Blog Conny Kapitein

Logboek

Zaterdag 31 Januari 2026

Zoooo, ik ben er een dag eerder dan normaal omdat ik morgen de hele dag op stap ben. Dan gaan Eric en ik weer met de Valystaxi op stap helemaal naar Sevenum, waar we onze vakantievrienden weer gaan ontmoeten. Ik heb er veel zin! Ik duim dat het met de taxi allemaal goed gaat morgen.

Over afgelopen week heb ik weer genoeg te vertellen hoor. Maandag overdag zoals gewoonlijk naar de dagopvang en de fysiotherapie. Thuis snel eten want in de avond hadden we de informatie bijeenkomst van Amarant. We vertrokken om 18:30u gezamenlijk naar een paar straten verderop waar de bijeenkomst was. Ik had er niet zo heel veel verwachtingen van maar ik werd toch nog verrast. Niet alleen ik maar iedereen.

Er werd namelijk bekend gemaakt dat Amarant in de Stationstraat een nieuwe woonlocatie gaan bouwen. Dat was al bekend maar dat zou een locatie voor verstandelijk gehandicapten worden. Deze plannen zijn gewijzigd en nu gaat de begane grond helemaal ter beschikking komen als NAH-locatie. Op de 1e en 2e verdieping komen wel groepen verstandelijk gehandicapten te wonen. Wel mensen die redelijk goed en zelfstandig zijn.
Op zich was dit goed nieuws want de Stationsstraat is een mooie locatie. Beneden wonen is fijn zodat we niet met kapotte liften zitten. We krijgen er een gezamenlijke tuin bij, die hebben we nu niet. Er komt ook een gezamenlijke huiskamer en keuken. Maar toen het formaat van onze appartementen bekend gemaakt werd, toen schrok iedereen. Je kan het geen appartement noemen maar een studio. De studio's worden 6 mtr bij 6 mtr. Daar zit dan een grote badkamer in en een keukenblok. De rest is open ruimte. Geen aparte slaapkamer. Je moet dit zelf oplossen door bijvoorbeeld een kast als afscheiding tussen slaap en woongedeelte te plaatsen. Er zijn ook geen bergingen of opbergkasten, dus waar we alle spullen moeten laten is nog een vraag.

Vergeleken met de ruime appartementen die we nu hebben, stelt een studio natuurlijk niets voor en het moest bij ons allemaal wel even indalen. De bouw gaat als het goed is komende zomer van start en de verwachting is dat het dan eind 2027 opgeleverd kan worden. We hebben dus nog 2 jaar om erover na te denken en om eventueel zelf iets anders te zoeken.
Ik heb er afgelopen dagen veel over nagedacht en over gesproken met verschillende mensen. Ik hoorde later dat de studio's geen 6x6 mtr worden maar 6.6 x 6.6 mtr. Mijn huidige appartement is 52,6 M² en de studio is straks 43,5 M² dan zou het mee vallen. En als ik kijk wat ik in mijn appartement vooral doe dan is het aan tafel zitten of in mijn luie stoel voor de tv. En mijn bed gebruik ik natuurlijk elke nacht. Dus als ik die dingen kwijt kan, dan zou het goed zijn. Volgens mijn berekening kan ik mijn meubels en bed wel kwijt. Dus ik denk nu dat ik het moet gaan proberen. Blijkt het toch niets te zijn, dan kan ik altijd nog op zoek gaan naar iets anders.

Ik was natuurlijk al zoekende geweest o.a. bij Kloostergaard hier in Etten-Leur en 'De Zeven schakels' in Zevenbergen. Maar daar zit ik wel tussen de oude, zieke mensen. In de nieuwbouw krijgen we 13 studio's dus 13 personen. We hebben gezamenlijk tuin, huiskamer, keuken. Ik denk dat het best wel gezellig en knus kan worden.
Omdat het lastig is om in te beelden hoe zo'n ruimte er uit ziet en hoe je het in kan delen, hebben we gevraagd of wij eens in de woonvorm in Breda mogen gaan kijken. Daar hebben ze dezelfde studio's. Dat vonden ze een goed idee en ze gaan daar aan werken. Ik probeeer er positief naar te kijken. Het is gewoon een mooie locatie, tegenover een park en maar 2 straten verder dus nog steeds dichtbij het centrum. En ik kan in Etten-Leur blijven, dat was mijn wens omdat ik hier al 18 jaar woon en mij hier helemaal thuis voel.

Onder de indruk van alles wat we gehoord hadden, liepen we terug naar huis. Thuis aangekomen stonden we buiten nog even te kletsen, toen de brandweer naar buiten kwam. We wisten dat er die avond een liftoefening was voor de brandweer. Ze vertelde ons dat de lift kapot was. Wij dachten eerst dat het een grap was, het bleek echter echt zo te zijn.
Toen ze hoorde dan ik op de 6e verdieping woon begonnen ze over het plan om de hoogwerker te laten komen en mij daarmee naar boven te brengen. Ik zag het natuurlijk al helemaal zitten, een nieuw avontuur om mee te maken en te vertellen hahahaha. Uiteindelijk kwam de hoogwerker niet maar is de brandweer 1.5 bezig geweest met de lift en toen hadden ze hem aan de praat. Ik mocht als eerste proefpersoon met de lift naar boven. Dat vertrouwde ik toch niet zo, wat als hij weer stil zou blijven hangen? Ik kreeg 2 brandweermannen mee in de lift en gelukkig ging het goed en kwam ik veilig thuis. Wat een avontuur weer!!

Dinsdag moest ik naar de diabetesverpleegkundige voor de kwartaalcontrole. Ik had de uitslagen thuis al ingezien en bijna alles was goed. Bloeddruk gemeten en die was ook goed. Alleen de bloedwaarden voor de reuma waren verhoogd en dat moest ze met de huisarts overleggen omdat ze daar geen verstand van had. Mijn reuma medicatie is nu wat opgehoogd en bij de volgende controle prikken ze het weer mee.

Woensdag was een rustdag met niets op het programma. Donderdag weer naar de dagopvang, daar had ik een drukke dag. In de ochtend bij de fysiotherapie lekker bezig geweest. Na de lunch kwam mijn ergotherapeute en rolstoeldeskundige langs om naar de zitting van mijn rolstoel te kijken. Ik heb mijn billen doorgezeten doordat ik heel de dag zit. Ik heb van de huisarts daar zalven voor gekregen en we zijn druk aan het smeren maar het was ook belangrijk om de zitting van de rolstoelen eens te laten bekijken of daar nog iets mee gedaan kan worden. En dat kan, ik krijg binnenkort in mijn beide rolstoelen een nieuwe zitting. Op de elektrische rolstoel ook een andere hoofdsteun, die wat zachter is i.v.m. de chronische pijn in mijn achterhoofd. De huidige hoofdsteun is erg hard en ook moeilijk te verstellen. Dat gaat met de nieuwe ook beter worden.

Ik had donderdagmiddag ook een gesprek met de ahum..... Active Ageing Professional. Moeilijke woorden maar dit is iemand die kijkt hoe ouderen zo zelfstandig mogelijk kunnen blijven. Dat is 1 van de doelen van onze nieuwe dagopvang "Van Thuis Uit". Het is de bedoeling dat zij voor alle deelnemers een zorgplan op gaan maken en bij een zorgplan horen doelen om aan te werken. Ik dacht van tevoren dat ik zo klaar zou zijn met het gesprek omdat ik alleen voor de gezelligheid/aanspraak naar de dagopvang kom.
Maar pratende weg kwamen we op het bezoek van de ergotherapeute en de reden daarvan. Dat de ergotherapeute gezegd heeft dat het niet werkt als ik in mijn rolstoel ga zitten rusten. Ook niet als ik de stoel achterover zet want dat veranderd de drukplekken niet, hooguit geeft dat 1 cm verschil en dan zit je nog steeds op de drukplekken. Het zou beter zijn als ik in 1 van de sta-op-stoelen ga rusten, dan kan ik meer in de lighouding en dat helpt wel om te ontlasten.

Makkelijk gezegd door de ergotherapeute maar we hebben maar 4 sta-op-stoelen en het is elke keer een gevecht om daar in te komen. Er zijn dames die hun tas al een uur van tevoren in de stoel zetten om de stoel veilig te stellen en op te eisen. Ik zie het al gebeuren als ik moet gaan vragen of zij een stoel aan mij af willen staan, volop bal. En ik wil geen ruzie. Daarom rust ik ook in mijn rolstoel om dat te voorkomen. Maar ik heb een medische reden om in de stoel te zitten en dat is belangrijker en gaat voor, zei de persoon met wie ik het gesprek had. Ze heeft voor mij nu een doel opgezet en dat doel is dat ik moet opkomen voor mezelf en dus moet vragen of ik in een sta-op stoel mag zitten. Ik moet er maandag al mee beginnen. Ze heeft beloofd mij ermee te helpen. Ik heb er nu al de zenuwen voor, zou haast in staat zijn om niet te gaan. Maar ja dan kom ik er donderdag voor te staan, dus dat helpt niet. Het gaat nog wel wat worden denk ik.

Nou, dat was weer een heel verhaal deze week. Komende week heb ik het rustig, geen afspraken of uitstapjes. Morgen lekker genieten en daarna zien we wel wat de week te brengen heeft.

aanklikken voor vergroting

Zondag 25 Januari 2026

Tjee we zitten al aan de laatste zondag van januari, de eerste maand van 2026 zit er al bijna op. Waar ik eerder de maand januari het liefst oversloeg omdat het altijd zo'n lange, saaie, donkere maand was, na al het feestgedruis van december, vliegt ook januari zomaar voorbij.
Maandag begon mijn dag al vroeg want er moest weer bloed geprikt worden en de prikster stond al om 7 uur voor de deur. Het prikken was helaas weer eens een drama. Ze had op 5 plekken op mijn armen en beide handen geprikt maar daar kreeg ze niets uit. Ze was al langer door gegaan dan eigenlijk mag. Officieel mogen ze maar drie prikpogingen doen en dan moeten ze stoppen. Er komt dan op een andere dag een andere collega prikken. Na deze 5x prikken, wilde zij dus stoppen. Daar had ik weinig zin in om op een andere dag nog eens vroeg wakker gemaakt te worden en lek geprikt te worden. Daarom vroeg ik of zij het op mijn voet wilde proberen. Dat wilde ze wel maar ze had dit nog nooit eerder gedaan. Toch wilde ze het proberen en dat was mijn geluk want op mijn voet lukte het wel en stroomde het bloed goed waardoor ze de buisjes snel vol had. Ik was blij dat ik het had gevraagd en zij het wilde doen.

Komende dinsdag moet ik naar de diabetesverpleegkundige voor de uitslagen. Ik heb via de huisartsen app, de uitslagen al gezien en die zijn zover ik het kan zien goed. Waar ik heel blij mee ben is dat mijn nierfunctie weer iets gestegen is naar 21, dus ik zit weer boven de 20-grens. Kan best dat het over een maand weer anders is, maar voor nu ben ik blij.
Maandag ging het weer goed met mij en ben ik naar de dagopvang en fysiotherapie geweest, daar was het als vanouds, geen bijzondere dingen.

Dinsdag had ik niets en heb ik thuis wat aangerommeld. Woensdag kreeg ik in de middag bezoek van Wil en als zij komt dan komen we beiden geen praat tekort en is het altijd gezellog, dat was nu ook zo. Voor we het in de gaten hadden was de middag om en moest Wil snel naar de laatste bus om thuis te komen.

Donderdag moest ik naar de neuroloog voor weer nieuwe spuiten in mijn nek voor de Dystonie (schudden van mijn hoofd) De neuroloog zag dat mijn hoofd flink aan het schudden was en samen hebben we besloten om de dosis van de Botox nog een keer op te hogen van 40mg naar 50mg. Het risico op bijwerkingen wordt daardoor wel groter. We besloten toch om het te doen. Mocht ik veel bijwerkingen krijgen dan weten we dat we dit volgende keer niet meer moeten doen. Ik ben nu al verhoogd van de begindosis van 30 mg naar 50 mg en dan 2 spuiten, zowel links als recht.
Links ging het inspuiten goed en had ik er weinig last van. Maar rechts voelde ik het al toen de naald er in ging dat die niet lekker voelde en de inspuiting was erg pijnlijk. Ik werd er weer niet lekker van. Thuis gekomen voelde ik ook een bult zitten en was de prikplek erg gevoelig, terwijl ik links niet eens kon voelen waar ik geprikt was. Inmiddels is de bult kleiner, maar ik voel nog steeds een verdikking zitten. Toen ik terug kwam uit het ziekenhuis ben ik naar bed gegaan en wat kunnen slapen. Tot ik wakker werd omdat ik naar de wc moest en heel snel moest zijn want ik had weer diarree. Natuurlijk net te laat bij de wc en dat gebeurde later nog eens, zo vervelend is dat dan, bah. De diarree heb ik over gehouden van mijn darmoperatie, dat heb ik sindsdien heel makkelijk. Soms wel vervelend maar niet zo vervelend als al dat gedoe met mijn buik. Ik had het wel helemaal gehad na die ongelukjes en de pijn in mijn nek.

Vrijdag ging het gelukkig weer normaal en ben ik 's middags bij de buurvrouw op de thee geweest, dat was ook gezellog.
Gistermiddag had ik nieuwjaarsborrel van de Zonnebloem jongeren/medioren. Dat was in het winkelcentrum dus dicht bij huis. Ik ben er naartoe gegaan met de gedachte dat als het te druk zou zijn, ik snel thuis zou zijn en anders lekker zou blijven. Nou het bleek gezellig te zijn dus ik ben er tot half 5 gebleven. Was ik nou maar eerder naar huis gegaan want toen ik thuis kwam, bleek de lift het niet meer te doen. Dat bleek pas sinds een half uurtje zo te zijn. Nou daar stond ik dan met mijn elektrische rolstoel in een koude hal, zonder een kant op te kunnen. De begeleiding kwam en zij vertelde dat er al gebeld was om melding te maken. Zij is nogmaals gaan bellen om te melden dat ik beneden stond en zonder lift nergens heen kon. Maar ze konden niet zeggen wanneer de monteur kon komen. Gezien eerdere ervaringen kan dat best lang duren.

Ik was niet van plan om heel de avond in die koude hal te blijven staan. Dus gaf ik aan dat ik wilde proberen om de trap op te klimmen. Ik heb dat ooit eerder gedaan, toen de lift ook stuk was. Probleem is hier dat de trappen niet op elkaar aansluiten maar je op elke verdieping een halletje door moet lopen, naar de volgende trap.
De begeleiding is boven mijn rollator gaan halen en die naar beneden gesjouwd. Ook de buurvrouw kwam mee om mij te ondersteunen. Zo ben ik onder de arm van de buurbrouw en mij omhoog trekkend aan de trapleuning, trap voor trap naar boven geklommen. De begeleiding sjouwde mijn rollator elke trap op, zodat ik daarmee de halletjes kon overbruggen. Maar ook om er op uit te kunnen rusten. Het was zwaar werk. Het ging elke trap tot ongeveer halverwege goed en daarna werd ik steeds moeier en moest ik mij echt omhoog slepen, op het eind kreeg ik mijn been bijna niet meer opgetild naar de volgende tree. Ik was steeds blij als ik weer een trap bedwongen had en op de rollator weer een beetje op adem kon komen. Zo heb ik dus 6 trappen bedwongen!!! Wat was ik blij toen ik op de 6e verdieping was. En zo zie je maar weer: "waar een wil is, is een weg!" Het ging niet van zelf maar met de hulp en support van de buurvrouw en begeleiding en op mijn eigen wilskracht, heb ik het maar mooi gedaan en gehaald! Het heeft wel even geduurd voor ik de inspanning te boven was, het was een hele zware klus geweest.
De lift doet het inmiddels weer, hopelijk blijft hij het voorlopig ook doen!

Vandaag kan ik lekker rusten want ik heb niets op de planning. Morgen naar de dagopvang en fysiotherapie. Morgenavond hebben we een informatie bijeenskomst over de toekomst van het wonen hier. Ik hoop dat we dan iets meer te weten komen over wanneer het hier gaat stoppen. Nu weten we niets en geeft het onrust en onzekerheid. Wat ik zo tussen neus en lippen door begrepen heb via de begeleiding (die niets mag zeggen) is dat we nog niet veel wijzer gemaakt gaan worden. Dus hoge verwachtingen heb ik er nog niet van. Ben benieuwd!
Dinsdag naar de diabetesverpleegkundige. Daarna komt Dielly. Donderdag ook weer dagopvang/fysio en ik heb daar dan ook een gesprek. Ben benieuwd wat ze dan willen weten van mij.
Zondag heb ik geen tijd om mijn blog te schrijven want dan moet ik al vroeg op stap naar Sevenum waar we weer een gezellige bijeenkomst hebben met de vakantiegroep van PAC-reizen (reis naar Duitsland) Ik denk dat ik dan zaterdag wel even een stukje schrijf over wat we wijzer zijn geworden over onze woonsituatie en bij de diabetesverpleegkundige. Tot zaterdag dan!

Zondag 18 Januari 2026

Het overkomt mij niet vaak, maar deze keer heb ik heel weinig te vertellen. Het was rustig, niets gebeurd, niets mee gemaakt. Ik ben alleen ziek geweest.
Maandag ben ik wel naar de dagopvang en fysio geweest. Ik voelde mij toen al ontzettend moe. Dinsdag niets gedaan en ook heel erg moe. Woensdag ben ik op bed gebleven want naast de moeheid deed mijn hoofd zowel aan de binnenkant als buitenkant heel erg vervelend, ik was ook misselijk. Ik heb heel veel geslapen.
Donderdag ben ik niet naar de dagopvang geweest maar ook bijna heel de dag geslapen en zo ook vrijdag en gisteren. Vandaag lijkt het weer beter te gaan.
Soms heeft mijn lichaam wel eens dit soort kuren en wat er dan precies aan de hand is???? Na een 'slaapkuur' gaat het dan meestal weer beter. Dus ik hoop dat de komende week beter zal gaan en ik zondag weer wat meer te vertellen zal hebben. Dit is maar saai. Dus........op naar een betere week!!

Zondag 11 Januari 2026

Zo, de eerste volle week van 2026 zit er op, en wat voor een week was het......volop winter in Nederland! Alles was ontregeld, vliegtuigen vlogen niet, treinen, bussen en taxi's reden niet. Hoe doen ze dat toch in landen waar veel sneeuw valt en alles wel altijd door lijkt te gaan? Bij ons in Nederland lijkt er bij 1 sneeuwvlok al paniek te zijn.
Ik had geluk want ik kon maandag gewoon naar de dagopvang. Ik had van veel mensen gehoord dat zij niet naar de dagbesteding konden omdat het groepsvervoer niet reed. Het groepsvervoer van Taxi Goverde was gelukkig niet bang voor de sneeuw en reed ons wel naar de dagopvang.

Toen ik die ochtend bij de fysio aan het fietsen was, kon ik naar buiten kijken en zag ik de wereld in een mum van tijd witter worden, zo hard sneeuwde het. En het heeft toen tot ergens in de middag gesneeuwd. Etten-Leur had toen ook ineens een hele grote, dikke witte deken over zich heen. Mooi om naar te kijken maar lastig als je er doorheen moet.
Ondanks de vele sneeuw heeft Taxi Goverde ons allemaal weer veilig naar huis weten te brengen.

Dinsdagmiddag moest ik naar de pedicure. Zij appte mij al met de vraag of mijn afspraak verzet moest worden. Maar de pedicure woont niet ver van mij vandaan en ik heb geluk dat ik aan een drukke doorgaande weg woont, die ze altijd goed strooien, ook het fietspad. De straat waar de pedicure woont was ook gestrooid. Ik wil de toch proberen om naar haar toe te gaan. Als het niet zou lukken dan was de afspraak nog snel verzet. Ik moest er pas in de middag zijn en het was gestopt met sneeuwen. Het stukje fietspad hier was goed te rijden, de straat van de pedicure was viezer, die was niet zo heel schoon en veel blubbersneeuw. Ik ben gewoon midden op straat gaan rijden, daar was het het veiligst. Bij de pedicure aangekomen kon ik de oprit van de stoep niet opkomen. Vooruit er op, gleed ik terug de weg op en toen ik het in zijn achteruit probeerde, slipte de rolstoel in de sneeuw. Iets verderop ligt een drempel en ik besloot om daarheen te rijden en daar lag de stoep gelijk met de straat en kon ik er wel op. Ik moest een klein stukje over een besneeuwde stoep heen, maar dat ging goed. Zo ben ik dus toch bij de pedicure kunnen komen. Zij moest wel lachen, ze zei: "Iedereen zegt zijn afspraak af en degene van wie ik verwacht dat ze afzegt, die komt gewoon." Hahahaha ja ze kunnen mij zomaar niet tegenhouden en zeker niet als er een avontuurtje te beleven valt hahahaha.

Woensdag hadden we ook weer een sneeuwdag en ben ik binnen gebleven. Ik was gisterochtend al een beetje bezig geweest om de kerstpullen op te ruimen en daar ben ik mee verder gegaan. Alles weer in dozen gestopt en daarna wachten tot de begeleiding tijd had om alles naar de berging te brengen en te helpen met de kerstboom uit te tuigen en op te ruimen. Dat kan ik helaas zelf niet. Helaas hadden ze daar geen tijd voor en ze zouden donderdag kijken of ze er een gaatje voor hadden. Dat werd uiteindelijk vrijdag dus nu heb ik weer een opgeruimd maar ook een leeg/kaal huis zonder de kerstversiering. Ik moet er altijd weer aan wennen als het weg is.

Donderdag had ik weer het geluk dat ik werd opgehaald door Taxi Goverde om naar de dagopvang te gaan. Daar was ik wel blij mee want ik weet van andere mensen die hulpbehoevend zijn en door het winterse weer 1.5 week vastgezeten hebben in hun huis. Mensen die niet naar de dagbesteding konden omdat hun taxi niet reed en ook de deeltaxi reed niet. Of mensen die niet eens naar buiten konden en daardoor alleen en eenzaam waren. Ik bofte dus dat ik wel opgehaald werd en weg kon, onder de mensen kon zijn.

Vrijdag en gisteren had ik niets en ben ik ook lekker binnen gebleven want buiten was het flink koud. Ik ben aan een nieuwe puzzel begonnen. De Rien Poortvliet puzzel is klaar en nu ben ik bezig met een puzzel van 'Molly de poes'. Ik heb ook tv-programma's zitten kijken die ik had opgenomen. Soms komen er mooie programma's op tv maar allemaal op dezelfde tijd. Dan kijk ik er 1 en de anderen neem ik op. Vandaag blijf ik ook lekker binnen en morgen dan weer naar de dagopvang. Ook komende week heb ik geen plannen, dus verwacht ik een rustige week. Het gaat gelukkig weer dooien en warmer worden. Toch vind ik de sneeuw ook wel iets hebben hoor, even weer een ouderwets winterse week. De wereld ziet er in elk geval mooier uit als hij wit is dan al dat winters grijs. En de witte wereld was ook vrolijker want mensen (die kunnen) komen naar buiten. De kinderen spelen in de sneeuw, maken sneeuwpoppen, houden een sneeuwbalgevecht. Ouders met kinderen op de slee en ook helpen met sneeuwpoppen en sneeuwballen maken. Veel mensen die een winterse wandeling maken i.p.v. de auto te pakken. Als ik dat zie, dan word ik daar toch vrolijk van, jullie niet?

aanklikken voor vergroting

Zondag 4 Januari 2026

Welkom in 2026 voor iedereen die dit leest de allerbeste wensen, dat het een mooi, gelukkig en gezond jaar voor ons allen mag worden. Een jaar waarin ik hopelijk weer veel leuke berichten kan schrijven. Dit is al het 23e jaar waarin ik jullie op de hoogte hou van het reilen en zeilen over/in mijn wereldje. Wat heb ik al veel geschreven in die afgelopen 23 jaar. Onvoorstelbaar wat er allemaal gebeurd is. Voor mij is dit een mooie uitlaatklep en als ik jullie moet geloven, halen jullie ook kracht uit mijn verhalen. Dat vind ik zo wonderlijk om te horen want ik schrijf gewoon zomaar een eind weg over wat ik mee maak en niet eens op een bijzondere manier. Ik ben geen schrijfster, auteur bedoel ik dan. Er zitten vast ook vaak schrijffouten in mijn verhalen, maar wat maakt het uit, als het maar leesbaar en te begrijpen is. Ik schrijf gewoon lekker door, zolang ik het fijn vind en hoop dat jullie met plezier blijven lezen.

Mijn laatste dagen van het jaar zijn rustig verlopen. Maandag ben ik zoals gewoonlijk naar de dagopvang en de fysiotherapie geweest. We hebben daar niets bijzonders gedaan, ik ben er aan het puzzelen. Thuis ben ik ook aan het puzzelen. Mijn Kerstpuzzel is klaar en ik ben nu met een puzzel van Rien Poortvliet bezig, een hele mooie.
'S middags kreeg ik een app van Kees of ik het leuk vond om 's avonds mee te gaan om naar de Verlichte boerderijenroute te gaan kijken. Dat vond ik zeker leuk en dus werd ik om 18:30u door hem opgehaald. Dit jaar was de route rond Raamsdonk, Oosteind, Waspik, 's Gravenmoer, Dongen. Het was weer een mooie avond.

Dinsdag moest ik naar de longverpleegkundige om de zuurstofmeter weer in te leveren en om deze uit te laten lezen, dat vond ik heel spannend. Er kwam een andere uitkomst uit dan ik gehoopt had. Mijn zuurstof blijkt 's nachts toch erg laag te zijn. Gemiddeld genomen over de 3 dagen was het 80% en het moet minimaal 90% zijn. Dus ik mag niet stoppen met de zuurstof. Daar baalde ik wel van. Ik had zo gehoopt dat het beter zou zijn nu mijn buik beter is, maar helaas niet dus.

Woensdag was het oudjaarsdag en 's middags kreeg ik bezoek van Dielly. 'S avonds hadden we bij de begeleiding op kantoor een gezellig samenzijn. Tussen 18:00u en 20:30u was ik daar en hadden we oliebollen en verschillende hapjes. We waren er maar met 4 bewoners maar het was wel gezellig. Om 20:30u ben ik weer naar mijn eigen huis gegaan. Op TV was niet veel wat ik leuk vond om te kijken. Het was hier al heel de avond oorlog door al het vuurwerk en ook zag ik veel siervuurwerk buiten de lucht in gaan. Ik had weer geen zin om in mijn eentje tot 00:00u te gaan zitten wachten. Dus ben ik gewoon naar bed gegaan en wel de wekker op 00:00u gezet. Eerst kon ik niet in slaap komen doordat er zoveel gedachten door mijn hoofd gingen. Ik heb nog even gedacht om er maar weer uit te gaan. Toch ben ik in slaap gevallen want ik schrok wakker door het flitsen van de wekker.

Ik kreeg weer een prachtige vuurwerkshow te zien en zelfs een prive vuurwerkshow. Op het grasveld tegenover onze flat stonden mensen met dozen vol met vuurwerk en die gingen ze afsteken. Het was prachtig siervuurwerk en ik kon zo lekker vanuit mijn stoel voor het raam naar het vuurwerk kijken. Er ging voor honderden euro's aan vuurwerk de lucht in en ik kon zonder een cent kwijt te zijn, lekker genieten van al dat moois. Mijn CI had ik maar niet opgedaan zodat ik al het geknal niet zou horen.
Tegen 00:45u was het afgelopen en werd het vuurwerk steeds minder zichtbaar door de mist die door de rook van het vuurwerk was ontstaan. Ik ben terug in bed gekropen en al snel weer in slaap gevallen.

Nieuwjaarsdag lekker uitgeslapen en 's middags kwamen Kees en Jeanne en ook Hans kwam langs om Nieuwjaar te wensen. Dat werd een gezellige middag.
En sinds vrijdag hebben we winter in het land. Vrijdagmiddag sneeuwde het flink en bleef de sneeuw ook wel liggen, maar telkens als het even droog was dan smolt de sneeuw weer weg. Gisterochtend kwam ik uit bed en toen was het wel een witte wereld buiten. Gisteren heeft het ook nog veel gesneeuwd maar er is ook een deel weer gesmolten. Vanochtend toen ik wakker werd zag de lucht hier heel erg donker en dacht ik dat er weer flink wat sneeuw bij zou komen. Uiteindelijk is er tot nu toe niets meer gevallen en schijnt de zon hier al de hele ochtend. Het ziet nog wel wit maar niet zoveel als in andere delen van het land. Wij wonen te dicht naar de kust, net op de grens van regen/sneeuw volgens mij.
Wel jammer dat de sneeuw een week te laat kwam, het had net een week eerder met Kerst moeten vallen, dan hadden we eindelijk weer eens een witte kerst gehad. Het had niet veel gescheeld deze keer. We zullen zien wat er nog gaat komen. Volgens de buienradar blijft het vandaag droog bij ons.

Dan gaan we nu naar de eerste volle week van 2026. Ik verwacht een rustige week want ik heb geen plannen en een lege agenda nog. Een mooie week voor iedereen!

.......

aanklikken voor vergroting