op dat moment kwam.
Nu had ik gevraagd of de thuiszorg voor die tijd kon komen en dat kon gelukkig. Ik was nu net op tijd klaar om mee te kunnen doen.
Buiten op de parkeerplaats stonden 3 beweegcoaches die de oefeningen voor deden. Op de galerij stonden veel mensen mee te sporten en ik heb weer vanuit mijn raam mee gedaan. Althans met de oefeningen die ik zittend kon doen en dat waren vooral armbewegingen. Er was veel animo voor en leuk om te zien en te doen. Al vond ik het concert van dinsdag het allerleukste.

Dat waren de hoogtepunten deze week. En vrijdagochtend ging de deurbel, ik dacht dat het de thuiszorg was maar er stond ineens een man met een mooi boeket bloemen voor de deur. Ik ben weer verwend door mijn vriendin Marga. Het is een mooi, vrolijk boeket met zachte kleuren. De tulpen groeien er nu wel hard bovenuit maar dat vind ik wel weer grappig om naar te kijken. Het boeket dat ik vorige week van Ali B kreeg, staat er ook nog mooi bij. Meestal houden bloemen het iets van 1 week vol maar dit staat nog alsof het er net staat. Sterke bloemen dus.

Verder ga ik mij gelukkig weer steeds beter voelen. Ik slaap/rust nog wel veel maar ben sinds een paar dagen ook weer aan het knutselen. Ik ben nu met een borduurwerkje begonnen.
Dat vergt wel de nodige inspanning met kijken want het is best fijn borduurwerk. Af en toe ga ik er helemaal scheel van kijken, al dacht ik dat dit met 1 oog niet meer kon.
Ach, elke keer een paar kruisjes en dan komt het uiteindelijk ook af. Ik ben in elk geval bezig waardoor de tijd wat sneller gaat.

Hier nog foto's van het concert, de gym en de bloemen. Als je heel goed kijkt zie je mij boven in het open raam zitten.

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ...


Zondag 12 April 2020:

Inmiddels ben ik alweer een week thuis uit het ziekenhuis. De eerste dagen vond ik best eng, er was gezegd dat er een kans op een terugval was en daar ben je dan toch een beetje bang voor. Ook dat het thuis niet zou lukken vanwege de enorme moeheid, benauwdheid en nog wat andere klachten, een beetje snotterig en nog steeds diarree met soms bloed erbij. Of dat laatste door de corona komt of bij mij hoort, daar twijfel ik over. Ik had er al langer last van, de arts weet er van maar aangezien de MDL-arts mij niet durft te onderzoeken, kunnen we er weinig mee.

Het bevalt mij thuis beter dan in het ziekenhuis. Ik kan hier wat meer mijn dingetjes doen zoals tv kijken of op de laptop bezig zijn, dingen die in het ziekenhuis niet konden.
Ik doe nog erg weinig op een dag. 'S ochtends komt de thuiszorg meestal halverwege de ochtend, dan wacht ik in bed op hen. Na de verzorging kom ik uit bed en val in mijn luie stoel neer. Tja en dan zit ik hier wat tv te kijken, te lezen of de laptop aan. In het knutselen heb ik nog geen zin/fut gehad, dat komt wel weer.
'S middags weer even rusten op bed en daarna zit ik weer hier en 's avonds redelijk op tijd naar bed.

Verder is het erg rustig. Ik mag nog niet naar buiten, moet nog 1 week binnen blijven, hopelijk zijn dan de klachten zoals snotteren ook verdwenen en mag ik er weer uit. Bezoek ontvangen mag ik ook niet. Ik keek al uit naar het einde van de 2 weken isolatie, tot ik mij ineens bedacht dat we voor mijn ziekenhuisopname al te horen hebben gekregen dat de regel van geen bezoek ontvangen voorlopig tot 1 juni duurt. Dat was toch weer even een domper om mij dat te realiseren.

Soms voel ik mij erg eenzaam en weet ik met mezelf niet zo goed raad. Ik besef ook wel dat ik niet de enige ben die in dit soort situatie zit, er zijn helaas veel lotgenoten met mij.
Maar als ik dan om mij heen kijk en ik zie alle kaarten die ik heb gekregen dan besef ik mij ook wel weer dat ik eigenlijk heel dankbaar moet zijn. Zoveel mensen die aan mij denken en meeleven en een kaart hebben gestuurd. Ik had al een hele stapel en gisteren heeft de begeleiding de post uit mijn brievenbus gehaald. Dat was een grote verrassing want daarbij zaten 4 grote enveloppen van het ziekenhuis met heel veel doorgestuurde kaarten. Dan zit ik echt als een klein kind te genieten als ik alle enveloppen open maak en de lieve teksten in de kaarten lees. Dat doet mij echt supergoed en laat het eenzame gevoel veranderen in dankbaarheid. Ook al zit ik hier alleen, ik ben niet alleen dankzij jullie!!

Ik heb afgelopen week meer leuke verrassingen mogen ontvangen zoals knutselpakketjes, ik moet dus aan het werk. Van de thuiszorg kreeg ik maandag een leuk plantje en een zelfgemaakt boekje met daarin allerlei soorten puzzels, om de tijd door te komen. Dinsdag kwam de Zonnebloem een plantje brengen voor de Pasen. Via de post kreeg ik van de dagopvang een nieuwsbrief, deze hebben ze speciaal gemaakt voor deze Coronatijd. Dat wij mensen van de dagopvang toch een beetje op de hoogte blijven van wat zich afspeelt. Ook kreeg ik van de dagopvang via de post een leuk zelfgemaakt hart om mij een "hart onder de riem" te geven. Er zat een mooi gedichtje bij.
En vrijdag kreeg ik via de thuiszorg een bos bloemen van Ali. B. daar zat ook een kaart met een mooi gedicht bij. Als ik dat alles op een rijtje zet en om mij heen kijk naar de giften en kaarten, dan ben ik eigenlijk toch wel een grote bofkont!!

De huisarts heeft maandag ook nog contact met mij opgenomen want zij had bericht gehad uit het ziekenhuis dat mijn suiker steeds te laag is en ik met de tabletjes voor de suiker moet stoppen. Daarbij het advies om over 2 weken te controleren. Gisteren zat er bij de post een prikformulier voor 20 april, dan komen ze mij thuis prikken.
Ook is de dieetiste ingeschakeld want door de Corona is de eetlust weg en is het protocol dat de dieetiste ingeschakeld wordt om te kijken of bijvoeding nodig is. Nu moet ik weer van die vieze drankjes nutridrink drinken, 2 flesjes per dag. Bah, ik vind het zo'n smerig spul. Ik begrijp niet waarom ze dat niet een beetje lekkerder kunnen maken. Dan heb je al weinig eetlust en dan krijg je zo'n vies, heel slijmerig en sterk geurend drankje. Ik moet mijn best maar doen om weer zo goed mogelijk normaal te eten, zodat ik de nutridrink niet meer nodig heb.

Voor mijn buikwond is de bijvoeding misschien ook goed want die doet sinds dinsdag raar. In de wondhoeken kwamen ineens blaren te staan, die inmiddels kapot zijn gegaan waardoor de huid nu open en rauw is. Dat doet best pijn. Waar het door komt weten we niet, misschien door de corona of een of andere infectie? Ik heb een jaar of 3 geleden ook gedoe gehad met blaren op mijn handen en voeten. Misschien is dit hetzelfde als toen? Afgelopen maandag heeft de wondverpleegkundige uit het ziekenhuis nog wel gemaild. Zij was op zoek geweest naar mij, maar ik was dus al thuis. Ze mailde om te vragen hoe het ging en toen ging het nog goed. Misschien dinsdag wat foto's laten maken en door mailen zodat zij of de chirurg mee kunnen beoordelen wat nodig is.

Woensdag ben ik nog even aan het stunten geweest. Ik wilde vanuit mij stoel overstappen in de rolstoel maar eindigde met mijn billen op de grond i.p.v. in de rolstoel. Hoe ik dat voor elkaar gekregen heb, weet ik zelf niet meer. Wel dat ik sindsdien een pijnlijk stuitje heb. Die zal vast gekneusd zijn door de val. Gelukkig is mijn bekken nog heel want daar was ik even bang voor, dat het weer gebroken zou zijn. Een pijnlijk stuitje is lastig als je veel zit maar gaat denk ik sneller over dan een gebroken bekken.

En vandaag is het Pasen. Het is dat ik het weet want anders zou het zo aan mij voorbij gaan. Er is vandaag niets anders dan andere dagen. Ik heb wel vanochtend een stukje van de mis op tv gezien en het Urbi et Orbi van de Paus. Raar om te zien dat de priesters de mis op dragen voor een lege kerk en ook de Paus een piepkleine man was in die grote, lege St. Pieter Basiliek. Geen mensenmassa buiten op het plein, heel raar.
Het is een ongewone wereld waarin we nu leven. Als ik naar buiten kijk, is het ook vrij rustig op straat. Er rijden veel minder auto's dan normaal. Soms zie ik wat mensen fietsen of wandelen maar over het algemeen is het heel rustig.

Wat ik ook zie als ik buiten kijk is het mooie weer, de mooie blauwe luchten waar geen vliegtuig is te zien. Heel af en toe komt er eentje voorbij. De bomen die langzaam steeds groener worden. De vogels die heerlijk vrij door de lucht vliegen, wat zou ik dan soms graag voor even een vogel willen zijn. Ondanks alle Corona ellende in de wereld laat de natuur zich nu van zijn mooiste kant zien en geeft het ook hoop dat ook voor ons deze moeilijke tijd vast weer voorbij gaat. De hoop dat we dan ons leven weer op kunnen pakken en misschien wel intenser kunnen genieten van de wereld en het samen zijn dan voor de Corona zijn intrede deed. Dat zie ik dit jaar als het licht en hoop van Pasen. Ik hoop dat jullie je daar ook een beetje aan op kunnen trekken en Fijne Paasdagen mogen hebben. Blijf gezond allemaal!

Op de foto's klikken voor grotere afbeelding.

... ...

...


Zondag 5 April 2020:

Een week later en je zou denken dat het heel normaal is maar zo is het niet. Ik heb een bizarre week achter de rug.
Ik had al verteld dat ik niet lekker was en ik werd steeds benauwder, hierdoor vertrouwde ik de boel niet. Dus maandag de begeleiding de huisarts gebeld voor advies.
Die ondernam snel actie en de ambulance kwam mij ophalen om naar het ziekenhuis te brengen op verdenking van Corona.
Heel indrukwekkend want zij hadden witte 'maanpakken' aan, mondkapjes en brillen op ter bescherming voor het gevaar en dat gevaar bleek ik te zijn. Alsof ik in een thriller zat.

In het ziekenhuis meteen door de scan gedaan en ik bleek een flinke dubbele longontsteking te hebben en met de kenmerken van Corona.
Ik ben naar een speciale Corona afdeling gebracht en in isolatie. Hier liep iedereen in blauwe maanpakken. Het is heel indrukwekkend wat ik heb mee gemaakt.
Ik kan het nu allemaal niet vertellen, daar heb ik de fut nog niet voor.

Vrijdag lag ik nog aan het infuus antibiotica en zuurstof en gistermiddag mocht ik ineens naar huis. De antibioticakuur was klaar en zuurstof lukte overdag zonder.
Je kan ook maar beter niet op zo'n Corona afdeling zijn. Ik ben gistermiddag door de ambulance weer thuis gebracht. Nog steeds met witte maanpakken aan.
De 1e nacht alleen thuis vond ik best eng en ik vind alles sowieso nog eng want ik weet niet of de corona nu weg is en of ik nog mensen kan besmetten.
Thuiszorg en begeleiding komen in elk geval ook met beschermmiddelen bij mij binnen.

Ik ben nog ontzettend moe en bij de kleinste inspanning benauwd. Dat gaat nog wel even duren aldus de arts. Ik heb een flinke klap gehad en moet weer vanaf 0 beginnen.
Maar ik ben er nog en dat is in tegenstelling tot wat ik maandag te horen kreeg van de artsen, een wonder. Het is allemaal heel bizar en nog niet echt te bevatten.
Hier laat ik het voor vandaag bij. Nu rusten en weer aansterken.
Oh en nog even iedereen bedanken voor de vele kaarten die ik in het ziekenhuis mocht ontvangen. Als je zo een week in je eentje in isolatie ligt dan doet een kaartje met een berichtje van buiten heel veel met je.


Zondag 29 Maart 2020:

De Corona krijgt mij nu ook in zijn macht. Ik heb het gelukkig zelf nog niet hoor, maar maandag was de dagopvang gesloten.
Maandagmiddag ben ik nog wel naar de fysiotherapie geweest, die was nog in aangepaste versie te doen. Morgen zou ik ook weer gaan maar dinsdag werd mijn afspraak alweer afgemeld. Ook de fysiotherapie moet sluiten. Morgen dus een lege dag in het vooruitzicht.

Dinsdagavond kwam de begeleiding met de klapper!! Een brief met vernieuwde regels voor iedereen die bij Amarant woont. Buiten de regels die we al weken weten zoals handen wassen, elkaar geen hand geven, niesen in de elleboog enz. Hebben wij er nieuwe regels bij gekregen.
We mogen geen bezoek meer ontvangen ook geen familie of verwanten. We mogen ook niet zelf naar buiten of op bezoek bij iemand. En wat ik een hele gekke regel vind is dat als iemand gewend is om in het weekend naar ouders of familie te gaan. Dan mogen ze daar naartoe maar je mag niet meer terug naar je eigen huis. Deze regels duren voor nu tot 1 juni, daarna kijken ze opnieuw hoe de situatie is.
Raar hoor iemand mag vandaag dus wel naar zijn ouders maar vanavond mag degene hier zijn huis niet meer in en moet tot 1 juni bij zijn ouders of ander logeeradres blijven, bizar!

Het hakt er wel in. Zit ik verdorie al sinds november 2015 heel veel thuis vanwege het steeds ziek zijn of het was te koud, nat en donker. Nu kregen we net wat beter weer met de zon en dan zit ik opgesloten in mijn huis. Nog eenzamer dan voorheen omdat er nu ook geen bezoek mag komnen.
Ik wil ook weer niet te zielig overkomen en gelukkig kan ik mij nog wel vermaken met het knutselen, maar toch leuk is anders en ik ben er mij ook heel goed van bewust dat ik niet de enige ben die in zo'n situatie zit of misschien nog erger.

Wat wel leuk is en volgens mij komt door een bericht op mijn facebook wat over bovenstaande gaat. Gisteren en vrijdag had ik ineens meer post in mijn brievenbus. Een aantal kaarten en zelfs kleine knutselpakketjes. Gisteren ook weer een viertal kaarten en een pakketje. Dat geeft het leven weer een positieve kick dat er zoveel lieve mensen die zomaar een kaartje of zlefs pakketjes sturen. Ik kom tot 1 juni mijn quarantaine tijd wel door denk ik. Bedankt lieve mensen.

Mijn week was verder erg rustig. Komt mede doordat ik sinds dinsdag niet zo lekker ben. Wat er precies aan de hand is, weet ik niet. Ik ben even bang geweest voor mijn buik maar daar is niet iets aan te zien.
Dinsdag wilde ik een beetje borduren maar ik zat zo te bibberen dat ik de draad niet eens in de naald kreeg. Door het gebibber kon ik ook niet goed zien omdat mijn ogen meed deden aan het gebibber. Ook heel moe en mijn hoofd tolde flink.Een beetje verhoging erbij.
Ik ben 's middags een middagdutje gaan doen en heb gewoon de hele middag geslapen. Ook de afgelopen dagen heb ik veel geslapen. Afwachten maar of er iets zit te broeien of niet.


Zondag 22 Maart 2020:

Maandag ben ik naar de dagopvang in het Anbarg geweest. Daar kregen we 's middags te horen dat de dagopvang vanaf woensdag dicht zou gaan t/m 5 april. De mensen waren er flink ontdaan en verdrietig over en wisten niet goed wat ze met dit nieuws aan moesten. Ook mensen die niet weten hoe ze tijd thuis in hun eentje door moeten komen. Best wel triest maar ik had de maatregel al wel aan zien komen, ook wij konden er niet onderuit.
De fysiotherapie ging ook door maar in aangepaste vorm. Er mochtend maar 4 mensen tegelijk in de oefenzaal; 2 fysiotherapeuten en 2 klanten. Dit maximaal 20 minuten per klant. Omdat er meer uitgesmeerd moest worden in het programma nu ze met zo weinig klanten mogen werken.
Ik heb gevraagd of ik morgen zelf met de elektrische rolstoel naar de fysio kan komen. Dat was nog niet zeker want het zou kunnen dat ook de fysio moet sluiten.
Ik heb vrijdag de begeleiding laten bellen en morgen zijn ze open en kan ik 's middags komen voor fysio. Nog wel in de aangepaste vorm.

Verder ben ik nog steeds wat aan de knutsel, je moet iets in deze Coranatijd. Wat grappig is.....ik heb een zakenpartner hahaha
Thomas van de thuiszorg zag mijn zelfgemaakte spulletjes liggen en vond dat ik die moet verkopen en wat voor doel ik dan voor ogen had. Dat had ik al bedacht, mijn doel zou zijn om mijn schrijftolk mee op vakantie te kunnen nemen. Hoe ik de verkoop aan moet pakken daar ben ik nog over na aan het denken.
Thomas kwam meteen met het idee om de spulletjes mee te nemen en op het kantoor van Thebe neer te leggen. Dinsdag kwam hij met dat plan en nam hij wat mee. Donderdag kwam hij al langs met een zak vol met geld. Hij had al aan 22,50 euro verkocht!! Nou, dat had ik er zelf nooit uitgekregen. Ik ben een slecht zakenmens want ik geef meestal alles weg.
Thomas had het ook mee naar zijn klanten genomen en verteld dat het voor het goede doel was, dat men mocht geven wat zij wilde geven. Hij had 1 onderzetter verkocht voor 5 euro terwijl dat een setje van 4 onderzetters was. En dan nog had ik er zelf voor 4 nog geen 5 euro uitgehaald. Mijn zakenpartner mag nog even blijven, hij doet goed werk!
Ik ben nu dus weer druk aan het knutselen want ik moet een voorraadje aanleggen.

Verder heb ik niet veel mee gemaakt. Ik ben dinsdag en woensdagmiddag wel even buiten geweest, het was te mooi buiten om binnen te blijven zitten. Ik heb beide dagen een uurtje rond gereden en een beetje buiten het dorp langs waar ik weinig mensen tegen kwam. Volgens mij kon het geen kwaad. Op zich denk ik dat de buitenlucht beter is dan binnen, zolang je de mensenmassa uit de weg gaat.
De afgelopen dagen ben ik binnen gebleven. Ik moet wel een beetje oppassen want ik val onder de kwetsbare groep. Ook al denk ik niet dat ik het krijg, ik kan het beter voorkomen dan genezen!


Zondag 15 Maart 2020:

Terwijl de wereld in de ban is van het Corona virus, draait bij mij alles gewoon door.
Ik ben eerlijk gezegd ook niet echt bang om het virus te krijgen. Sinds mijn oren dicht gemaakt zijn (2003) ben ik niet meer verkouden of grieperig geweest. Blijkbaar heeft het geen vat meer op mij, dus ik denk dat het deze keer ook wel aan mij voorbij gaat.
Daarnaast kom ik weinig op andere plaatsen of ergens waar veel mensen zijn. De meeste tijd zit ik alleen thuis. Het is alleen de begeleiding, thuiszorg en Hans die dagelijks bij mij binnen komen. Wat dat betreft hoef ik mij ook niet veel zorgen te maken.

Maandag was de dagopvang gewoon geopend en ben ik daar heen geweest. Ook weer lekker een uurtje fysio gehad, dat doet mij best wel goed.
Tussendoor de bloeduitslag van de huisarts via de mail gekregen. Zoals verwacht waren die best goed. Alleen de ontstekingswaarden erg hoog, dat komt door de wond. En mijn Hb is nog te laag, ik had verwacht dat dit veel hoger zou zijn na het ijzerinfuus. Het was nu 6.5, de huisarts verwacht dat deze komende tijd nog wel gaat stijgen. De ijzervoorraad was nu in elk geval goed.

Toen ik eind van de middag thuis kwam van de dagopvang, zag ik dat ik een mail had van de wondverpleegkundige uit het ziekenhuis.
Zij schreef dat als het niet echt nodig was op naar de afspraak bij de chirurg te komen, ik beter thuis kon blijven i.v.m. het Coranavirus. Dat het ziekenhuis nu niet de plaats is waar je zou willen zijn. Maar het ging niet goed met de wond dus de thuiszorg en ik wilde er graag naar laten kijken. Ik heb de afspraak door laten gaan.

Ik had dinsdag al om 9 uur de afspraak, erg vroeg maar daardoor ook nog niet zo druk in het ziekenhuis. Bij de ingang was de hal afgezet en stonden er overal palen met desinfectie middel. Je moest verplicht je handen desinfecteren. Er stonden vrijwilligers bij om iedereen daarop te attenderen en te controleren of het ook gedaan werd.
In de wachtkamer was het niet zo druk en ik werd ook als eerste geroepen, heb nog geen 2 minuten in de wachtkamer gezeten.
Dr. Veen vond de wond er ook niet goed uitzien. Met een mesje heeft hij geprobeerd de groene bovenlaag van de wond te schrapen. Daarna is de hele wondrand aangestipt met zilvernitraat. Dit vanwege hypergranulatie. Moeilijk woord, de wondranden groeien de verkeerde kant op. Ze moeten naar elkaar toe groeien maar dreigen omhoog te groeien. Door het aan te stippen met dat zilvernitraat, verbrand je als het ware het weefsel en wordt het de goede kant op gestuurd. De rand werd eerst wit na het aanstippen en daarna zwart.
Het wondbeleid is ook aangepast, we gaan nu weer betadinegaas in de wond doen. Dat is sterker anti-bacterieel. Hopelijk gaat het hiermee beter.
Woensdagochtend was de wond nog erg groen maar gisteren had ik het idee dat het minder aan het worden is en vanochtend vond ik dat ook weer. De groene laag is nog niet helemaal weg maar het lijkt langzaam de betere kant op te gaan.
Over 4 weken moet ik pas weer terug komen dit mede door de Corona toestanden. Mocht er tussendoor iets zijn dan mag ik altijd aan de bel trekken en komen.
Ik hoop dat het niet nodig zal zijn en ik 4 weken ziekenhuisvrij kan blijven. Dat is heel lang geleden dat ik zo'n lange tijd niet naar het ziekenhuis ben geweest!

Verder is het rustig hier. Het was sowieso geen weer om naar buiten te gaan met alle regen. Dus ik ben nog lekker thuis aan de knutsel met allerlei creatieve projectjes. Misschien moet ik een winkeltje beginnen om mijn selfmade spulletjes te verkopen. Een spaarpotje er van maken zodat ik mijn schrijftolk kan betalen als ik op vakantie ga. Zoiets heb ik al vaker bedacht, maar nu de uitvoering nog, wie weet ga ik het wel doen?!

Nu ga ik weer een rustige week tegemoet. Morgen naar de dagopvang mits dat doorgaat. Ik heb nog niet gehoord dat ze sluiten dus ga er vanuit dat ik morgen gewoon opgehaald ga worden. De rest van de week is de agenda helemaal leeg!!
Ik hoop dat wij allemaal virusvrij blijven en het binnenkort Lente gaat worden, zodat we naar buiten kunnen en genieten van de zon. Ik denk dat dat nog het beste medicijn is tegen dat stomme virus. Voor nu allemaal goed opletten en gewoon je gezonde verstand gebruiken, dat is het belangrijkste denk ik.

...
Aanklikken voor grotere afbeelding.


Zondag 8 Maart 2020:

De eerste week van maart zit er alweer op. Zoals gewoon ben ik maandag naar de dagopvang geweest. Deze keer weinig gedaan; geholpen met aardappelen schillen voor de warme maaltijd, de krant gelezen, een uurtje fysiotherapie en toen ik daarvan terug kwam waren ze aan het sjoelen. Daar heb ik ook nog aan mee gedaan totdat de taxi's ons op kwamen halen.

Thuis ben ik wel lekker aan het knutselen. Ik ben nu bezig met vilt naaien en borduren, daar kan je leuke dingen mee maken. Ik heb ook handdoeken geborduurd voor baby's die pas geboren zijn, als cadeautje. De papa's en mama's waren er heel blij mee. En zo ben ik lekker bezig op de dagen dat ik niets te doen heb zoals dinsdag en woensdag.

Donderdag had ik een drukke dag. 'S ochtends eerst de thuiszorg, bijna direct daarna de kapper en die was net weg, toen stond er bezoek voor de deur.
'S middags moest ik naar de tandarts en dan denk je het is maart dus dan is het vast mooi weer, zodat ik zelfstandig erheen kan. Het is iets van 3 km verderop.
Nou niet dus, het regende weer eens die middag, zoals bijna elke dag.
Ik heb zo'n hekel om naar zo'n soort afspraak met de deeltaxi te gaan. Je weet nooit hoe laat ze komen en hoe lang je onderweg bent. Ze hebben een half uur speling (kwartier voor en kwartier na mogen ze komen) Tevens moet er minimaal een uur tussen het brengen en ophalen zitten.
Uiteindelijk heb ik toch maar besloten om er met de taxi naartoe te gaan, zodat ik in elk geval droog aan zou komen. De terugweg heb ik met de electrische rolstoel zelf gereden. Om nat thuis te komen is niet zo erg.
Ik moest om 3 uur bij de tandarts zijn en had de taxi om half 3 besteld, die kwam al om 2 uur, veel te vroeg dus en ik was dan ook ruim op tijd bij de tandarts.
Daar een tijd moeten wachten maar ik werd wel 10 minuutjes voor mijn afspraaktijd geholpen. Alles was goed, dus ik was zo klaar.
Op de terugweg had ik geluk. Er vielen wel wat spettertjes maar ik ben er amper nat van geworden. Pas toen ik hier voor de poort stond, begon het harder te regenen. Het was tijdens mijn ritje van 20-25 minuten mooi redelijk droog gebleven, dat was geluk hebben want de rest van de middag waren het weer flinke regenbuien.

Vrijdag werd ik om half 8 al wakker gebeld door de bloedprikster. Ik had haar zo vroeg niet verwacht want ik hoefde niet nuchter geprikt te worden.
En er gebeurde zowaar een wonder, het prikken lukte in 1x keer op mijn hand. Deze prikster mag vaker komen.
Er is geprikt op de lever, schildklier, reuma-jicht en bloedarmoede. Ik verwacht dat de uitslagen goed zullen zijn, toch zeker van de bloedarmoede zo 2 weken na het ijzerinfuus.
Morgen zal ik de uitslagen krijgen verwacht ik.

Gisteren ben ik met mijn nichtje wezen lunchen hier in het winkelcentrum, dat was gezellig. Samen weer even bij kunnen praten terwijl we lekker aan het eten waren.

Wat mijn buikwond betreft zijn we niet echt tevreden. Er zit een geelgroene laag op en het verband is elke ochtend erg vies en ruikt.
Ik denk dat we ander wondmateriaal moeten gaan gebruiken wat we nu hebben is niet fijn spul. Dinsdag moet ik weer op controle, ben benieuwd wat ze er van zeggen.
Verder lijk ik een rustige week tegemoet te gaan. Morgen naar de dagopvang en dinsdag naar het ziekenhuis. Verder de hele week geen afspraken.


Zondag 1 Maart 2020:

En dan is het Maart, de Lente maand. Van mij mag de Lente komen hoor! De regen en het binnen zitten heeft lang genoeg geduurd.
Ik wil wel weer eens lekker naar buiten, op toer of op stap. Na Lourdes in oktober ben ik nergens meer geweest dan in ziekenhuizen en hier in het centrum wat rond getuft. Het begint hoog tijd te worden om mijn horizon weer eens wat te verbreden!

De carnaval is ook weer voorbij. Maandag voor de dagopvang had ik mij een beetje verkleed met beenwarmers, strik in mijn haar en een grote tut om mijn nek. (helaas geen foto er van) De mensen vonden het wel leuk. Er was nog iemand die een boerenkiel had aangetrokken en 1 van de begeleiders had een carnavalsjurk aan, ik was dus niet de enige.
We hebben pannenkoeken gebakken en natuurlijk ook opgegeten. 'S middags hebben we een carnavalsquiz gespeeld. Ook heb ik 's middags een uurtje fysiotherapie gehad, dat ging lekker.

Dinsdag moest ik in alle vroegte al naar het ziekenhuis naar de wondverpleegkundige voor controle van de wond. Ze was niet zo tevreden. De wond is wat ontstoken en de wondzorg is weer aangepast. Er gaat nu een anders soort verband in Urgo Clean, kijken wat dit gaat doen. 10 maart moet ik weer bij de chirurg terug komen.
Op dit moment zie ik nog niet zoveel vooruitgang. Dit verband plakt vast in de wond en het is ook flink vies als ze het er uit halen. Misschien is dat wel goed, een teken dat het verband de viezigheid uit de wond trekt?
De 'tunnel' zit er ook nog steeds. De wondverpleeegkundige dacht dat deze nog maar 4 cm diep is maar thuis blijkt hij nog dieper te zijn. Hij gaat maar liefst 12 cm diep mijn buik in. Gelukkig komt er geen viezigheid uit, dat is dan weer positief.

Dinsdagmiddag ben ik buiten naar de optocht wezen kijken. Normaal is die op zondagmiddag maar vanwege het slechte weer, verzet naar dinsdag.
Het was gelukkig droog en daarom besloot ik om buiten te kijken. Ik had hem vanuit mijn huis ook kunnen zien vertrekken, maar dan zie je niet goed wat alles voorstelt. Buiten zie je dat beter. Het was een mooie optocht voor Etten-Leur. Niet te lang, na een half uur was alles voorbij. Dat kwam ook omdat ik bij het vertrek stond, dan vallen er nog geen gaten in de tocht.
Ik heb wel mijn CI af gedaan want het was zo'n herrie en de wind blies ook nog eens in mijn CI. Vandaar dat ik dacht ik doe dat lawaai af.
Zal je net zien dat er dan diverse mensen naar mij toe kwamen om iets te vertellen en te geven. Ik heb ze maar laten kletsen, ze hadden niet eens in de gaten dat ik niets hoorde denk ik. Ze zullen zelf ook wel last van de harde muziek hebben gehad. Soms wel handig om het geluid uit te kunnen zetten.

Over de rest van de week valt weinig te vertellen. Ik heb de afgelopen dagen niets gedaan. Thuis wat zitten lezen, tv kijken, borduren, boodschappen gedaan, middagdutjes, nogal saai dus.
Ik heb nog wel een leuke foto waarop te zien dat er op mijn buik soms mooie kunstwerken gemaakt worden door de thuiszorg


Zondag 23 Februari 2020:

Hier ben ik weer vanuit een nat en winderig 'Stijlorenrijk' waar de carnavalsoptocht vandaag ook is afgelast. Jammer voor alle bouwers en mensen die er alle energie in hebben gestoken. Waarschijnlijk gaan ze de optocht dinsdag nog rijden. Wat mijzelf betreft maakt het niet zoveel uit want ik doe toch niets aan carnaval, al vind ik optocht kijken altijd wel leuk. Ik heb wel de regionale carnavalszender Baronie TV aan staan, dus via tv krijg ik van alles mee. Gisteren mijn broer op tv gezien, hij is Prins in Baviaonenland (Bavel). Dat is dan wel weer leuk om het via de tv mee te krijgen.

Dan mijn 'weekoverzicht' te beginnen bij de maandag. Toen ben ik weer naar de dagopvang geweest, het was best leuk. Ik heb stroopwafelcake gebakken en carnavalsmaskers gemaakt. Met de oudjes de 'Toren van Pisa' mee gespeeld. Ook weer fysiotherapie gehad en dat ging weer goed.

De thuiszorg was maandag minder tevreden over mijn buikwond. Ze had een collega mee genomen om mee te laten kijken, die vertrouwde de wond ook niet. Het is alsof er pukkeltjes op het wondbed staan. Ze hebben er foto's van gemaakt en naar de wondverpleegkundige in het ziekenhuis gemaild. Deze had terug gemaild dat zij op de foto niets geks kan ontdekken. Dat is het nadeel van foto's, je ziet het niet zo duidelijk als in het echt.
We hebben het maar zo gelaten en a.s. dinsdag moet ik toch weer op controle, dan kunnen ze het met eigen ogen zien.

Dinsdag heb ik weinig gedaan. Ik kreeg die dag wel bericht van de internist dat mijn bloedwaarden van HB en ijzer veel te laag zijn en hij voor mij een ijzerinfuus had geregeld. Ik had de mail amper gelezen en toen kreeg ik al een berichtje van de begeleiding dat het ziekenhuis had gebeld dat ik woensdag voor het ijzerinfuus kon komen.
Maar woensdag had ik al een drukke dag, dus terug gebeld naar het ziekenhuis en is het verschoven naar donderdag.

Woensdagochtend moest ik eerst naar de pedicure om mijn voetjes weer lekker te laten verwennen.
Woensdagmiddag kwam de taxi om half 2 om mij naar de oogkliniek te brengen. Eerst had ik een afspraak bij de lensspecialist. Hij heeft mijn lens en oog bekeken en kwam tot de conclusie dat ik een nieuwe lens nodig heb. Deze sturen ze met de post op zodat ik er niet speciaal voor terug moet komen.
Daarna had ik een afspraak bij de oogarts. Eerst krijg je dan de oogtesten en allerlei druppeltjes in je ogen om van alles te meten en de pupillen groter te maken.
Daarna naar de wachtkamer van de oogarts waar het flink druk was en hij meer dan een uur uitloop had.
Volgens de metingen zou mijn oogsterkte aangepast moeten worden, een nieuwe bril dus. Maar ik twijfel daar aan. Mijn oog is zo lastig op te meten omdat het in een kleine ruimte, heel anders kijken is dan in een grote ruimte of buiten. Als ik in mijn rolstoel over de gang rijdt, dan staat mijn oog al niet stil en zwiebert alles, waardoor ik niet helder kan kijken. Maar dat komt door het gemis aan evenwichtsorganen waardoor mijn oog niet weet wat er gebeurd en dus achterloopt op de feiten.
De oogarts wist het ook niet. De enige manier om er achter te komen of een andere sterkte beter of slechter is, is om het uit te proberen. Dan kost het dus een nieuwe bril.
Ik moet er nog eens over nadenken en binnenkort misschien langs mijn opticien om hem advies te vragen. Lastig probleem die ogen van mij.
Dat was een middagje oogkliniek, om half 6 was ik pas weer thuis.

Donderdag moest ik mij om half 10 melden voor de dagopname voor het ijzerinfuus. Dat werd weer een heel avontuur want er moest een infuus geprikt worden en zoals jullie inmiddels weten, is dat vaak een drama bij mij. De verpleegkundige zei zo van: "Nu gaan we even het infuus prikken en dan kan het aangesloten worden en inlopen." Nou dat 'even' duurde uiteindelijk 2 uur!
Eerst deed de verpleegkundige een poging maar zij zag al snel dat het onbegonnen werk was. Dus een collega gebeld en zij heeft na lang zoeken een poging op mijn hand gedaan, die mislukte. Toen werd besloten om mij naar de OK te brengen naar de recovery. Daar lukte het de 4e prikker om het infuus er in te krijgen.
Inmiddels was ik toen dik 2 uur verder. De mensen die voor een operatie werden binnen gebracht, hadden voorrang waardoor ik steeds even moest wachten. Om 11:45u was ik eindelijk terug op de afdeling en kon het infuus aangesloten worden.
Omdat het infuus in een dunne ader zat, moesten ze het langzaam in laten lopen. Gelukkig ging dat verder allemaal zonder problemen.
Toen ik weer naar huis mocht heeft de verpleegkundige de taxi gebeld en ben ik daar beneden op gaan wachten. Een uur later was de taxi er nog niet en dat vertrouwde ik niet. Daarom een gastvrouw gevraagd of zij nog eens naar de taxi wilde bellen. Wat denk je...... ze waren mij vergeten. Er zou een taxi komen maar dat kon even duren omdat het druk was. Een uur later werd ik opgehaald, dus ook 2 uur kwijt geweest met wachten op de taxi. Bij mij loopt ook altijd alles anders dan normaal.

Vrijdag heb ik niets gedaan maar veel geslapen. Ik was zo ontzettend moe. Een bijwerking van het infuus denk ik. Het staat namelijk wel als een van de bijwerkingen in de bijsluiter.
Je zou denken dat het ijzer rechtstreeks in de bloedbaan komt en meteen zou werken. Zo werkt het echter niet. Meestal heeft het 2 weken nodig voor ik er iets van merk.
Vrijdag had ik echt nergens fut voor, dus ben ik lekker in bed gekropen en toegegeven aan de moeheid.
Gisteren was het ook nog niet zoveel. Vandaag heb ik gelukkig weer wat meer energie.
Komende week heb ik weinig plannen. Morgen naar de dagopvang en dinsdag op controle in het ziekenhuis. Verder maar zien wat de week gaat brengen.


Zondag 16 Februari 2020:

Afgelopen maandag ben ik voor het eerst weer naar de dagopvang geweest. Ik was er dik 3 maanden niet geweest en de mensen waren blij mij weer te zien.
Dat doet dan wel deugd dat ze mij toch gemist hebben. 'S middags heb ik ook weer fysiotherapie gehad. We zijn langzaam opgestart en dat is goed gegaan.
Ik kijk al uit naar vooral de fysiotherapie morgen. Het gevoel hebben dat ik iets aan mijn conditie kan doen, vind ik heel fijn.
Ook al zijn het nog maar kleine oefeningen, het is beter dan niets doen.

Woensdag ben ik op controle geweest bij Dr. Veen en de wondverpleegkundige. Uit het abbces/tunnel komt gelukkig geen viezigheid meer maar we moeten het wel goed blijven spoelen. Verder heb ik rond de wondranden van de grote wond een schimmelinfectie. Dat komt door het wondvocht waar enzymen in zitten, die dit veroorzaken. Zo vertelde de wondverpleegkundige. Ik heb daar zalf voor gekregen.
Vanochtend was de thuiszorg niet helemaal tevreden over de wond. Het wondbed is sinds gisteren bobbelig en daarvoor was het mooi glad. Ook zijn de wondranden roder ondanks de zalf die we nu smeren. En ze had het over geel beslag (ik kan cake bakken in mijn buik denk
Ze wil morgen een collega mee laten kijken. Ik ben in elk geval niet koortsig of ziek en heb ook niet meer pijn dan anders.
Maar even afwachten hoe dat afloopt anders moeten we weer contact opnemen met het ziekenhuis.

Ik was woensdag lekker vroeg klaar in het ziekenhuis en wilde voor ik naar huis ging even bij mijn broer langs, die in het ziekenhuis ligt.
Toen ze dat hoorde vond de dokter en wondverpleegkundige het niet verstandig dat ik dat zou doen. Mijn broer is ernstig ziek en heel vatbaar en ik met mijn open wond en beiden infecties. Dat hadden ze liever niet. Daar baalde ik wel van. Dan ben je in het ziekenhuis, dichtbij je broer en mag je er niet naar toe

Ik was hierdoor wel ruim op tijd thuis om met mijn Lourdesvrienden Rianne en Marieke te gaan lunchen en dat was dan weer wel leuk.
Ik werd ook nog eens verwend met prachtige tulpen en van Marieke kreeg ik nog een steen met daarop een tekening van Maria, die zij zelf gemaakt had.
De lunch was ook lekker, we zijn bij de tostibar Dubbel & Dwars geweest. Heerlijk gegeten en gezellig bij gekletst.

Afgelopen dagen heb ik weinig gedaan. Wel elke dag eventjes buiten geweest om een klein rondje door het centrum te rijden. Het viel soms tegen. Achter glas ziet het er buiten mooi uit en dan kom ik buiten en blijkt het toch een stuk kouder te zijn dan ik dacht. Maar ik ben dan toch even buiten geweest.
Gistermiddag ben ik naar het 'koffiemoment' op het nieuwe kantoor geweest. Op dinsdagavond en zaterdagmiddag hebben we een uurtje koffie/thee drinken voor alleen onze clienten. Het viel erg tegen. We waren met z'n vieren en 1 begeleidster, dus geen grote groep. Toch kon ik niets volgen van de gesprekken. De begeleidster stelde soms vragen aan mij, om mij in het gesprek te betrekken. Ik kon haar alleen zo slecht verstaan dat ik steeds om herhaling moest vragen. Dat vind ik zo vervelend en heb dan het gevoel 'nu val ik door de mand'. Als ik niets zeg en doe alsof ik luister, heeft niemand iets in de gaten. Maar ja gaan ze mij vragen stellen, dan moet ik een antwoord geven en dus weten wat de vraag is. Als ik dan 4-5x moet vragen 'wat zeg je?' dan 'schaam' ik mij. Stom natuurlijk maar zo werkt het.
De begeleidster heeft later nog met mij erover gesproken, dat zij het goed bedoelde en mij erbij wilde betrekken. Dat zij verrast was dat ik zo slecht hoorde.
Tja 1 op 1 merk je niet zo snel dat ik slecht hoor maar in een groepje dus wel. Aan de andere kant ook weleens goed dat ze dit mee maken en een andere Conny zien. Vaak heb ik het gevoel dat mensen mij overschatten qua horen en zien en dat klopt ook wel. Ook wel mijn eigen schuld natuurlijk omdat ik zelf het spelletje mee speel. Het blijft wel moeilijk en frustrerend als ik er weer tegenaan loop. De CI blijft een hulpmiddel en geen wondermidddel wat mij van doof helemaal horend maakt.


Aanklikken voor grotere afbeelding.


Zondag 9 Februari 2020:

Het is hier weer raak hoor met mijn buik . Ik had hier niet geschreven dat ik last had van pijn rechts in mijn buik.
Er was ook niets te zien en met de wond ging het goed, daar was iedereen tevreden over. Ik wist zelf ook niet waar de pijn vandaan kwam, dacht spierpijn.
Maar de pijn nam toe en vorige week had ik 's avonds steeds verhoging. Nog steeds was er niets te zien en ook de thuiszorg zag niets.
De wondverpleegkundigen in het ziekenhuis hadden vorige week ook niets opgemerkt en waren heel tevreden. Dat vertelde ik maandagochtend aan de thuiszorg en hoe ze op het idee kwam weet ik niet, ze besloot met een katheter in de hoek van de wond te kijken.
Daar bleek een opening te zitten en heel de katheter verdween er in. Toen ze de katheter eruit haalde kwam er een hoop viezigheid/pus mee, dat was dus de oorzaak.
Na de verzorging heeft zij meteen het ziekenhuis gebeld en 's middags werden we terug gebeld dat ik dinsdag na de neuroloog meteen door moest naar de chirurgie.

Dinsdag in alle vroegte naar het ziekenhuis want ik moest om 08:45u al bij de neuroloog zijn. De neuroloog bevestigde de diagnose van de huisarts.
Ik heb in mijn beide benen meralgia paresthetica. In normale bewoording; er zit in beide benen de zenuw bekneld die voor het gevoel aan de zijkant/buitenkant van het bovenbeen zorgt.
Er is niet zoveel aan te doen. Ik heb al medicatie tegen zenuwpijn, die had de huisarts opgehoogd. Daarmee zijn de pijnprikkels wat minder.
Mocht de pijn weer erger worden dan is er een mogelijkheid dat ze op de pijnpoli een spuit zetten om de zenuw uit te schakelen. Dat ga ik nu nog niet doen.
Ook over het trillen/schudden van mijn hoofd gehad. Hij zag het tijdens het consult ook dat mijn hoofd soms trilt. Zelf denk ik dat het met het gemis van mijn evenwichtsorganen te maken heeft en ook met mijn oogproblemen waardoor ik mijn hoofd meer in moet spannen. Dat kon hij niet bevestigen nog ontkennen. Ik heb nu weer een mooie stempel in mijn medisch dossier met essentiele tremor van het hoofd. M.a.w. dat hij geen oorzaak er van weet,maar het kan geen kwaad.

Vanuit de neuroloog dus naar de chirurgie. Daar was het niet zo prettig. De chirurg ging met zijn vingers in mijn buik, de tunnel in. Ik voelde het kraken van binnen
Als afleiding ga ik dan heel veel praten en klets dan allerlei onzin uit, ik zou niet meer weten wat ik allemaal heb verteld
Het hielp wel wat Dr. Veen deed want het abces ontlastte zich en er kwam een hoop rommel uit mijn buik.
Het abces zit wel diep waardoor we het niet hebben kunnen zien en de tunnel er naartoe is maar liefst 12 cm diep!
Nu moet de thuiszorg weer 2x per dag de tunnel komen spoelen, wond schoonmaken en verbinden.

Het is wel heel erg balen. 3 maanden lang is het goed gegaan en dan nu ineens weer zo'n stom abces wat alles in de war gooit.
Dit houdt de wondgenezing ook weer tegen want de rommel die uit de tunnel komt, stroomt de grote buikwond in en dat is niet gunstig natuurlijk.
Mocht een huidtransplantatie nodig zijn, dan gaat dat nu ook niet. Ze kunnen moeilijk de ene kant van de wond dicht maken terwijl de andere kant open is en steeds gespoeld moet worden. Dan kan het huidtransplantaat ook niet goed genezen. Dus een flinke tegenvaller dit. En gewoon al het feit dat er dus toch nog abcessen kunnen ontstaan in die buik van mij. Terwijl we dachten dat de oplossing gevonden was.

Dinsdagmiddag moest ik ook nog naar de huisarts voor de diabetescontrole. De suiker en cholesterol was gelukkig prima. Alleen is mijn HB weer flink laag en het Kalium is te hoog. En de nierfunctie te laag, maar dat is algemeen bekend dat mijn nier het niet goed doet.
De huisarts wilde ijzertabletten geven maar die heb ik niet graag ivm de darmproblemen die ik er van krijg. Ik heb in september pas een ijzerinfuus gehad, zij denkt niet dat ik dat nu alweer krijg. Toch heb ik de internist er over gemaild. Deze wilde nog wat extra bloeduitslagen en in overleg met de huisarts ben ik vrijdag opnieuw geprikt.
De internist dacht dat het lage HB van de infectie en wond kan komen en dan helpt een ijzerinfuus niet. Maar ik zag al bij de nieuwe uitslagen dat mijn ijzergehalte ook heel erg laag is. Waar dat ijzer allemaal is gebleven?? Vorige keer heb ik 2 jaar gedaan met het ijzerinfuus.
Ik heb de internist de nieuwe uitslagen door gemaild, nu afwachten wat hij er van zegt en wil doen.

Verder heb ik niet veel gedaan want met al dit gedoe was ik helemaal niet lekker. Erg moe en steeds misselijk. Donderdag heb ik zelfs de hele dag geslapen.
Vrijdagavond ben ik even naar de buurtborrel geweest op ons nieuwe kantoor. Het was heel erg druk, bijna alle mensen uit de flat waren er.
Het was er net een kippenhok en mijn hoofd werd er helemaal dol van, al die herrie. Ik ben er niet zo lang geweest, ze hebben mijn gezicht in elk geval even gezien.
Woensdag moet ik weer naar de chirurg voor controle van de wond. Ik hoop dat het dan beter gaat en ook dat ik op tijd thuis ben zodat mijn afspraak met 2 vriendinnen om te gaan lunchen, door kan gaan. Dat zou een leuke afleiding zijn.


Zondag 2 Februari 2020:

We hebben januari achter ons gelaten, weg is die lange, saaie maand. Nu kijken wat februari gaat brengen, hopelijk goede dingen.
We gaan hier in Brabant in elk geval richting het Carnavalfeest, een leutige afwisseling. De dagen worden langzaam aan weer langer.
Januari is dit jaar wel een goede maand geweest. De afgelopen 3 jaar denk ik, lag ik steeds in het ziekenhuis en daar heb ik nu niet in gelegen.
Dat is al heel wat! En de wond is goed aan het genezen waardoor ik zelfs de pomp kwijt ben. Wat dat betreft waren het best goede berichten in januari.
Neemt niet weg dat ik het nog steeds een lange, saaie maand blijf vinden.

Echt winter is het nog niet geweest. Zondagmiddag scheen de zon zo lekker, dat ik besloot om even met de rolstoel naar buiten te gaan.
Ik was naar Kloostergaard gereden. Daar heb je een Lourdesgrotje, een dierenparkje en een mooie tuin/park. Daar was het nu nog wel kaal, maar in de zomer als alles groen is, is het er heel mooi. Het hoort bij het oude nonnenklooster dat er ooit gestaan heeft. Er staat nog steeds een gedeelte van het klooster maar veel nonnen wonen er niet meer.
Het was heerlijk om zo even buiten te zijn. Wel werd het een stuk frisser toen de zon een poosje achter de wolken verdween. Toen had ik het echt even koud. 1 zonnestraal maakt nog geen zomer! Maar ja beter die ene zonnestraal dan de nattigheid die er vandaag weer valt.

Woensdagmiddag scheen de zon ook en leek het achter glas ook mooi weer. Dus ik weer naar buiten al ben ik daar maar heel kort geweest. Er stond een stevige koude wind, veel te koud om doorheen te rijden dus mijn rondje werd heel klein en ik ben zo snel mogelijk omgedraaid naar huis.

Donderdagmiddag ben ik naar het ziekenhuis geweest naar de wondverpleegkundige. Ze was nog steeds tevreden over de wond, ook zonder pomp gaat het goed.
Alleen blijft het verband niet goed in de wond liggen. Door de zwaartekracht (vocht wat het opneemt) zakt het naar beneden, de wond uit.
Om een hele dag plat te blijven liggen is geen optie. We hebben een contructie bedacht waarbij we het verband eerst fixeren met tegaderm. Daarna absorberend verband er op en dan weer alles vastplakken met tegaderm. Helaas werkt deze constructie ook niet om het verband op zijn plaats te houden.
Woensdag moet ik weer terug, dan ook bij Dr. Veen, afwachten of er andere constructies te bedenken zijn.

Dinsdag is een drukke dag. Dan moet ik in alle vroegte al naar de neuroloog voor de tintelingen en prikkelingen in mijn bovenbenen. Eindelijk na 3 maanden wachten. Eerst moet ik bij de doktersassistente zijn, die zal de bloeddruk etc wel meten verwacht ik. Daarna moet ik bij de neuroloog komen. Ik ben benieuwd wat er uit gaat komen en vooral of er iets aan gedaan kan worden. Ik vrees van niet, maar wie weet?

Dinsdagmiddag moet ik ook naar de diabetesverpleegkundige en de huisarts. Tussendoor moet ik de thuiszorg nog laten weten dat ik thuis ben, dan kunnen die de wondzorg komen doen. Ik ga mij die dag vast niet vervelen.

Maandagmiddag heb ik een bijeenkomst van de medioren van de Zonnebloem. De bedoeling is om te inventariseren wat iedereen graag wil en een soort jaaragenda te maken.
Dinsdag dus ziekenhuis en huisarts. Woensdag Dr. Veen en woensdagmiddag gaan we voor het eerst samen koken en eten met onze groep clienten. Sinds 1 januari hebben we een nieuw kantoor en dat is een groot appartement. We hebben nu dus de ruimte om gezamenlijke dingen te organiseren. Zo was er gistermiddag een koffiemoment. Dan kunnen we een uurtje samen iets gaan drinken op kantoor, niets verplicht maar gewoon voor de gezelligheid. Ze willen ook spelletjesmiddagen of avonden gaan organiseren en er zijn nog meer plannen. Zo staat er voor vrijdag een buurtborrel gepland. Dan kunnen alle mensen uit onze flat kennis komen maken en het nieuwe kantoor bezichtigen.

Ik ben ook nog aan het nadenken geweest over de vakantie. Ik wilde in oktober naar Lourdes gaan maar daarna hoorde ik dat er eind oktober een speciale reis naar Santiago de Compostella komt. Afgelopen jaar hebben ze die reis voor het eerst gemaakt maar toe kon ik niet mee. Het lijkt mij een gave reis.
Ze gaan dan namelijk met rolstoelen de laatste 100 km van de Camino rollen/wandelen. Elke dag iets van 15 km. Er gaan met iedere rolstoeler 3 duwers mee, die elkaar af kunnen wisselen, want het zal best zwaar zijn dat duwen. De ekektrische rolstoel mag niet mee. Stel dat de accu uitvalt dan is de stoel niet meer te duwen, dus ik moet met de duwrolstoel. En ik heb begrepen dat ik zelf 3 sterkte duwers moet zoeken die met mij mee willen om te duwen. De reis heet dan ook "I will push you" . Ik heb ook begrepen dat de duwers voor half geld of zo mee gaan. Maar dat moet ik allemaal nog precies navragen. Deze reis zou eind oktober zijn, bevestiging heb ik nog niet dus het is nog pril.
Maar als het doorgaat dan zou ik graag mee willen. Dan wil ik de 1e week van mei met de Lance bus naar Lourdes gaan en dan in oktobber deze reis. Nog even afwachten of het allemaal kan en doorgaat......dromen erover kan in elk geval al wel


Aanklikken voor grotere afbeelding.


Zondag 26 Januari 2020:

Laat ik eens met het goede nieuws beginnen.........ik ben namelijk de pomp kwijt hiephiephoera!!!!!!
Woensdag was Dr. Veen zo tevreden met de wond dat hij besloot dat de pomp er af mocht. We gaan nu 'moeder natuur' het werk laten doen.
Hij wil 4-6 weken aankijken hoe de wond zich verder ontwikkelt. Wil het toch niet lukken met dichtgroeien dan komt er toch een huidtransplantatie. Daarbij halen ze een stuk huid van mijn bovenbeen en dat komt dan in de wond. Maar eerst gaan we afwachten of het zo gaat dicht groeien.
Het is nog best een flinke jaap hoor. De wond is nu 30 cm breed, 7.5 cm hoog en 1 cm diep. 'Moeder natuur' moet dus hard aan het werk.
Ik ben zo blij dat ik van de pomp verlost ben. Niet meer vast zitten aan slangen of aan een stopcontact. Mijn nek niet meer kunnen breken over de slangen.
Ik voel me ineens zo vrij zonder pomp, heerlijk!!

Wat wel een beetje tegenviel is dat ik dus woensdag het gevoel had van: 'yeah, nu ben ik vrij en kan ik doen wat ik wil, op stap gaan.'
Maar donderdag nadat de thuiszorg was geweest, viel dat gevoel nogal tegen. Ik ben dan wel vrij maar ja buiten is het koud, mistig of nat. Dus lekker gaan toeren zit er nog niet in. En waar kan ik verder naartoe? Als ik met de taxi ergens heen zou willen heb ik hulp nodig, dan moet er iemand mee. Helaas heb ik geen maatje/vrijwilliger meer. Lian is er na Lourdes mee gestopt.
Dat viel me tegen en ik ben even een middagje wat down geweest. Vrijdag dacht ik, nu moet ik het anders aanpakken. Ik ben weer gaan knutselen om de dag beter door te komen. Dat is beter dan down te gaan zitten zijn. Ik wacht nu wel vol smart op het voorjaar, weer wat warmere temperaturen om lekker naar buiten te kunnen.

In mijn huis is het inmiddels flink voorjaar. Woensdagmiddag had ik Lourdesvrienden op bezoek en ik kreeg van beiden een mand met bloembollen.
Vorige week had ik zelf ook al bloembollen gekocht. Sinds gisteren staan de bollen een beetje in bloei, hartstikke gezellig en mooi.
Het bezoek was heel gezellig, we hebben weer heel wat af gekletst, herinneringen opgehaald aan de Lourdesreizen enz.
Eind september hoop ik weer naar Lourdes te kunnen gaan, dan weer met de bus want dat vind ik veel fijner dan het vliegtuig.

Verder is er niet veel gebeurd afgelopen week. Oja het bloed prikken dinsdag. Dat ging best goed. Eerst in mijn ellebogen gezocht maar ik had al aangegeven dat het daar niet ging lukken. Ze kon beter meteen op mijn hand prikken. Gelukkig luisterde deze prikster naar mij en op mijn hand lukte het prikken in 1x.
Ik had eigenlijk afgelopen week naar de huisarts willen gaan, maar ze zat al vol. Er was een afspraak gepland voor 30 januari, maar toen ik terug kwam uit het ziekenhuis, bleek ik 30 januari bij de wondverpleegkundige een afspraak te hebben. Daarom maar weer naar de huisartspraktijk gemaild en nu is de afspraak verschoven naar 4 februari.

Komende week is weer vrij rustig. Alleen donderdag naar de wondverpleegkundige in het ziekenhuis en verder is de agenda nog leeg.
Morgen komen ze nog van het ECW (Expertise centrum wondzorg) om de wondzorg af te sluiten. Nu de pomp er af is hoeven zij niet meer de wondzorg te doen en mag mijn eigen team van Thebe dat weer doen. Dat is ook erg fijn. Waarschijnlijk kan ik vanaf volgende week dan ook weer naar de dagopvang, als mijn eigen team op de maandag weer vroeg kan komen. Stap voor stap komt zo hopelijk mijn oude leventje weer terug


Zondag 19 Januari 2020:

Het is een rustige week geweest, weinig gebeurd. Gelukkig ook geen pechdagen meer gehad, dus dat is al heel wat.
Soms had ik een dag waarop ik met het wakker worden dacht: "hoe kom ik deze dag door?" En dan gebeurde er onverwachts van alles.
Dinsdag was zo'n dag. Eerst kwam de thuiszorg met 2 man sterk, die waren nog met mij bezig toen de huishoudelijke hulp kwam.
Aan het eind van de ochtend kwam zoals altijd, Hans even binnen vallen. 'S middags ging de bel en stond er onverwachts bezoek voor de deur.
Tegen 3 uur ging het bezoek weer en zij was nog niet weg of Hans belde alweer aan. Ik ben samen met Hans nog even naar het winkelcentrum geweest.
Dina was dinsdag jarig en ik wilde iets gaan kopen voor haar want de andere dag zou ik naar haar toe gaan.
Het zijn bloembollen geworden en ook voor mezelf heb ik een leuke mand met narcissen gekocht, je moet jezelf verwennen als een ander het niet doet toch!
Daarna nog iets gedronken bij de Hema. Ik had nog een cadeaukaart en bedacht dat we daarmee ook iets konden gaan drinken in het restaurant.
Dus zo heb ik mij dinsdag geen moment verveeld.

Woensdagochtend kreeg ik ook bezoek. Zij zou vroeg komen i.v.m. de thuiszorg maar wat denk je......kwam de thuiszorg ook vroeg.
Nou ja, was niet zo'n ramp. Nadat de thuiszorg weg was, hadden we nog voldoende tijd om bij te kletsen.
Woensdagmiddag had ik dus met Dina afgesproken om voor haar verjaardag op bezoek te komen. Daar ben ik met de deeltaxi naartoe gegaan.
Lang geleden dat ik daar gebruik van had gemaakt, het verliep gelukkig allemaal goed.
Bij Dina was het gezellig, veel gekletst samen en uiteindelijk kwamen we nog tijd te kort. Toen de taxi kwam, waren we nog niet uitgepraat.
Het was best fijn om er even uit geweest te zijn. Dus ook de woensdag ging snel voorbij.

Donderdag was het mooi weer en dus besloot ik om even lekker naar buiten te gaan met de elektrische rolstoel.
Ik ben naar Life & Garden geweest, even van het voorjaar genieten daar. Het was iets van 20 minuten rijden met de rolstoel.
De pomp had ik heel de ochtend aan de stroom laten liggen, zodat ik zeker wist dat deze voldoende was opgeladen om even weg te kunnen.
Hij kan dan zo'n 3 uurtjes zonder stroom.
Bij Life & Garden lekker rond gereden, van de bloemen genoten, wat gedronken en een potje met bolletjes blauwe druiven gekocht.
Deze bloemen hadden een speciale betekenis voor mijn ouders en ik heb het potje dan ook bij hun foto weg gezet.
Dus ik heb nu ook een beetje voorjaar in mijn huis met de narcissen en blauwe druifjes. Ze moeten nog uitkomen, het mooiste komt dus nog.

Afgelopen dagen heb ik niets bijzonders gedaan. De ochtend gaat meestal wel snel voorbij. Ik kom niet zo vroeg uit bed en de thuiszorg komt halverwege de ochtend.
Hans komt meestal aan het eind van de ochtend even langs. De middag duurt het langst, dan moet ik mij op de een of andere manier zien bezig te houden.
Dat gaat de ene dag beter dan de andere dag. 'S avonds tv kijken en de begeleiding komt dan ook altijd even een praatje maken.
Er komen momenteel best veel leuke programma's die ik volg, daar bof ik nu mee.

Komende week staat er iets meer op de agenda. Dinsdag komen ze in alle vroegte bloed prikken i.v.m. de diabetes. Vanaf 07:00u kunnen ze al komen.
En dan maar hopen dat het prikken lukt want elke keer als ze thuis komen prikken, willen mijn aderen niet mee werken. Die zijn zo vroeg nog niet wakker
Dus ik ben benieuwd hoe dat dinsdag zal gaan. Ik hoop op een prikster die het zomaar niet opgeeft.
Woensdag moet ik weer naar Dr. Veen en de wondverpleegkundige Maaike voor controle van de wond. Ik ben benieuwd of hij nog steeds tevreden is en de huidtransplantatie niet nodig acht. Het gaat nog steeds goed met de wond. Een wonder eigenlijk gezien alle ellende van afgelopen 3 jaar. Wel ontzettend fijn!
Dan zal ik eind van de week ook nog naar de huisarts moeten voor de bloeduitslagen en controle voor de diabetes. Ik moet zowel bij de huisarts als diabetesverpleegkundige zijn, dus het zou handig zijn als ik er zelf heen kan, maar het moet dan wel kunnen. Als het mooi weer is dan kan ik met de rolstoel wel erheen rijden maar als het regent dan vraag ik maar een huisbezoek denk ik.


Zondag 12 Januari 2020:

We zitten weer in de saaie januarimaand, ik heb een hekel aan deze maand. Na het gezellige december komt er een maand waarin niets te beleven is. Het weer is somber, nat en het is nog lang donker. Van mij mogen ze januari overslaan en meteen aan februari beginnen, dan komt de carnaval en daarna maart met het voorjaar, langer licht en mooier weer.
Helaas ben ik bang dat het zomaar niet zal lukken om ons jaar zomaar 11 maanden te geven i.p.v. 12, dus we zullen januari toch door moeten komen.

Maandag en dinsdag heb ik zelf in etappes mijn kerstspullen opgeruimd, de begeleiding heeft alle spulletjes later naar de kelder gebracht. Daar kan het weer staan tot begin december. Het huis is nu weer zo kaal en ongezellig, zonder de kerstboom, lichtjes en alle kerstspullen. Ik moet het weer op een andere manier gezellig zien te maken. Echt leeg is het hier eigenlijk ook weer niet maar vergeleken met de kerstspullen erbij natuurlijk wel. Ik denk dat ik van de week maar eens wat voorjaar in huis ga halen. De bloembollen zijn er weer zag ik gisteren. Je moet het zelf gezellig maken, dat komt wel goed.

Woensdag ben ik naar het ziekenhuis geweest en goed nieuws gekregen. Dr. Veen (chirurg) was heel tevreden over de voortgang van de wond. De wond ziet er rustig uit en is al een stuk kleiner aan het worden. De dokter denkt nu dat een huidtransplantatie misschien toch niet nodig is!!!
Dat zou niet verkeerd zijn want een nieuwe operatie en vooral narcose is voor mijn lichaam ook niet goed, vind hij......en ik ook!
Helaas ben ik nog niet van de pomp af. Ik zit er nog wel 3-4 weken aan vast denkt de wondverpleegkundige. Zonder pomp gaat de genezing slechter en duurt alles langer en is de transplantatie waarschijnlijk wel nodig. Tja, dan toch nog maar een aantal weken vast zitten aan de pomp als ik daarmee een operatie kan voorkomen.
Laten we het hopen dat het nu eens mee gaat zitten en de wond zelf dichtgroeit zonder operatie of complicaties. Duimen jullie weer mee?? Over 2 weken moet ik weer op controle komen, kijken hoe het er dan voor staat.

Vorige week vertelde ik over de combinatie pomp en Conny, dat dit eigenlijk niet zo'n goede match is. Dat ik nogal eens in de knoop lig met de slangen, of de pomp wil niet blijven staan waar ik wil......zoals de aanrecht. Dacht ik donderdag slim te doen en de pomp tijdens het koken op de grond te zetten, zodat hij niet van de aanrecht kon vallen. Wat denk je......rij ik met de rolstoel een klein stukje achteruit omdat ik iets moest pakken, rijd ik tegen de pomp aan. Geen paniek verder, pomp weer een beetje verschoven zodat ik iets meer ruimte had.
Later zag ik iets zwarts op de pomp zitten. Ik dacht iets gemorst te hebben met het eten, dus ga de pomp afpoetsen maar het wilde er maar niet afgaan. Heb ik de zaak nog eens wat beter onderzocht..... bleek er een deukje, ster en scheuren in het display van de pomp te zitten. De aanrijding met de rolstoel had hem dus geen goed gedaan
Er was niet meer te lezen wat er op het display stond maar de pomp werkte nog wel want het groene lampje knipperde en de wond was ook nog gewoon vacuüm. Het leek mij nog geen ramp en dacht we zien het morgen wel als de thuiszorg komt.

Er was s'nachts gelukkig verder niets gebeurd en de thuiszorg heeft vrijdagochtend na de wondzorg eerst naar de leverancier van de pomp gebeld. Daar kreeg hij te horen dat het via het ziekenhuis moest, dus het ziekenhuis gebeld. De wondverpleegkundige zou een nieuwe pomp bestellen. Een uurtje later kreeg ik een mail van Medireva dat de nieuwe pomp met de koerier dezelfde dag bezorgd zou worden. En rond 12 uur stond de koerier al voor de deur met de nieuwe pomp, dat was nog eens snel!!
Hij moest eigenlijk de kapotte pomp meteen mee terug nemen maar die zat nog aangesloten op mijn wond. Ondanks het kapotte display werkte hij nog wel, dus de thuiszorg had hem gewoon weer aangesloten. De koerier ging bellen naar de zaak en mocht beide pompen hier houden want hij mocht de pomp niet loskoppelen of aansluiten, dat moet door een verpleegkundige gedaan worden. Ik heb al een mailtje gestuurd dat de oude pomp opgehaald kan worden, ze zullen morgen misschien al wel komen.

Gisteren had ik een pechdag   Het begon al om 9 uur dat de pakketpost aanbelde, eer ik bij de deur was, was de postbode weer foetsie
Ik heb dat wel vaker en ook weleens een klacht erover ingediend bij PostNL. Als je beperkingen hebt en niet zo snel bij de deur kan zijn, dan mis je de post. Er werd toen gezegd dat de postbode in zijn recht staat want deze hoeft maar 1x aan te bellen, als er dan niemand opent doet mag hij een briefje achterlaten en weg gaan. Daarbij houden ze dus geen rekening met ouderen of mensen met een beperking. Stom toch!!

Het vervelende was dat het pakket van Medireva was met wondzorgspullen en dat ik die vandaag al nodig had. Zonder het pakket hadden we vandaag mijn wond niet kunnen verzorgen.
Ik wilde via de laptop chatten met PostNL om te vragen of er nog iets mogelijk was om het pakket alsnog te leveren. Zet ik de laptop aan........heeft dit rotding kuren
De muiscursor was nergens te bekennen en wat voor pogingen ik ook deed, ik kreeg hem maar niet terug. Zonder de cursor deed de laptop niets, ik kon niets aanklikken, ook niet met de toetsenbordknoppen. Op een gegeven moment had ik de cursor weer een beeld (hoe?? geen idee) het was maar eventjes en toen liep hij weer vast en verdween. Na dat een aantal keer mee gemaakt te hebben, de laptop een aantal keer opnieuw opgestart en ik weet niet wat nog meer, lukte het toch om de cursor weer erbij en werkend te hebben.

Tussen alle pogingen door, die niet wilde lukken, had ik de begeleiding een app gestuurd en die kwam naar mij toe. Ook zij kreeg de cursor niet aan de praat maar zij wilde wel voor mij naar PostNL bellen. Dat was ook nog een hele toer hoor want voor ze kon bellen, moest ze eerst een heleboel gegevens invoeren. Uiteindelijk kreeg ze een medewerkster aan de lijn en na alles uitgelegd te hebben zou zij proberen of de bezorger nog een keer langs kon komen met het pakket. Het was nog wel even afwachten of dit zou lukken. Gelukkig werd er 's middags aangebeld en was ik deze keer op tijd bij de deur en ja hoor.......de pakketbezorger. Pfffft wat een opluchting was dat!

Met de pech was het nog niet gedaan want ik had de cursor dan wel aan de praat maar toen ik een berichtje wilde typen, deed mijn toetsenbord vreemd. Als ik de 'd' intypte kwam er 'dede'te staan. Drukte op de 'o' kwam er 'oi'te staan, bij de 'i' ',i' enz. Ik kreeg steeds meer letters dan ik typte. Raar en hoe moest ik dat weer oplossen? Ik vergeet te vertellen dat er vrijdagavond een slok water op het toetsenbord was gevallen. Ik was een beetje bang dat hierdoor de boel kapot of in elk geval van slag was gegaan. Ik heb de föhn er nog opgezet in de hoop dat het nog wat vochtig was en ik het op die manier droog zou krijgen. Zoveel water was het nou ook weer niet, raar?
Ik kwam op het idee om dan maar systeemherstel uit te voeren. Terwijl de computer bezig was, ging ik boodschappen doen.

Tussen al dat geklooi door heb ik ook nog de thuiszorg moeten laten bellen om terug te komen. 'S ochtends met de wondverzorging was de nieuwe pomp aangesloten en normaal zie ik dan continu vocht door de slang naar de pomp stromen. Nu had ik al iets van 2 uurtjes niets geen vocht gezien, slang was nog kurkdroog en er zat ook niets in de opvangbak, dus ik vertrouwde het niet.
Ik vind het vervelend en zal ze zomaar niet extra laten komen maar het bleek toch goed geweest te zijn. Het sponsje van de pomp zat niet helemaal goed op het wondverband. Op de een of andere manier zoog de pomp wel vacuüm waardoor het leek alsof het werkte maar hij zoog inderdaad niets op.
Het zat de thuiszorg ook een beetje tegen bij het opnieuw verbinden, we hadden blijkbaar samen een pechdag. Afijn uiteindelijk kwam dat goed.

Pas na de wondverzorging kon ik om boodschappen en was de laptop dus bezig met systeemherstel. Het was toen al na 3 uur in de middag.
Het duurde tot een uur of 5 geloof ik toen de laptop eindelijk klaar was. Toen bleek dat ik het begaaid had want het systeemherstel had de laptop naar de begininstellingen of zo terug gebracht. Maar.........hij doet het wel weer!!
Waar ik van baal is dat ik nog met Windows Live Mail werkte, dat vond ik een makkelijk mailprogramma. Dat ben ik nu kwijt en ook alle mailadressen die daar in stonden. Ik heb nu het programma 'Mail' maar tot nu toe vind ik het nog niet handig. Afijn ik ben al lang blij dat het ding weer werkt en ik dus mijn blog kan typen.
Dadelijk nog proberen of het lukt om een FTP-programma te downloaden zodat ik de blog ook kan uploaden naar mijn website, zodat jullie mijn avonturen kunnen lezen.

Eigenlijk zou ik een soort website willen hebben die ik niet alleen vanaf mijn eigen laptop moet schrijven en uploaden maar iets wat al op internet staat en dat je via inloggen of zoiets alles kunt bewerken. Net zoals we bij facebook doen, zeg maar met mogelijkheid voor reacties etc. Zodat ik ook een blog kan schrijven vanuit het ziekenhuis, vakantie of als mijn laptop stuk is. Er zullen vast mogelijkheden zijn maar ik heb er geen verstand van. Ik kan alleen via mijn manier; in het kladblok met html-codes een site bouwen en die naar mijn smaak inrichten. Anders krijg je denk ik weer dat je een vaste lay-out hebt en alleen iets met de kleuren kunt veranderen. Iets om in de toekomst over na te denken en naar te zoeken.
Voor vandaag hebben jullie weer genoeg te lezen denk ik. Komende week heb ik helemaal niets, zelfs geen ziekenhuisbezoek........als ik dan maar stof heb voor een blog volgende week???


Zondag 5 Januari 2020:

Allereerst wens ik al mijn lezers een heel gelukkig, gezond, liefdevol en heel mooi 2020!
Wat vliegt de tijd toch. Ik weet nog dat ik eind jaren '90 dacht, dat we het jaar 2000 niet gingen halen. Gewoon omdat ik het zo'n raar getal vond en het helemaal niet vond klinken, het jaar 2000. Dan moet je nu zien, we zijn inmiddels weer 20 verder en in de afgelopen 20 jaar is er heel veel gebeurd. Toch zeker wat mezelf betreft.
Januari 2000 begon het gedonder met het moeten stoppen met mijn werk wat ik zo graag deed. Mei 2000 werd ik in Groningen aan mijn oren geopereerd. De verwachting was dat het daarna beter zou gaan met zowel gehoor als evenwicht. Mijn plan was om mij daarna terug te vechten naar de werkvloer en ze eens een 'poepie zou laten ruiken'.
Helaas ging die operatie helemaal fout door complicaties waardoor ik mijn gehoor, evenwicht en normaal zicht kwijt raakte. Een vreselijk drama maar aan de andere kant ook rust omdat ik niet meer kon vechten om terug aan het werk te gaan, die kans zat er niet meer in.
In 2001, 2002 en 2003 weer ooroperaties maar ook toen complicaties erbij met uiteindelijk gevolg dat ik aan beide oren volledig doof werd, beide evenwichtsorganen kwijt raakte, nog meer problemen met het zien kreeg.
'Gelukkig' kreeg ik bij de operatie in 2003 meteen een Cochleair Implantaat (CI) waarmee ik weer zou kunnen horen en dat slaagde gelukkig wel.

De jaren daarna ook van alles mee gemaakt. Eerst een revalidatietraject van een dik jaar om opnieuw te leren horen met de CI. Tegelijkertijd op eigen verzoek een revalidatie voor mijn verloren evenwicht, waar ze helaas niet veel vanaf wisten in het revalidatiecentrum. Door zelf door te blijven knokken en dingen die niet gingen, toch te blijven proberen, had ik mij redelijk terug geknokt. Zelfs zover dat ik in 2013 op de driewielfiets kon fietsen.
Helaas bleef er van alles mis gaan met mijn gezondheid. Tijdens de revalidaties kwamen ze er achter dat mijn schildklier niet werkte en die liet zich ook zomaar niet aanpassen aan de medicatie, dat heeft een hele poos geduurd.
In 2006 de nierkanker, die ik gelukkig positief ben door gekomen. Maar ook hierna gebeurde er van alles met mijn gezondheid, teveel om te benoemen. De afgelopen drie jaar vooral tobben met de buikwandabcessen. Afgelopen november is dit eindelijk rigoreus aangepakt en nu is het afwachten hoe dit verder gaat lopen.
De driewielfiets heb ik helaas van de hand moeten doen omdat fietsen er niet meer in zit. Door een kapotte achillespees kan ik de trappers niet meer weg trappen.

Nou wat een verhaal zeg, Ik was helemaal niet van plan dit te schrijven. Ik had nagedacht hoe ik moest beginnen en mijn plan was om jullie een mooi 2020 te wensen en daarna te melden dat ik weer met een hele nieuwe pagina ben begonnen, om deze weer vol te kunnen schrijven met mijn avonturen en dan het liefst weer leuke en mooie avonturen i.p.v. over artsen, ziekenhuizen, operaties etc.
En dan rolt er zomaar bovenstaand verhaal uit mijn vingers

Ik hoop in elk geval dat de leuke en mooie avonturen dit jaar weer gaan lukken. Al zal het de eerste tijd nog wel over de gezondheid gaan, en dan vooral de buik.
Op zich gaat het goed met de wond. Ze hebben afgelopen week een paar keer geprobeerd om de wondzorg 1 dag over te slaan. Dat ging met wat problemen want de 1e nacht waren de slangen van de pomp los gegaan. Ik kon die zelf wel weer aan elkaar vast maken en toen deed de pomp het weer. Maar het verband zat helemaal niet goed meer.
Ook bleken er op een 3-tal plekjes pus op de huid onder de tegaderm (soort plakplastic)te zitten.
Toch werd de wondzorg weer een dag overgeslagen maar vrijdag bleek er alweer een heel stuk huid met pus te zitten en bovendien vonden we de wond ruiken. Dus nu blijven we weer even dagelijks de wondzorg doen. Woensdag moet ik op controle en dan moet de dokter maar kijken en zeggen wat de bedoeling is. Ik heb geen zin in allerlei wondjes rondom de wond. Dan kan het genezingsproces niet verder en toch zeker de huidtransplantatie voorlopig ook niet.

Verder heb ik niet veel uitgespookt deze week hoor. Met oudjaar ben ik om 22:30u naar bed gegaan. Er kwam niets leuks op de tv en ik was moe. Bovendien had ik al heel de avond veel vuurwerk de lucht in zien gaan, dus dat was niet echt een reden meer om wakker te blijven. Ik ben dus lekker naar bed gegaan maar werd toevallig om 00:10u wakker en heb de gordijnen even open gedaan om te kijken wat er buiten te zien was. Daarna heb ik een tijdje vanuit bed naar het vuurwerk liggen kijken en nog wat appjes ontvangen en verstuurd. Dus toch een soort oud en nieuw gevoel gehad.

Met Nieuwjaarsdag vroeg mijn broer Kees of ik het leuk vond om naar hen te komen. Hij heeft mij met de auto opgehaald en later weer terug naar huis gebracht. Dat was toch wel fijn om er even uit geweest te zijn, een andere omgeving en wat kletsen samen. Ik miste wel Jan, hij was normaal gesproken ook altijd bij Kees op dit soort dagen.

Het was op Nieuwjaarsdag dat de slangen van de pomp los waren gegaan en alles niet goed meer zat. Om 1 uur kwam de thuiszorg maar zij mocht de wond alleen verbinden en niet de pomp aansluiten. Dat is een verpleegkundige handeling en 's avonds zou er een verpleegkundige komen om de pomp weer aan te sluiten.
Het kwam eigenlijk wel goed uit want zo kon ik zonder vast te zitten aan de pomp en slangen, naar Kees toe. Het voelt als een soort vrijheid om niet vast te zitten.
Af en toe raak ik helemaal in de knoop met de slangen en moet ik uit kijken dat ik mijn nek niet breek. Ook hebben ze vaak ruzie met de wielen van de rolstoel. En als de pomp aan de stroom moet, de accu gaat niet zo lang mee, dan lig ik ook nog vast aan het stopcontact. Met koken is de pomp al een paar keer van de aanrecht af komen donderen. Tot nu toe is alles wel heel gebleven. Ik zal het niet erg vinden als de dokter woensdag zegt dat de pomp er af mag.


Alle Blog-pagina's

Blogs 2020 | Blogs 2019 | Blogs 2018 | Blogs 2017 |
Blogs 2016 | Blogs 2015 | Blogs 2014 | Blogs 2013 | Blogs 2012 | Blogs 2011 | Blogs 2010 | Blogs 2009 | Blogs 2008 | Blogs 2007 |
Blogs 14-4-2006 t/m 30-12-2006 | Blogs 21-9-2005 t/m 26-3-2006 | Blogs 12-3-2005 t/m 18-9-2005 | Blogs 7-2-2004 t/m 10-2-2005

Inhoud Conny's Hoekje:

HOME | EVEN VOORSTELLEN | COCHLEAIRE IMPLANT | LOGBOEK | LOURDES | MIJN BOEK: 'VAN HOREND NAAR DOOF' | ISRAEL 2013|
TINNITUS | EEN WANKEL EVENWICHT | SCHILDKLIER | NIERKANKER | BAHA | ROME 2014 |
VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2014 | VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2007 | MIJN FACEBOOK | GASTENBOEK | CONTACT