Logboek

Zondag 19 Januari 2020:

Het is een rustige week geweest, weinig gebeurd. Gelukkig ook geen pechdagen meer gehad, dus dat is al heel wat.
Soms had ik een dag waarop ik met het wakker worden dacht: "hoe kom ik deze dag door?" En dan gebeurde er onverwachts van alles.
Dinsdag was zo'n dag. Eerst kwam de thuiszorg met 2 man sterk, die waren nog met mij bezig toen de huishoudelijke hulp kwam.
Aan het eind van de ochtend kwam zoals altijd, Hans even binnen vallen. 'S middags ging de bel en stond er onverwachts bezoek voor de deur.
Tegen 3 uur ging het bezoek weer en zij was nog niet weg of Hans belde alweer aan. Ik ben samen met Hans nog even naar het winkelcentrum geweest.
Dina was dinsdag jarig en ik wilde iets gaan kopen voor haar want de andere dag zou ik naar haar toe gaan.
Het zijn bloembollen geworden en ook voor mezelf heb ik een leuke mand met narcissen gekocht, je moet jezelf verwennen als een ander het niet doet toch!
Daarna nog iets gedronken bij de Hema. Ik had nog een cadeaukaart en bedacht dat we daarmee ook iets konden gaan drinken in het restaurant.
Dus zo heb ik mij dinsdag geen moment verveeld.

Woensdagochtend kreeg ik ook bezoek. Zij zou vroeg komen i.v.m. de thuiszorg maar wat denk je......kwam de thuiszorg ook vroeg.
Nou ja, was niet zo'n ramp. Nadat de thuiszorg weg was, hadden we nog voldoende tijd om bij te kletsen.
Woensdagmiddag had ik dus met Dina afgesproken om voor haar verjaardag op bezoek te komen. Daar ben ik met de deeltaxi naartoe gegaan.
Lang geleden dat ik daar gebruik van had gemaakt, het verliep gelukkig allemaal goed.
Bij Dina was het gezellig, veel gekletst samen en uiteindelijk kwamen we nog tijd te kort. Toen de taxi kwam, waren we nog niet uitgepraat.
Het was best fijn om er even uit geweest te zijn. Dus ook de woensdag ging snel voorbij.

Donderdag was het mooi weer en dus besloot ik om even lekker naar buiten te gaan met de elektrische rolstoel.
Ik ben naar Life & Garden geweest, even van het voorjaar genieten daar. Het was iets van 20 minuten rijden met de rolstoel.
De pomp had ik heel de ochtend aan de stroom laten liggen, zodat ik zeker wist dat deze voldoende was opgeladen om even weg te kunnen.
Hij kan dan zo'n 3 uurtjes zonder stroom.
Bij Life & Garden lekker rond gereden, van de bloemen genoten, wat gedronken en een potje met bolletjes blauwe druiven gekocht.
Deze bloemen hadden een speciale betekenis voor mijn ouders en ik heb het potje dan ook bij hun foto weg gezet.
Dus ik heb nu ook een beetje voorjaar in mijn huis met de narcissen en blauwe druifjes. Ze moeten nog uitkomen, het mooiste komt dus nog.

Afgelopen dagen heb ik niets bijzonders gedaan. De ochtend gaat meestal wel snel voorbij. Ik kom niet zo vroeg uit bed en de thuiszorg komt halverwege de ochtend.
Hans komt meestal aan het eind van de ochtend even langs. De middag duurt het langst, dan moet ik mij op de een of andere manier zien bezig te houden.
Dat gaat de ene dag beter dan de andere dag. 'S avonds tv kijken en de begeleiding komt dan ook altijd even een praatje maken.
Er komen momenteel best veel leuke programma's die ik volg, daar bof ik nu mee.

Komende week staat er iets meer op de agenda. Dinsdag komen ze in alle vroegte bloed prikken i.v.m. de diabetes. Vanaf 07:00u kunnen ze al komen.
En dan maar hopen dat het prikken lukt want elke keer als ze thuis komen prikken, willen mijn aderen niet mee werken. Die zijn zo vroeg nog niet wakker
Dus ik ben benieuwd hoe dat dinsdag zal gaan. Ik hoop op een prikster die het zomaar niet opgeeft.
Woensdag moet ik weer naar Dr. Veen en de wondverpleegkundige Maaike voor controle van de wond. Ik ben benieuwd of hij nog steeds tevreden is en de huidtransplantatie niet nodig acht. Het gaat nog steeds goed met de wond. Een wonder eigenlijk gezien alle ellende van afgelopen 3 jaar. Wel ontzettend fijn!
Dan zal ik eind van de week ook nog naar de huisarts moeten voor de bloeduitslagen en controle voor de diabetes. Ik moet zowel bij de huisarts als diabetesverpleegkundige zijn, dus het zou handig zijn als ik er zelf heen kan, maar het moet dan wel kunnen. Als het mooi weer is dan kan ik met de rolstoel wel erheen rijden maar als het regent dan vraag ik maar een huisbezoek denk ik.


Zondag 12 Januari 2020:

We zitten weer in de saaie januarimaand, ik heb een hekel aan deze maand. Na het gezellige december komt er een maand waarin niets te beleven is. Het weer is somber, nat en het is nog lang donker. Van mij mogen ze januari overslaan en meteen aan februari beginnen, dan komt de carnaval en daarna maart met het voorjaar, langer licht en mooier weer.
Helaas ben ik bang dat het zomaar niet zal lukken om ons jaar zomaar 11 maanden te geven i.p.v. 12, dus we zullen januari toch door moeten komen.

Maandag en dinsdag heb ik zelf in etappes mijn kerstspullen opgeruimd, de begeleiding heeft alle spulletjes later naar de kelder gebracht. Daar kan het weer staan tot begin december. Het huis is nu weer zo kaal en ongezellig, zonder de kerstboom, lichtjes en alle kerstspullen. Ik moet het weer op een andere manier gezellig zien te maken. Echt leeg is het hier eigenlijk ook weer niet maar vergeleken met de kerstspullen erbij natuurlijk wel. Ik denk dat ik van de week maar eens wat voorjaar in huis ga halen. De bloembollen zijn er weer zag ik gisteren. Je moet het zelf gezellig maken, dat komt wel goed.

Woensdag ben ik naar het ziekenhuis geweest en goed nieuws gekregen. Dr. Veen (chirurg) was heel tevreden over de voortgang van de wond. De wond ziet er rustig uit en is al een stuk kleiner aan het worden. De dokter denkt nu dat een huidtransplantatie misschien toch niet nodig is!!!
Dat zou niet verkeerd zijn want een nieuwe operatie en vooral narcose is voor mijn lichaam ook niet goed, vind hij......en ik ook!
Helaas ben ik nog niet van de pomp af. Ik zit er nog wel 3-4 weken aan vast denkt de wondverpleegkundige. Zonder pomp gaat de genezing slechter en duurt alles langer en is de transplantatie waarschijnlijk wel nodig. Tja, dan toch nog maar een aantal weken vast zitten aan de pomp als ik daarmee een operatie kan voorkomen.
Laten we het hopen dat het nu eens mee gaat zitten en de wond zelf dichtgroeit zonder operatie of complicaties. Duimen jullie weer mee?? Over 2 weken moet ik weer op controle komen, kijken hoe het er dan voor staat.

Vorige week vertelde ik over de combinatie pomp en Conny, dat dit eigenlijk niet zo'n goede match is. Dat ik nogal eens in de knoop lig met de slangen, of de pomp wil niet blijven staan waar ik wil......zoals de aanrecht. Dacht ik donderdag slim te doen en de pomp tijdens het koken op de grond te zetten, zodat hij niet van de aanrecht kon vallen. Wat denk je......rij ik met de rolstoel een klein stukje achteruit omdat ik iets moest pakken, rijd ik tegen de pomp aan. Geen paniek verder, pomp weer een beetje verschoven zodat ik iets meer ruimte had.
Later zag ik iets zwarts op de pomp zitten. Ik dacht iets gemorst te hebben met het eten, dus ga de pomp afpoetsen maar het wilde er maar niet afgaan. Heb ik de zaak nog eens wat beter onderzocht..... bleek er een deukje, ster en scheuren in het display van de pomp te zitten. De aanrijding met de rolstoel had hem dus geen goed gedaan
Er was niet meer te lezen wat er op het display stond maar de pomp werkte nog wel want het groene lampje knipperde en de wond was ook nog gewoon vacuüm. Het leek mij nog geen ramp en dacht we zien het morgen wel als de thuiszorg komt.

Er was s'nachts gelukkig verder niets gebeurd en de thuiszorg heeft vrijdagochtend na de wondzorg eerst naar de leverancier van de pomp gebeld. Daar kreeg hij te horen dat het via het ziekenhuis moest, dus het ziekenhuis gebeld. De wondverpleegkundige zou een nieuwe pomp bestellen. Een uurtje later kreeg ik een mail van Medireva dat de nieuwe pomp met de koerier dezelfde dag bezorgd zou worden. En rond 12 uur stond de koerier al voor de deur met de nieuwe pomp, dat was nog eens snel!!
Hij moest eigenlijk de kapotte pomp meteen mee terug nemen maar die zat nog aangesloten op mijn wond. Ondanks het kapotte display werkte hij nog wel, dus de thuiszorg had hem gewoon weer aangesloten. De koerier ging bellen naar de zaak en mocht beide pompen hier houden want hij mocht de pomp niet loskoppelen of aansluiten, dat moet door een verpleegkundige gedaan worden. Ik heb al een mailtje gestuurd dat de oude pomp opgehaald kan worden, ze zullen morgen misschien al wel komen.

Gisteren had ik een pechdag   Het begon al om 9 uur dat de pakketpost aanbelde, eer ik bij de deur was, was de postbode weer foetsie
Ik heb dat wel vaker en ook weleens een klacht erover ingediend bij PostNL. Als je beperkingen hebt en niet zo snel bij de deur kan zijn, dan mis je de post. Er werd toen gezegd dat de postbode in zijn recht staat want deze hoeft maar 1x aan te bellen, als er dan niemand opent doet mag hij een briefje achterlaten en weg gaan. Daarbij houden ze dus geen rekening met ouderen of mensen met een beperking. Stom toch!!

Het vervelende was dat het pakket van Medireva was met wondzorgspullen en dat ik die vandaag al nodig had. Zonder het pakket hadden we vandaag mijn wond niet kunnen verzorgen.
Ik wilde via de laptop chatten met PostNL om te vragen of er nog iets mogelijk was om het pakket alsnog te leveren. Zet ik de laptop aan........heeft dit rotding kuren
De muiscursor was nergens te bekennen en wat voor pogingen ik ook deed, ik kreeg hem maar niet terug. Zonder de cursor deed de laptop niets, ik kon niets aanklikken, ook niet met de toetsenbordknoppen. Op een gegeven moment had ik de cursor weer een beeld (hoe?? geen idee) het was maar eventjes en toen liep hij weer vast en verdween. Na dat een aantal keer mee gemaakt te hebben, de laptop een aantal keer opnieuw opgestart en ik weet niet wat nog meer, lukte het toch om de cursor weer erbij en werkend te hebben.

Tussen alle pogingen door, die niet wilde lukken, had ik de begeleiding een app gestuurd en die kwam naar mij toe. Ook zij kreeg de cursor niet aan de praat maar zij wilde wel voor mij naar PostNL bellen. Dat was ook nog een hele toer hoor want voor ze kon bellen, moest ze eerst een heleboel gegevens invoeren. Uiteindelijk kreeg ze een medewerkster aan de lijn en na alles uitgelegd te hebben zou zij proberen of de bezorger nog een keer langs kon komen met het pakket. Het was nog wel even afwachten of dit zou lukken. Gelukkig werd er 's middags aangebeld en was ik deze keer op tijd bij de deur en ja hoor.......de pakketbezorger. Pfffft wat een opluchting was dat!

Met de pech was het nog niet gedaan want ik had de cursor dan wel aan de praat maar toen ik een berichtje wilde typen, deed mijn toetsenbord vreemd. Als ik de 'd' intypte kwam er 'dede'te staan. Drukte op de 'o' kwam er 'oi'te staan, bij de 'i' ',i' enz. Ik kreeg steeds meer letters dan ik typte. Raar en hoe moest ik dat weer oplossen? Ik vergeet te vertellen dat er vrijdagavond een slok water op het toetsenbord was gevallen. Ik was een beetje bang dat hierdoor de boel kapot of in elk geval van slag was gegaan. Ik heb de föhn er nog opgezet in de hoop dat het nog wat vochtig was en ik het op die manier droog zou krijgen. Zoveel water was het nou ook weer niet, raar?
Ik kwam op het idee om dan maar systeemherstel uit te voeren. Terwijl de computer bezig was, ging ik boodschappen doen.

Tussen al dat geklooi door heb ik ook nog de thuiszorg moeten laten bellen om terug te komen. 'S ochtends met de wondverzorging was de nieuwe pomp aangesloten en normaal zie ik dan continu vocht door de slang naar de pomp stromen. Nu had ik al iets van 2 uurtjes niets geen vocht gezien, slang was nog kurkdroog en er zat ook niets in de opvangbak, dus ik vertrouwde het niet.
Ik vind het vervelend en zal ze zomaar niet extra laten komen maar het bleek toch goed geweest te zijn. Het sponsje van de pomp zat niet helemaal goed op het wondverband. Op de een of andere manier zoog de pomp wel vacuüm waardoor het leek alsof het werkte maar hij zoog inderdaad niets op.
Het zat de thuiszorg ook een beetje tegen bij het opnieuw verbinden, we hadden blijkbaar samen een pechdag. Afijn uiteindelijk kwam dat goed.

Pas na de wondverzorging kon ik om boodschappen en was de laptop dus bezig met systeemherstel. Het was toen al na 3 uur in de middag.
Het duurde tot een uur of 5 geloof ik toen de laptop eindelijk klaar was. Toen bleek dat ik het begaaid had want het systeemherstel had de laptop naar de begininstellingen of zo terug gebracht. Maar.........hij doet het wel weer!!
Waar ik van baal is dat ik nog met Windows Live Mail werkte, dat vond ik een makkelijk mailprogramma. Dat ben ik nu kwijt en ook alle mailadressen die daar in stonden. Ik heb nu het programma 'Mail' maar tot nu toe vind ik het nog niet handig. Afijn ik ben al lang blij dat het ding weer werkt en ik dus mijn blog kan typen.
Dadelijk nog proberen of het lukt om een FTP-programma te downloaden zodat ik de blog ook kan uploaden naar mijn website, zodat jullie mijn avonturen kunnen lezen.

Eigenlijk zou ik een soort website willen hebben die ik niet alleen vanaf mijn eigen laptop moet schrijven en uploaden maar iets wat al op internet staat en dat je via inloggen of zoiets alles kunt bewerken. Net zoals we bij facebook doen, zeg maar met mogelijkheid voor reacties etc. Zodat ik ook een blog kan schrijven vanuit het ziekenhuis, vakantie of als mijn laptop stuk is. Er zullen vast mogelijkheden zijn maar ik heb er geen verstand van. Ik kan alleen via mijn manier; in het kladblok met html-codes een site bouwen en die naar mijn smaak inrichten. Anders krijg je denk ik weer dat je een vaste lay-out hebt en alleen iets met de kleuren kunt veranderen. Iets om in de toekomst over na te denken en naar te zoeken.
Voor vandaag hebben jullie weer genoeg te lezen denk ik. Komende week heb ik helemaal niets, zelfs geen ziekenhuisbezoek........als ik dan maar stof heb voor een blog volgende week???


Zondag 5 Januari 2020:

Allereerst wens ik al mijn lezers een heel gelukkig, gezond, liefdevol en heel mooi 2020!
Wat vliegt de tijd toch. Ik weet nog dat ik eind jaren '90 dacht, dat we het jaar 2000 niet gingen halen. Gewoon omdat ik het zo'n raar getal vond en het helemaal niet vond klinken, het jaar 2000. Dan moet je nu zien, we zijn inmiddels weer 20 verder en in de afgelopen 20 jaar is er heel veel gebeurd. Toch zeker wat mezelf betreft.
Januari 2000 begon het gedonder met het moeten stoppen met mijn werk wat ik zo graag deed. Mei 2000 werd ik in Groningen aan mijn oren geopereerd. De verwachting was dat het daarna beter zou gaan met zowel gehoor als evenwicht. Mijn plan was om mij daarna terug te vechten naar de werkvloer en ze eens een 'poepie zou laten ruiken'.
Helaas ging die operatie helemaal fout door complicaties waardoor ik mijn gehoor, evenwicht en normaal zicht kwijt raakte. Een vreselijk drama maar aan de andere kant ook rust omdat ik niet meer kon vechten om terug aan het werk te gaan, die kans zat er niet meer in.
In 2001, 2002 en 2003 weer ooroperaties maar ook toen complicaties erbij met uiteindelijk gevolg dat ik aan beide oren volledig doof werd, beide evenwichtsorganen kwijt raakte, nog meer problemen met het zien kreeg.
'Gelukkig' kreeg ik bij de operatie in 2003 meteen een Cochleair Implantaat (CI) waarmee ik weer zou kunnen horen en dat slaagde gelukkig wel.

De jaren daarna ook van alles mee gemaakt. Eerst een revalidatietraject van een dik jaar om opnieuw te leren horen met de CI. Tegelijkertijd op eigen verzoek een revalidatie voor mijn verloren evenwicht, waar ze helaas niet veel vanaf wisten in het revalidatiecentrum. Door zelf door te blijven knokken en dingen die niet gingen, toch te blijven proberen, had ik mij redelijk terug geknokt. Zelfs zover dat ik in 2013 op de driewielfiets kon fietsen.
Helaas bleef er van alles mis gaan met mijn gezondheid. Tijdens de revalidaties kwamen ze er achter dat mijn schildklier niet werkte en die liet zich ook zomaar niet aanpassen aan de medicatie, dat heeft een hele poos geduurd.
In 2006 de nierkanker, die ik gelukkig positief ben door gekomen. Maar ook hierna gebeurde er van alles met mijn gezondheid, teveel om te benoemen. De afgelopen drie jaar vooral tobben met de buikwandabcessen. Afgelopen november is dit eindelijk rigoreus aangepakt en nu is het afwachten hoe dit verder gaat lopen.
De driewielfiets heb ik helaas van de hand moeten doen omdat fietsen er niet meer in zit. Door een kapotte achillespees kan ik de trappers niet meer weg trappen.

Nou wat een verhaal zeg, Ik was helemaal niet van plan dit te schrijven. Ik had nagedacht hoe ik moest beginnen en mijn plan was om jullie een mooi 2020 te wensen en daarna te melden dat ik weer met een hele nieuwe pagina ben begonnen, om deze weer vol te kunnen schrijven met mijn avonturen en dan het liefst weer leuke en mooie avonturen i.p.v. over artsen, ziekenhuizen, operaties etc.
En dan rolt er zomaar bovenstaand verhaal uit mijn vingers

Ik hoop in elk geval dat de leuke en mooie avonturen dit jaar weer gaan lukken. Al zal het de eerste tijd nog wel over de gezondheid gaan, en dan vooral de buik.
Op zich gaat het goed met de wond. Ze hebben afgelopen week een paar keer geprobeerd om de wondzorg 1 dag over te slaan. Dat ging met wat problemen want de 1e nacht waren de slangen van de pomp los gegaan. Ik kon die zelf wel weer aan elkaar vast maken en toen deed de pomp het weer. Maar het verband zat helemaal niet goed meer.
Ook bleken er op een 3-tal plekjes pus op de huid onder de tegaderm (soort plakplastic)te zitten.
Toch werd de wondzorg weer een dag overgeslagen maar vrijdag bleek er alweer een heel stuk huid met pus te zitten en bovendien vonden we de wond ruiken. Dus nu blijven we weer even dagelijks de wondzorg doen. Woensdag moet ik op controle en dan moet de dokter maar kijken en zeggen wat de bedoeling is. Ik heb geen zin in allerlei wondjes rondom de wond. Dan kan het genezingsproces niet verder en toch zeker de huidtransplantatie voorlopig ook niet.

Verder heb ik niet veel uitgespookt deze week hoor. Met oudjaar ben ik om 22:30u naar bed gegaan. Er kwam niets leuks op de tv en ik was moe. Bovendien had ik al heel de avond veel vuurwerk de lucht in zien gaan, dus dat was niet echt een reden meer om wakker te blijven. Ik ben dus lekker naar bed gegaan maar werd toevallig om 00:10u wakker en heb de gordijnen even open gedaan om te kijken wat er buiten te zien was. Daarna heb ik een tijdje vanuit bed naar het vuurwerk liggen kijken en nog wat appjes ontvangen en verstuurd. Dus toch een soort oud en nieuw gevoel gehad.

Met Nieuwjaarsdag vroeg mijn broer Kees of ik het leuk vond om naar hen te komen. Hij heeft mij met de auto opgehaald en later weer terug naar huis gebracht. Dat was toch wel fijn om er even uit geweest te zijn, een andere omgeving en wat kletsen samen. Ik miste wel Jan, hij was normaal gesproken ook altijd bij Kees op dit soort dagen.

Het was op Nieuwjaarsdag dat de slangen van de pomp los waren gegaan en alles niet goed meer zat. Om 1 uur kwam de thuiszorg maar zij mocht de wond alleen verbinden en niet de pomp aansluiten. Dat is een verpleegkundige handeling en 's avonds zou er een verpleegkundige komen om de pomp weer aan te sluiten.
Het kwam eigenlijk wel goed uit want zo kon ik zonder vast te zitten aan de pomp en slangen, naar Kees toe. Het voelt als een soort vrijheid om niet vast te zitten.
Af en toe raak ik helemaal in de knoop met de slangen en moet ik uit kijken dat ik mijn nek niet breek. Ook hebben ze vaak ruzie met de wielen van de rolstoel. En als de pomp aan de stroom moet, de accu gaat niet zo lang mee, dan lig ik ook nog vast aan het stopcontact. Met koken is de pomp al een paar keer van de aanrecht af komen donderen. Tot nu toe is alles wel heel gebleven. Ik zal het niet erg vinden als de dokter woensdag zegt dat de pomp er af mag.


Alle Blog-pagina's

Blogs 2020 | Blogs 2019 | Blogs 2018 | Blogs 2017 |
Blogs 2016 | Blogs 2015 | Blogs 2014 | Blogs 2013 | Blogs 2012 | Blogs 2011 | Blogs 2010 | Blogs 2009 | Blogs 2008 | Blogs 2007 |
Blogs 14-4-2006 t/m 30-12-2006 | Blogs 21-9-2005 t/m 26-3-2006 | Blogs 12-3-2005 t/m 18-9-2005 | Blogs 7-2-2004 t/m 10-2-2005

Inhoud Conny's Hoekje:

HOME | EVEN VOORSTELLEN | COCHLEAIRE IMPLANT | LOGBOEK | LOURDES | MIJN BOEK: 'VAN HOREND NAAR DOOF' | ISRAEL 2013|
TINNITUS | EEN WANKEL EVENWICHT | SCHILDKLIER | NIERKANKER | BAHA | ROME 2014 |
VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2014 | VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2007 | MIJN FACEBOOK | GASTENBOEK | CONTACT