Logboek

Zondag 29 December 2013:

En toen was Kerst voorbij en gaan we richting het nieuwe jaar. Ik ben een beetje van slag, wat de dagen van de week betreft, volgens mijn kalender is het vandaag zondag J  
De kerstlunch van afgelopen maandag lijkt al zo lang geleden, maar er is toch pas een week voorbij. De lunch was goed verzorgt, maar ik miste toch de knusse sfeer die wij op 't Anbarg hadden.
Mijn Kerstdagen zijn leuk geweest. 1e Kerstdag ben ik eerst naar de kerk geweest, 's middags naar de film 'The Nativity' gekeken en tegen half 5 kwam Fleur en hebben we gezellig samen gegourmet en veel gekletst, dat kunnen we beiden heel goed. Het was gezellig zo samen.
2e Kerstdag is mijn broer Jan 's middags geweest. Hij was er rond half 3 en toen ik hem beneden op ging halen, stond meneertje bij de kerstboom. We hebben hier beneden in de hal een kerstboom staan en onder de boom liggen prachtige pakjes. Daar was Jan zijn oog opgevallen en ik was op tijd, anders had hij er al eentje opengemaakt. Het eerste wat hij zei was: "Con, con, kadootjes, open maken!". Ik heb hem uitgelegd dat er niets in de kadootjes zat, het waren nep kadootjes. Maar daar wilde hij niet aan en hij zou dat nog wel uitzoeken. Gelukkig ging hij wel mee naar boven en hier lagen ook kadootjes onder mijn kerstboom, die mocht hij wel uitpakken J  
Er was trouwens afgesproken dat de taxichauffeur bij Jan zou blijven, tot ik er was. Maar de chauffeur had hem wel binnen gelaten, en meteen weer weg gegaan. Op zich geen ramp, ik was allang blij dat hij - mede dankzij de pakjes - in de hal was gebleven. We hebben het samen gezellig gehad en rond half 8 is Jan weer opgehaald door de taxi.
Vrijdag ben ik met een vriend op stap geweest. We hebben een soort kerststallentocht gemaakt hier in de omgeving en België. Ook bij de Lourdesgrot in Meerseldreef en Baarle-Nassau een kaarsje opgestoken. Het was een leuke dag. Er stonden in België trouwens bijna overal files voor de winkels waar vuurwerk verkocht werd. We zagen de mensen met grote dozen naar hun auto's lopen. Echt niet normaal als je ziet hoeveel er gekocht werd.
Gisteren had ik weer een uitje. Samen met Fleur en Margriet ben ik naar Disney on Ice geweest, deze keer in de Jaarbeurs in Utrecht. De taxirit er naartoe ging goed, we waren er ruim op tijd. De show was weer genieten. Persoonlijk vond ik de show voor de pauze mooier dan na de pauze. Na afloop van de show werden we netjes door medewerkers van de Jaarbeurs naar de uitgang gereden. En toen was het wachten op de taxi, die hadden we voor 17:15u besteld. We zaten net bij de uitgang en toen kwam er al een chauffeur aan, het was nog maar 16:45u en ik was al verbaasd dat de taxi er al was. Maar hij kwam alleen Margriet ophalen, Fleur en ik moesten op een andere taxi wachten. Wij balen dat we niet met z'n drietjes tegelijk in de taxi naar huis werden gebracht, dat was gezelliger geweest. Op de heenweg was dit wel het geval. Tja en toen begon het lange wachten weer en ja hoor.......de klok liep richting 17:30u en nog geen taxi te zien. De Jaarbeurs was inmiddels stil en verlaten maar we konden gelukkig wel binnen wachten en de beveiliging was op de hoogte dat wij zaten te wachten, en zou mee opletten. Dat was de vorige keer bij Ahoy anders, toen zaten we moederziel alleen buiten in de kou. We begonnen al te vrezen dat we weer zolang moesten wachten. Fleur is zodra het half 6 was geweest, gaan bellen naar de valys. En we kregen te horen dat de chauffeur elk moment aan kon komen rijden.......en ja hoor, dat gebeurde pfffft wij opgelucht! Een uur na Magriet om 17:50u vertrokken wij ook richting Brabant en een uurtje later waren we thuis.
En nu gaan we richting oud & nieuw, ik heb daar geen plannen voor. Ik ga meteen goed het nieuwe jaar beginnen want 2 januari mag ik al naar Maastricht voor de jaarlijkse CI-controle. Dat vind ik deze keer spannend want ik hoor de laatste tijd in mijn omgeving dat mensen vinden dat ik harder ben gaan praten. Kan zijn dat de CI het minder goed doet, waardoor ik slechter hoor en daardoor meer spraakvolume krijg. Na mijn val uit de bus, heb ik regelmatig last van een soort 'stroomstoot' door mijn hoofd. Ik denk zelf dat het een vorm van Tinnitus is maar theoretisch kan het ook zijn dat door de harde val, er een electrode is los geschoten. Ik denk dat ze dat met de CI-controle kunnen zien, al hoop ik natuurlijk niet dat dit de oorzaak is. Zelf heb ik niet het idee dat ik slechter hoor, meestal merk ik dat ook niet maar mijn omgeving. Afwachten wat ze donderdag in Maastricht zien en denken.
Vrijdag weer bloed prikken want volgende week moet ik ook al op controle bij de reumatoloog. En ik heb in januari een afspraak staan bij de internist, oogarts en diabetescontrole bij de huisarts. Het gaat een medische start van 2014 worden. Als ik er dan meteen weer voor enkele maanden vanaf ben, dan is het niet zo erg.
Tot slot wens ik iedereen een hele leuke, gezellige en veilige jaarwisseling en dat 2014 een zo goed mogelijke gezondheid en veel plezier mag brengen.

....


Zondag 22 December 2013:


Zo het is bijna kerst, tijd om mijn kerstwens met jullie te delen. Als je hiernaast op de foto klikt dan krijg je mijn kerstkaart in een groter formaat te zien. Deze keer heb ik niet lang na hoeven te denken over de lay-out van mijn kaart, ik had immers net Kerst in Bethlehem gevierd. En nu staan de kerstdagen alweer voor de deur, al zal het een heel verschil zijn met 17 november.
Gisteren ben ik al een beetje in de kerststemming gekomen bij het Kerstcircus. Samen met Fleur mocht ik met De Zonnebloem daar naartoe en we hebben genoten hoor! Ons vervoer was super geregeld door De Zonnebloem. We werden om 13.30u opgehaald en zijn meteen door gereden naar Den Haag, waar we voor de deur van Paviljoen Malieveld werden afgezet. Daar arriveerden wij ruim op tijd, rond 14.45u, de voorstelling zou om 16.00u beginnen. De vrijwilligers van De Zonnebloem waren er gelukkig al en kwamen ons meteen helpen. We hebben eerst een lekkere warme chocolademelk op, een bord poffertjes erbij, dus dat was meteen al feest. Rond half vier arriveerden ook de andere twee Zonnebloemgasten en zijn wij richting de circustent gegaan.
Het voorportaal van de circustent was helemaal in kerstsfeer met kerstbomen, een kerstman, nog een kerstman met arreslee, gezellig. Bij onze plaatsen aangekomen, bleek dat wij in de VIP-rij zaten. Het enige verschil met de echte VIP-gasten was dat wij geen tafeltje hadden, maar dat hadden we ook helemaal niet nodig.
Toen we foto's aan het maken waren, kwam de kerstman ineens tussen Fleur en mij ingevallen, dat leverde een leuke foto op (zie onder).
De voorstelling was heel leuk. Er deden niet veel dieren mee, alleen een act met teckels en een act met paarden en lama's. Ik vond het prima, want eigenlijk vind ik dat ik dieren niet in een circus thuis horen. Ook zonder dieren kan je een hele leuke voorstelling geven. Er waren best spannende acts, zoals de acrobaten met de schommels waar vandaan ze halsbrekende capriolen uithaalde. Een act met grote rubberen banden. Aan het eind vlogen zelfs de motors door de lucht in de tent. Ook de Chinese groep meisjes die jongleerden met borden, diabolo's en fietsen, was geweldig om naar te kijken. En wat ik ook heel mooi was, de opvoering van het balletpaar. Zo knap, de danseres stond op 1 been, op haar tenen op de schouder van de danser en daarna ook op zijn hoofd. Zo ontzettend knap! Tussen de acts door werden we vermaakt door de act van drie clowns, die deden dat heel erg leuk. En grappig om te zien dat je met iets heel simpels een groot publiek kan vermaken.
Om 18.30u was de voorstelling afgelopen en kwamen alle artiesten de piste op. Daar was gelegenheid voor de VIP-gasten om met de artiesten op de foto te gaan of te praten met ze. Aangezien wij ons toch ook wel VIP's voelde, hebben wij dat ook gedaan. Onze vrijwilligers kregen het voor elkaar dat een van de acrobaten met Fleur en mij op de foto ging. En daarna kwamen er ook een aantal Chineze meisjes bij ons voor de foto. Helaas kan ik jullie deze nog niet laten zien. Ze zijn door de Zonnebloem-vrijwilligster gemaakt en zij zou ze door mailen aan mij. Blijft dus nog spannend of ze goed gelukt zijn.
De taxi had heel de middag op ons gewacht, de chauffeur was zelfs ook nog bij de voorstelling geweest en had geloof ik de dag van zijn leven gehad. Hij vond het zo geweldig en raakte niet uitgepraat J   Op de weg zat alles mee, het was lekker rustig waardoor we al binnen het uur vanuit Den Haag terug in Etten-Leur waren..........zo kan het dus ook gaan met de taxi......zolang het maar geen Valys is! De Zonnebloem mag wat mij betreft het vervoer van al onze uitstapjes wel regelen, het maakt een uitstapje in elk geval een stuk relaxter.

Verder stond de week in het teken van de laatste week op de dagbesteding in 't Anbarg. Gelukkig is het geen emotionele week geworden. Het scheelt ook dat we morgen elkaar nog zien, dan krijgen we een kerstlunch op de locatie Noutenhof in Breda. Vrijdag was wel een rare dag hoor. Ze waren al druk bezig met alles in verhuisdozen te pakken. Vrijdag had ik zowel hier binnen als buiten en op de dagbesteding een gevoel alsof er een spanning in de lucht in hing, dat er iets spannends te gebeuren staat. Tja de feestdagen natuurlijk en de sluiting van de dagbesteding en wie weet wat er nog meer staat te gebeuren??
Oja woensdag was trouwens ook wat. Fleur en ik waren 's middags naar mijn vriendin An geweest, wat gezellig was. We zijn op tijd naar huis gegaan want woensdagavond zou de afscheidsavond op de locatie Wouw zijn. Wij hadden verwacht rond half 6-6 uur opgehaald te worden door de taxi. Onderweg in de taxi van An naar huis, hoorden en voelden we een harde knal en zowel wij als de chauffeur schrokken ons een hoedje. Bleek er een personenauto achterop de taxibus geknald te zijn. Wij zagen de bui al hangen.....politie erbij, een hoop papieren invullen en voorlopig niet thuis.......taxi voor Wouw bij ons aan de deur terwijl wij nog in deze taxi zouden zitten. Zo liep het niet want de personenauto had heel veel geluk gehad. Hij (of zij) was tegen de trekhaak van de bus gereden. De taxibus had geen schade en de personenauto ook niet veel. Dus we konden door naar huis. Zaten we hier te wachten en het werd steeds later......om half 7 waren we nog niet opgehaal en de avond zou om 7 uur beginnen. Dus Fleur maar eens gebeld naar de een en de ander en wat bleek......ze waren ons vergeten op te halen. Ze wilden nog wel een taxi sturen, maar voor ons hoefde het niet meer, onze zin was vergaan. Achteraf was dit goed want de andere dag hoorde ik dat de muziek nogal hard was en het voor mij veel te druk was geweest........zal zo hebben moeten zijn, dacht ik toen.

Verder heb ik de afgelopen week hard gewerkt aan mijn reisverslag en ik heb het bijna klaar. Het is wel een heel boekwerk aan het worden hoor J   Ik hoop dat ik het in de kerstvakantie zo ver krijg, dat ik het op mijn website kan plaatsen.
En dan de komende week......morgen dus de kerstlunch, en ik hoop dat het niet te druk is daar en dat de lunch lekker is natuurlijk. Dinsdag is een minder leuke dag want dan moet ik naar een crematie, zal wel even moeilijk zijn. Eerste kerstdag ga ik lekker gourmetten hier in mijn huisje samen met Fleur. Tweede Kerstdag komt Jan naar mij en ga ik hem verwennen. Vrijdag ga ik misschien met een vriend een dagje op stap. En zaterdag gezellig samen met Fleur en Margriet naar Disney on Ice. Op de dinsdag na, staat er weer een leuke week op mij te wachten denk ik!
Tot slot wens ik jullie allemaal hele fijne, warme, gezellige en gezegende Kerstdagen toe.......tot zondag, voor mijn laatste blog van het jaar 2013!


Zondag 15 December 2013:

Maandagochtend heb ik bloed laten prikken en maandagmiddag hing het ziekenhuis alweer aan de bel. Mijn nierfunctie was maar weer eens achteruit gegaan en de specialist had al contact erover gehad met mijn huisarts. Daarmee was afgesproken dat ik dinsdag urine moest brengen voor controle. Uit de urine-uitslag is niets gekomen, geen infectie. Gezien eerdere schommelingen in mijn nierfunctie vind de huisarts de huidige schommeling acceptabel. Afgesproken is nu om de eerste week van januari opnieuw te laten prikken. Inmiddels schrik ik niet meer van dit soort berichten, ze beginnen een beetje standaard te worden na mijn bloedcontroles. Afwachten maar weer wat er over drie weken uit gaat komen. Mijn nier blijft zorgen baren en er wordt in elk geval heel goed op gelet, veel meer kunnen we niet doen.
Woensdag hebben mijn buren geholpen om mijn huisje in kerstsfeer te brengen. Ik zit nu in een knus en gezellig huisje, daar geniet ik van.
Vrijdag heb ik bijna de hele dag op de Welzorg zitten wachten. Die zou tussen 9 en 5 komen om mijn rolstoel te repareren. Tja, dan kan je dus een hele dag thuis blijven en zitten wachten. Ik hoopte dat de monteur voor 1 uur zou komen, zodat ik 's middags gewoon naar de dagbesteding kon gaan. Maar helaas pas rond 3 uur belde hij aan.
De beensteun heeft hij gemaakt maar ze moeten nog een keer terug komen voor het handvat. De vorige monteur had dat niet door gegeven. Dus ik kan waarschijnlijk binnenkort nog een dag gaan zitten wachten op de Welzorg.
Komende week gaat de laatste week worden van onze dagbesteding op 't Anbarg. Dat zal een rare week gaan worden denk ik, alles voor de laatste keer. En afscheid nemen van cliënten die naar de locatie in Roosendaal of elders gaan, en die ik uit het oog ga verliezen. Zal vast de nodige emoties met zich mee brengen. Gelukkig gaat er ook een groep samen met mij naar het Noutenhof in Breda, we raken elkaar niet allemaal kwijt. Ik hoop dat het ondanks het afscheid, toch een leuke week gaat worden. Woensdagavond hebben we een afscheidsavond in Wouw, waar ook een locatie van dagbesteding is. Zaterdag heb ik een uitje met de Zonnebloem. Dan gaan we naar het kerstcircus, een leuke afsluiting van de week hoop ik.
Ik ben inmiddels ook begonnen met mijn reisverslag, ik ben nu bij zaterdag en moet nog door tot woensdag. Daarna komt een groter en moeilijker karwei, dan moet ik de foto's uit gaan zoeken om bij het verslag op mijn website te plaatsen. Het is trouwens wel raar hoor. Zit ik aan mijn reisverslag te werken en tegelijkertijd zie ik een item in het journaal over sneeuw in Bethlehem. Volgens onze gids Aehab valt er zelden regen in Jeruzalem en Bethlehem, dus sneeuw is heel uitzonderlijk.


Zondag 8 December 2013:

Sinterklaas is weer op de terugweg naar Spanje en we gaan nu op weg naar kerst, voor mij de tweede kerst dit jaar J  
Woensdagavond heb ik samen met Jan, pakjesavond bij mijn broer gevierd. Dat was leuk en gezellig en tot mijn verbazing werd ik verrast met meerdere pakjes. Ik ben vast heel erg zoet geweest dit jaar J  
Donderdag hebben we op de dagbesteding het Sinterklaasfeest gevierd. Ook daar was het leuk en gezellig. 'S ochtends konden we kiezen of we een muziekspel, pepernotenspel of een rijm wilde maken. Ik had gekozen voor het pepernotenspel. Tussendoor werden we verwend met warme chocolademelk met slagroom en banketstaaf, dat ging er wel in bij ons. Met de lunch kregen we soep en een broodje kroket. En 's middags hebben we een surprisespel gespeeld met dobbelstenen, verdeeld over drie groepen. Ik vond het een heel leuk en grappig spel, maar dat vond niet iedereen. zo moest je al je 1 gooide, je pakje weggeven aan iemand anders. Bij 2 moest iedereen zijn pakje aan de rechter buurvrouw/man geven en bij 5 je pakje ruilen met iemand. Sommigen hadden een pakje waar ze erg blij mee waren en dat wilde ze niet weggeven. Ook aan het eind van het spel was niet iedereen even blij. Het was de bedoeling dat iedereen 2 pakjes had en 1 chocolade letter. Mensen die meer pakjes hadden moesten er weggeven aan mensen met minder pakjes. Een hoop gedoe was het maar uiteindelijk is alles goed gekomen en is iedereen volgens mij blij naar huis gegaan.
Afgelopen week heb ik ook een gesprek gehad hoe mijn dagbesteding er na nieuwjaar uit komt te zien. Ik had gehoopt naar de kleinschalige dagbesteding in Roosendaal te mogen gaan. Maar helaas, we moeten naar de dichtst bijzijnde locatie en dat is voor mij het Noutenhof in Breda. Daar ben ik niet helemaal blij mee, ik zie vooral op tegen de drukte. Tijdens de activiteiten zit je met de groep in aparte lokalen, dus dan zal het wel mee vallen. Maar in de pauze en met de lunch zitten we met 70-80 mensen in een aula, ik vrees dat mijn hoofd daar niet tegen bestand is. Ik heb eerst nog geprobeerd of ze voor mij een uitzondering konden maken en ik toch naar Roosendaal mag. Dat zit er niet in maar er is wel toegezegd dat ik in een rustige ruimte pauze mag houden. Dus tja, dan gaan we het maar zien na nieuwjaar. 6 januari 2014, start ik in Breda. Gelukkig ken ik de meeste begeleiders daar wel en er gaan meer mensen van onze locatie daarheen. Helemaal vreemd zal het niet zijn. Komt goed, zal ik maar denken!
Verder heb ik niets uitgehaald. Morgen mag ik weer op avontuur want het is weer zover dat ik bloed mag laten prikken voor de reumatoloog. Verder gaat het een rustige week worden denk ik. Misschien dat ik een begin kan gaan maken met mijn reisverslag van Israël. Tot nu toe ben ik nog niet verder gekomen dan foto's bekijken en er van nagenieten. Er komt nog weinig uit mijn handen, maar wie weet gaat het deze week lukken om een begin te maken.


Zondag 1 December 2013:

De decembermaand is aangebroken, heel raar want voor mijn gevoel klopt er niets van. Vorige week was ik nog in Israël en keerde ik na daar Kerst en Pasen te hebben gevierd, met heerlijk zomerweer terug naar Nederland. Dan ben je weer thuis waar het koud is en iedereen het over Sinterklaas en Kerst heeft en vraagt wat mijn plannen zijn. Maar de decembermaand lijkt voor mijn gevoel nog eeuwen te duren. Zo kom ik net uit de kerk waar de 1e adventskaars aangestoken werd en de pastoor vertelde dat we de komende weken op weg gaan naar het licht, van de geboorte van Jezus. Maar dat heb ik dus al achter de rug. Het is een heel raar gevoel.
En aan de andere kant is afgelopen week toch weer mijn gewone leventje in Nederland van start gegaan. Maandag nog rustig aan gedaan, dinsdag alweer het medische circuit ingedoken. En woensdag naar de dagbesteding waar wij een heerlijke en gezellige high-tea kregen.
Dit was al een soort van afscheid want 20 december dan sluit onze locatie van de dagbesteding. Nog maar 3 weekjes naar de mij inmiddels zo vertrouwde plek, ook vreemd hoor.
Na nieuwjaar ga ik ergens anders heen en dat zal Breda of Roosendaal worden, ik heb nu nog geen idee welke. Komende week zal daar vast over gesproken gaan worden.
Het liefst willen we natuurlijk bij elkaar blijven als groep. Helaas met dank aan de huidige regering en hun bezuinigingen, gaat dat niet K  
Vrijdagavond hadden we een netwerkavond van onze woongroep. De bedoeling was dat elke cliënt familie, vrienden of buren mee nam. Tijdens een gezellig samenzijn zou ons locatiehoofd uitleg geven over het netwerken en informatie over de huidige gang van zaken geven. Van de regering moeten wij in Nederland 'participeren' een heel mooi duur woord maar het komt er op neer dat als je beperkt bent, je familie, buren of vrienden jou meer moeten gaan helpen, ook wel mantelzorg genoemd. Heel leuk bedacht, maar of het ook uitvoerbaar is....ik vrees van niet. Ik kan er een heel verhaal over op gaan hangen, maar dat ga ik jullie en mezelf maar besparen.
Ik hou mijn hart wel vast voor wat komen gaat. Volgens ons locatiehoofd kunnen wij hier tot 2017 blijven wonen en hoeven we ons daar geen zorgen over te maken. Maar ja er is afgelopen jaren al zoveel gezegd wat niet zou gebeuren en toch gebeurde, zoals nu de sluiting van onze dagbesteding. Veel vertrouwen heb ik niet meer in die uitspraken.
Ik hoop van harte dat ik hier nog heel lang mag blijven wonen, ik heb hier mijn plekje gevonden, woon hier met veel plezier en voel mij helemaal thuis in Etten-Leur.


Zondag 24 November 2013:

Hier ben ik weer, veilig terug in ons ijskoude kikkerland. Ik heb alleen een verkeerd souvenir meegenomen, namelijk een fikse verkoudheid K   Woensdagmiddag ben ik thuis gekomen. Flink moe want we waren die nacht om 01.15u al gewekt en ik had maar 3 uurtjes geslapen. Na thuiskomst ben ik in bed gedoken en ik heb maar liefst 20 uur achter elkaar geslapen!! Toen ik wakker werd, had ik een zere keel en later kwam het snotteren erbij. Kan ook niet anders met de temperatuurverschillen. Nou is een verkoudheid het ergste niet, alleen wat lastig, maar dat komt wel weer goed.
Ik heb een supermooie fantastische reis gehad. Ik raak er niet over uitverteld, maar ik zal het hier toch maar wat korter houden. Mijn volgers op facebook zijn al een beetje op de hoogte van mijn belevenissen, ik kon dankzij de wifi in de bus, dagelijks een berichtje en foto's posten. Gevolg daarvan is dat ik op heel veel foto's met mijn mobiel aan het spelen ben KJ   Ik wil de komende tijd weer gaan proberen een reisverslag te maken voor op mijn site, zodat iedereen van onze belevenissen kan mee/nagenieten. Hoe lang ik er over ga doen voor dat klaar is.....geen idee?
We hadden een hele leuke, gezellige groep. De vrijwilligers en ook de gezonde mede-pelgrims, zijn voor ons door het vuur gegaan. Ze hebben dingen die onmogelijk leken, mogelijk gemaakt. Zo hebben wij de Via Dolorosa (kruisweg) gelopen/gereden. Voor de mensen die het niet kennen......de Via Dolorosa is een smalle steeg met heel veel trappen. Daarna gaat het over in een drukke, smalle winkelstraat en er rijden ook nog eens auto's en brommers die heel hard kunnen toeteren. De trappen zijn we met de rolstoelen achteruit af gereden, een heel zwaar karwei. Zo was het voor de vrijwilligers een ware kruisweg om ons veilig en wel over de trappen en door de drukte te krijgen. En voor ons rolstoelers was het een kruisweg vanwege het gehobbel en gesjouw. Het was heel bijzonder om dit mee te maken.
Ook het bezoek aan de geboortekerk en de plek waar Jezus geboren is, was een hele bijzondere ervaring. De geboorteplaats was geen stalletje, zoals wij dat kennen. Het was een soort kelder en om daar te komen moest je een aantal trappen af, daarna door een lage, smalle deur en dan weer een aantal trappen. Normaal gesproken voor rolstoelen een onmogelijke onderneming........nou niet bij ons. Na druk overleg met de Israëlische medewerkers van de geboortekerk, werd besloten om ons met rolstoel en al naar beneden te dragen. Door 5-6 mensen werd de rolstoel opgetild maar bij de deur aangekomen, bleek deze te smal. Dus weer naar boven met alles en na weer overleg werden wij opgetild en naar beneden gedragen, om zo toch bij de geboorteplek te komen. Zelf ben ik met hulp van 2 vrijwilligers de trappen afgelopen. Het was een heel bijzonder, speciaal en emotioneel moment om dit mee te mogen maken.
Ook bij ons bezoek aan de Heilig Graf kerk werd alles in het werk gesteld om ons tot aan het graf van Jezus te brengen, echt onbeschrijfelijk wat wij allemaal hebben mee gemaakt. Dit zijn maar een paar voorbeelden, de hele week stond bol van dit soort gebeurtenissen.
Ook het schrijftolkwerk van Gea heeft mij een extra dimensie aan de reis gegeven. Door haar kon ik veel meer volgen van wat onze gids ons te vertellen had. En ook tijdens de vieringen en medidaties was het heel waardevol om meer te kunnen volgen dan wat ik met mijn CI kon verstaan.
Echt 'geland' ben ik nog niet. Ik heb nog vreselijke heimwee en zou zo terug willen. Donderdag schreef ik op facebook het volgend stukje:"Ik mis ik mijn kamergenootje Bernadette. Ik mis de warmte, wat is het hier koud brrrr. Ik mis de groep, het samen zijn en de gezelligheid. Ik mis zelfs de geschiedenislessen van onze gids Aehab. En Gea die dit alles voor mij getolkt heeft. Ik mis de vrijwilligers. Ik mis het gehobbel over de Israëlische straatstenen. Ik mis de lieve, vrolijke lach van onze buschauffeur, ik mis de croissantjes en lekkere broodjes van het ontbijtbuffet.....Ik mis zoveel, dat ik alles niet kan benoemen..........mensen wat heb ik genoten, ongelooflijk!!
En zo voelt het nu nog steeds. Er komt nog weinig uit mijn handen. Ik zit veel naar de foto's kijken en op facebook naar de foto's en berichtjes van mijn mede-pelgrims en vrijwilligers.
Met mijn gezondheid ging het gelukkig goed tijdens de reis. Ik heb geen last meer gehad van de duizelingen/trillingen door de hersenschudding, het rusten heeft dus wel geholpen. Wel had ik veel pijn in mijn achterhoofd. Die wordt veroorzaakt door beschadiging van de spieren en zenuwen door de vele ooroperaties en ik gebruik daar pijnstilling voor. Tijdens de reis heb ik extra pijnstillers nodig gehad. Niet echt gek hoor want een hele dag in de rolstoel zitten en hobbelen, deed er natuurlijk geen goed aan. Ook had ik heel veel last van het steeds harder wordende oorsuizen. Ook dat had ik ingecalculeerd want dit gebeurd altijd als ik in een drukke omgeving ben of door de vermoeidheid. Ondanks dat heb ik ontzettend genoten en ik denk dat de groep er weinig van gemerkt heeft, alleen mijn kamergenootje Bernadette omdat ik het haar vertelde en Gea denk ik.
Het hoort bij mij en ik wist dat ik dit kon verwachten, dus dan ga ik er verder niet over 'zeuren'. Nu ik weer voldoende rust kan nemen, is de pijn trouwens weer naar 'normale' proporties gezakt. Het oorsuizen nog niet, maar daar heeft de verkoudheid natuurlijk ook invloed op.
Ik ben in elk geval superblij dat het ondanks deze ongemakjes, beter is gegaan dan ik had verwacht en ik voor 200% heb kunnen genieten. Ik had het niet willen missen en ik ga deze reis koesteren in mijn hart!!
Overigens had ik zoals jullie inmiddels wel gewend zijn, weer wat 'ongelukjes'. Op de heenrit met de taxi naar Schiphol, kwam mijn rolstoel gesloopt uit de kofferbak. Het kuitstuk was afgebroken van mijn beensteun. Een van de vrijwilligers had Duct tape bij zich en daarmee zijn we op Schiphol al aan het klussen geweest om de steun vast te tapen. Tijdens de reis door Israël, hebben we de tape nog een paar keer ervoor nodig gehad. Morgen komt de Welzorg, hopen dat die het kunnen maken.
En woensdagnacht heb ik bijna een uur in de lift van het hotel vast gezeten. Gelukkig was ik niet alleen, Bernadette, Cor en Agnes waren bij mij. De lift was op de begane grond en zakte nog een stukje, waarna hij niet meer open wilde gaan. We zijn nog een paar keer heen en weer gegaan maar zonder resultaat. Zaten wij daar midden in de nacht in een lift, terwijl buiten de bus op ons stond te wachten om ons naar het vliegveld te brengen.
Cor en Agnes gingen meteen met hun mobiel proberen te bellen en Agnes kreeg gelukkig contact. Daarna is er een paar keer gebeld om ons op de hoogte te brengen van wat er gedaan werd. Ze hebben geprobeerd de lift te resetten, maar dat lukte niet. Er is een monteur bij aan de pas moeten komen en die kon gelukkig vrij snel in het hotel zijn. Wie weet hoe het anders was afgelopen..........de groep naar huis en wij nog een weekje Israël, dat had mij wel wat geleken J   Ik ben niet bang geweest in de lift, vond het wel spannend en ook bij mijn passen dat mij zoiets overkomt.......ik moet toch iets avontuurlijks te vertellen hebben J   Het scheelde dat ik niet alleen was, en dat Agnes via haar mobiel contact had, zodat de reisleiding wist waar wij uithingen en wij ook op de hoogte werden gehouden. Als ik er alleen in had gezeten of samen met Bernadette, dan was het een ander verhaal geweest. We werden na onze bevrijding met luid applaus in de bus ontvangen.
Wat ook indruk maakte en pijn deed, is dat ik in het vliegtuig door de stewardess aangesproken werd. Ik kon haar alleen niet verstaan en via mijn buurvrouw Mieke hoorde ik dat een (vreemde) mevrouw die achter ons in het vliegtuig zat, geklaagd had over mijn harde stem en of ik zachter wilde praten. Mieke heeft uitgelegd dat ik doof ben en er niets aan kan doen. Maar het deed mij wel pijn, ik had helemaal niet in de gaten dat ik zo hard sprak en ik durfde daarna niets meer te zeggen. Eigenlijk was het wel logisch want het vliegtuig maakt best veel lawaai en dan ga ik natuurlijk automatisch harder praten omdat ik mijzelf anders niet versta, alleen merk ik dat zelf niet. Mieke stelde mij wel gerust en zei dat ik gewoon moest blijven zeggen wat ik wilde. Een mevrouw die in het gangpad voor de wc stond te wachten, en dit alles aanhoorde zei tegen Mieke ook dat ik het mij niet aan moest trekken en ik er niets aan kon doen. Dat vond ik heel lief van die mevrouw en ook de reactie van Mieke. Later toen het weer wat gezakt was, ben ik weer wel met Mieke gaan kletsen hoor.
En nu ga ik waarschijnlijk in herhaling vallen, maar ik wil toch nog eens alle lieve, warme, enthousiaste, moedige, krachtige mensen, die deze reis voor mij mogelijk hebben gemaakt en hem zo mooi en bijzonder hebben weten te maken, heel hartelijk bedanken voor al hun inzet. Zonder jullie was dit echt niet mogelijk geweest!!

  


Zondag 10 November 2013:

Deze week heb ik heel rustig aan gedaan, veel geslapen en gerust. Dinsdag moest ik wel even naar de diabetesverpleegkundige om mijn bloeddruk nog eens te laten meten. Ondanks de verhoging van de medicatie was de bloeddruk nog aan de hoge kant en ook mijn hart tikte er wild op los. Ik wil nu even geen polonaise aan mijn lijf dus hebben we afgesproken dat ik na de vakantie weer bij haar kom voor bloeddrukcontrole en tot die tijd de huidige mediacatie blijf gebruiken. Vrijdag heb ik ook nog bloed moeten prikken voor de reumatoloog, die mijn bloedwaarden goed in de gaten wil houden, vooral mijn nierfunctie. Ze heeft vrijdagmiddag niet gebeld dus ik denk en hoop dat de waarden stabiel zijn gebleven.
Mijn hoofd wil, ondanks de rust, nog niet helemaal doen wat ik wil. Als ik in mijn stoel zit of op bed lig, dan gaat het goed. Maar als er visite kom en ik meer moet kijken/luisteren en met mijn hoofd draaien, dan wordt het weer erg onrustig. Donderdagochtend was ik even een uurtje op de dagbesteding. Ik was met de taxi naar de apotheek geweest en moest een uur wachten. Apotheek en dagbesteding zitten in hetzelfde gebouw, dus ben ik even een bakske gaan doen. Ik werd enthousiast ontvangen, dat was leuk. Doet goed als je gemist wordt en mensen blij zijn jou te zien! Mijn hoofd vond het minder leuk en begon meteen weer vervelend te doen, een teken dat het nog niet goed zit K 
Het is balen dat ik er nu last van heb, zo kort voor mijn vakantie. Maar ik ga woensdag wel naar Israël. Ik zit al in een rolstoel, er gaat een arts mee en verpleegkundigen, dus betere zorg kan ik niet hebben......het is zelfs betere zorg dan thuis! Ik heb al wel ingecalculeerd dat ik sneller moe zal zijn en meer zal moeten rusten, dat moet dan maar.
Misschien doet de warmte in Israël mij wel goed?! Afgelopen zomer is het toch best goed gegaan met mijn gezondheid, ik heb in elk geval erg genoten. Het weer begint hier te veranderen en mijn gezondheid gaat ook weer kwakkelen. Dus ik ga de zon op zoeken en wie weet, kom ik genezen terug J 
spannend vind ik het wel hoor. Natuurlijk hoe mijn hoofd zich zal houden maar ook de reis zelf en het land. Er is die kant op toch altijd onrust en er is strenge beveiliging. Hoe zaL dat allemaal gaan? En met mijn CI op de vliegvelden, want ik mag niet met de CI door de poortjes. Op Schiphol kan ik dat wel uitleggen in mijn eigen taal, maar in Tel Aviv???
Afijn, ik ga de uitdaging aan want ook al vind ik het spannend, ik kijk er ook naar uit. Volgens mij staat er ons ook heel veel moois te verwachten.
Als ik verbinding heb met mijn telefoon, dan zal ik proberen om via facebook wat berichtjes en evt foto's te plaatsen. Of dat gaat lukken, dat weet ik nog niet. Mijn I-pad neem ik maar niet mee. Daar zal toch weinig tijd voor zijn en bovendien waarschuwen ze om geen waardevolle spullen mee te nemen, er schijnt nogal veel gestolen te worden.
Tot over twee weken dan maar.......ik hoop dat ik dan weer bijgeslapen en uitgerust ben om 24 november weer een stukje te kunnen schrijven, tot dan!!


Zondag 3 November 2013:

Afgelopen zondag had ik in mijn blog niet geschreven dat ik die middag een uitstapje had. Ik wilde dat bewaren voor vandaag, zodat ik iets te vertellen had. Ik had verder niets op mijn programma staan en dacht dat het een rustige week zou worden. Hoe kan ik ooit denken, dat ik niets te vertellen zou hebben of een saaie week ga beleven.......dan moet je geen Conny Kapitein heten. De afgelopen week kan de boeken in als een rampweek!! Ga er maar goed voor zitten, want dit gaat een hele lange blog worden.
Zondagmiddag ging ik samen met Fleur naar de Ahoy in Rotterdam, naar de musical Peter Pan.  Laat ik als eerste vertellen dat het een hele mooie musical was. Helaas hebben ze in Ahoy geen ringleiding en heb ik niets kunnen verstaan van de hele voorstelling. Maar wat er op het podium allemaal gebeurde was al zo ontzetend mooi. Een enorm podium en over heel het podium gebeurde van alles. We kwamen ogen tekort om alles te kunnen volgen. (zeker als je maar 1 oog hebt om mee te kijken, en als dat oog ook nog eens erg onrustig is). Via grote schermen kwamen de artiesten regelmatig in beeld en ik probeerde of ik van het mondbeeld iets af kon lezen, waar ze over zongen. Ik was er al wel vrij snel achter dat ze in het Engels zongen. Bij 1 van de eerste liedjes dacht ik tegen het einde aan het mondbeeld te zien dat ze 'our house' zeiden/zongen. Toen moest ik aan het liedje van Madness denken:"Our house, in the middle of our street". Bij het volgend refreintje nog eens goed proberen te kijken en toen zag ik dat ze inderdaad dit refrein zongen. Alleen kon ik de muziek/melodie er helemaal niet uithalen. Later in de voorstelling dacht ik bij een zangeres iets te zien als "Fly Away", maar ook hier herkende ik de muziek niet. In de pauze had ik het er met Fleur over en ik bleek het inderdaad goed gezien te hebben. Het laatste lied is eigenlijk het enige dat ik vrij snel herkende, ook aan de muziek en dat was "I'm Sailing" van Rod Stewart. Fleur vond het wel sneu voor mij dat ik niets kon verstaan. Zelf heb ik het zo niet ervaren omdat de musical gewoon heel mooi was om naar te kijken, en de lijn van het verhaal kende ik toch wel.

Maar nu terug naar de rampweek, die begon dus hier.........jullie raden misschien al wie de schuldige deze dag was......juist de taxi!!
Het begon al met de heenrit. We hadden de Valystaxi om 12:30u besteld, ruim op tijd want de voorstelling begon om 15:00u. Ervaren taxirijders als wij zijn, hadden we al rekening gehouden met te laat komen of omrijden. We zaten beneden in de hal te wachten en dat was best gezellig. Er kwamen geregeld bewoners langs en dan was het even een praatje maken. Zodoende merkte wij pas om 13:00u dat de taxi er nog niet was en er was ook niet gebeld dat hij later zou komen. We hadden Fleur haar telefoonnummer opgegeven, omdat naar mij bellen weinig zin heeft. Fleur heeft zelf maar gebeld en toen kregen we te horen dat de taxi een half uur later ging komen. Om 13:30u kwam er een taxibus voorrijden, maar die zat al vol met andere klanten. We werden al bang dat het nog een lange omweg ging komen en wij niet op tijd bij Ahoy zouden zijn. Maar we hadden geluk, wij zouden de eerste zijn die afgezet werden. De andere klanten zaten wel te mopperen want ook bij hen was de taxi te laat gekomen en zij kregen dus wel een omweg.
Fleur en ik waren op tijd bij Ahoy en daar werden wij door het personeel naar de rolstoelplaatsen gebracht. Dat was een hele toer want we moesten over twee flinke drempels, daaronder zaten kabels. En een verhoogd podium met een hele steile helling, waarop de rolstoelplaatsen waren. Er werd dus netjes gezorgd dat wij op onze plaats kwamen.

De voorstelling zou rond 17:30u afgelopen zijn en wij hadden de Valys om 18:30u terug besteld. Onze bedoeling was om in Ahoy een frietje te eten en daarna naar de taxi te gaan. Aan het personeel gevraagd waar wij een frietje konden kopen en die verwezen ons naar de Plaza. We moesten naar buiten om in het Plaza te komen. Wij daarheen, alleen was daar alles uitgestorven. Boven was wel een restaurant waar we mensen zagen zitten, maar daar moest je met een roltrap naartoe en bovendien hadden wij niet de tijd om in een restaurant te gaan eten. Tja, dan maar naar de taxistandplaats en thuis samen iets eten. Om 17:50u stonden wij bij de taxistandplaats, de Ahoy werd op dat moment gesloten, we konden niet meer naar binnen. Wij waren in elk geval op tijd bij de taxistandplaats, alleen begon het te regenen toen wij daar stonden en er was geen schuilplaats, we moesten buiten wachten.
Tegen 19:00u echter nog steeds geen taxi, dus Fleur maar weer bellen naar de Valys. Het liep een half uur uit en ook bij andere mensen die stonden te wachten kwam de taxi later.
19:30u nog geen taxi, weer bellen en Fleur kreeg weer te horen dat de taxi later kwam, de chauffeur was ziek. (alsof er in heel Nederland maar 1 taxichauffeur is) De andere mensen waren inmiddels wel opgehaald en Fleur en ik waren samen achter gebleven, toen nog met goede hoop.

Het is een saai verhaal want een half uur later nog steeds geen taxi en Fleur weer gebeld. En weer kregen we te horen dat de taxi later kwam, toen een uur geloof ik want de taxi stond in Zwijndrecht (alsof dat een uur rijden is naar Rotterdam?!) Langzaamaan begonnen wij toch een beetje in paniek te raken. De telefoon van Fleur was zo goed als leeg, mijn telefoon had nog een halve batterij. Maar steeds als wij naar Valys belde werd je 15-20 minuten in de wacht gezet en al die tijd verbruikt de telefoon wel energie. We zagen langzaam het scenario naderen dat beide telefoons het niet meer zouden doen en er maar geen taxi kwam en wat dan?
We zaten al 3 uur buiten in de kou, zonder eten en drinken. Konden nergens binnen, er was niemand te zien om evt hulp aan te vragen, dat deel van Rotterdam leek uitgestorven te zijn. En beide in de rolstoel, dan kan je ook geen kant op.
We hebben er aan gedacht om familie te bellen en te vragen of die ons op konden halen. Maar ja vanuit Brabant is het ook dik een half uur rijden en stel dat de taxi nu wel zou komen, dat is ook zo wat. Ook hebben we met het idee gespeeld om de taxi in onze woonplaats te bellen en dan de rekening naar Valys te sturen. En ik had op een gegeven moment zoiets van we moeten 112 maar bellen want het was toch inmiddels wel een noodsituatie te noemen.K 
We hebben Valys nogmaals gebeld en toen we weer te horen kregen dat we nog een uur moesten wachten, raakte wij echt in paniek. We hebben aangegeven dat dit niet kon, dat we inmiddels al 4 uur eenzaam buiten in de kou zaten, nergens binnen konden, niemand te zien en zonder eten en drinken. Fleur met verschrikkelijke blaaskrampen, ik flinke pijnklachten. Ik was wel zo slim geweest om mijn medicatie mee te nemen en die heb ik ook ingenomen, al hielp het niet erg. Ook nog aangedikt dat ik diabetes heb en tegen een hypo aan zat ....... was niet eens erg gelogen want eenmaal thuis bleek ik een glucosewaarde van 2.1 te hebben, een hypo dus!
Valys had er echter geen boodschap aan en wenste ons zelfs een fijne avond....nou ja..... alsof het zo'n fijne avond was voor ons!!!L 

Ten einde raad hebben we naar huis naar de begeleiding gebeld of zij Valys konden bellen om de situatie uit te leggen en in de hoop dat het serieus genomen zou worden. Fleur en ik hadden namelijk het gevoel dat ze ons niet serieus namen. Helaas lukte het onze begeleiding ook niet, daar was aan verteld dat ze ons op een 'veiling' hadden geplaatst. Taxibedrijven kunnen daar op kijken en degene die het snelst bij ons kan zijn, kan dan de rit overnemen......zo begreep ik het. Het voelde wel erg minderwaardig om een "veiling-artikel' te zijn!
We hebben ook naar de vader van Fleur gebeld, mannen kunnen wat meer dreiging uitoefenen, misschien zou dat helpen. Maar ook dat hielp weinig, het bericht dat de vader kreeg was dat de taxi in Capelle a/d IJssel was en over 3 kwartier bij ons zou zijn. Wij geloofde inmiddels niets meer van wat Valys vertelde.
We waren dan ook ontzettend blij en opgelucht toen om 22:00u eindelijk een taxibus aan kwam rijden, die ons op kwam halen......eindelijk na bijna 4.5 uur buiten in de kou te hebben gezeten. Bleek dat de chauffeur nog helemaal geen pauze had gehad, ook zoiets onverantwoords. Hij heeft ons gelukkig wel veilig thuis gebracht. Om 23:00u waren we dan eindelijk thuis en we waren inmiddels vergeten dat we die middag bij een mooie musical waren geweest. Een leuke middag werd zo een toch wel angstig avontuur. Er is inmiddels een stevige klachtenbrief onderweg naar Valys, al vrees ik dat ik heel misschien een berichtje terug krijg dat de klacht in behandeling is genomen en er verder niets van hoor, zo gaat het namelijk meestal.

Maandag waren zowel Fleur als ik ziek, niet gek na zo'n avontuur. Ik had heel veel last van mijn hoofd, dat deed zo vervelend en onrustig. En ik kon het maar niet warm krijgen. Maandag veel op bed gelegen. Dinsdag nog steeds niet lekker en veel geslapen. Woensdag had ik een baaldag, ik zat even in een dip. De twee dagen rust hielpen niet veel, mijn hoofd bleef vervelend doen. Ben ik verdorie expres niet mee naar Lourdes gegaan omdat ik zo fit mogelijk naar Israël wil gaan. En dan donder ik eerst uit een bus en daarna door de Valys een avond in de kou gezet, met alle gevolgen van dien. Ik zag Israël al aan mij voorbij gaan. Ik had beter naar Lourdes kunnen gaan, dan was ik nu misschien toch fitter geweest. Nou weet ik van mezelf dat ik er niet goed tegen kan om een hele dag alleen thuis te zitten, ik moet mensen zien en even kunnen kletsen. Daarom besloot ik om toch maar even naar Mickey te rijden in Prinsenbeek. Ik dacht even er tussenuit, de frisse lucht in en wat zon, misschien knap ik daar van op. Echt helpen deed het niet en ik werd verdorie ook nog onder gepoept door een vogel. Ik dacht dat het een eikel uit de eikenboom was, die ik op mijn hoofd en schouder voelde vallen. Bleek het vogelpoep te zijn......als iets tegen zit, zit alles tegen L 

Donderdag toch maar weer naar de dagbesteding gegaan in de hoop dat afleiding mij goed zou doen. Nou dat was ook geen groot succes. Ik heb een hele dag met mijn hoofd in mijn handen gezeten en ook een flinke middagdut gedaan, ik was zo moe. Niet gek hoor. Het is lastig uit te leggen hoe mijn hoofd voelt......alsof het de hele dag op mijn lijf staat te wiebelen, het kijken gaat niet goed doordat ik geen stilstaand beeld heb en ik heb het gevoel dat er stroomstoten door mijn hoofd gaan. Of dat door de tinnitus komt of iets anders??
Tot overmaat van ramp kregen wij ook nog eens te horen dat onze locatie van de dagbesteding per 1 januari 2014 moet sluiten. Dat hebben we te danken aan de politici in Den Haag, die alles in de zorg aan het weg bezuinigen zijn. Wat dit alles gaat betekenen voor ons......heel veel. We moeten naar een andere locatie. Voor mij zal dat waarschijnlijk de hoofdlocatie in Breda worden en dat zie ik eigenlijk niet zo zitten. Dat is een grote en drukke locatie, terwijl onze dagbesteding kleinschalig is. Ik kan vanwege mijn beperkingen niet tegen drukte en daarom was het op 't Anbarg zo fijn voor mij en ook voor de andere cliënten bij ons. Bovendien wordt onze groep uit elkaar getrokken want niet iedereen mag naar Breda. We zitten ook met de bezuinigingen op het vervoer van/naar de dagbesteding. Door de bezuiniging moet de cliënt binnen een straal van 20 km wonen. Waarschijnlijk moet een deel van onze groep naar Roosendaal of elders. Terwijl wij in de afgelopen jaren goed bevriend met elkaar zijn geraakt, weet wat je aan de ander had en nu valt dat straks allemaal uit elkaar. Erg triest.....de politici zouden verdorie zelf eens zorg nodig moeten hebben en voelen wat ze ons allemaal aan doen L !!!

Omdat ik zoveel last van mijn hoofd heb, spoorde de begeleiding van de dagbesteding mij aan om toch maar eens naar de huisarts te gaan. Zij vonden het niet goed zoals ik er aan toe was. De begeleiding thuis was het daar mee eens en zodoende werd er een afspraak bij de huisarts gemaakt.
Vrijdagochtend ben ik bij de huisarts geweest en nu blijkt dat mevrouw al twee weken met een hersenschudding rondloopt!! Niet gek dat mijn hoofd zo naar doet.
De huisarts kon wel verklaren dat ik er nu meer last van heb dan vorige week. Doordat ik nu meer doe, ga ik er meer last van krijgen. Ik dacht dat misselijkheid/braken bij een hersenschudding horen, maar dat hoeft dus niet altijd zo te zijn. Zeker bij mij zijn de aanwijzingen anders door het ontbreken van mijn evenwicht en de daaraan verbonden oogproblemen. Hierdoor worden prikkels heel anders doorgegeven waardoor er een soort van gebrek aan informatie aan de hersenen is, en ik heel anders reageer dan een standaard patiënt. Gezien de buiteling, de klap en de pijn aan mijn schedel is het toch wel een duidelijk plaatje voor de huisarts.
Helaas is er geen tabletje waarmee het over gaat. Enige medicijn is rust en het advies om even niet naar de dagbesteding te gaan. Ik vertelde dat ik donderdag bijna de hele dag met mijn hoofd in mijn handen heb gezeten en het kijken zo moeilijk ging, en hierdoor ook het horen. Dat begreep de huisarts ook want het kost mij sowieso veel energie om alles te kunnen volgen qua gehoor en zien. En met een hersenschudding is dat alleen maar lastiger en logisch dat het zoveel moeite kost en ik er zo akelig en moe van wordt. Daarom even niet naar de dagbesteding.
Rust is niet echt mijn ding, maar ik wil er alles aan doen om over 10 dagen naar Israël te kunnen, een reis waar ik al een jaar naar uit zit te kijken. De huisarts denkt wel dat dit gaat lukken maar ik moet er rekening mee houden dat ik meer rust nodig zal hebben dan anders. Ik ga in elk geval hoor, ik laat mij deze reis niet van mij afpakken door een vervelend hoofd!!

Vrijdag en gisteren heb ik veel geslapen, echt rustig aan gedaan, ook niet te veel of te lang achter de computer want dat kost mijn hoofd/ogen ook flinke inspanning.
Het is wel een straf voor mij maar ik merk wel dat mijn hoofd al rustiger is als afgelopen donderdag. Ik kan nu niet vergelijken hoe het reageert als er meer drukte om mij heen is. Laat ik dat voorlopig ook maar niet uitproberen, anders ben ik misschien weer terug bij af. Deze superlange blog heb ik dan ook in veel etappes geschreven en ik hoop dat het een beetje overzichtelijk verhaal voor jullie is geworden.
De verplichte extra rust bekijk ik nu maar als een extra lange vakantie........eerst thuis vakantie houden en daarna in Israël !!!


Zondag 27 Oktober 2013:

Jullie zullen vast kunnen raden waar mijn gedachten deze week waren...........juist, bij de 35+ groep onderweg naar Lourdes en in Lisieux, Lourdes en Nevers. De hele dag door dacht ik aan wat de groep aan het doen was. Via vele smsjes (wat zal de telefoonrekening deze maand brengen??) en via Lourdestv. Dinsdag had ik het even heel moeilijk na de viering bij de grot, die live uitgezonden werd via Lourdes TV. Ik zag nogal wat Lourdesvrienden in beeld komen en ik kreeg zo'n heimwee naar Lourdes en naar de groep. Volgend jaar ga ik weer mee hoor, het is niets om thuis te zijn terwijl mijn vrienden in Lourdes zijn.
Al was mijn hoofd in Lourdes, het leven van alledag ging hier gewoon door. Maandag ben ik ondanks mijn verwondingen en hoofdpijn, naar de dagbesteding gegaan. Alleen de ochtend want maandagmiddag ben ik naar de theatermiddag van de Zonnebloem geweest, in de Nobelaer. Ik vond het deze keer een moderne voorstelling. Afgelopen jaren werden er vooral ouderwetse meezingliedjes in de musical verwerkt en gezongen. Wel altijd een leuke en gezellige voorstelling hoor. De theatervoorstelling van nu heet "De Reünie. De cast bestond uit bekende namen: Laura Vlasblom, Stan Limburg, Loeki Knol, Maaike Widdershoven, Syb van der Ploeg en 4 stagiairs die ook erg goed waren. Er werden liedjes gezongen als "In nije dei" en "woorden zonder woorden", liedjes van Syb dus. En of die bekend zijn bij de ouderen? Maar ik vond het wel leuk. Deze musical is niet alleen gericht op de ouderen maar ook op jonge Zonnebloemgasten. Ik verklap er maar niet teveel over, want er zijn lezers die de show nog gaan zien. Het was wel moeilijk om alles te volgen, ondanks de ringleiding die het deed. Ik heb niet alles kunnen verstaan en ook niet alle liedjes herkend maar de lijn van het verhaal heb ik er wel uit kunnen halen. Ik was wel ontzettend moe na afloop. Het is sowieso inspannend vanwege mijn gehoor en zicht. Maar ik had ook veel last van mijn hoofd door de buiteling van zaterdag.
Mijn hele schedel is zo'n beetje gekneusd geloof ik. Mijn rechterkant staat vol met mega-bloeduitstortingen, mijn gezicht krijgt alle kleuren van de regenboog. Ik zal dadelijk een paar plaatjes onder de blog plaatsen. Vooral de bloeduitstortingen zijn nogal indrukwekkend. Ik heb het meeste last van de bloeduitstorting op mijn onderrug, mijn jukbeen en hoofd. Gelukkig begint de pijn al minder te worden hoor. Heeft zijn tijd even nodig maar het heeft natuurlijk toch invloed op mijn gesteldheid, dat merk ik wel. Ik kan nu zo mee doen aan een Halloween spooktocht J
Dinsdag moest ik naar de diabetesverpleegkundige. Zij vroeg meteen wat ik gedaan had i.v.m. mijn blauwe gezicht. Ze schrok heel erg toen ik het vertelde en vond ook dat ik heel goed ben weggekomen. De bloedwaarden van de suiker waren heel netjes. Bloeddruk is een ander verhaal, die was flink verhoogd. Ik zei dat ik er geen medicijnen meer bij wil want ik slik er verdorie al 3 verschillende soorten medicijnen voor. En naast die 3 heb ik nog iets van 16 andere pillen, dus het kan wel. Na overleg met de huisarts is er nu een medicijn opgehoogd van 50 naar 100mg L 
Ik hou de laatste weken weer veel vocht vast en dat heeft allemaal met elkaar te maken. Ik moet nu voor 2 weken deze dosering en dan weer op controle komen. Hopelijk is het vocht dan weer wat minder en de bloeddruk gezakt. Er was ook goed nieuws want mijn HB was netjes en met de ijzertablet mag ik stoppen, dat is mooi 1 pil minder! Wel in de gaten houden de komende tijd of het HB weer niet gaat zakken zonder de extra ijzertablet.
Dinsdagmiddag heb ik genoten van het mooie weer en met mijn fietsmaat een rondje gefietst. Dat ging beter dan op de scootmobiel, die hobbelt veel erger dan de fiets en dat was te voelen aan mijn gekneusde lijf. De fiets heeft een veel betere vering en ik zit er ook fijner op, ik had veel minder last en bovendien is het fietsen goed voor mijn spieren. Het is wel karakter hebben......zaterdag bijna mijn nek breken en dinsdag weer op de fiets rondrijden J 
Verder heb ik rustig aan gedaan deze week. Gistermiddag ook nog even genoten van het mooie herfstweer en de natuur. Ik vind het een genot om te zien hoe de bomen verkleuren, de bladeren vallen en de wind om mijn hoofd te voelen. De wind maakt wel heel veel herrie in mijn CI, die zet ik dan ook gewoon af tijdens het fietsen, dan geniet ik veel meer van alles.
Maar goed dat ik gisteren er op uit ben geweest want vandaag is het een stuk minder. Het is buiten erg druk want vandaag is de herfstmarathon in Etten-Leur. Ze hebben het weer niet mee, of misschien vinden de lopers het wel fijn om door de regen en wind te rennen?
Nou en nu nog maar 2.5 week voor Israël , het komt nu wel heel erg dichtbij. Ik heb geloof ik al 3x gedroomd dat er een vliegtuig neerstort. Maar ik zie het gebeuren in mijn droom, dan zit ik er zelf niet in! Ik vind het best spannend hoor. De komende tijd probeer ik in elk geval zoveel mogelijk rust te pakken, zodat ik in een beetje goede conditie op vakantie kan.


De gevolgen van mijn buiteling


Zondag 20 Oktober 2013:

Wat begon als een rustige week, eindigde iets minder rustig. Ik begin maar gewoon bij het begin, dat was maandag.
Maandag moest ik bloed laten prikken i.v.m. mijn nierfunctie. Over het prikken hoef ik niet veel meer te vertellen, dat verliep zoals altijd, moeizaam dus. Daarna was het met toch wel de nodige spanning, wachten op de berichten uit het ziekenhuis. Tot mijn opluchting goed bericht. De nierfunctie is weer iets verbeterd en de andere bloedwaarden ook, voldoende om weer met alle medicatie te mogen starten. Wel moet ik voorlopig maandelijks bloed laten prikken om de boel goed in de gaten te houden. Die ene nier die ik nog heb, blijft een 'zorgenkind'. De urine-uitslag was ook goed, de ontsteking is helemaal weg. Ik voel het verschil ook aan mijn lichaam, minder moe en weer wat meer energie. Op de dagbesteding had ik nog wel mijn middagslaapje nodig. Daar ben ik intensiever bezig dat thuis, en dat merk ik dan wel.
Alle dagen verliepen rustig tot vrijdag. Vrijdag ben ik met een vriend de Lourdesgroep uit gaan zwaaien in Lage-Zwaluwe. Zo fijn om mijn Lourdesvrienden weer even te zien en te voelen en ooooo wat kriebelde het om mee te gaan. Mijn verstand weet wel dat het goed is om thuis te blijven en mijn rust te pakken, zeker na het ziek zijn van de afgelopen weken. Maar ja verstand en gevoel zijn niet altijd met elkaar in overeenstemming.
Ik heb nog geprobeerd om als verstekeling mee te gaan en de bus ingekropen.........helaas ik werd gesnapt. Was mijn eigen schuld want ik kon mij kwebbel niet stil houden, moeilijke opgave om niet te praten J 
De 2e poging die ik ondernam was om als prive-begeleidster van Ton mee te gaan, hij vond het zelf een goed plan maar de leiding was het ook hier niet mee eens. 3x is scheepsrecht zeggen ze, dus een 3e poging ondernomen natuurlijk. Ik heb het geprobeerd als assistent-busleidster, volgens mij iets wat met een gerust hart aan mij overgelaten kan worden. En een prachtig plekje voorin de bus, leek mij een super plan. Blijkbaar vond ik dat alleen, want ik werd weer de bus uitgezet. Het is toch erg......heb ik altijd gedacht een volwaardig en gerenommeerd lid van de 35+ groep te zijn.......willen ze mij gewoon niet mee hebben en ik werd hardhandig de bus uitgezet. Ik denk dat ik een klacht in moet gaan dienen, vinden jullie ook niet J ?
Nadat de bussen toch zonder mij vertrokken zijn, hebben we nog iets gedronken. Daarna kwam mijn vriend met het plan om naar Meerseldreef te rijden. Daar even naar de Mariagrot te gaan om een kaarsje te branden. Wat is het dan fijn om zelf een auto ter beschikking te hebben en spontaan zoiets te kunnen doen. Zo hadden wij toch even ons eigen bedevaartgevoel. Na in Meerseldreef even bij de grot gezeten te hebben, zijn we doorgereden naar Hoogstraten waar we geluncht hebben. Daarna een bezoek gebracht aan de prachtige kerk van Hoogstraten, waar ook dingen te zien waren die naar Lourdes verwezen.
Op het moment dat ik dit zit te schrijven, krijg ik smsjes binnen van mijn Lourdesvrienden dat zij net Lourdes zijn binnen gereden waar de zon volop schijnt. Ik heb elke dag wel even contact via de sms met iemand van de groep en reis op deze manier toch een beetje mee met de groep.
Nou en dan de zaterdag, gisteren dus. Het uitstapje voor de verjaardag van Jan. Ik werd gisterochtend rond 10 uur voor de deur opgehaald door de bus. Na eerst nog andere familieleden en vrienden van Jan opgehaald te hebben, gingen we richting Rotterdam. Daar stapte een gids bij ons de bus in en hebben we met de bus een rondleiding gehad door de Rotterdamse havens en de Maasvlaktes. Dit ging allemaal goed, totdat we even een stop maakte op een punt waar we uitzicht hadden op de Noordzee en de ingang van de havens. (Bij Hoek van Holland geloof ik). Ik ging ook even de bus uit met de bedoeling wat foto's te maken. Maar eerst ging ik mijn cadeau naar Jan brengen, die in de bus was blijven zitten. Op zijn ereplekje op de eerste bank. Ook dat ging goed tot het moment dat ik weer naar buiten wilde en achteruit het gangpad af wilde stappen en ik denk dat ik misstapte want wat er toen allemaal met mij gebeurde dat kan ik niet navertellen. Wel dat ik in een soort van driedubbele salto achterover in vrije val de bus uitgevallen moet zijn. Ik weet wel dat ik met mijn hoofd op het harde asfalt terecht kwam. Ik weet ook nog dat er op dat moment heel veel gedachten door mij heen schoten. zoals dat ik de boel ophield, de dag verpestte, de naderende vakantie naar Israël aan mij voorbij zag gaan, de ziekenauto al met loeiende sirenes aan zag komen enz enz. Toen ik voorzichtig mijn ogen opende en bekende gezichten boven mij zag en ook langzaam tot mij doordrong dat ik er nog was, dat alles nog werkte op het geluid na. Mijn CI was van mijn hoofd gevallen door de val en op dat moment was dat even mijn grootste zorg. Waar is mijn CI en doet die het nog. Gelukkig bleek hij nog te werken en ook het implantaat want er kwam weer geluid binnen. Toen kon ik ook vertellen dat ik volgens mij niets gebroken had. Eerst voorzichtig gaan zitten, dat gedeelte werkte allemaal. Wel voelde heel mijn hoofd gebutst en er bleek ook iets te bloeden op mijn hoofd, bij de CI maar gelukkig nadat het was schoongemaakt, bleek die verwonding mee te vallen. Daarna geprobeerd of ik op mijn benen kon staan en dat ging ook. Toen weer terug de bus in geholpen en eenmaal zittende en wat tot rust gekomen, ging ik steeds meer pijnlijke plekken voelen. Mijn linker jukbeen voelde ik groeien en mijn rechter elleboog. Maar ook het besef dat ik wel een hele goede beschermengel bij mij moet hebben gehad, begon te groeien. Het had veel slechter af kunnen lopen. Dat ik niets gebroken heb, heb ik aan mijn hypermobiliteit te danken denk ik. De orthopeed zei het al toen ik een meisje van 6-7 jaar was, dat ik van de slangenmensen afstamde, dat is nu bewezen! En ik denk dat het ook mijn geluk is geweest dat ik achterover geduikeld ben i.p.v. voorover.
Toen ik gisteravond in bed ging liggen en op mijn zij draaide, voelde ik nog veel meer pijnlijke plekken. En het lag niet lekker met mijn hoofd. Ik slaap altijd op mijn zij maar links was te pijnlijk vanwege de zwelling op mijn jukbeen/wang en links was heel mijn hoofd gevoelig, alsof er een hele grote schaafwond op zat, zo'n brandend gevoel. Uiteindelijk heb ik nog wel kunnen slapen en ik was bang dat ik vanochtend niet uit bed zou kunnen komen van de spierpijn.
De spierpijn valt gelukkig heel erg mee, ik voel mij alleen gebutst. Dat is niet zo gek want de rechterkant van mijn lichaam staat van boven tot onder vol met flinke bloeduitstortingen. Aan de linkerkant is het alleen mijn gezicht dat pijnlijk is. Voor mijn gevoel staat er een joekel van een bult op maar ik heb in de spiegel gekeken en dan valt het mee, het is wel wat dikker en blauw. Maar ik zie er nog niet uit als een vogelverschrikker of zo.
Gisteren verliep de dag dus iets anders dan verwacht. Maar ondanks mijn stunt en de schrik die iedereen er door had, hebben we wel een mooie dag gehad, lekker gegeten en volgens mij heeft Jan er volop van genoten. En dat was het hoofddoel van de dag dat Jan zou genieten!
Ik ga proberen om tot 13 november geen stunts of andere gekke dingen meer uit te halen zodat ik over 3.5 week lekker op vakantie kan!!

  


Zondag 13 Oktober 2013:

Het gaat gelukkig een stuk beter dan vorige week. Woensdag ben ik op controle geweest in het ziekenhuis maar toen kon er weinig omdat ik nog met de kuur bezig was. Vrijdag was de laatste dag van de kuur en morgen moet ik bloed laten prikken. Aan de hand van de bloeduitslagen weten we meer over hoe mijn nier het nu doet. De arts verwacht dat de nierfunctie beter zal zijn, dat het samenhangt met de nierbekkenontsteking.
Donderdag ben ik weer begonnen op de dagbesteding. Het ging goed al voelde ik mij nog wel slapjes en ik heb er ook een flinke middagdut liggen doen. Daar is op zich niets mis mee want daar is ook de ruimte voor op de dagbesteding. Het deed mij wel goed om weer onder de mensen te zijn.
Vorige week ben ik vergeten te vertellen dat er een nieuw interview met mij te vinden is op internet bij Tolknet. Dit gaat weer over de Lourdesreis van vorig jaar, toen Gea met mij was om te tolken. Het is inmiddels een bekend verhaal maar toch leuk om te lezen. Wie het wil lezen, het is hier te vinden: http://www.tolknet.nl/praat-mee/ervaringsverhalen/bedevaart-naar-lourdes-met-een-schrijftolk
Vrijdag vertrekt de 35+ groep weer naar Lourdes, helaas dit jaar zonder mij. Dat heeft natuurlijk wel een hele mooie reden met mijn reis naar Israël nog in het vooruitzicht. Die reis komt steeds dichterbij, woensdag nog 4 weekjes en dan ga ik al. Het blijkt nu ook een goede beslissing te zijn om niet mee naar Lourdes te gaan. Dat had mij nu echt gebroken denk ik. Ondanks dat heb ik nu al heimwee en zou ik zo mee willen gaan hoor. Ik wil proberen om de groep uit te gaan zwaaien. Probleem is alleen dat het niet erg duidelijk is waar ik dat kan doen. Daar ga ik de komende dagen proberen achter te komen. Lijkt mij wel leuk, dan zie ik mijn vrienden nog even.
En zaterdag hebben we familiedag. Dan gaan we ter ere van de verjaardag van onze broer Jan, samen een dagje met de bus op stap. Afgelopen 2 jaar hebben we dat ook gedaan en Jan geniet daar enorm van. Hij niet alleen, wij ook. Ik hoop dus heel erg dat mijn bloeduitslagen morgen goed zijn en ik eind van de week de dingen kan doen, die ik wil. Ik ga ervoor!!


Zondag 6 Oktober 2013:

Het is geen beste week geweest. Ik eindigde mijn laatste blog er al mee dat ik mij niet lekker voelde en dat bleef aanhouden en het schoot er ook nog bij in mijn rug L 
Maandag ben ik wel naar de dagbesteding gegaan, daar heb ik een halve middag liggen slapen. Bij thuiskomst meteen in bed gekropen en dinsdag idem dito.
Woensdagmiddag ben ik wel naar het lab geweest om bloed te laten prikken. Zoals altijd was het prikken weer een crime. Van alles geprobeerd maar het wilde niet lukken. Uiteindelijk weer een tijd met mijn hand onder de warm waterkraan moeten staan. Hierna lukte het 1e buisje bloed redelijk maar bij het 2e buisje wilde er niets meer uit mijn ader komen. Druppeltje voor druppeltje liep er iets in en uiteindelijk was de bodem van het buisje bedekt met mijn bloed.
De laborante zei al dat het kon zijn dat ik bericht zou krijgen om opnieuw geprikt te moeten worden, ze hoopte dat het toch voldoende was.
Dat het voldoende was, kwam ik al snel achter want het ziekenhuis belde die middag al naar de begeleiding met de alarmerende mededeling dat mijn nierfunctie heel erg achteruit is gegaan.
Tja, dat kan je er niet bij hebben als je maar 1 nier hebt K 
Donderdag aanvullende onderzoeken gehad, ik heb de gemoederen goed bezig gehouden........en mezelf erbij. Uiteindelijk bleek mijn zelfdiagnose van gewoon oververmoeid zijn en rugpijn, een verkeerde diagnose. Ik heb een nierbekkenontsteking, vandaar de rugpijn erbij. Ik heb meteen medicatie gekregen en een aantal medicijnen zijn tijdelijk gestopt tot de controle van a.s. woensdag. Dat was wel even schrikken. Nu is het hopen dat de medicatie zijn werk doet en mijn nierfunctie ook weer verbetert.
Van mijn rug heb ik bijna geen last meer, daar van uitgaande denk ik dat de medicatie zijn werk doet. Ik ben nog wel moe, slaperig, misselijk en het is vervelend want als ik iets mankeer slaat dat ook altijd in mijn hoofd. Ik heb dan veel meer last van het ontbreken van mijn evenwichtsorganen waardoor mijn hoofd meer ‘tolt’ en mijn oog niet rustig is en het kijken erg inspannend en vermoeiend is. Hierdoor ben ik ook niet zoveel op de computer bezig.
Het komt wel weer goed hoor, ik moet even geduld hebben en toegeven aan de signalen van mijn lichaam. Zoals jullie vast wel weten, valt dat niet altijd mee.
Toch heb ik om af te sluiten nog wel een leuk berichtje........we hebben de vrijkaartjes voor de musical "Sonneveld" binnen gekregen!! Twee rolstoelplaatsen, naast elkaar, helemaal top! De warme douche gaat dus naar Schouwburg De Kring!!! Nu nog wel hopen dat de ringleiding tijdens die voorstelling ook goed werkt, dan kunnen we genieten. Duurt nog even hoor, 16 januari is de voorstelling. Voor 2014 staat er dus al iets leuks op de agenda!
Van het De La Mar theater hebben we bericht gehad dat als wij kaartjes kopen voor de maand januari, februari of maart, dan kan het geregeld worden dat wij met 4 rolstoelen naast elkaar kunnen zitten. Of we dat gaan doen weet ik nog niet, ik heb mijn vriendinnen er nog niet over gesproken. Voor mijzelf hoeft het zonodig niet meer. Joop zoekt het maar uit met zijn theater, als er zo moeilijk over gedaan moet worden. Er zijn genoeg andere leuke dingen om naartoe te gaan, die makkelijker bereikbaar en toegankelijk zijn dan Joop zijn theater!!


Zondag 29 September 2013:

Het was een rustige week, geen afspraken of uitstapjes, alleen de gewone dingen. Dinsdag en woensdag van het mooie weer genoten en samen met mijn fietsmaatje een eindje gefietst en onderweg een terrasje gepakt, gewoon lekker rustig en er van genieten.
Vrijdag was een spannende dag, Eric kreeg die dag voor de tweede keer een donornier en deze keer van zijn schoonzus. Daar was ik best wel mee bezig en toen ik 's avonds bericht kreeg dat beide operaties goed gegaan waren, was ik erg opgelucht. De nier doet het geweldig en nu maar hopen dat deze nier het voor lange tijd goed blijft doen en Eric meer geluk brengt dan de eerste donornier.
Ik kan ook nog iets anders vertellen.......maandag heb ik een klacht naar de schouwburg gestuurd i.v.m. ons bezoek aan Guus Meeuwis. Donderdag kreeg ik bericht dat de schouwburg zijn fouten erkend. Ter compensatie mogen Fleur en ik een andere voorstelling uitzoeken, daar mogen wij dan gratis naartoe. Dat vind ik een heel nette afhandeling, kan Joop v/d Ende een voorbeeld aan nemen!
Naar Joop had ik enige tijd terug toch ook een brief gestuurd. Een week of drie terug kreeg ik daarop bericht van de directeur van het circustheater. Joop heeft mijn brief dus doorgeschoven i.p.v. zelf antwoord te geven. De reactie van het circustheater was dat zij het betreuren voor ons, maar dat de verspreide rolstoelplaatsen te maken hebben met de regels van de brandweer. Als wij nog eens met meerdere rolstoelen naar het circustheater komen, dan mag ik contact opnemen met de directeur en zorgt zij er persoonlijk voor dat wij goede plaatsen krijgen.
Op mijn klacht over het De La Mar theater, dat wij daar niet met 4 rolstoelen binnen kunnen, stond niets in de brief. Terwijl dat eigenlijk de hoofdklacht was.
Rina, die met mij mee was naar Amsterdam en het De La Mar, is toen in de pen gekropen en een mail gestuurd. Daar werd snel op gereageerd, dat kwam vast door de toon van Rina haar mail. Zij had gedreigd om naar Radar te stappen en de koude douche uit te reiken aan het De La Mar theater J  Uit dat contact is gekomen dat Rina de maten van onze rolstoelen door moest geven en dan zouden ze gaan overleggen of er mogelijkheden zijn. De maten zijn inmiddels door gegeven en nu is het afwachten op antwoord van het De La Mar.
Maar van Schouwburg de Kring vind ik het netjes. Fleur en ik hebben al zitten kijken in het programma en we hebben door gegeven dat wij wel naar Sonneveld-de Musical willen. Nu afwachten of daar nog rolstoelplaatsen voor vrij zijn. Ik heb dit donderdagavond door gemaild maar nog geen bericht terug gehad. Komt vast wel deze week.
Komende week heb ik het ook rustig, alleen woensdag bloed prikken voor de reumatoloog. Het is wel goed een beetje rust want mijn lijf geeft de laatste dagen aan dat het moe is en rust nodig heeft. Gisteren heb ik veel geslapen. Gisteravond lag ik alweer vroeg op bed tot vanochtend half 12. Maar toch voel ik mij nog steeds moe en slaperig, ik denk dat ik dadelijk nog even terug kruip. Misschien heb ik een soort griepje onder de leden want ik ben ook wat misselijk en heb het koud. Of het is dat ik een beetje oververmoeid ben en het er nu ik het rustig heb en er aan toe kan/wil geven, er uit komt. Vandaag hou ik in elk geval een rustdag.


Zondag 22 September 2013:

Het is weer een enerverende week geweest. In de nacht van zondag op maandag begon het ermee dat mijn elleboog pijn ging doen en jawel hoor.......een jichtaanval. Op een plaats waar ik het nog niet eerder heb gehad. Grappig is wel dat een mede-cliënt op de dagbesteding, twee weken terug ook jicht in zijn elleboog had. Ik zei al tegen hem dat het besmettelijk is en hij mij heeft aangestoken, konden we beide wel om lachen. Gelukkig was het mijn linker elleboog en heb ik er niet zoveel hinder van gehad, op de pijn na dan. Toen ik het aan voelde komen, ben ik wel meteen met de medicatie gestart die ik ervoor heb. Dat heeft deze keer goed geholpen want de ontsteking is zo goed als over.
Dinsdag had ik het uitstapje met de Zonnebloem naar Blijdorp. Helaas is dit nogal verregend. 's Morgens ging het nog wel. Na aankomst kregen we eerst koffie/thee met gebak, daarna konden we de dierentuin in. Het eerste wat wij tegenkwamen was de vlindertuin en die was veel leuker dan de vlindertuin in Kwadendamme, waar ik een tijdje terug ben geweest. Er waren hier in Blijdorp veel meer vlinders te spotten en ik heb er ook op de foto gezet. De mooie blauwe azuurvlinder fladderde hier ook rond, het is weer niet gelukt om deze op de foto te zetten. Toen we uit de vlindertuin kwamen, begon er net een vogelshow en die hebben we mee gepakt. Deze show was buiten en af en toe moest de capuchon of paraplu op, vanwege een kort regenbuitje.
Hierna zijn we richting onze lunchplek gewandeld, daar kregen we soep, broodje kaas, broodje kroket en iets te drinken. Toen we na de lunch buiten kwamen, was het gestopt met zachtjes regenen en viel het er mals uit. Regenpakken aan en toch maar de dierentuin verder ingetrokken, op zoek naar dieren. Die waren er niet zoveel meer te vinden, de meeste dieren hadden blijkbaar een schuilplaats gezocht. We hebben nog een hele zoektocht gedaan naar de olifanten, want we hadden gehoord dat er een baby-olifantje was. Na lang zoeken vonden we de olifanten in hun binnenverblijf. Ik heb een glimp van het baby-olifantje kunnen zien. Het was jammer dat ze binnen stonden, een eind van het publiek en achter grote, dikke palen waardoor je het kleintje moeilijk kon zien.
Na de olifanten zijn we eerst iets gaan drinken en daarna naar het Oceanium gegaan. Daar waren we binnen, dus droog en het was ook nog eens prachtig om te zien. Al die verschillende kleuren vissen en in de tunnel waar de haaien, roggen en waterschildpadden, boven je hoofd heen kwamen zwemmen. We zijn daar gebleven totdat we om 16:15u bij de uitgang moesten verzamelen.
(alle foto's zijn aan te klikken om in groter formaat te bekijken)

  

Gisteren had ik mijn grote uitdaging met het concert van Guus Meeuwis. Voor de eerste keer sinds ik doof ben geworden en mijn CI heb, naar een concert. En dat terwijl muziek luisteren met de CI heel lastig is. Een CI heeft maar 21 elektroden en dat betekent ook maar 21 verschillende toonhoogten. Aangezien muziek uit ik weet niet hoeveel tonen bestaat, kunnen jullie je misschien een beetje voorstellen hoe muziek dan moet klinken.
Ik heb de hele week de cd van Guus suf gedraaid en het lukte mij om de rustige nummers, redelijk te kunnen volgen. Teksten in mijn hoofd gestampt en gisteravond vol goede moed naar Schouwburg De Kring in Roosendaal.
Ik had mij voorgenomen, ook als het niet zou lukken met de muziek, gewoon te gaan genieten van het feit dat ik weer bij een concert kon zijn en Guus na heel veel jaren weer eens live kon zien.
De werkelijkheid bleek toch wat moeilijker, er ging gisteravond van alles mis L 
Het begon toen we de zaal in gingen op zoek naar onze zitplaats. Er was helemaal geen personeel te bekennen om de plaatsen aan te wijzen. Op onze kaartjes stond dat wij in rij 7 op plaats 25 en 27 zouden zitten........probleem.....om rij 7 te bereiken moesten we de trappen op en de plaatsen waren middenin de rij, gewone zitplaatsen. Wij hadden toch echt rolstoelplaatsen besteld!! Fleur ging iemand zoeken om uitleg te vragen en ik zag Fleur niet meer terug. I.p.v. Fleur kwam er een medewerkster naar mij toe. Zij kwam vertellen dat er iets mis was gegaan en wij dus geen plaatsen hadden. Het werd opgelost door Fleur aan de rechterkant van de zaal op het gangpad te plaatsen en ik zat aan de linkerkant van de zaal, ook op het gangpad. Dat was de eersteteleurstelling, dat Fleur en ik niet bij elkaar konden zitten. Ga je ook een avondje samen uit, in de hoop samen te genieten!
Het was even slikken maar ik liet mij er niet door van de wijs brengen, ook al konden we niet bij elkaar zitten, we hadden een plekje met redelijk goed zicht. Tijdens het optreden hadden we toch niet kunnen kletsen, daarom kon ik hier wel mee leven. Totdat Guus opkwam en er een hoop kabaal uit de boxen kwam, waardoor ik bijna een paar meter uit mijn stoel vloog en mijn CI het bijna begaf. Dus snel de ringleiding aangezet.....maar wat een ramp......er kwam helemaal geen geluid binnen, deed dat rotding het niet L  Ik heb van alles zitten proberen, aan de volumeknop zitten draaien, plug van de halslus er in en er uit, mijn eigen halslus (die ik voor de zekerheid mee had genomen) er in gestopt. Helaas alles zonder resultaat grrrrrrr. Tja en dat zit je daar, kon de zaal niet uit, geen personeel te zien. Dan de CI op de gewone luisterstand, maar dat was geen succes. Zoveel kabaal waar ik helemaal niets uit op kon maken en wat pijn deed in mijn hoofd. De CI uitzetten was helemaal geen optie, ik heb het volume maar lager gezet alleen gaat dat weer ten koste van de kwaliteit van het geluid. Ik kon alleen de instrumenten horen, althans ik wist dat het de instrumenten moesten zijn die ik hoorde. Van de zang of spraak kreeg ik niets mee.
Op dat moment baalde ik vreselijk en had ik in huilen uit kunnen barsten. Ik dacht aan mijn eerdere voornemen om toch proberen te genieten van het aanwezig zijn en het zien van Guus. Ik ben maar mee gaan klappen met het publiek en wat meedeinen. Op een gegeven moment ging Guus op het podium in een grote leren bureaustoel zitten eng zijn broer Marc ging met een lange stok met daaraan een microfoon, de zaal in. Er was op die manier een gesprek tussen Guus en het publiek, dat begreep ik wel. En ik zag iedereen in de zaal steeds in lachen uitbarsten, wat er aan de hand was, ik had geen idee?? Inmiddels weet ik van Fleur waar het over ging. Zal het niet verklappen voor lezers die nog naar Guus toe gaan. Maar dat ik toen heel erg baalde en toch een beetje verdrietig voelde, zullen jullie vast begrijpen.
In de pauze ben ik meteen naar de balie gegaan om aan te geven dat de ringleiding niets deed en deze volgens mij niet aan stond. Volgens de medewerkster staat de ringleiding altijd aan in de zaal. Gelukkig kwam er nog iemand met een ringleiding die het ook niet deed, en dat twee ringleidingen niet werken dat vond de medewerkster toch ook wel vreemd. De technische dienst werd ingeschakeld en na de pauze zou de ringleiding het doen.
Conny vol goede moed terug naar de zaal. Fleur stuurde mij een what's app, om te vragen waar ik was. Zij was in de foyer op zoek naar mij omdat zij mij niet meer in de zaal zag zitten. Toen ik terug schreef dat ik weer in de zaal zat, kwam Fleur ook terug naar haar plekje maar we konden niet bij elkaar komen. Hebben we samen naar elkaar via de what's app berichtjes zitten sturen, dat was de enige manier om samen te communiceren. We konden de lol hier wel van inzien.....samen op stap zijn, meters van elkaar zitten en dan via what's app moeten kletsen........met dank aan de moderne tijd J 
Toen het tweede gedeelte begon heb ik meteen de ringleiding aangezet......deed het rotding het verdorie nog niet L  Ik heb steeds zitten proberen want er was gezegd dat de technische dienst er naar zou kijken. Misschien dat die iets langer nodig had om het aan de praat te krijgen?  En ja hoor ...... eindelijk kwam er geluid binen, al moest ik de halslus naast mijn CI houden, zo zwak was het signaal. Het laatste half uur van de show heb ik op die manier toch via de ringleiding kunnen luisteren en kreeg ik meer van de liedjes mee. En laten het ook nog de wat rustigere nummers zijn, die ik al wel een beetje in mijn hoofd had zitten en zelfs een beetje mee kon zingen. Daarna ging de zaal helemaal los met wat oudere nummers die ik ook kende. En toen het einde van de show naderde kon ik echt mee genieten met het enthousiasme op het podium en in de zaal. Gelukkig dus niet mijn hele avond verziekt.
Toen ik na afloop Fleur weer zag, hoorde ik dat zij ook geen topavond had gehad. Zij had bijna de hele show met haar ogen dicht gezeten vanwege de lichtflitsen waardoor zij last van migraine kreeg. Ze was daarom eerder de zaal uit gegaan en had het slotstuk niet mee gemaakt. We konden er nog grappen over maken dat ik voor Fleur had gekeken en zij voor mij geluisterd J 
Ik had mij het avondje Guus anders voorgesteld, maar toch heb ik op het eind genoten en kan ik zeggen dat ik bij het allereerste theaterconcert van Guus ben geweest van deze tour, de primeur, en eentje die ik niet meer vergeet!!
We willen overigens wel kijken of we ergens een klacht in kunnen dienen. Gisteravond kwam het daar niet van, omdat de taxi ons al op stond te wachten. Dat gaan we dus nog uitzoeken.

Vannacht was het een latertje geworden, ik lag pas na twaalven in bed en moest er vanochtend op tijd weer uit voor het uitstapje van onze woongroep. Ik heb bagger geslapen, door het tinnitus-concert in mijn hoofd en ik denk ook niet rustig geslapen omdat ik bang was dat ik te laat wakker zou worden, automatisch ga je daar dan toch op liggen. Ik was in elk geval op tijd wakker en vanochtend om 10 uur moesten we beneden in de hal verzamelen en zijn we met een bus naar Drimmelen gebracht. Daar hebben we met de Zilvermeeuw een 2 uur durende rondvaart door de Biesbosch gemaakt, met een brunch tijdens de tocht. Het was vanochtend nogal mistig, de zon hebben we vandaag niet gezien. Maar de brunch was heel uitgebreid en heerlijk. we hebben allemaal lekker en gezellig gegeten en dit uitje was volgens mij wel geslaagd.
Thuis gekomen zat ik er helemaal doorheen en heb ik een flinke middagdut gedaan. Daarna was ik weer wat opgeknapt, is aan dit lange verhaal wel te zien geloof ik J 
Komende week heb ik helemaal niets op mijn programma. Eens lekker een rustig weekje houden, al weet je dat nooit bij mij..........

    


Zondag 15 September 2013:

De herfst is aangebroken en helaas was het afgelopen week geen fietsweer. Toch heb ik mij niet verveeld hoor.
Woensdagmiddag ben ik met de dagbesteding wezen bowlen, dat was heel leuk en gezellig. Ik ben alleen geen uitblinker in het bowlen, stond van ons groepje op de laatste plaats. Ik kon de bal niet in de goot gooien omdat deze was afgedekt vanwege het aangepaste bowlen. Maar zeg niet dat iets niet kan......de bal bleef steeds netjes aan de zijkant van de baan rollen, tot hij op het einde kwam en daar mooi langs de kegels af, de goot in schoot. Dat is ook een specialiteit om dat voor elkaar te krijgen toch J  Voor de mensen in een rolstoel met beperkte handfunctie, was er een soort glijbaan waar de bal opgelegd kon worden. De speler hoefde de bal dan alleen een klein duwtje te geven en dan rolde deze de glijbaan af, de bowlingbaan op. Heel vaak kwam de bal netjes op het midden van de baan terecht en is er zelfs een aantal keren een strike gegooid.
Ik ging met mijn rollator voor de baan staan. Een begeleider bracht mij een bowlingbal, die ik dan de baan op liet rollen en al mijn ballen hadden gewoon een afwijking waardoor ze naar de kant rolde ...... ja het lag aan de ballen hoor! Op het eind veranderde ik mijn techniek door met mijn linkerhand te gooien (ik ben rechts) en dat was lachen want wat denken jullie dat er gebeurde???? Ik gooide op die manier een strike!! We hebben met z'n allen genoten van de middag en dat was het belangrijkste, resultaten tellen niet.
Vrijdag was ook een bijzondere dag want ik ging de bedevaarttrein naar Lourdes uitzwaaien. De taxi kwam mij al vroeg ophalen, een half uurder dan gepland. En hij reed ook nog eens in 1x door naar Veldhoven. Ik was dus al heel vroeg bij Rianne en Marieke. Rianne had het donderdagavond op mijn facebook over zingen, en of Marieke mee zou zingen. Ik dacht dat er misschien een speciaal lied was, dat gezongen wordt als de trein vertrekt. Maar het bleek heel anders te zijn......zij zongen het 'Lang zal ze leven' voor mij. Het uitje was nog voor mijn verjaardag omdat zij toen niet erbij konden zijn. Ik kreeg ook nog kadootjes, dus dat was leuk en grappig J 
Na de lunch zijn wij met de auto richting Maastricht vertrokken. In Maastricht aangekomen moest Rianne nog even een boodschap doen en dat hebben we met z'n drietjes gedaan. Onderweg moesten we over de St. Servaasbrug, tjee dat was een hele klim. Er werd aan de brug gewerkt en daardoor moesten we een hele steile klim en afrit nemen. Gelukkig hielp een aardige voorbijganger Marieke met mijn rolstoel, anders was het niet gelukt om er over te komen.
Nadat de boodschap was gedaan zijn we terug gewandeld naar het station en daar stond de bedevaartrein al klaar. We zagen meteen bekenden en dus veel gekletst op het perron, echt hartstikke leuk. We waren lekker op tijd en hadden daardoor ook alle tijd en rust om langs de hele lange bedevaarttrein te wandelen en alle bekenden te begroeten, een praatje te maken en een goede reis te wensen. Ik had best weer mee gekund want er is wel 15-20x gevraagd of ik mee ging en ze mij de trein in moesten helpen. Volgende keer moet ik toch echt een rugzak met spulletjes mee nemen en mee gaan J 
Met een minuut of 5 vertraging vertrok de trein om 16:20u. Wij hebben met Daniël nog een terrasje gedaan. Hij is vrijwilliger en kwam ook de trein uitzwaaien. Gisteren zijn Rianne, Marieke en Daniël met het vliegtuig naar Lourdes vertrokken, de trein achterna. Ik vond het nu niet zo moeilijk als in mei, toen de trein richting Lourdes vertrok. In mei stond de trein maar even stil in Eindhoven en ging het heel gehaast en erg kort. Nu hebben we rustig aan kunnen doen en veel mensen gezien en gesproken, daardoor was het anders denk ik. Ik weet natuurlijk ook dat ik nog iets moois in het verschiet heb met mijn reis naar Israël, in november. Al vind ik dat wel heel spannend met de onrusten daar in het oosten, al dat gedoe met Syrië. Ik hoop maar dat het er rustig blijft en de raketten straks niet om mijn oren vliegen als wij in Israël zijn!
De reis van Veldhoven terug naar Etten-Leur was een hele belevenis. Ik werd om 19:30u bij Rianne in Veldhoven opgehaald en raden jullie eens hoe laat ik thuis was............ik verklap het maar, 22:50u!! 3.5 uur in de taxi gezeten! 's Ochtends was ik in 50 minuten in Veldhoven, dus dat is een groot verschil. Ik moest eerst mee naar Eindhoven om een klant op te halen, daarna naar Eindhoven Airport. Daar hebben we 25 minuten staan wachten. De chauffeur was naar binnen gegaan om zijn klant te zoeken, hij had een aantal keer de naam van de klant om laten roepen. De klant was onvindbaar. Terwijl ik zat te wachten in de taxi, zag ik veel mensen met koffers langs lopen en ik had een groot vermoeden dat deze mensen van Lourdes terug kwamen. Dat bleek te kloppen want op een gegeven moment zag ik inderdaad een koffer met VNB-label voorbij komen. Na 25 minuten wachten ging de chauffeur zijn baas bellen. Hij kreeg toestemming om te vertrekken. Maar we reden net op de snelweg en de telefoon ging. Moesten we weer terug naar het vliegveld want de klant had zich gemeld. Tja, dan tikt de tijd wel door natuurlijk. Ik was wel blij voor de klant want ik weet hoe het is als je van zo'n reis terug komt en je kan de taxi niet vinden, of bent net te laat. Dan moet je opnieuw een taxi bestellen en kan je een uur wachten, terwijl je alle mede reizigers naar huis ziet vertrekken en jij alleen achterblijft.
Toen de meneer ingestapt was vroeg ik hem natuurlijk meteen hoe het in Lourdes was geweest en de man vond het heel fijn dat ik er naar vroeg en hij kon vertellen. Helaas stopte ons gesprek toen de taxi weer ging rijden. Ik zat voorin en de meneer achterin en met het geluid van de auto erbij, kon ik de man niet meer verstaan. Dat was wel erg jammer. Verder met de reis en vanaf het vliegveld moesten we nog in Hoge Mierde iemand ophalen. Het was 21:00u en toen reden we weer door Veldhoven. Zat ik al anderhalf uur in de taxi en was nog geen kilometer verder! Het was jammer dat het donker was want volgens mij reden we door een hele mooie omgeving naar Hoge Mierde en van daaruit weer richting Tilburg naar de snelweg. In Breda moesten we de mevrouw uit Eindhoven afzetten en daarna was het eindelijk mijn beurt. De man die uit Lourdes was gekomen, moest nog naar Krommenie en de mevrouw uit Hoge Mierde naar Alphen a/d Rijn, dus die hadden nog een hele rit voor de boeg. Ik was helemaal op toen ik thuis kwam maar toch vond ik het wel grappig en bijzonder dat ik in Maastricht de Lourdestrein uit had gezwaaid en in Eindhoven de Lourdespelgrims heb ingehaald. Zo stond de hele dag in het teken van Lourdes, bijzonder toch!
Komende week staat er weer van alles op de planning. Dinsdag met de Zonnebloem naar Blijdorp.....iedereen duimen dat het droog blijft in Rotterdam!! Zaterdag Guus Meeuwis, ik ben heel benieuwd hoe dat zal gaan. Ik heb zijn cd een aantal keer gedraaid maar het wil niet erg lukken, de muziek klinkt niet mooi en alles klinkt hetzelfde. Ik hoop dat het zaterdag in het theater met hulp van de ringleiding toch een beetje te doen is voor mij. Maar ik ga het sowieso leuk vinden om Guus weer eens live te zien en misschien zingt hij ook wat oude nummers, die ik wel ken en dan hopelijk ook herken. Een spannende uitdaging!! Zondag gaan we met onze cliëntengroep en begeleiding er op uit. We gaan varen met de Zilvermeeuw in Drimmelen en aan boord krijgen we een brunch. De boottocht duurt 2 uur. Dus zondag zal mijn blog pas tegen de avond online zijn verwacht ik.


Zondag 8 September 2013:

Deze week was een vrij rustig weekje. Zoals gewoonlijk was ik maandag, donderdag en vrijdag op de dagbesteding.
Dinsdag had ik allerlei afspraken waaronder de pedicure en er kwam iemand langs voor mijn steunkousen. Er worden nieuwe steunkousen besteld. Ik hoopte nog steeds dat ik wel een keer van de steunkousen af zal komen, maar ik ben uit die droom gehaald. Volgens de 'steunkousen-mevrouw' moet ik ze voor de rest van mijn leven blijven dragen L 
Woensdagochtend ben ik naar Oudenbosch gefietst, op bezoek bij een Lourdesvriendin. Toen ik bij haar vertrok, zei ik dat naar huis ging. Maar het was heerlijk weer en ik bedacht dat ik wel een ommetje kon maken. Dus ben ik niet richting Etten-Leur gefietst maar de andere kant op naar Bosschenhoofd, Rucphen. In Rucphen ben ik door de Rucphense bossen en heide gefietst, een heel mooi natuurgebied. Natuurlijk wat foto's gemaakt van de heide die in bloei staat. Van daaruit ben ik via Sprundel en St. Willebrord naar huis gefietst.
Ik kan terug kijken op een hele mooie en leuke zomer. We hebben toch prachtig weer gehad en nu ook nog een mooie nazomer. Ik heb best veel leuke, onverwachtse en spontane uitjes gehad. Mijn 50e verjaardag was een onvergetelijke dag en van mijn fiets heb ik heel veel plezier, die is inmiddels goed ingereden. Mijn gezondheid ging ook best goed, af en toe even een uitschieter maar over het algemeen ben ik dik tevreden.
Er zijn ook nog leuke dingen in het vooruitzicht. Zo gaan we woensdagmiddag met de dagbesteding bowlen. Wat ik daarvan terecht ga brengen.......ik heb geen idee. Het is misschien wel 20 jaar geleden dat ik dat voor het laatst heb gedaan. Maakt niet uit, we gaan vast en zeker een leuke, gezellige middag hebben, ook al rollen alle ballen naast de baan J 
Vrijdag ga ik de Lourdestrein uitzwaaien in Maastricht. Ja, dat is een heel eind weg......ben er vorige week nog geweest J 
Ik mag met Rianne en Marieke mee. We zouden nog iets leuks gaan doen voor mijn verjaardag, omdat zij niet op mijn feest konden komen. Maastricht vond ik nogal ver weg om even te gaan uitzwaaien maar nu combineren we het. Ik ga vrijdag met de taxi naar Veldhoven waar Rianne en Marieke wonen, rolstoel mee. En dan gaan we van daaruit met de auto naar Maastricht en maken we er een gezellige middag van. Ik heb er al veel zin in, ook zal het vast weer even moeilijk zijn om de trein zien te vertrekken. Maar het is ook heel leuk om iedereen weer even te zien. Komt goed!
Tot slot nog een paar foto's van de heide. En daaronder een gedicht over oorsuizen oftewel tinnitus. Ik las het gedicht deze week en ik vind er zoveel herkenning in. Ik vind het heel knap verwoord van de schrijfster Jacqueline Fánn. Het is zo lastig om uit te leggen wat tinnitus is en hoe belastend, frustrerend en vermoeiend het kan zijn of is. Jacqueline lukt het met dit gedicht volgens mij wel. Het gedicht is mooi en triest tegelijk. Met haar toestemming mag ik het hier met jullie delen.

Oorsuizen

Van links hoor ik de bladen
van de helikopters roteren
Ze benaderen mij op tastafstand

Vanuit rechts hoor ik de
riolen, het klotsend water...
overspoeld me, het doorspoelen
van 10 toiletten tegelijkertijd

Het voelt alsof ik in de krochten
Van ‘het niet horen’ ben beland

Op papier ben ik doof
zijn mijn oren levenloos
Beschadigd en uitgedoofd
Stilte ... is er zelden
Je moet het ervaren
eer je gelooft

Voordat jij kunt begrijpen
of erkend, over
de herrie in mijn hoofd
Van slagvelden tot storm
alles kan ik horen

Oorsuizen is de benaming
Zit ècht in mijn hoofd
niet tussen mijn oren

Tinnitus heet het officieel
een kakofonie die zelden zwijgt
Oorverdovend, bijna teveel
Het ‘stilte’ verlangen dat je
nooit krijgt

En niemand kan weten, niemand die ziet
ik ben plotsdoof maar stilte is er niet

©Jacqueline Fánn


Zondag 1 September 2013:

Woensdagavond brak er even paniek uit in Huize Kapitein. Mijn CI wilde het niet meer doen. Ik wilde hem overschakelen van de ringleidingstand (voor de tv) naar de gewone stand, maar de CI reageerde niet. Dan de accu er maar even uit halen en opnieuw aanzetten, dacht ik. Helaas werkte dat niet, de CI reageerde niet meer op het aan/uit knopje. Ik heb nog een andere accu geprobeerd die pas helemaal opgeladen was, ook daar reageerde de CI niet op. Daarna steeds op het aan/uit knopje zitten drukken, in de hoop dat het op een gegeven moment wel zou lukken. Dat lukte dus niet en tja dan zit ik dus ineens zonder geluid. Nou ja, niet zonder geluid want de tinnitus dreunt wel door in mijn hoofd. Maar er komt geen geluid van buiten meer binnen zonder CI L 
Ik had een stille hoop dat de CI het de andere ochtend weer zou doen, na een nachtje rust. Maar nee hoor, donderdagochtend wilde hij nog steeds niet aan gaan.
Ik heb de begeleiding gealarmeerd en die kwam. Ik heb haar eerst de dagbesteding laten bellen om mij af te melden. Zonder CI kan ik daar weinig beginnen. Op donderdagochtend hebben we gespreksgroep.......niet zo handig als je niets kan horen. Ik hoopte ook dat ik in Maastricht terecht kon om naar de CI te laten kijken. Dus daarna Maastricht gebeld en na het gesprek schreef de begeleidster op dat ze gevraagd hadden of ik 'even' naar Maastricht kon komen, maar zij had gezegd dat dit moeilijk is omdat ik een eind weg woon en er zelfstandig niet heen kan. De andere optie was dat Maastricht van het kapotte onderdeel een vervanging zou sturen met de post en dan moest ik het mijne aangetekend en verzekerd terug sturen.
Dat lezende werd ik niet erg blij. Wie weet wanneer ik dan het pakje van Maastricht binnen zou hebben, de post is tegenwoordig niet zo betrouwbaar en snel. En het weekend kwam er aan, wie weet hoelang ik dan zonder CI moest doen. Het is echt niet leuk, fijn of handig om niets te kunnen horen en vooral om mezelf niet te horen. Degene die tegen mij praat, kan dit opschrijven voor mij maar ik kan zelf niet horen of er geluid uit mijn keel komt en zo ja, hoe hard dat dan klinkt. Ik vind dat heel lastig en vermoeiend om zo te moeten praten. Daarbij nog het idee om al die dagen als enig geluid de harde tinnitus te moeten horen, daar raakte ik al bijna depressief van. Met geluid van buiten heb ik afleiding van de geluiden in mijn hoofd en kan ik mij een beetje afsluiten van de tinnitus. Dat lukt niet als de tinnitus het enige geluid is wat te horen is.
Dat vertelde ik dus ook allemaal aan de begeleiding en zei dat ik wel in Maastricht kon komen m.b.v. de zorgtaxi. Probleem was wel dat ik dan begeleiding nodig heb om mijn rolstoel te duwen en voor de communicatie. We zijn toen eerst een aantal mensen gaan bellen waarvan ik dacht dat ze met mij zouden kunnen gaan. Zal je altijd zien, niemand die op dat moment kan, iedereen had iets. Ik was al van plan om alleen te gaan, de taxi-chauffeur zou vast ook wel willen/kunnen helpen en ze moeten in het ziekenhuis toch ook gastvrouwen hebben die kunnen helpen. Maar toen kwam de begeleiding met een ander plan. Er was die dag een stagiaire die ingewerkt werd en ze kon vragen of die mee mocht. Normaal gesproken mag dat niet en er moest eerst toestemming gevraagd worden aan de leidinggevende, die op een andere locatie aan het werk was. Even later kwam ze terug met de stagiaire en hadden we toestemming gekregen dat zij met mij mee mocht. Gelukkig, was er 1 probleem al opgelost.
Toen weer aan het bellen. Eerst naar Maastricht om te laten weten dat ik toch zou komen, daarna de zorgtaxi om te vragen of er een taxi geregeld kon worden. Normaal gesproken moet je die een dag van tevoren aanvragen, maar ja dit was een noodgeval/spoedgeval. Gelukkig werkte ze daar ook mee en de taxi zou om 10:15u al komen, dat was al na een half uur.
Dus snel mezelf klaar gemaakt, banden van de rolstoel nog op laten pompen en toen kwam de taxi al voor gereden........op naar Maastricht!!
We kwamen daar tegen 12 uur aan en Nadia, de audioloog stond mij al op te wachten. Ik mocht meteen met haar mee komen. Ze had al een andere CI klaar liggen voor mij pffff ikke blij en opgelucht, eindelijk weer geluid van buiten.
Nadia vertelde dat ik eind dit jaar in aanmerking zou komen voor een nieuwe CI. Je krijgt namelijk om de 5 jaar een nieuwe en ik heb deze in december 5 jaar. Dan is het trouwens alweer 10 jaar geleden dat ik geopereerd ben en de CI heb gekregen......en dus ook al 10 jaar zonder evenwicht, oogproblemen en loeiharde tinnitus. Terugkijkend vind ik dat ik het niet zo slecht gedaan heb afgelopen 10 jaar met al deze gezondheidsproblemen en wat er allemaal nog bij gekomen is in die 10 jaar aan andere gezondheidstoestanden!!
Afijn dat terzijde en terug naar mijn onderwerp. Ik kom dus in december in aanmerking voor die nieuwe CI, de CP810-Nucleus 5 (voor de kenners) Maar er is inmiddels een nog nieuwere versie op de markt de CP910-Nucleus 5. Alleen is deze nog niet geschikt voor mijn implantaat. Ze zijn wel bezig om de CP910 ook compatibel te maken met de oudere implantaten. Dit kan nog wel een jaar duren maar de CP910 heeft weer veel meer mogelijkheden dan de CP810. Haar advies was om een jaar te wachten op de nieuwste versie. Tja, als de huidige CI het nog een jaar vol wil blijven houden, dan vind ik dat geen probleem.
Nu hebben we afgesproken dat ik wacht op de CP910. Mocht de huidige CI toch stuk gaan dan kan ik alsnog de CP810 krijgen. Dan maar hopen dat deze vervangende CI het nog een jaar vol blijft houden. Ik heb nog even terug gekeken want ik heb dit probleem met de aan/uit knop al eerder gehad. Dat blijkt niet eens zo heel lang geleden te zijn in februari 2012, toen heb ik ook een vervangende CI gekregen. Als deze het ook zo lang blijft doen, dan kom ik het jaar wel door.
Het was dus een bliksembezoek. Volgens mij heb ik een record gevestigd, ik geloof niet dat ik ooit zo kort in het ziekenhuis ben geweest J 
We zijn nog even in het restaurant een broodje wezen eten en wat te drinken erbij, daarna richting de taxi en weer op weg naar huis. Tegen 15.00u was ik weer in Etten-Leur met een werkende CI en ging/gaat het communiceren weer een stuk makkelijker.
Wat lastig is het toch om zo afhankelijk van apparatuur te zijn en dan ook nog afhankelijk van anderen. Dan verlang ik terug naar de tijd dat ik zelf de telefoon kon pakken en in de auto kon springen en hup wegrijden, zonder hulp van anderen. Maarja, zo is het nu eenmaal niet meer en dankzij alle hulp is alles wel weer goed gekomen!
Dit voorval was het voornaamste van de week, maar ik heb ook leuke dingen gedaan hoor. Dinsdag gezellig met mijn fietsmaatje weer een leuke tocht gereden en onderweg een terrasje gepakt, hiervan kan ik enorm genieten.
Vrijdagmiddag had ik vrij genomen op de dagbesteding om naar de prof-wielerkoers "World Port Classic" te gaan kijken die door Etten-Leur kwam. Ik ben buiten Etten-Leur gaan kijken, daar was de ravitailleringzone. Een gebied waar de renners niet zo hard fietsen en spullen aan de kant gooien. Vorig jaar had ik 2 bidons op gedaan, maar deze keer niets. Geen ramp, want ik vind het vooral leuk om de koers voorbij te zien komen. Ik vind het altijd iets bijzonders hebben het spektakel rondom zo'n wielerkoers. De renners zie je amper, voor je het weet zijn ze voorbij. Maar het hele circus er omheen vind ik mooi.
Gisteren ben ik met een kennis op stap geweest. Ik kwam haar afgelopen week tegen en toen vroeg zij of ik met haar naar Meerseldreef wilde fietsen. Dat wilde ik wel dus gisteren zijn Maaike en ik samen op rit geweest. We hebben een flinke ronde gefietst. Via Rijsbergen naar Meerseldreef en van daaruit via het Markdal naar Breda, door het Mastbos en de Rith terug naar Etten-Leur. Maaike vond het allemaal prachtig want ik bracht haar langs plaatsen waar zij nog nooit was geweest. Eenmaal thuis in mijn stoel, viel de moeheid over mij heen. Ik geniet volop van de dagen maar het kost ook de nodige energie. 'S avonds lig ik meestal rond 20:30u al op bed en het opstaan en op gang komen kost altijd veel moeite. Ik leef vooral de middagen, ik ben dus een middagmens J 
Vandaag had ik naar het bloemencorso in zundert willen gaan maar ik heb besloten om vandaag eens een keer naar mijn lijf te luisteren en dat vraagt om rust. Het corso wordt rechtstreeks uitgezonden, dus ga ik lekker lui voor de tv kijken. Het is ten slotte zondag......"de zevende dag zult gij rusten", laat ik dat dan maar eens doen J 


Zondag 25 Augustus 2013:

De scootmobiel is afgelopen maandag gemaakt en dus kon de tocht gisteren door gaan. Al hadden we nu wel pech met het weer. Het regende hier in Etten-Leur al vroeg maar bij Bernadette in Oisterwijk had het niet geregend en was het nog steeds droog. Helaas niet voor lang want toen wij vertrokken vielen er al spetters en later ging het nog flink door regenen ook.
Maar dat mocht de pret niet drukken, ondanks de regen hebben we alledrie genoten van onze tocht. Nel had een mooie route door de Oisterwijkse bossen uitgezet. Geen lange route want het moest voor Bernadette ook te doen zijn op haar driewielfiets. We hebben een route van 15 km gereden, lekker in een rustig tempo en onderweg rustmomentjes genomen. Ook een pitstop op en terras (overdekt) waar we iets hebben gegeten.
Het is een prachtige omgeving rondom Oisterwijk. Als ik daar zou wonen dan wist ik het wel, dan zou ik heel veel tochtjes maken met mijn driewielfiets of de scootmobiel. Het is jammer dat de fiets niet in de taxibus kan, anders zou ik Nederland wel willen gaan verkennen op de fiets. Of een rondje Nederland met elke dag een afstand zo rond de 50 km, als ik dan overal een adresje kan vinden om te overnachten dat zou pas leuk zijn. Of een nog grotere tocht met de fietsbedevaart naar Lourdes.......fantaseren kan ik nog wel hoor J 
Voorlopig blijf ik maar dichter bij huis met mijn tochten. Zo heb ik dinsdag een leuke ronde gefietst naar Oudenbosch - Bosschenhoofd - Rucphen - Schijf - Sprundel - Etten-Leur.
Woensdag ben ik naar het Abraham-feest van Eric geweest, dat was een gezellige en leuke party. Beetje minder was dat ik heel moe thuis kwam en dacht dat ik meteen in slaap zou vallen, maar dat viel tegen. Ik had zoveel last van het harde oorsuizen dat het slapen niet wilde lukken, zelfs niet na een extra slaaptablet. Donderdag moest ik naar de dagbesteding en daar viel het sommige op dat ik rustiger/stiller was dan normaal. Gelukkig kon ik donderdagnacht beter slapen. Tja dat is het minder leuke van leuke dingen doen of naar feestjes gaan, de moeheid en het oorsuizen dat steeds erger/harder wordt. Daar baal ik dan wel van en ik kan er ook boos op worden, maar ik laat mij er niet van weerhouden en probeer zoveel mogelijk te genieten!
Op dit moment heb ik voor de komende week weinig plannen. Vrijdag wil ik wel naar het wielrennen kijken. De 'World Port Classic' een 2-daagse profronde die de ene dag van Antwerpen naar Rotterdam gaat en de andere dan van Rotterdam naar Antewerpen, die komt vrijdag door Etten-Leur. Dus daar moet ik bij zijn natuurlijk J 
Ik moet morgen alleen nog regelen dat ik vrijdagmiddag vrij krijg op de dagbesteding, maar dat zal wel goed komen.
En verder zal ik, als het mooi weer is, vast op toer gaan met de fiets of scootmobiel. Ik kom mijn dagen wel door, verveel mij zelden. Zeker in de zomer niet, in de wintermaanden is het wat lastiger. Die tijd gaan we weer uit, het is nu al goed te merken dat het 's avonds vroeger donker wordt. Maar zolang we nog mooi weer hebben, probeer ik er zoveel mogelijk van te genieten.


Zondag 18 Augustus 2013:

Nou, ik heb wel weer schrijfstof voor vandaag denk ik. Eerst de diabetescontrole bij de huisarts, zoals verwacht was dat goed. Mijn bloeddruk was niet helemaal naar de zin van de huisarts, iets aan de hoge kant. Ik vertelde over mijn bezoek aan de internist en dat deze de huisarts bericht zou sturen i.v.m. mijn bloeddruk. Toen de huisarts op de computer wilde zoeken naar dat bericht, viel ineens het licht uit en ook de computers. Ze zijn in de huisartsenpraktijk aan het verbouwen en ik zei lachend: "En toen boorde de bouwvakker door de elektriciteitkabel."    Dat was gelukkig niet het geval, het bleek een stroomstoring te zijn. Daardoor konden we niet verder want alle gegevens staan in de computer en ook een vragenlijst die jaarlijks ingevuld moet worden i.v.m. de diabetes. Dat hebben we maar overgeslagen want de antwoorden zijn toch hetzelfde als vorig jaar. En de bloeddruk maak ik mij zelf niet zoveel zorgen over, bovendien wordt die over een dikke maand wel weer gemeten. Ik hoop voor hen en de patiënten, dat de stroomstoring niet te lang heeft geduurd.
Vrijdag had ik weer wat hoor.....ik wilde met de scootmobiel weg gaan, stond deze met een lege voorband. Dus aan de begeleiding gevraagd of zij de Welzorg wilde bellen. Wij gebeld, kon er niemand komen want er was geen monteur beschikbaar. Maandag zou dat pas kunnen. Maar ik zou gisteren met Lourdesvrienden gaan scootmobielen in Oisterwijk en zonder scootmobiel kan ik ook geen boodschappen doen, dus ik wilde heel graag dat de band die dag werd gemaakt. Gevraagd of ik zelf naar de Welzorg in Breda kon rijden, of ze mij daar dan helpen. Dat kon, tot 16.00u.
De begeleiding heeft de band opgepompt en ik ben eerst naar 't Anbarg gereden om te zeggen dat ik niet kon komen. Daar ontdekte ik dat ik mijn portemonnee was vergeten, dus terug naar mijn huisje gereden. Dat ging allemaal goed, de band was nog redelijk hard. Portemonnee gehaald en weer vol goede moed op weg. Helaas kwam ik Etten-Leur niet uit want de band stond ineens weer leeg. Ik ben nog naar een vriend kunnen komen, die daar dichtbij woonde. Toen zijn we samen naar de fietsenmaker gereden want ik hoopte als we de band weer oppompte, dat ik dan alsnog naar Breda kon rijden. Zover is het niet, een half uurtje rijden denk ik en die tijd had de band het al volgehouden, dus ik hoopte na een 2e keer oppompen ook.
Het zat er alleen niet in want de scootmobiel werd steeds moeilijker bestuurbaar, ook al reed ik in een slakkengang. Met veel moeite zijn we wel bij de fietsenmaker kunnen komen, maar het lukte niet om de band op te pompen, hij was helemaal kaduuk. Mijn vriend heeft maar weer naar de Welzorg gebeld en we hoopte dat er nu wel iemand zou komen, omdat ik van huis was. Maar nee hoor, nog steeds geen monteur beschikbaar. Ze hebben uiteindelijk een taxibus gestuurd en die heeft mij en de kapotte scootmobiel naar huis gebracht. De taxi hoefde ik niet te betalen, dat was op kosten van de Welzorg. Thuis nogmaals gebeld met de Welzorg en aangegeven dat ik zonder scootmobiel niets kan en afhankelijk ben. Ook verteld dat ik mee moest met een scootmobieltocht. Maar daar hadden ze geen oren naar bij de Welzorg. Aan het eind van de middag kreeg ik een mail met de mededeling dat ik voor maandag (morgen dus) op de lijst van de monteur sta. Die kan gedurende de gehele dag komen, ze kunnen geen tijd of dagdeel zeggen, is ook handig K 
Ik was vrijdag zo boos op de Welzorg, laten ze je gewoon een paar dagen zonder hulpmiddel zitten waar ik van afhankelijk ben om zelfstandig te zijn. Ook de onmacht, dat anderen voor mij moeten bellen en regelen en dat het dan niet lukt. Je kan dan niets, alleen afwachten. En ook boos op mezelf, als ik meteen na het de 1e keer oppompen naar Breda was gereden, dan had ik het kunnen halen. afijn, achteraf is alles altijd heel makkelijk en het is nou eenmaal anders gelopen.
Gisteren heeft de begeleiding dus mijn boodschappen gedaan. Ik woon zo dicht bij de winkels maar het is net te ver om er zelf met de rollator naartoe te gaan en met mijn driewielfiets zal ik vast niet in de winkel mogen komen. Ik zou het kunnen proberen, weet alleen niet of alle rekken dan overeind blijven staan J 
De scootmobieltocht van gisteren is dus niet door gegaan maar gelukkig hebben we hem wel kunnen verzetten naar de komende zaterdag, dus die heb ik nu nog tegoed.
De fietstocht met de wijkvereniging, die kon vandaag wel door gaan. Al zag het er vanmorgen even niet naar uit, het plensde hier flink. We moesten om 10 uur vertrekken met de fietstocht en ik had zoiets van we gaan gewoon! Ik laat door de regen mijn eerste fietstocht sinds jaaaaaaaaaren toch niet verpesten!!! Dus regenkleding mee en samen met Rina op weg naar de startplaats. Er waren gelukkig nog meer mensen die zich niet tegen hadden laten houden door de regen. Toen we vertrokken was het bijna droog en het eerste gedeelte ging het goed. Het 2e gedeelte tussen Effen en Rijsbergen kregen we helaas weer een bui op ons kop, maar het laatste gedeelte werd het weer droog en kwam de zon een beetje door. Na 25 km kwamen we bij het eindpunt waar we een lunch kregen aangeboden en daar hebben we buiten in de zon zitten lunchen. Al bij al was het een leuke fietstocht en een hele mooie route, we hebben er ondanks de regenbui van genoten.
En wow zeg, dat heb ik maar weer mooi gedaan......de eerste gezamenlijke fietstocht na 13 jaar, echt gaaf om dat weer te kunnen!!!!!
Ik ben echt superblij met mijn fiets, ik heb er deze zomer al zo enorm van genoten. De huisarts vertelde dinsdag dat zij mij had zien fietsen en zij vind het ook helemaal geweldig dat ik dit doe.
Nou en nu hopen dat ze morgen de band van de scootmobiel kunnen repareren of verwisselen en dat er geen gekke dingen gebeuren, dan kan ik zaterdag op stap met mijn Lourdesvrienden. Ze geven in elk geval al wel mooi weer voor het einde van deze week.


Zondag 11 Augustus 2013:

De ballonvaart afgelopen zondag was super. We hebben allemaal ontzettend genoten, het is echt onwijs gaaf, mooi, rustig en prachtig het ballon varen.
We zijn qua afstand niet ver gekomen want we zijn aan de ene kant van Zundert opgestegen (Stuivezand voor de kenners) en aan de andere kant in Klein-Zundert geland. Maar we zijn wel een uur in de lucht geweest en door het mooie weer, hadden we een prachtig uitzicht. Helaas niet over Etten-Leur gekomen maar wel zien liggen in de verte. Ik zou zo weer mee gaan hoor J  Onder mijn blog zet ik zo foto's, die zijn aan te klikken voor een groter formaat. Nog meer foto's zijn te vinden op de website van Sven de ballonfan   Sven werkt bij Ad Ballon en maakt van alle vluchten foto's.
Na afloop van de ballonvaart zijn we terug gereden naar Ad Ballon, daar werd de avond feestelijk afgesloten met champagne en we kregen een certificaat. We hebben het heel gezellig gehad en het is een latertje gevonden. Het was daarom goed dat ik maandagochtend niet met de taxibus naar de dagbesteding ging maar op eigen gelegenheid. Zo kon ik lekker rustig aan doen, dat was wel even nodig.
Dinsdag heb ik samen met een vriend een mooie fietstocht gemaakt richting het Mastbos in Breda. Onderweg een terrasje gepakt en wat gedronken en gegeten. Dinsdagochtend was ik ook al op de fiets naar Prinsenbeek geweest en ik heb die ochtend maar liefst 4 kilometer op eigen kracht gefietst, zonder gebruik van de trapondersteuning! Het ging niet hard, iets van 7-8 km p/u, maar ik deed het wel. De eerste keer dat ik op mijn fiets reed en op eigen kracht vooruit wilde komen, was ik na 300 meter al kapot. En nu fiets ik 4 km, ik was supertrots op mezelf. Ik heb die 4 km niet in 1x gefietst maar in etappes, maar toch!!
Gisteren ook weer een ritje gemaakt en ik krijg er gewoon een vakantiegevoel bij. Lekker er op uit trekken, nog niet wetend waarheen maar zien waar we uitkomen. Terrasje onderweg en niet naar de klok hoeven kijken, heerlijk. Dat is echt genieten!
Komende week komt er denk ik niet veel van fietsen. Dinsdagmiddag moet ik naar de huisarts en diabetesverpleegkundige en woensdag ga ik naar een vriendin. Zaterdag gaat de scootmobiel mee naar Oisterwijk en ga ik met Lourdesvrienden daar een rondje toeren. En zondag ga ik mee doen met een fietstocht van de wijkvereniging. Is wel wennen dat ik nu aan zoiets mee kan doen op een fiets i.p.v. de scootmobiel, maar ook heel leuk. Vanmiddag is het wielerronde hier in Etten-Leur met o.a Chris Froome, Richie Porte, Bauke Mollema en Laurens ten Dam. Dus daar ben ik vanmiddag bij te vinden J 

     


Zondag 4 Augustus 2013:

Eens even nadenken wat ik over deze week kan vertellen. Soms weet ik toch niet meer wat ik een paar dagen ervoor heb gedaan.......de ouderdom gaat opspelen denk ik, dat krijg je als je een "ouwe Saar" bent geworden J 
Ik ben maandag, donderdag en vrijdag zoals gewoonlijk naar 't Anbarg geweest, de dagbesteding. Dinsdag mijn wekelijkse ritje naar Mickey gemaakt.
Woensdag heb ik samen met een vriend maar liefst 48 km gefietst! Niet in 1x hoor, we hebben het in etappes gedaan en onderweg een paar keer op een terrasje gezeten, om de energievoorraad op peil te houden. Toen we vertrokken waren we helemaal niet van plan om zo'n lange tocht te gaan maken. Fietsende weg gebeurde dat zomaar. Ik vond het heel leuk en zit nog steeds volop te genieten als ik aan het fietsen ben. Ik vind het nog steeds heel bijzonder om dat weer te kunnen. En leuk dat we er zomaar op de bonnefooi op uit kunnen trekken. Woensdag was het een heerlijke dag om te fietsen, niet te warm en ook niet te koud.
Met de trapondersteuning gaat het fietsen ook goed, al was ik wel moe maar dat mag na zo'n lange fietstocht. Ik was na thuiskomst in mijn stoel in slaap gevallen en werd rond 20.30u wakker. Daarna ben ik mijn bed ingedoken om daar verder te slapen en donderdagochtend had ik nog moeite met het wakker worden en opstaan.
Donderdag en vrijdag was het te warm om er op uit te gaan. Op de dagbesteding is gelukkig airco en hier in mijn huisje ook, dus ik heb geen hinder gehad van de tropische temperaturen.
Oja en wat ik ook heb gedaan.........een brief geschreven naar Joop v/d Ende over de weinige rolstoelplaatsen in zijn theaters. De brief heb ik woensdag op de post gedaan. Ik ben heel benieuwd of ik er iets op terug ga horen!?
Ook ben ik begonnen met het maken van een fotoboek van mijn Sarah-feest. De felicitatiekaarten die nog steeds op mijn deuren hingen, heb ik vrijdag opgeruimd. Nu kunnen de kerstkaarten komen om de deuren mee te behangen hahahaha
Gisteren ben ik naar de Boerendag in Rijsbergen geweest, dat was weer een dagje genieten. Het is elk jaar hetzelfde maar toch blijft het leuk om naartoe te gaan.
En vanavond gaat het gebeuren!!! Dan ga ik weer de lucht in met de Zonnebloemballon. Samen met mijn vriendin An en met Fleur en haar vriendin. We krijgen vanmiddag te horen of het doorgaat en hoe laat we aanwezig moeten zijn. Doorgaan zal het wel want het is prachtig weer. Ik ben wel heel benieuwd waar we op gaan stijgen en of we deze keer over Etten-Leur varen. Zenuwachtig ben ik niet, ik weet nu hoe leuk en mooi het is een ballonvaart, dus kijk er nu alleen maar naar uit. Maar de anderen vinden het wel heel spannend want voor hen is het wel de eerste keer dat zij een ballonvaart gaan maken.
De lezers die hier in de omgeving wonen, als jullie vanavond een Zonnebloemballon zien, dan zwaaien want dan zit ik er in J 

     


Zondag 28 Juli 2013:

Na alle drukte heb ik deze keer een rustige week gehad. Lekker rustig aan gedaan, genoten van het mooie weer. Met de warmte lekker in mijn koele huisje gezeten en in de avonduren een rondje met fiets of scootmobiel gemaakt. Genoten van de kleine dingen van het leven en de natuur. Een rondje door de polder, terrasje onderweg of een ijsje eten, het zijn de kleine dingen die het doen. Het gaf mij soms een vakantie gevoel, zo van niets moet en alles mag.
Dinsdag moest ik wel even naar het ziekenhuis, controle bij de internist. Mijn lever, nier en alvleesklier zijn gelukkig stabiel, daar waren we beiden blij om. De schildklier stribbelt wel wat tegen maar dat laten we zo. Ik heb daar al een hoge dosis medicatie voor. Dat durft ook deze arts niet op te hogen vanwege het risico dat mijn hart dan op hol slaat. En dat kan ik er niet bij gebruiken. Ook mijn bloeddruk was te hoog, terwijl ik daar al drie soorten medicatie voor gebruik. De internist stuurt bericht naar mijn huisarts of deze mijn bloeddruk extra in de gaten houdt. Want dat mijn nier stabiel is, dat willen we graag zo houden en hoge bloeddruk is schadelijk voor de nier. Aangezien ik maar 1 nier heb, moeten we daar zuinig op zijn. Zelf denk ik dat de zenuwen de bloeddruk hebben doen stijgen. Ik kom nu al zo lang in het ziekenhuis bij diverse artsen maar elke keer ben ik toch nog zenuwachtig, dat gaat vanzelf.
13 augustus heb ik mijn diabetescontrole bij de huisarts en dan meten ze mijn bloeddruk ook, denk dat deze dan beter zal zijn, daar ga ik vanuit.
Woensdag heb ik bezoek gehad van de plaatselijke voorzitter van de Zonnebloem. Er is gevraagd of ik voor onze afdeling een webpagina wil gaan beheren en we willen heel graag aktiviteiten aan gaan bieden aan jongeren met een beperking uit Etten-Leur. Nu is de zonnebloem er voornamelijk voor de ouderen en hebben ze nog steeds dat imago. Maar de Zonnebloem is er allang niet meer alleen voor ouderen maar ook voor jongeren wordt er van alles georganiseerd, zoals uitstapjes en vakanties. We willen gaan brainstormen hoe wij deze groep jonge mensen in Etten-Leur kunnen vinden en benaderen. Hebben jullie een idee of ken je iemand uit Etten-Leur of omgeving, mail mij gerust!
En als wij een jongerengroep van de grond krijgen, willen we uiteraard ook jonge vrijwilligers daarbij hebben. Vind je het leuk om 1x per maand te helpen met een leuke aktiviteit, ook dan mag je mij mailen.
Het is allemaal nog niet van de grond maar netwerken kan natuurlijk al wel J 
Gisteren heb ik bezoek gehad van een vriendin, zij kwam nog voor mijn verjaardag. We hebben samen een gezellige dag gehad. Gisterochtend trok er een hoosbui over Etten-Leur (en heel het land) en op dat moment kwam mijn vriendin op het station aan. Zonder regenkleding of paraplu, want zij was met veel zon thuis vertrokken. Gelukkig was het ergste hozen voorbij toen ik met de scootmobiel, gewapend met paraplu's naar het station reed om haar te verwelkomen. Hebben we weken mooi en droog weer en net als zij komt, regent het. Hoe we het zo uitgedacht kregen, maar het had ook wel wat hoor J 
Ook vanmiddag komt er verjaardagsbezoek, ik blijf zo lekker lang jarig J 
Komende week staat er niets op de planning, zondag pas weer de ballonvaart!!


Zondag 21 Juli 2013:

Afgelopen week heb ik twee leuke uitstapjes gehad. De andere dagen heb ik gebruikt om rust te nemen.
Woensdag ben ik naar de Vlindertuin geweest. Dat was op zich een leuke dag maar de vlindertuin viel een beetje tegen. Fleur en ik zijn in 2009 in dezelfde vlindertuin geweest en dat was in februari. Er waren toen weinig vlinders, men zei dat dit kwam doordat wij te vroeg in het jaar daar waren. Daarom had ik verwacht dat er nu in juli, midden in de zomer, veel meer vlinders zouden zijn. Mooi niet.......volgens mij heb ik er nog minder gezien dan die eerste keer. Dat was een tegenvaller. Wel was er een gedeelte bijgekomen met o.a. een donkere gang met vitrines, waarin fossielen te zien waren. Ook een natuurexpo. Dit was een hal met allerlei dieren (neppers) uit Afrika, dat was wel leuk. En de kidsjungle is ook leuk in elkaar gezet, vooral voor kinderen een leuk speelparadijs. Tussendoor kwam je ook langs vitrines/aquarium met exotische dieren en jaaaa.....ik heb een stukje gespot van de vogelspin, een klein stukje van zijn poot en dat was meer dan genoeg. Meteen omgedraaid en weggereden van dat enge beest K 
Je moet niet naar de vlindertuin gaan voor een dagje uit, in een uur hadden wij het eigenlijk wel gezien. We hadden op de heenweg in de file gestaan, hierdoor kwamen we bijna een uur later aan dan gepland. We kregen eerst koffie/thee met gebak. Daarna gelegenheid om de vlindertuin etc te bekijken en om half 2 moesten we terug in het restaurant zijn voor de lunch. De meeste mensen waren al ruim voor lunchtijd terug, wij ook. We hebben lekker buiten in de schaduw gezeten. Na de lunch hebben mijn vrijwilliger en ik nog een rondje door de vlindertuin gewandeld want ik wilde proberen om een mooie, grote blauwe vlinder op de foto te zetten. Helaas wilde deze vlinder niet gaan zitten en netjes poseren. Na dit rondje zijn we weer buiten gaan zitten en was het wachten op de bus, die ons terug naar huis zou brengen. Het was wel een leuke dag, maar ik zal niet nogmaals naar deze vlindertuin gaan. Ik heb het er nu wel gezien. Bij thuiskomst zijn Fleur en ik samen een hapje gaan eten, om onze dag leuk af te sluiten.
Toen ik daarna thuis kwam, kon ik niet meer recht lopen, ik viel om van de moeheid, zelfs met rollator. Dus lekker mijn bed ingedoken en het was een goed idee van mij geweest om donderdag een snipperdag te nemen op de dagbesteding. Die had ik echt nodig en heb er goed gebruik van gemaakt. 's ochtends uitgeslapen en rustig aan gedaan. Daarna voor de tv van de tour genoten van de rit op Alp d'Huez.
En gisteren had ik mijn uitstapje naar Amsterdam. Het plan was om naar de tentoonstelling 'Ingehuldigd' te gaan, over de kroning. Dat is er niet van gekomen want er werd 15 euro intree gevraagd en mijn vrijwilligster Rina, ging vragen wat er dan te zien was. Bleek alleen de koningsmantel en de jurk van Maxima. Tja, daar gaan we geen 15/30 euro aan uitgeven. We hebben een folder mee genomen, zien we de mantel en jurk ook J 
Het was lekker weer, niet te warm maar ook niet te koud en we besloten om naar het 'De La Mar theater' te wandelen. In oktober wilde ik samen met Nel, Margriet en Rina naar de musical "Hij gelooft in mij". Dus gingen we kijken waar het theater stond en of we meteen kaartjes konden kopen. De musical gaat niet door want drie rolstoelkaartjes dat kan niet voor dezelfde voorstelling. Ze hebben maar twee rolstoelplaatsen in het theater!! Achterlijk toch, alsof mensen in een rolstoel niet naar het theater willen en al helemaal niet met vrienden die ook rolstoelerafhankelijk zijn. Ik denk dat ik Meneer van den Ende maar eens moet gaan schrijven. In Schevingen was het ook al zo slecht met rolstoelplaatsen. Daar had je er 4. Aan elke kant van de zaal twee, maar niet eens naast elkaar maar op verschillende plaatsen. Dus wil je daar met twee vriendinnen in een rolstoel naartoe, kan je ook niet bij elkaar zitten. Zouden ze denken dat rolstoelers geen interesse in theatervoorstellingen hebben???
Na deze teleurstelling zijn we terug gewandeld via het Leidseplein en Leidsestraat naar de Dam en een bezoek gebracht aan Madame Tussauds. En dat was hartstikke leuk en de theaters kunnen er wat van leren want Madame Tussauds verdient een pluim qua rolstoelvriendelijkheid hoor. Toen we binnen waren, kwam er meteen een medewerkster naar ons toe. Het meisje gaf ons een hand, stelde zich voor en vertelde dat zij ons zou begeleiden naar de verschillende etages. We kwamen achter de coulissen op weg naar een lift of trap met traplift. We werden heel vriendelijk ontvangen en benaderd door de medewerkers, echt top!!
Daarna hebben we een terrasje gepakt en wilde wij een rondvaart maken. Dat lukte echter niet want alle boten waren volgeboekt en de boten die dat niet waren, wilde geen rolstoeler mee nemen.......die krijgen de koude douche!
Dan maar besloten om een citytoer door Amsterdam te maken met zo'n dubbeldekker citybus. Daar zijn we mee genept denk ik want die bus reed op gewone snelheid door Amsterdam. Er werd helemaal niet verteld wat er onderweg te zien was, dus je wist niet of er iets moois of bijzonders aan kwam. Als je het zag was je er voorbij, en wist je nog niets. Wel werd er steeds in het engels omgeroepen bij welke halte we waren en konden mensen in - en uitstappen. De bustoer was dus een aanfluiting, die krijgen ook een koude douche.
Na de rit zijn we iets gaan eten, taxi terug naar huis besteld en daarna lekker op de bomvolle, gezellige Dam, op de taxi zitten wachten.
Het was een geslaagde en hele leuke, gezellige dag. Vanmorgen lekker rustig aan gedaan en vanmiddag een verjaardag gehad, vandaar dat mijn blog vandaag wat later online is.
Morgen heb ik een snipperdag, dus kan ik rustig aan doen en er komt ook nog bezoek. Verder komende week geen extra dingen, zaterdag pas weer. Dan komt een mailvriendin op bezoek, voor mijn verjaardag nog. Dan gaan we er samen een gezellige middag van maken. Oja dinsdag moet ik nog naar de internist, daarvoor heb ik donderdag bloed laten prikken, ging best redelijk deze keer het prikken.
En ik kan nog vertellen dat de ballonvaart gepland is voor zondag 4 augustus, over twee weken dus al!!

     


Zondag 14 Juli 2013:

Voor de verandering heb ik een rustige week gehad. Lekker genoten van de Tour en van het mooie weer. Ik ben maar liefst 4 dagen op de dagbesteding geweest. Was eigenlijk niet de bedoeling, kwam door de omstandigheden.
Woensdagmiddag zou de lift in ons flatgebouw 2.5 uur buiten werking zijn, tussen 13.00u en 15.30u. Daar had ik rekening mee gehouden en stond om 12.45u beneden om te gaan fietsen. Bleek de lift naar de kelder al buiten werking te zijn, dus ik kon mijn fiets niet boven halen. Dat was balen, stond ik daar met mijn rollator en daarmee kom ik niet ver K 
De andere lift wilde ze net afsluiten maar ik had geluk want ik mocht nog snel naar boven om mijn rollator om te ruilen voor de scootmobiel. Daarmee kon ik in elk geval naar buiten. Alleen kon ik niet ver want ik had dinsdag een flinke tocht met de scootmobiel gemaakt en hem 's nachts niet opgeladen. Ik zou immers met de fiets er op uit trekken en dacht de scootmobiel niet nodig te hebben, hooguit voor boodschappen en daar zat nog voldoende stroom voor in de accu.
Tja wat doe je dan......ik ben naar een vriendin gereden, maar die was niet thuis. Daarna naar een kennis, ook niet thuis. Daarna besloot ik om naar 't Anbarg te gaan, op de dagbesteding kan ik altijd terecht. Woensdagmiddag dus ook en ze vonden het zelfs leuk dat ik kwam. Ik heb er lekker thee gedronken, gekletst en wat geknutseld en toen was het zo half 4. Thuis gekomen, deden de liften het gelukkig weer.
Met mijn gezondheid gaat het redelijk. Ik blijf last houden van mijn jicht-vinger, zitten nog steeds twee lelijke bulten op maar is niet meer zo pijnlijk als 2-3 weken terug. Het zal wel een keer overgaan. Ik zit ook weer in een periode waarin de moeheid opspeelt, ik slaap meer dan anders. Waar het aan ligt? Misschien doordat ik afgelopen tijd best veel gedaan heb en het nu even rustig heb, kan het er uit komen of dat ik het de kans geef en er aan toe geef, misschien is dat het wel J 
Komende week heb ik weer meer op mijn programma staan. Dinsdag bloed prikken voor de internist, daar moet ik volgende week naartoe. Prikken blijft altijd een spannende aangelegenheid bij mij.
Woensdag ga ik er weer met de Zonnebloem op uit, we gaan naar de Vlindertuin in Kwadendamme  Ik zie op de website dat ze er vogelspinnen hebben, nou daar moeten we maar met een hele grote boog omheen rijden, want ik heb het niet op spinnen, brrrrrrr  Zaterdag volgt er nog een dagje Amsterdam. We gaan naar de tentoonstelling 'Ingehuldigd" in de Nieuwe kerk en naar Madame Tussauds. Twee leuke uitjes in 1 week, genieten weer.
En ik mag binnenkort met de Zonnebloemballon mee, waarschijnlijk in augustus, weer iets leuks om naar uit te kijken!


Zondag 7 Juli 2013:

Vandaag ben ik 50 jaar en 7 dagen jong J Jullie zijn vast heel benieuwd hoe ik mijn 50e verjaardag heb beleefd.
Het was een superleuke en mooie dag. Toen ik zondagochtend wakker werd, voelde dat niet veel anders dan de dag ervoor. Maar dat veranderde op het moment dat ik mijn deur open deed om de verzorging binnen te laten en zag dat de hele galerij voor mijn voordeur, versiert was. Hij hing vol met ballonnen, slingers en Sarah-lint, wat een leuke verrassing van mijn buren.
Rond half 1 ben ik opgehaald door mijn broer en zijn we naar het feestadres gereden. Daar was de feestzaal ook versierd en zat Sarah mij op te wachten, dus ja mensen.....ik heb Sarah gezien en sta ook met haar op de foto. Vergeleken met Sarah, ben ik een jonge blom hoor J  Mijn familie had voor de versiering en Sarah gezorgd. Eenmaal in de feestzaal kwamen mijn gasten al snel binnen gedruppeld en mocht ik felicitaties en kado's in ontvangst nemen. Ik heb zo ontzettend genoten, iedereen zei dat ik straalde en als ik de foto's terug zie, zie ik zelf ook dat ik straal en geniet. Het was echt hartstikke leuk, volgend jaar wil ik weer wel Sarah worden J 
We hebben de feestmiddag afgesloten met een bbq en die was heel goed verzorgd, iedereen heeft er van gesmuld en toch was er nog heel veel over. De reacties die ik kreeg over mijn feest zijn allemaal positief, dat is ook leuk om te horen. Zelf vond ik het jammer dat ik niet met al mijn gasten heb kunnen kletsen, maar ja, dan had ik een hele week moeten feesten. De middag was lang genoeg hoor van 2 tot 7 uur, ik was aan het eind doodop. Ik was vroeg naar bed gegaan maar kon de slaap niet vatten door het harde oorsuizen en alle leuke momenten gingen nog eens door mijn hoofd voorbij. Pas na middernacht ben ik in slaap gevallen. Gelukkig was ik maandag vrij op de dagbesteding, ik had al ingeschat dat ik die dag niet veel waard zou zijn en dat kwam uit. Ik kan terug kijken op een prachtige dag en een geweldig feest met heel veel lieve mensen om mij heen.
(je kan op de foto klikken om een grotere versie te bekijken)

Donderdag begon het feesten opnieuw want toen ben ik weer naar de dagbesteding geweest en daar getrakteerd. En vrijdag alweer feest, we hadden een bbq op de dagbesteding. In 1 week twee bbq's, ik bleef feesten J  'S ochtends hebben we samen van alles klaar gemaakt voor de bbq, dat was al heel gezellig om zo samen ermee bezig te zijn. Dat was wel een verschil met zondag, want toen hoefde ik niets te doen, er werd overal voor gezorgd. Samen alles voorbereiden is ook leuk hoor en op de dagbesteding kwamen niet zoveel mensen als op mijn feest, scheelt ook weer. We hebben 's middags lekker buiten kunnen zitten met de bbq, het zonnetje wilde eerst niet komen maar kwam uiteindelijk toch tevoorschijn en toen was het nog meer genieten.

En gisteren heb ik van mijn fiets een internationale fiets gemaakt J  Ik ben naar Meerseldreef gefietst, naar Belgenland. Ik heb aan een voorbijganger gevraagd of zij een foto van mij wilde maken, dus ik heb bewijs!! Ik geniet volop van mijn fiets, vind het nog steeds geweldig dat ik na 13 jaar weer kan fietsen en het is echt fantastisch!! Ik heb de accu inmiddels al 4x leeg gereden en ik kan iets van 60 km met een volle accu rijden. Wel merk ik dat het trappen zwaarder is als de accu verder leeg raakt. Eerst dacht ik dat het kwam omdat ik dan moe wordt, maar ik heb al van een paar mensen die een E-bike hebben, gehoord dat zij dit ook hebben. Dan ligt het toch aan de accu denk ik. De eerste 5x moet ik hem helemaal leeg rijden en daarna kan hij ook tussendoor opgeladen worden. Dus nu nog 1x leeg rijden. Doe ik niet in 1x hoor maar 2-3 keer, alhoewel het gisteren niet veel scheelde of ik had hem in 1 rit leeg gereden. Met de trapondersteuning gaat het fietsen geweldig en ik denk dat ik ook stralend op mijn fiets zit........vandaar dat we nu lekker zonnig weer hebben, komt door mijn straling J 
Verder geniet ik ook weer van de Tour de France, vandaag rijden ze een mooie bergetappe in de omgeving van Lourdes, over bergen waar ik zelf geweest ben, dat is extra leuk.
Komende week heb ik een rustige week, geen afspraken of uitjes maar wel genieten van het mooie weer en er met mijn fiets en/of scootmobiel op uit!


Zaterdag 29 Juni 2013:

Een klein blogje omdat jullie het morgen zonder moeten doen. Morgen is de grote dag, dan is het feest!!!!
Ik ben er helemaal klaar voor. Vanmiddag ben ik bij de kapper geweest en ik loop nu al met een feestkapsel rond. Nu nog afwachten wat er morgenochtend van over is..........het stormt 's nachts weleens in mijn bed geloof ik J 
Met mijn jicht-vinger gaat het gelukkig beter, woensdag kon ik zonder de mitella, toen was de grootste druk/spanning er af. De vinger is nu aan het vervellen en hij is wel heel 'teer'. Als ik hem maar lichtjes stoot, dan gaat er een pijnscheut doorheen en begint het meteen te bloeden. De bobbel is ook nog niet helemaal weg. Als bescherming zit er nog een verbandje om en zo ziet ook niemand er iets van.
Morgen de laatste prednison en dan ben ik daar ook weer vanaf. Ik heb woensdag bloed moeten prikken voor de reumatoloog, ondanks het prednison-gebruik. Over de uitslag heb ik nog niet veel gehoord, alleen dat de reuma-waarden verhoogd zijn, maar dat dit niet gek is vanwege de jichtaanval. En er waren meer afwijkende uitslagen maar hoe en wat? Volgens de reuma-consulent van de Reumalijn, vind mijn reumatoloog die uitslagen niet verontrustend want dan had zij vast en zeker zelf naar mij gebeld. ...... alsof ik kan bellen *zucht* Ik ga er maar vanuit dat het inderdaad zo is want de vorige keren toen vooral mijn nier en leverwaarden heel erg afwijkend waren had de reumatoloog met mijn huisarts en de begeleiding gebeld.
Verder heb ik een rustig weekje gehad, was ook wel nodig na alle drukte van de laatste tijd hoor.
De Tour de France is vandaag begonnen, de komende drie weken kan ik weer heerlijk genieten. En nu vol spanning en nieuwsgierigheid wachten, wat de dag van morgen in petto heeft voor mij. Ze zeggen dat Sarah komt, ik ken alleen geen Sarah dus ben benieuwd wie die Sarah toch is J 
Afgelopen week en vandaag heb ik weer een berg verjaardagskaarten gekregen, sommige zelfs met een kado erin, dat alleen al maakt het leuk om jarig te zijn. Daar geniet ik zo van, ik loop met een grote glimlach naar de brievenbus en met een nog grotere terug J 
Zo en nu ga ik nog een paar uurtjes genieten van mijn 49e levensjaar en mij geesteliijk voorbereiden op wat komen gaat.........


Zondag 23 Juni 2013:

Tjee, wat een mens normaal in een jaar mee maakt, heb ik geloof ik afgelopen week mee gemaakt. Ik heb dus heel veel te vertellen J 
Ik ga alles in etappes vertellen. Ten eerste omdat het veel is en ten tweede omdat ik wel moet, want ik moet alles met 1 hand typen en dan ook nog met mijn linkerhand terwijl ik rechts ben. Het hoe en wat lezen jullie allemaal in onderstaande verhalen.

Laat ik beginnen bij maandag......tja en waar begin ik dan wat maandag gebeurde er best veel. Laat ik maar aan het begin van de dag starten.
Maandagochtend had ik een pijnlijke rechter wijsvinger. Dat was op zich niet nieuw want de vinger deed al meer dan een week pijn, ik had er alleen niet zoveel aandacht aan geschonken en dacht dat het vanzelf wel weer over zou gaan. Ik had het vermoeden dat het jicht was want er zat al heel lang een extra bobbel in het 1e gewricht van de vinger en toen ik begin april bij de reumatoloog was, heeft zij er naar gekeken en het kwam door de reuma/jicht. Meestal blust zo'n aanval na een week of zo wel uit, maar nu werd het dus alleen maar erger. Er zat ook sinds een dag of 3-4 een witte vlek op/in de huid. Dat had ik nooit eerder gezien en twijfelde over mijn zelfgestelde diagnose. De verzorging dacht dat het een ontsteking was en de huisarts een sneetje moest maken, zodat het pus er uit zou kunnen. Daarom toch maar een afspraak gemaakt
Ik zat toch goed met mijn diagnose want de huisarts zei meteen dat het jicht is. De witte vlekjes zijn de urinezuurkristallen die in het gewricht slaan en via de huid naar buiten gaan. De huisarts ging meteen mijn reumatoloog bellen om te overleggen wat te doen. Helaas was er niets te doen, medicatie helpt alleen als je er mee begint als je de aanval aan voelt komen. Maar op dat moment had ik geen idee dat het jicht was en ik liep er al een dikke week mee K Tja, dan wachten tot het over gaat....

Maandag kreeg ik ook een bericht dat mijn weekprogramma helemaal op zijn kop zette. Ik kreeg namelijk een bericht van Matthijs, de vrijwilliger die mij met de wandeltocht heeft geduwd. Zijn vraag was of ik het leuk vond om met een ANWB-vrijwilliger naar de Efteling te gaan, om te testen op rolstoeltoegankelijkheid en gastvrijheid. Intree en vervoer werd allemaal geregeld en ik zou 20 euro zakgeld mee krijgen voor consumpties. Nou wie zegt er nee, tegen een gratis dagje uit en nog geld toe krijgen ook......ikke niet J 
Ik was nog op de dagbesteding toen het bericht binnen kwam en kon meteen regelen dat ik donderdag vrij kreeg. Ook Fleur was gevraagd of zij mee wilde en zij had ook ja gezegd. Dus zomaar onverwachts kreeg ik een drukkere week dan verwacht. Het kwam ook niet echt handig uit zo direct na ons dagje Scheveningen, maar missen wilde ik het ook niet.
Dit was nog niet alles want maandag bleek er ook een stukje in de krant BNDeStem te staan over mijn wandeltocht en het sponsorgeld dat ik daarmee had opgehaald, leuk.....alweer de krant gehaald J 

(Alle foto's zijn aan te klikken om een grotere uitvoering te bekijken!)

Dan de dinsdag, de ochtend verliep rustig geloof ik. Mijn hulp was er om mijn huisje te poetsen en begin van de middag kwam Fleur om de Valys te bellen voor onze rit naar Scheveningen. Van Fleur hoorde ik dat er nog meer mensen gezocht werden om de Efteling te testen. Ik dacht dat ik daarmee wel zou kunnen helpen en heb een berichtje naar Matthijs gestuurd. Ze waren inderdaad nog op zoek naar 2 gasten die rolstoelafhankelijk zijn. Ik dacht meteen aan Nel en Margriet. Fleur heeft toen naar de dagbesteding gebeld, want daar waren Nel en Margriet op dat moment, en gevraagd of zij mee wilden en of wij Matthijs naar de dagbesteding mochten laten bellen, dat mocht. En zo was heel snel geregeld dat beide dames ook mee mochten naar de Efteling.

Nadat dit alles geregeld was ben ik met mijn fiets naar de rijwielwinkel geweest om er een kilometerteller op te laten zetten, dat leek mij wel handig om te weten hoe ver ik gefietst heb en wanneer ik om moet draaien richting huis, voor de accu leeg is en ik op eigen kracht niet thuis kom. Ook meteen gevraagd of ik hem daar kon verzekeren want dat ging bij de Welzorg niet. Gelukkig is dat nu allemaal goed geregeld, de fiets is nu goed verzekerd en ik heb ook pechhulp voor onderweg. Ik kan dus met een gerust hart gaan fietsen...... moet het wel weer fietsweer worden want nu is het niet veel soeps.
Daarna richting Mickey gefietst maar eerst even langs geweest bij de dagbesteding om te horen wat de dames Nel en Margriet er van vonden dat zij mee naar de Efteling mochten. Dat was zo duidelijk want zodra ze mij zagen werd ik geknuffeld en bedankt........heerlijk om mensen blij te kunnen maken J 

Woensdag was Scheveningen en Sister Act gepland. De taxi kwam pas om 2 uur i.p.v. half 2 en we moesten nog mensen op gaan halen en onderweg af zetten. Dus we hebben een lang ritje gehad. Maar goed dat we besloten hadden om hem al vroeg te bestellen. De chauffeur was wel heel erg aardig hoor, hij heeft er voor gezorgd dat wij netjes aan het begin van de Boulevard werden afgezet, zodat Fleur geen heuvel op hoefde te rollen, we hadden vlakke weg.
Op de boulevard hebben wij ons als toeristen gedragen.......ik moet eerlijk opbiechten dat dit vooral mijn schuld was. Ik zag overal mooie fotoplekjes en vroeg aan omstanders of zij een foto wilde maken zodat Fleur en ik er samen op kwamen. Als tegenprestatie moest ik vaak een foto maken van de anderen, en zo hielpen we elkaar. Ik had het gevoel dat wij de fotografen later op de dag nog eens zouden ontmoeten......antwoord volgt nog J 
We zijn een eind over de boulevard gereden en in een gekke bui hoeden gepast en zelfs eentje gekocht....of ik hem ooit op ga zetten.....in Israël???
Mensen die bekend zijn op de boulevard, we zijn gereden tot aan de bronzen beelden, leuk zijn die! Daarna omgekeerd en de hele boulevard terug gereden en gerold en aan het eind hebben we iets gegeten. Deden we bewust aan het eind want dan konden we de taxi in de gaten houden. Die zou ons om 19.00u ophalen om ons naar het circustheater te brengen, dat was voor Fleur makkelijk dan een eind rollen.
De taxi kwam om 19.15u en we hadden een hele gezellige chauffeur. Zijn mond heeft amper stil gestaan, het was zelfs voor mij moeilijk om er tussen te komen.....nou dan weten jullie het wel!
Hij heeft ons netjes naar het circustheater gebracht, een stukje van 1 km denk ik, het was de moeite J 

     

We zijn netjes voor de deur afgezet en toen wilde de chauffeur met ons op de foto voor de gele taxi met het Sister Act bord. Hij maakte eerst een foto van Fleur en mij voor de taxi en daarna kwam hij er zelf bij staan en had hij zijn telefoon aan een mevrouw gegeven, zodat zij er een foto mee kon maken. Die mevrouw wilde ook met haar groepje op de foto, dat moest de chauffeur weer doen. Toen wij het theater in gingen, was de chauffeur nog steeds met vrouwen, auto en foto's bezig J  de portier van het theater zei nog tegen mij dat wij een gezellige chauffeur bij ons hadden.

En dan Sister Act......dat was supergaaf, zo mooi, zo prachtig gespeeld en zo leuk, humoristisch. De ringleiding deed het heel goed en ik vind dat ik het best aardig heb kunnen volgen. Samenzang lukt niet en ze moeten ook niet door elkaar praten want dan versta ik er ook niks van, maar toch heb ik het grootste deel volgens mij mee gekregen. Ik heb er in elk geval super van genoten!! Tot nu toe was dit de vrolijkste musical die ik in mijn leven heb gezien/gehoord, ik zou zo nog een keer willen. Het is alleen jammer dat er zo weinig rolstoelplaatsen zijn in het circustheater, daar moet Joop echt iets aan doen hoor!!! Er zijn maar 4 rolstoelplaatsen en dan kan je niet eens bij elkaar zitten. Aan elke kant van de zaal zijn 2 plaatsen en die zitten dan ook nog een heel stuk bij elkaar vandaan. Als je met twee in de rolstoel naar het circustheater wil, dan kan je dus niet gezellig naast elkaar zitten. Ik kon nu gelukkig op een gewone stoel naast Fleur zitten......dankzij de ruil met 2 mensen die naast haar zaten. Ik zat eigenlijk achter Fleur en naast mij was nog een stoel vrij, die onbezet bleef, zodoende kon ik ruilen met de 2 mensen.
Het liefst had ik in mijn rolstoel met de hoofdsteun gezeten, want dan was het kijken beter gegaan. Nu had ik soms dat mijn oog erg heen en weer ging (de nystagmus en doordat ik niet goed kan focussen) als ik mijn hoofd stil kan houden d.m.v. miijn hoofdsteun dan krijg ik het beeld beter stil en helderder. Maar dat was een kleinigheidje hoor, ik heb echt vreselijk genoten!
In de pauze zijn Fleur en ik in de zaal blijven zitten, we hadden zelf drinken bij omdat het voor ons moeilijk is dit in de foyer te halen. Iedereen moest voor ons langs om de zaal uit te komen en ja hoor........daar kwamen de gezichten van de fotografen van vanmiddag voorbij en wij werden meteen herkend door die mensen, mijn voorgevoel vanmiddag klopte dus J 
Na de voorstelling mochten we een foto maken van de cast, dat moest heel snel gebeuren en het is mij gelukt tijdig op de knop te drukken maar echt duidelijk is de foto niet geworden, jammer.
En toen was het wachten op de taxi die wij om 23.30u hadden besteld maar ons erg lang liet wachten. Om de tijd te doden wilde de portier wel met ons op de foto, dat leverde weer leuke plaatjes op. Om 12 uur kwam de taxi pas pffff.....we waren allebei flink moe en toen moesten we ook nog eerst mee naar Rotterdam om mensen af te zetten, hobbel de bobbel door Rotterdam. En mijn hoofd deed al zo'n pijn en dan krijg je midden in de nacht dat gehobbel pffff. Uiteindelijk lag ik om 01.50 op bed, doodop natuurlijk maar dat is niet vreemd, zullen jullie met mij eens zijn.

     

Donderdag de Eftelingdag, we zouden om 09.50u opgehaald worden dus gelukkig hoefde ik niet in alle vroegte op te staan en kon ik een beetje rustig aan doen. De taxi kwam ook vandaag later dan gepland en we waren al aan het bellen met het taxibedrijf maar toen bleek hij al in de straat te staan, alleen bij de verkeerder flat. Tegen 11 uur waren we bij de Efteling en daar stonden de ANWB-vrijwilligers al te wachten en ook Matthijs van de Zonnebloem. Mijn vrijwilligster kwam al snel en we kregen van de ANWB een rugzak mee met daarin de enqueteformulieren (dik pakket), pen, plattegrond, kaart met telefoonnummers voor als we hulp nodig zouden hebben, ontbijtkoek, pakje drinken en 20 euro aan Eftelinggeld......monopolygeld leek het wel, 10 briefjes ter waarde van 2 euro = 20 euro dus!
Ik vond het wel jammer dat wij niet als groepje de Efteling in mochten maar ik alleen samen met mijn vrijwilligser Ria. Gelukkig klikte het goed tussen Ria en mij en hebben we samen een hele leuke dag gehad in de Efteling.
We zijn eerst naar de Fata Morgana gegaan. Daar was het eerste probleem al, de rolstoelingang is zo steil dat Ria mij niet naar boven kon duwen. Gastvrij zijn ze wel in de Efteling want een medewerker nam mij van haar over en hielp ons ook de boot in en uit. Dat vind ik altijd wel eng want ze zetten die stomme draaischijf niet stil. Ik heb gevraagd waarom niet en dat doen ze dus omdat anders elke keer alle bootjes stil komen te liggen, te veel tijd kost en de wachtrijen groeien.   Daarna zijn we in het spookslot geweest, ook dat is een hele onderneming met de rolstoel omdat het over kinderkopjes/keien gaat en de ingang is steil en ook nog eens pikkedonker. Dat hoort natuurlijk bij een spookslot maar erg handig met een rolstoel is het niet. Bij het naar buiten gaan werd Ria verrast door de onverwachts steile uitgang en het was goed dat er een sterke meneer naast ons liep, die even hielp mijn rolstoel tegen te houden. Het is wel grappig want normaal let ik daar niet zo op en vind ik het best hoe ik binnen en buiten kom, maar nu waren we vanuit een hele ander oogpunt aan het kijken en dan ervaar je het toch anders.
Ik had Ria verteld dat het een grote wens van mij is om een keer in de Droomvlucht te mogen. Maar als rolstoelgebruiker mag je daar niet in en daar baal ik zo van. Ik kan aan de arm wel een stukje lopen, als het niet druk is dan mag het misschien wel....hoopte ik. Nou, dan gaan wij er naartoe en gaan het vragen, zei Ria. Zo gezegd, zo gedaan......op naar de Droomvlucht. Daar aan de medewerker van de Efteling mijn wens uitgelegd en zij had het heel graag willen doen voor mij maar het kan en mag niet L  De Efteling is verantwoordelijk als ze mij er in laten en er gebeurd iets dan....... En ze zetten de loopband niet stil, dan heb ik al een probleem.....hoe ga je zonder evenwichtsorganen een loopband op terwijl je geen houvast hebt......zittend of liggend denk ik J .....grapje natuurlijk, maar dat is al verdomd moeilijk dus. En als er storing is en de karretjes komen stil te hangen een heel eind boven de grond, dan moet ik er via een touwladder uitklimmen. Ik hou wel van uitdagingen, dus zou dat gewoon proberen maar het is veiliger om uit te proberen als er een dik kussen onder de touwladder ligt. Tja, ik maak er nu wel grapjes over maar ik zou het zo ontzettend graag willen en ik begrijp waarom het niet mag, vond het ook heel aardig dat de medewerkster ons zo uitgebreid uitleg gaf, maar ik zat wel met trillende lippen, tranen in mijn ogen en brok in mijn keel. Weer niet gelukt om in de Droomvlucht te komen.......verdorie bweeeehhh L 

Afijn ik had mij gelukkig snel herpakt en toen hebben we in het winkeltje maar even naar de elfjes en trollen gekeken en daarna een terras opgezocht om iets te eten en drinken....m.a.w. ons monopolygeld uitgeven! Ik heb lekker krokant gebakken kiphaasjes met frietjes en diverse groenten (boontjes, peultjes, worteltjes) op en dat smaakte prima.
Nu ik er over nadenk....volgens mij hebben we eerst gegeten en daarna naar de droomvlucht geweest. En bij het Ravelijn kaartjes gehaald voor de voorstelling van 4 uur. Toen begon het te regenen en zijn we het Diorama binnen gegaan, dan waren we droog. We dachten dat de bui daarna over zou zijn, maar helaas, het was nogal een lange en flink natte bui. Konden we meteen de regenponcho van de ANWB testen, knalgeel dus we vielen goed op. We zijn toen het sprookjesbos in gegaan en daar viel het mij op dat er helemaal niets is aangepast voor doven/slechthorenden. Er wordt bij bijna elk sprookje iets verteld maar nergens is een ringleiding aanwezig. Bij een aantal sprookjes staat wel een sprookjesboek met in het kort het sprookje beschreven. VOlgens mij vertellen ze veel meer, maar dat kan ik niet verstaan. Buiten is het natuurlijk lastig een ringleiding aan te leggen maar de sprookjes die binnen zijn, daar zou het goed kunnen. Heb ik ook genoteerd in de enquete.   Na het sprookjesbos zijn we wat gaan drinken en we hebben onszelf goed verwend want we hebben een lekkere bossche bol met warme chocomelk op. Daarmee was ons Eftelinggeld op, dat hebben we dus goed besteed J   Hierna was het tijd om naar het Ravelijn te gaan voor de show (het was inmiddels droog geworden). Ik had de show 2 jaar terug al gezien en herinnerde mij dat de rolstoelen toen best een eind weg zaten en tegen de achterkant van de show keken. Ik was toen met hulp op de tribune geklommen en kon het goed zien. Nu wilde ik testen hoe het nu voor de rolstoelers is om de show te bekijken. We kwamen weer op dezelfde plaats te zitten met de rolstoelen als toen. In het begin dacht ik dat we weinig zouden zien. De gevechten spelen zich voor de tribune af en dat konden wij vanaf onze plek niet zien. De roofvogels konden we wel zien vliegen, die vlogen langs ons heen en later kwamen de ridders te paard en die rijden helemaal rond en toen het 5-koppige monster tot leven kwam........dat was indrukwekkend, ook vanaf onze plek. Volgens mij ging het nu veel anders dan 2 jaar terug en was het nog 'angstaanjagender' het monster spuwde langs alle kanten vuur en stoom.  De show was om half 5 afgelopen en we hadden ons eigenlijk om half 5 bij de uitgang moeten melden. Ik had wel netjes toestemming gevraagd om naar de show te mogen en dat mocht. Na afloop moesten we dus wel richting uitgang. Er hadden zich al heel wat rolstoelers met vrijwilligers verzameld. Ik hoorde dat de testgroep uit 25 rolstoelers en 25 ANWB-vrijwilligers bestond. Soms kwamen we "collega's" tegen, dat was te zien aan de blauwe ANWB-rugzakjes achter aan de rolstoel of op de rug van de vrijwilligers.
Ik had tijdens onze lunch en voor de Ravelijn-show al een gedeelte van de enquete ingevuld, maar was nog niet klaar. Dus eerst alle vragen beantwoord en daarna ingeleverd. Toen kregen we te horen dat er nog een groepsfoto of een foto samen met je vrijwilliger gemaakt werd. Dus richting de fotograaf, heel leuk trouwens dat dit gedaan werd.
Daarna richting de taxi want die zou al op ons staan te wachten. Voor de andere gasten stonden deze inderdaad klaar maar de taxibus voor Etten-Leur was onvindbaar. Er is heel wat afgebeld door Matthijs en onze bus bleek bij een andere ingang te staan helemaal aan de andere kant van de Efteling. Er is geprobeerd hem naar ons te laten komen maar om de een of andere reden kon dit niet. Het zal ook eens niet bij mij ons zijn dat er van alles gebeurd wat niet gepland is........ik roep het over mij af denk ik J   Uiteindelijk zijn we allemaal goed thuis gebracht en we hebben alle vier een fantastische dag gehad en genoten van alles. ANWB en Zonnebloem....Bedankt!! Mocht er nog eens iets getest moeten worden......ik ben beschikbaarJ  (Ik heb nooit geweten dat dit zo gebeurde)

Thuis gekomen was ik dood en doodop. Ik was rond 7 thuis en lag om 8 uur al in bed en ben heel snel in een hele lang slaap gevallen. Ik was zo moe dat ik niet meer kon lopen, ik ben normaal al 'dronken' maar nu was ik stomdronken......dat was ik trouwens na Sister Act al. Toen ik aan de arm van de portier liep voor de foto ging ik alle kanten op, behalve de goede. En mijn oog heel erg onrustig, pijn in mijn achterhoofd en noem maar op. Het was een aanslag op mijn lijf, maar het was dit alles meer dan waard hoor. Ik heb zo ontzettend genoten beide dagen. Ze pakken het mij in elk geval niet meer af en ik heb nu weer de tijd om te rusten.
Dat moet ik nu verplicht want ik zit in de lappenmand. Mijn wijsvinger ging gaandeweg de week steeds meer pijn doen en ook roder en dikker, rare bobbels er op. Vrijdagochtend heb ik de begeleiding naar de reumatoloog laten bellen. Zij heeft in mijn teen weleens de kristallen met een punctie opgezogen en daarna een injectie met prednison/lidocaine er in gezet. Ik had bedacht dat als dit bij mijn vinger zou kunnen, hij sneller kan genezen. Maar we kregen een antwoordapparaat en dat moest je inspreken. Dat wordt 1x per dag beluisterd en dan bellen ze terug. Dat is een beetje lastig voor mij maar de begeleiding heeft het wel ingesproken en uitgelegd wat er aan de hand is en wat mijn vraag aan de reumatoloog was. Zij heeft toen het telfnr van de huisarts achter gelaten op het bandje. Daarna ook naar de huisarts gebeld om ze daar op de hoogte te brengen. Tegen de middag kreeg ik een mail van de huisarts dat zij contact had gehad met de reumatoloog. Ik moet de vinger koelen met nat verband en hoog houden en een Prednisonkuur voor een week. Dus nu zit ik met mijn arm in een mitella, helemaal niet leuk en zeker niet als je ook nog eens veel te vertellen hebt in je blog en alles met 1 hand moet doen. De linkerhand, terwijl ik rechts ben, werkt heel onhandig. In heel veel etappes heb ik dit lange verhaal geschreven, ben er gisteren al aan begonnen. Het valt niet mee om minder te computeren, mailen, facebooken. Wat voor een ander een telefoon is, is voor mij de computer......dit medium is mijn contact met de wereld. Morgen moeten we contact opnemen met de reumatoloog om te vertellen hoe het gaat. Nu nog niet zo goed, ik heb er gisteren nog een bobbel bij gekregen en mijn vinger ziet er niet uit. Ik kan zo voor heks spelen........zou wel leuk zijn als ik dan ook kan toveren......wat zou ik dan veel te toveren hebben......sowieso een ritje in de Droomvlucht J

En nu nog maar 7 dagen................dan komt Sarah langs.....FEESTJE!!!
Ik heb er veel zin in en ben vooral heel benieuwd hoe het gaat lopen, wat er gaat gebeuren.......hoe zou dat voelen Sarah zijn.......
Ik weet nog niet wanneer jullie mijn volgende blog kunnen lezen, misschien dat ik zaterdag al iets er op schrijf en anders na mijn 50e verjaardag. Dan heb ik vast weer hele verhalen te vertellen. Maar of ik het lange verhaal van vandaag kan overtreffen????

Oooo en ik vergeet nog iets ......woensdag stond er in ons plaatselijke krantje "De Ettense Bode" ook een artikel over mijn sponsorwandeltocht. Van dit artikel wist ik dat het er in zou komen. De voorzitter van de Zonnebloem afd Etten-Leur heeft dat geschreven en ingestuurd en daar had hij mij van op de hoogte gebracht. De mensen hier in Etten-Leur zullen onderhand wel denken; "daar heb je haar weer!", als ze mijn naam lezen. J    En ook op de website van de Zonnebloem staat een verslag met foto's erbij, dat is een heel mooi en leuk verhaal geworden. Kijk maar eens hier: www.zonnebloem.nl


Zondag 16 Juni 2013:

Niets is zo veranderlijk als mijn plannen J  Afgelopen zondag schreef ik dat ik niets extra's had en een rustige week tegemoet ging. Dat veranderde maandag al toen ik op de dagbesteding was en Joke vroeg of ik met haar wilde gaan lunchen de andere dag. Zoals jullie inmiddels wel weten, ben ik altijd in voor iets leuks. Dus dinsdagmiddag zijn Joke en ik samen wezen lunchen bij Lunchcafé Zus & Zo hier in Etten-Leur.
We hadden heerlijk weer en hebben lekker op het terras in het zonnetje zitten smullen. En wij waren niet alleen. Toen wij aankwamen was er pas 1 tafeltje bezet, maar een half uurtje later zat heel het terras bomvol. Ik wist het niet, maar je kan daar dus heerlijk lunchen, zelfs ik J  Ik wilde eerst heel veilig een tosti bestellen maar Joke vond dat ik eens gek moest doen en dus heb ik de 'Sandwich Zus' besteld. En laat ik die nou bijna helemaal opgegeten hebben.......alleen het spek en tomaat heb ik er tussenuit gevist want tja....zeg nou zelf.......echt alles opeten dat past toch niet bij mij J 
Dinsdag kreeg ik ook nog een heel leuk bericht van de Zonnebloem, dat ik mee mocht doen met een sponsor wandeltocht: 'Utrechtse Heuveltocht'. Ik hoefde zelf niet te wandelen hoor, dan was ik niet ver gekomen. De Zonnebloem regelde een vrijwilliger om mijn rolstoel te duwen. Dat vond ik heel leuk, en toen ik hoorde dat ik zelf ook een inzamelingsactie met actiepagina kon opzetten, heb ik dat meteen gedaan. Ik vond dat ik iets terug moest doen voor de leuke dingen die de Zonnebloem voor ons doet. Inmiddels heb ik maar liefst 300 euro opgehaald en deze opbrengst gaat naar de Zonnebloem afdeling Etten-Leur, super bedankt iedereen die een bijdrage heeft geschonken. En.......als er mensen zijn die nog iets willen bijdragen, dat kan want mijn actiepagina: http://www.alvarum.com/connykapitein blijft nog enkele weken open voor donaties!
Ik heb gisteren een hele leuke dag gehad, heb er van genoten. Leuk was dat Fleur ook mee was en wij samen de hele dag op pad zijn geweest. Ons vervoer was door de Zonnebloem geregeld, helemaal top. De start van de wandeling was in Veenendaal en daar stonden onze vrijwilligers ons al op te wachten. Leuke en lieve mensen, die in het dagelijks leven werkzaam zijn op het kantoor van de Zonnebloem in Breda en gisteren als vrijwilliger mee liepen. De organisatie had de rolstoelwandeling niet makkelijk gemaakt. We moesten eerst een stukje door Veenendaal en daar waren heel wat stoepranden die we op en af moesten. In het buitengebied was een gedeelte over verharde paden, dat liep en reed lekker. Maar we hebben ook een gedeelte moeten survivallen, over zandpaden door de bossen. Dat was voor onze duwers heel zwaar. En ook voor mij want ook al zit ik in de rolstoel en hoefde ik niets te doen, je voelt dat gehobbel en gedoe natuurlijk wel in je lijf en mijn hoofd vind zoiets ook niet echt fijn. Maar aan de andere kant hou ik wel van een uitdaging en ik moest er toch ook iets voor doen want anders was het veel te makkelijk geweest om het sponsorgeld op te halen en zelf er niets voor te hoeven doen. Het was een mooi stuk natuur waar we doorheen liepen/reden, dus het was ook genieten. En natuurlijk heel onderweg gekletst met elkaar J 
Vandaag mag ik nog een stukje over de wandeltocht schrijven voor een mail-interview met de Zonnebloem. En ook op mijn actiepagina wil ik een verslagje schrijven en foto's bij plaatsen. Onder deze blog komen ook wat foto's maar als jullie meer willen zien, dan moeten jullie op mijn actiepagina maar eens een kijkje gaan nemen http://www.alvarum.com/connykapitein
Zover de wandeltocht, maar ik heb meer leuke dingen gedaan hoor. Zo heb ik genoten van mijn fiets. Op eigen kracht fietsen, dat lukt (nog) niet maar met de trapondersteuning erbij gaat het wel goed. Woensdag was zo leuk. Willem-Alexander en Maxima bezochten die dag Brabant en waren in Roosendaal. Van daaruit gingen zij met de trein naar Oisterwijk en de trein kwam door Etten-Leur. Leek mij leuk om te gaan kijken en even te zwaaien, ik was dus naar een spoorwegovergang gefietst. Ik was er niet alleen want er waren meer mensen die stonden te wachten op de koninklijke trein. We moesten wel veel geduld hebben maar op een gegeven moment zagen we een zilverkleurige trein aankomen, anders dan de gele NS-treinen. Toch bleek dat niet de Koninklijke trein te zijn. Een helicopter hing er ook in de lucht, dus ze moesten in de buurt zijn. En ja hoor even later kwam er weer een trein, geel en blauw......zou dat hem zijn? Ik heb er snel een foto van kunnen maken, maar de omstanders dachten niet dat het de Koninklijke trein was, want er stond geen kroontje op. Langer gewacht maar er kwam niets meer, wel een goederentrein en gewone treinen. Dus het moet toch de geel/blauwe trein geweest zijn. Och het was gewoon even leuk, maar zien doe je natuurlijk weinig want zo'n trein vliegt voorbij, was meer het idee dat Willem en Maxima er in zaten.
Iedereen vertrok en ik ben ook weer verder gefietst. Mijn plan was naar huis te fietsen en dat is ook gebeurd, het ging alleen met behoorlijk wat vertraging. Ik heb 2.5 uur gedaan over een stukje van 3-4 km. Niet omdat het fietsen niet lukte hoor......nee, ik werd overal opgehouden. Kwam overal bekenden tegen, die mij zagen fietsen en een praatje maakten. Iedereen vond het geweldig dat ik nu kan fietsen, en dat het een hele mooie fiets is en verder over van alles en nog wat. Het was heel leuk en gezellig, ik leek zelf de Koningin wel J 
Onderweg moest ik ook even aan mijn vader denken. Volgens mij had hij het heel leuk gevonden om mij weer te zien fietsen en was hij vast en zeker ook trots geweest. Jammer dat ik het niet meer met hem kan delen al denk ik soms dat hij samen met moeder boven op een wolkje mee zit te genieten.
Donderdag ben ik naar de dagbesteding geweest om uit te rusten J  en vrijdag kwam Eric naar mij en zijn wij samen op bezoek geweest bij onze Lourdesvriendin Jeanne, die ons als vanouds weer heerlijk heeft verwend. En zo vloog de week weer voorbij. Ik zal maar niet meer zeggen dat ik een rustige week voor de boeg heb, want jullie zien wel dat er zomaar allerlei leuke, onverwachtse dingen op mijn pad kunnen komen.
Woensdag weet ik in elk geval al wel wat ik ga doen.......dan ga ik samen met Fleur naar Sister Act!! We willen vroeg in de middag al naar Scheveningen gaan en dan de Boulevard op, terrasje pakken, iets eten en daana naar het circustheater. Het is alleen nog de vraag of dit gaat lukken. Ik neem mijn scootmobiel mee en Fleur heeft een rolstoel met lichte ondersteuning in de wielen, maar zij moet wel zelf rollen. En of het dan lukt om op de Boulevard te komen, dat is nog te vraag? In mijn herinnering is het een steil stuk om er te komen en als dat zo is gaat het lastig worden. We zouden eigenlijk iemand mee moeten hebben die ons s'middags kan ondersteunen. In het theater komt het wel goed, maar buiten? Och ja, anders moeten we maar de hulp inroepen van mensen die er lopen of iemand een duwtje wil geven. We gaan de uitdaging gewoon aan!! Voor mij is het ook even spannend of ik bij Sister Act iets van de teksten mee kan krijgen, maar ook al lukt het niet, ik denk dat het gewoon al leuk is om naar het schouwspel te kijken. Volgende week weet ik te vertellen hoe het gegaan is.
En nu nog maar 14 dagen te gaan voor mijn verjaardagsfeest! Ik kreeg afgelopen maandag de eerste verjaardagskaart al binnen, die is zeker op tijd. Vrijdag kwam ik thuis na het bezoek aan Jeanne en kreeg ik van de begeleiding een heel mooi bloemstuk, dat was bij hun afgegeven omdat ik niet thuis was. Mijn verjaardag begint dus al vroeg J 

        


Zondag 9 Juni 2013:

De week begon goed met een flinke jichtaanval in mijn enkel. Is de urineweginfectie over, krijg ik dit weer....... L  niet fijn dus. En in de enkel doet het flink pijn, lastig met lopen/bewegen en heel veel last van oedeem........ in 1 nacht ben ik dan zomaar 3-4 kilo zwaarder alleen door het vocht, zwaar balen! Eigenlijk had ik met mijn been omhoog moeten zitten, maar wie gaat er nou met het mooie weer van de afgelopen week, binnen zitten met de benen omhoog. Conny dus niet, mij moeten ze in zo'n geval vastbinden J   Ik ben dinsdag en woensdagmiddag er lekker met de scootmobiel op uit geweest, genoten van het mooie weer en de zere, dikke enkel voor lief genomen. Als ik thuis was ging ik er wel netjes mee omhoog zitten hoor!
Donderdag was dé grote dag, 's middags kwam de Welzorg mijn fiets brengen. Gebruiken kon ik hem donderdag nog niet want hij moest eerst opgeladen worden en de verzekering moest ook nog geregeld worden. Vrijdag kon ik hem ook niet uitproberen want toen had ik een uitje met de dagbesteding. Dat was heel gezellig en we hebben het getroffen met het mooie weer. We hebben eerst lekker onder de bomen onze picknick-pakketjes opgegeten. Daarna kregen we uitleg van een man van de Jeu de Boule vereniging. Na de uitleg moesten we met 2 mensen een spelkoppel vormen en speelden we 2 tegen 2. Eerst liep het bij ons groepje niet lekker doordat wij geen begeleiding hadden en we waren met 3 rolstoelen en ik met een manke poot achter de rollator, die moeilijk door het grind kon komen. Gelukkig kregen we na een poosje hulp en toen was het heel leuk om Jeu de Boule te spelen. Na 3 kwartier spelen hadden we pauze. Na de pauze kon je nogmaals 3 kwartier spelen en waren er prijzen te verdienen.
Het was nogal warm op de baan en ik had flink zere voeten. Daarom besloot ik om niet meer mee te spelen maar als toeschouwer lekker in de schaduw met mijn benen omhoog te gaan zitten. De andere van ons groepje vonden dat ook een goed plan. Terwijl de fanatiekelingen nog lekker door speelden, hebben wij lekker zitten luieren, genieten en natuurlijk ook kletsen.
Thuis gekomen heb ik anderhalf uur liggen rusten en na het avondeten kriebelde het zo, want ik wilde mijn fiets onderhand eens uitproberen. Ik ben naar een vriend gefietst, een stukje van 1.5 km. Maar pfff het viel mij tegen. Ik wilde fietsen zonder hulp van de trapondersteuning. Zo'n klein eindje, dat moet mij lukken, dacht ik. Daar had ik mij dus op verkeken want ik kreeg al heel snel pijn en moeheid in mijn bovenbenen. In de straat waar ik door moest, liggen heel veel drempels en die heuveltjes voelde ik goed. Ik heb de versnellingen (8) uit zitten proberen. Op de lichte versnelling trapt het niet fijn en kom ik amper vooruit..... het racen zit in mij J Een hogere versnelling was weer te zwaar trappen. Dus toch af en toe de trapondersteuning gebruikt. Máár ik ben er gekomen!!
Op de terugweg kreeg ik de fiets al iets beter onder de knie en besloot ik ook even langs een andere vriendin te gaan, helaas was zij niet thuis. Daarop verder gefietst naar weer een andere vriendin die iets verder weg woont in Etten-Leur.....verdorie ook al niet thuis. Toen maar naar mijn eigen huisje gefietst. Al bij al had ik denk ik toch iets van 6-7 km gefietst. Niet zo slecht voor een beginnetje toch!
Gisteren was het heerlijk weer en besloot ik om te proberen of ik de Verloren Hoek kon halen. Buitenaf fietst het ook fijner. Rustige, goede asfaltwegen, daar kon ik veel beter op uitproberen. En het is gelukt, wel met hulp van de trapondersteuning, zonder gaat het te moeilijk. Ik moet niet te veel willen, hoor ik al van iedereen......en ze hebben gelijk.
13 jaar niet kunnen fietsen en alles wat er in die tussentijd met mijn lichaam gebeurd is, de beperkingen die ik nu heb.......dan kan ik niet van mezelf verwachten dat ik meteen een eind weg kan fietsen. Mijn hoofd wil dat wel, maar mijn lijf niet. En de trapondersteuning zit er niet voor niets op, dus gebruiken! Ondanks de ondersteuning moet ik wel mee trappen en ben ik toch in beweging. Die beweging is het belangrijkste doel van de fiets.
Bovendien stond er gisteren ook nog eens een flinke wind. Toen ik bij de buren wegreed was het mijn bedoeling om meteen terug naar huis te fietsen. Maar ik had de smaak te pakken en heb nog een extra ommetje gemaakt. Uiteindelijk heb ik een fietstocht van ongeveer 20 km gemaakt! Echt gaaf hoor! Genieten ook en ik voelde mij supertrots. En grappig want de meeste mensen kijken en lachen naar mij. Sommige fietsers (onbekenden) bleven even naast mij fietsen tijdens het inhalen om hun bewondering uit te spreken en dat ze het heel mooi vinden dat er zo'n soort fiets bestaat. Misschien kan de fabrikant van de fiets mij sponsoren voor gratis reclame J  
Gisteren kreeg ik met de post een verrassing van een lieve vriendin. Zomaar een blad met stickers in de vorm van margrieten om mijn fiets mee op te vrolijken. En ook stickers met mijn naam, die ik op mijn fiets kon plakken. Dat heb ik meteen gedaan en het ziet er heel vrolijk en leuk uit. Ik hoop op een hele mooie zomer en dat ik veel gebruik kan maken van de fiets.
Komende week heb ik volgens mij niets extra's op mijn agenda, lekker relax weekje. En ik ben aan het aftellen........nog 21 dagen en dan.....................

        


Zondag 2 Juni 2013:

En toen was het juni, nog 28 dagen en dan............dan vier ik mijn 50e verjaardag al. Het aftellen is begonnen, dus nog even genieten van mijn 49e levensjaar J 
Genieten doe ik nog steeds, ook de afgelopen week. Tussen de bedrijven door probeer ik zoveel mogelijk rust te pakken, zodat ik mijn uitjes door kan laten gaan.
Afgelopen dinsdag ben ik naar Vleuten geweest voor de informatiebijeenkomst over de naderende Israëlreis. Ik mocht mee rijden en ik kan zeggen dat het een stuk relaxter reizen is dan met de taxi. We waren ruim op tijd weg gereden en omdat we vroeg waren heeft Emma Marie een ommetje gemaakt langs Kasteel De Haar en Haarzuilen. Daar was ik nog niet eerder geweest, dus dat was leuk.
Hierna naar Vleuten en daar hebben we samen eventjes in de Mariakapel gezeten, mooie Mariakapel en mooie kerk hebben ze in Vleuten.
De bijeenkomst was mooi en verrassend. Vooral verrassende ontmoetingen door de aanwezigheid van enkele bekenden die ook met deze reis mee gaan, maar van wie ik het nog niet wist. Ook leuk de ontmoeting met het team van de reisleiding. Ik had hen via facebook al "ontmoet", en nu dus echt. We hebben alvast een mooie start gemaakt voor onze reis. Volgens mij hebben we een leuke en mooie groep mensen, het gaat ons vast lukken om er straks in Israël een mooie week van te maken, ik heb er in elk geval al zin in!
Na afloop van de bijeenkomst hebben we met een korte vesperviering in de kerk, de middag afgesloten. Het was prachtig weer dinsdag en we zijn met ons clubje op het grasveld naast de kerk neer gestreken om te picknicken. Onze vrijwilligers Leon en Janet zijn frietjes gaan halen en die hebben we daar gezellig opgepeuzeld. Het voelde weer zo vertrouwd om samen te zijn en gezellig ook. Ik denk wel dat ons clubje in Israël voor de rest van de groep voor verrassingen kan zorgen........wij zijn nogal flexibel en altijd in voor iets leuks of bijzonders J 
Woensdag en donderdag heb ik lekker rustig aan gedaan en vrijdagmiddag hadden wij (cliënten en begeleiding) een high-tea om ons 1e lustrum van NSWAC De Wachter, te vieren. (5 april woonde ik hier 5 jaar)
Het was een leuke high-tea, goed verzorgd, ik vond dat we best veel kregen en we konden dan ook alles niet op. Het was wel een beetje druk, dus moeilijk voor mij om te horen maar ik heb er toch van genoten.
Vrijdag kreeg ik ook een heel leuk bericht van de Welzorg, a.s. donderdag komen zij mijn driewielfiets brengen! Dat is veel eerder dan verwacht, de levertijd zou 6-7 weken zijn en ik had uitgerekend dat ik hem dan rond mijn verjaardag zou hebben. Nu heb ik hem al veel sneller en dat is alleen maar leuk. En mooi want deze week gaat het mooi weer worden, dus dan kan ik hem meteen in gaan rijden.
Eerst moet ik nog even opknappen. Dat mijn lichaam de laatste weken niet wilde herstellen en ik zo moe bleef, heeft een oorzaak. Afgelopen donderdag heb ik toch maar de huisarts geraadpleegd. Tegen mijn zin want ik had het plan in mijn hoofd om te proberen drie maanden lang niet bij de huisarts te komen. Dat is mij al jaren niet gelukt, nu zag het er naar uit dat het wel ging lukken......toch niet K 
Ik kreeg ook koorts en dat kan toch niet door de moeheid komen. Urine onderzocht en daaruit bleek dat ik een fikse blaasontsteking heb en waarschijnlijk loop ik daar dus al even mee.
Door mijn pijnmedicatie worden de symptomen van een ontsteking onderdrukt. Ik heb nu voor een week antibiotica en hopelijk gaat het daarna weer beter met herstellen. Ik heb nu in elk geval al geen koorts meer, dus dat is een goed teken.
Wat ben ik toch eigenlijk een muts om door te blijven lopen met klachten en koorts, omdat ik een plan in mijn hoofd heb en geen uitjes wil missen. Dit bedenk ik mij nu...............niet toegeven, niet zeuren, eigenwijs blijven en vooral doorgaan J ..............maar zo zie je wel wat wilskracht met een mens kan doen!!
nu ik dit schrijf denk ik terug aan dinsdag. Tijdens de bijeenkomst kregen wij een fotopresentatie te zien met op de achtergrond een lied uit de musical "Soldaat van Oranje". Het lied heet: "Morgen is vandaag". Ik kon het lied niet verstaan maar gelukkig kwam de tekst in beeld en deze tekst raakte mij. Eerst kreeg ik een brok in mijn keel en dacht ik dat ik zou gaan huilen. Op datzelfde moment kon ik het omzetten en zag ik ineens dat de tekst van het refrein heel erg overeenkomt met mijn levenswijze. Het was voor mij een soort bevestiging dat ik toch goed bezig ben. Dit is het refrein:
Morgen is vandaag
En als ik nu de sprong niet waag
Blijft het een illusie
Leef het avontuur
Elk moment ene ieder uur
Zoek je plek in het licht
Wat de dag van morgen brengt
Is allang niet meer de vraag
Morgen is vandaag
Met andere woorden: "Leef en geniet vandaag, want je weet niet wat de dag van morgen brengt". Oftewel: "Carpe Diem".
De fiets is best wel spannend hoor, ik ben zo benieuwd hoe ver ik er op kan fietsen. Ik heb met het proef rijden maar een klein stukje gefietst, dus echt vergelijken kan ik niet. Ik denk dat er donderdag meteen mee ga pronken J 
Ik heb een vrij rustige week voor de boeg. Donderdag dan de fiets en vrijdag gaat vast ook een leuke dag worden want dan gaan we met de dagbesteding mee doen aan een Jeu de Boule toernooi met picknick. Volgens mij heb ik nog nooit Jeu de Boule gespeeld, maar het lijkt mij wel leuk. En we hebben geluk dat het deze week mooi weer gaat worden want dan kunnen we echt buiten picknicken.

        


Zondag 26 Mei 2013:

Hier ben ik weer en volop te vertellen want ik heb weer leuke dingen mee gemaakt. De Haar Eerst dinsdag samen met Rianne de Lourdestrein van de NLZ uitgezwaaid. Het begon niet helemaal goed want de taxi kwam bijna een half uur te laat. We moesten ook nog iemand ophalen en naar Udenhout brengen. Het was heel druk op de weg, door de regen en de 1e werkdag na Pinksteren. In Udenhout was de straat afgezet en moesten we een heel eind omrijden. Het lukte niet om de mevrouw voor de deur af te zetten en aangezien de mevrouw verstandelijk gehandicapt was, is de chauffeur met haar mee gelopen om haar netjes thuis te brengen. Heel goed want zo hoort het ook, alleen duurde mijn reis er wel langer door. Ik zag de bui al hangen dat ik pas op het station zou zijn tegen de tijd dat de trein zou vertrekken.
Het geluk was met mij want toen ik op het station aankwam, hoorde ik van Rianne dat de trein al vertraging had en pas rond 3 uur zou arriveren. Ik was er tegen 12 uur. We zijn eerst naar binnen gegaan want daar waren al NLZ-vrijwilligers en volgens Rianne ook iemand die ik goed ken. Bleek het Rinus te zijn, hij was vrijwilliger toen ik 2 jaar geleden met de dovengroep mee was. En vorig jaar had ik hem natuurlijk ook gezien in Lourdes. Dat was al een leuk begin van de middag. Na het begroeten zijn Rianne en ik op zoek gegaan naar een gezellige plek om te lunchen en die hebben we gevonden ook. De lunch was heerlijk maar erg machtig (omelet met ham en kaas), ik kon alles niet eens op.
Na de lunch zijn we terug naar het station gegaan waar de berg met koffers een stuk groter was geworden en er waren ook meer pelgrims binnen gedruppeld. Zij wisten nog niet dat de trein al vertraging had, dus dat viel wel tegen. We kregen van de NS allemaal een tegoedbon voor een flesje drinken, compensatie voor het lange wachten.
De NS mag wel rolstoel-vriendelijker worden als het aan mij ligt. Ik moest naar de wc en zowaar er was een invalide-wc op het station maar een gevangenis was er niets bij. Ik was zo verbouwereerd, dat ik vergeten ben er een foto van te maken. Een roestvrij stalen cel was het. De zware deur ging open d.m.v. een 50 eurocent. Toen ik binnenkwam zag ik tot mijn verbazing dat heel het hok van roestvrij staal was gemaakt. Een pluspunt was dat de wc-bril zelfreinigend was maar minpunt dat deze niet gedroogd werd. De bril was zeiknat, nergens wc-papier of iets anders te vinden. Geen armsteunen langs de toilet. Ik had het liefst geen gebruik van het ding gemaakt en snel er uit weg, was het niet dat ik toch wel hoge nood had. Ik bedacht dat ik papieren zakdoekjes in mijn scootmobieltas had zitten maar ja de scootmobiel stond buiten. Als de deur open ging dan moest er weer opnieuw 50 cent in om hem open te maken. Uiteindelijk lukte het mij om staand tussen de deuropening, de zakdoekjes uit de tas te pakken, zo scheelde het in elk geval 50 cent. Daarna de bril grondig gepoetst, overige details zal ik jullie maar besparen. Met afkeer heb ik toch maar mijn nood gelost. Goed dat ik altijd een flesje met desinfectiemiddel bij heb want er was in die cel niks te vinden. Ik vraag mij af hoe iemand die rolstoelafhankelijk is en niet zelfstandig kan staan, ooit op die wc kan komen en nog erger hoe er af want dat lukte mij amper. De wc was zo laag en geen armsteunen, ik lag bijna plat op die vieze, gore grond tijdens het opstaan. Kon mij op het nippertje staande houden. Dat was dus een ervaring erbij!
Toen ik terugkwam hoorde ik dat wij om 3 uur klaar moesten staan want dan zouden we onder begeleiding van NS-personeel naar het perron gebracht worden. Dat is ook zo wat, als je rolstoelafhankelijk bent of zoals ik met een scootmobiel, dan is de enige mogelijkheid om op het perron te komen een goederenlift! En dan roepen ze in Den Haag dat gehandicapten makkelijk met het OV kunnen want alles is goed aangepast.......nou ik heb het gemerkt!!
Buiten dat wel lof voor het NS-personeel want die hebben ons wel goed geholpen, dat mag ook gezegd worden. Ze hebben de koffers van de pelgrims in karren geladen en naar het perron gebracht en daarna werden wij naar het perron begeleidt. Was wel lachen want we liepen in een optocht buitenom langs het station, via bouwwerkzaamheden, en door duistere gangen naar de goederenlift. Ik merkte op dat we nog niet eens in Lourdes waren en al de eerste processie liepen, speciaal voor Rianne en mij denk ik, om ons een Lourdesgevoel te geven J 
De Lourdestrein zou om 13.40u arriveren maar dat werd uiteindelijk 15.50u. En oooooooohhh wat had ik toen graag in de trein gestapt en mee zijn gegaan. Er was volop kans voor hoor, want er werd heel vaak gevraagd of ik mee ging en ze mij moesten helpen. Maar ja ik had geen extra kleding bij en geen medicijnen voor een hele week (en dat is nogal wat), dus toch maar niet gedaan. Volgende keer als ik een Lourdestrein ga uitzwaaien moet ik maar een rugzak met belangrijke spulletjes mee nemen, dan kan ik wel instappen J 
Het was heel leuk om bekende vrijwilligers en pelgrims even te zien en gesproken te hebben maar ontzettend moeilijk toen de trein wegreed, wat een leeg gevoel geeft dat. Ik wist dat hoor, want ik heb al vaker de Lourdestrein uitgezwaaid. Toen ik terug reed richting Rianne en de lift, zat ik in mijn hoofd al de aanmeldformulieren voor september in te vullen. Een jaar zonder Lourdes......ik weet niet of ik dat wel kan. In oktober met de 35+ gaat niet lukken want dat is veel te kort op de reis naar Israël. Maar met de NLZ in september, dat zou wel kunnen en is ook vertrouwd.......wie weet??
Nadat de trein vertrokken was en wij weer netjes met de goederenlift naar beneden zijn gebracht, heeft Rianne voor mij de taxi gebeld en hebben we samen een frietje gegeten. Tegen 6 uur kwam mijn taxi en moesten we afscheid nemen. Allebei doodop maar we hebben beide een hele leuke middag gehad.
Woensdag heb ik niets gedaan, dat was een verplichte rustdag want ondanks de rust van vorige week, voelde ik dat mijn lijf tegenstribbelde.
Donderdag in alle vroegte weer op pad, om 8 uur moest ik bij de Nobelaer zijn voor de dagtocht naar de Zoo in Antwerpen met de Zonnebloem. Fleur, een mede-bewoonster ging deze dag ook mee en we zijn samen door onze verzorging naar de bus gebracht. Onderweg in de bus, vielen mijn ogen steeds dicht....het was ook zo vroeg ..... voor mijn doen dan. De zon scheen onderweg, terwijl de weersvoorspellingen niets goed hadden beloofd. In de Zoo kregen we eerst koffie/thee met gebak. Terwijl we binnen aan het lekkers zaten (alhoewel ik geen gebak op heb), viel er buiten een stortbui uit de lucht. Na de koffie dus regenpakken aan, al viel het mee want we hoefde maar een klein stukje buiten te lopen om het vogelverblijf in te gaan. Toen we daaruit buiten kwamen, was het weer droog. Achteraf is het best mee gevallen met het weer. Het heeft niet continu geregend maar steeds flinke buien en na zo'n bui scheen de zon dan weer even en konden we weer een eindje buiten wandelen en kijken. Dankzij het mindere weer, was het niet druk in de dierentuin dus dat was wel een voordeel.
Ik vind de Zoo een mooie dierentuin, niet te groot en best goed te doen met de rolstoel. Het is ook een prachtig park, ook zonder de dieren is het er goed toeven.
Om half 4 moesten we weer buiten te poorten klaar staan voor de bus. We stonden er al iets eerder en er waaide een flinke koude wind op het plein waar wij stonden te wachten. Mijn vrijwilliger Kees, vroeg of ik het leuk vond om even binnen in het centraal station te kijken. Daar zei ik geen nee op natuurlijk. Ik vond de buitenkant al prachtig, binnen idem dito. Ik weet niet hoelang het geleden is dat ik in Antwerpen op het station was geweest, denk in de jaren negentig. Toen waren ze al bezig met de restauratie en nu pas kon ik zien hoe dat geworden is......prachtig!!
Toen we binnen waren, rook het zo heerlijk en ik vroeg Kees waar die geur vandaan kwam. Bleek er een wafelkraam te staan, dus wij daar op af......en tja als je daar dan voorstaat en al dat lekkers ruikt en ziet, dan moet je het proeven ook toch!! Dus hebben we samen 'stiekem' een heerlijke wafel opgesnoept. Toen we terug buiten kwamen, was dat precies op tijd want bijna iedereen zat al in de bus en zo te zien had niemand ons gemist, alleen Fleur die was mij wel kwijt.
Terug in Etten-Leur stopte de bus voor "Het Witte Paard" waar wij nog een diner kregen aangeboden. Jullie zullen vast verbaasd zijn want ik heb bijna alles op......alleen de bloemkool niet, die was te gezond J 
Rond half 8 was ik weer thuis en toen was ik helemaal gesloopt. Ik kon gewoon niet meer, mijn hoofd tolde en vol herrie van het harde oorsuizen. Al was je gezond en niet moe dan zou je het van die herrie wel worden L  Ik ben mijn bed ingedoken, kon door de herrie alleen niet in slaap komen dus een extra slaaptabletje moeten nemen. Vrijdagochtend uitgeslapen maar toen voelde mijn lijf alsof er een trein overheen gedenderd was (al weet ik helemaal niet hoe dat voelt, maar ik denk zo) en het oorsuizen was nog niets minder. Vrijdagavond weer heel vroeg erin gekropen en gisteren tot 11.00u geslapen, gisteravond en vandaag hetzelfde liedje.
Ik wist dat dit zou gebeuren, had het natuurlijk al wel aan voelen komen. En tja je kan zeggen dat het niet verstandig is om van alles te plannen, maar het waren allemaal leuke dingen en al voelt mijn lijf als dat van een 100-jarige (denk ik) mijn geest voelt als een 20-jarige J  dan ga je toch niet achter de geraniums kruipen?! Nee, dan wil ik zoveel mogelijk genieten alsof het mijn laatste dag is! Alle leuke dingen pakken ze mij niet meer af en dat ik nu gesloopt ben en pas op de plaats moet maken, dat is een consequentie die ik van tevoren weet. Dus niet zeuren verder en doorgaan!!!
Vandaag en morgen mijn rust nemen en dinsdag staat er weer iets op de planning. Dan hebben we een informatiemiddag over de Israëlreis, helemaal in Vleuten. Gelukkig hoef ik niet met de taxi, maar mag ik mee rijden. Dat scheelt al een hoop energie. Ik denk dat het een leuke middag gaat worden want ik ga weer een aantal Lourdesvrienden ontmoeten en ik ben heel benieuwd wie er nog meer met ons mee gaan deze reis. Daarna heb ik niets tot vrijdagmiddag dan gaan we met cliënten en begeleiding een high-tea doen voor het 5-jarig bestaan van "De Wachter". 5 april j.l. woonde ik hier alweer 5 jaar, wat gaat dat toch hard!

        


Zondag 19 Mei 2013:

Ik heb een rustig weekje achter de rug, dat was eerlijk gezegd ook wel nodig. Mijn lichaam laat weten dat ik de laatste tijd nogal veel doe. Dus lekker rustig aan gedaan. Woensdagmiddag scheen ineens de zon en heb ik even een rondje door de natuur gereden. Genieten is dat dan, alles is nu zo mooi fris groen, prachtig.
Voor komende week heb ik wel weer plannen. Zo ga ik dinsdag samen met Rianne de Lourdestrein van de NLZ uitzwaaien. Het heeft nogal wat voeten in aarde gehad om te regelen dat ik met mijn scootmobiel op het perron kan komen. Na 3 dagen is het dan eindelijk gelukt, dankzij Rianne die eindelijk een meegaande NS-medewerker aan de telefoon kreeg. En dan zeggen ze dat gehandicapten makkelijk met het OV kan reizen, want alles is aangepast. Ammehoelala......je moet verdorie weken van tevoren alles al gaan regelen en dan weten de medewerkers zelf amper hoe alles in zijn werk gaat. Je moet tijden afspreken om voor een goederenlift klaar te staan en op die manier een perron te bereiken. En dan heb ik nog geluk dat een lieve vriendin voor mij aan het telefoneren gaat, anders was het misschien nog steeds niet gelukt. We moeten overigens nog afwachten hoe het dinsdag zal gaan hoor?!
Ik heb er wel zin in. En oooooo wat borrelen de Lourdeskriebels in mijn lijf, het liefst zou ik zo de trein in stappen en mee gaan.......wie weet ga ik het wel doen, als verstekeling mee JJ 
Rianne en ik gaan er in elk geval samen een leuke dag van maken. Woensdag heb een dagje rust om mij op te laden voor donderdag. Want dan ga ik met de Zonnebloem naar de Zoo in Antwerpen. Ik hoop heel erg dat het die dag niet regent. Als de zon niet schijnt is het geen ramp, met zon is natuurlijk wel leuker en gezelliger. Maar regen.....dat is niet echt handig, dan moet het stomme regenpak aan, bril onder de regendruppels enz. Heel hard duimen dus dat het donderdag droog mag zijn.


Zondag 12 Mei 2013:

Vandaag ben ik een beetje aan de late kant maar met een goede reden hoor!
Het is vandaag een bijzondere dag, 12 mei voor velen is het moederdag maar het is ook de verjaardag van mijn vader. Helaas is mijn moeder in 1994 overleden en mijn vader in 2008. Een dag met dubbele gevoelens maar toch ook een bijzondere dag. Laat nu net vandaag de jaarlijkse Mariaviering in onze kerk zijn. Mijn moeder was een groot Maria-vereerster, en dat heeft zij overgedragen aan haar dochter.
Daarom nog mooier om vandaag deze speciale viering te mogen bijwonen. Vanochtend kregen we eerst een plechtige hoogmis. Na de mis kregen we een lunch aangeboden in de kerk, de vrijwilligers van de Zonnebloem hadden weer heel goed hun best gedaan. Na de lunch hebben we nog een Mariahulde gehad met handoplegging, zegening met het Allerheiligste en de Vendelgroet door het Gilde aan Maria. Vooral de Mariahulde sprak mij heel erg aan en mijn Lourdesgevoel kwam weer boven drijven.
Toen ik uit de kerk weer thuis kwam, kwam ik Fleur tegen. Fleur is een mede-bewoonster en we raakte beneden aan de praat (overkomt mij/ons wel vaker) Pratende weg kwamen er allerlei leuke ideetjes bovendrijven en besloten we om samen naar mijn huisje te gaan en met een kop thee en wat lekkers verder te kletsen. Dat ging ons goed af want de klok was zomaar ineens een paar uur verder J 
In de tussentijd hebben we wel geregeld dat wij in juni samen naar Sister Act gaan!!! En er ligt een plan om naar de theatertour van Guus Meeuwis te gaan. Dat zou voor mij de eerste keer zijn, sinds ik mijn CI heb, dat ik naar een concert ga. De concerten van Guus in het PSV-stadion zijn voor mij geen doen maar in het theater ligt ringleiding en ik hoop dat ik met hulp daarvan toch de liedjes van Guus kan verstaan. Van tevoren alvast goed de liedjes en teksten leren en dan moet het lukken. Maar eerst even afwachten of we kaarten kunnen bemachtigen. Zou wel heel gaaf zijn hoor!!!
Nadat Fleur naar eigen huisje is gegaan, ging ik even op facebook snuffelen...........en wat kom ik daar tegen.......een foto van mijzelf waarop ik de handoplegging krijg door onze pastor. Nou moet ik bekennen dat ik in de kerk in gesprek ben geraakt met de verslaggever van de krant.......maar, ik heb niet gezegd dat hij mij op de foto moest zetten en op facebook of de krant moest plaatsen hoor (geloven jullie vast niet meer J ) Het begint inmiddels gewoon te worden dat ik de krant haal J  Stiekem vind ik het ook wel leuk, zeker om een foto te hebben van mijn handoplegging. En zo werd deze toch al bijzondere dag een stukje extra bijzonder (bijzonderder of zoiets)
Klik hier voor het artikel in BNDeStem over de Mariaviering
Over de afgelopen week kan ik ook nog een paar leuke dingen vertellen. Zoals jullie weten zou ik dinsdag de driewielfiets uit gaan proberen bij de Welzorg in Roosendaal. Het was dinsdag prachtig weer, ik ben op de scootmobiel naar Roosendaal gereden, dat was een mooi ritje. Bij de Welzorg heb ik op het parkeerterrein een stukje op de fiets mogen rijden, wel onder begeleiding. Het voelde goed en het gaf een heel apart gevoel om na 13 jaar weer zelfstandig te kunnen fietsen. Dat had ik na alle zware operaties en verlies van totaal evenwicht en oogproblemen, nooit kunnen denken dat ik ooit nog zelf zou kunnen fietsen. De fiets (Easy Rider) is nu in bestelling, levertijd is ongeveer 6 weken. Dan gaat het een mooie verjaardagscadeau worden want tegen die tijd is mijn verjaardag.
Op de terugweg naar huis had ik een heel trots gevoel, soort triomf dat ik dit dan maar weer mooi bereikt en gepresteerd heb. Dat terwijl mijn arts mij toentertijd afraadde om een andere scootmobiel aan te vragen. Omdat dat niets zou worden en het voor mij een nieuwe teleurstelling zou zijn waardoor ik verdrietiger zou worden. Het is maar goed dat ik soms lekker eigenwijs ben en mijn eigen ding doe. In het begin viel het niet mee. Ik herinner mij nog dat ik met een nekkraag om een stukje kon rijden en als ik door een kuiltje reed, meteen misselijk werd. Maar de aanhouder wint en jaren later rij ik door stad en land met mijn scootmobiel. Wie weet komen jullie mij straks met de fiets tegen door stad en land J 
Woensdag was ook leuk, toen ben ik met Margriet en Nel naar de trouwerij van onze vrijwilligster Aure geweest. 's Morgens in een lekker zonnetje met z'n drietjes achter elkaar (in optocht) naar Leur gereden naar het Trouwkerkje. Om 11.00u was daar het wettelijk huwelijk en om 12.00u het kerkelijk huwelijk. In beide kerken was ringleiding aanwezig, hierdoor kon ik alles goed volgen. Aure en Stefan zagen er prachtig uit, een mooi paar. Om half 2 kwamen we uit de kerk en toen hadden we flink dorst en honger. Helaas was de zon weggekropen en vielen er spetters nat toen we uit de kerk kwamen. Daarom besloten om eerst terug naar huis te rijden en samen met Margriet ben ik in het winkelcentrum een hapje gaan eten. Margriet wilde nog een paar boodschappen doen in het winkelcentrum en zo ging ook de woensdag snel om.
Donderdag was het Hemelvaart en samen met een Lourdesvriendin ben ik toen op bezoek geweest bij een gezamenlijk vriend in Etten-Leur, dat was ook gezellig.
Vrijdag was minder leuk want toen sputterde mijn lijf tegen, moe, koud, darmen van slag. Kort gezegd: buikgriep. Gisteren ging het weer wat beter, wel erg slapjes. Ik had er al een beetje de balen in want was bang dat ik vandaag niet naar de Mariaviering zou kunnen. Vorig jaar lag ik in het ziekenhuis met de Mariaviering. Gelukkig voelde het vanochtend goed en heb ik vandaag van een bijzondere dag kunnen genieten.

Enkele foto's van mijn proefrit, plaatje van de fiets, de handoplegging en de vendelgroet aan Maria. Als je de foto aanklikt, zie je een groter formaat.

                          


Zondag 5 Mei 2013:

Na een dag waarop ik volop heb genoten, nu eerst mijn blog maar eens gaan schrijven.
Vanmorgen ben ik samen met mijn Lourdesvrienden Rianne en Marieke mee gedaan aan de Servais Knaven Classic fietstocht.
We waren al vroeg op stap op de zondagochtend. Rianne en Marieke nog vroeger want zij zijn met de auto vanuit Veldhoven naar Etten-Leur gekomen. Rond 9 uur kreeg ik een smsje dat zij bijna bij de startplaats waren en ben ik met de scootmobiel er heen gereden. We troffen het met het mooie weer. Voor de mensen die het niet weten, Servais Knaven is een wielrenner, inmiddels is hij ploegleider bij Team Sky. Vorig jaar is deze toertocht voor het eerst gehouden en vanwege het succes was er ook dit jaar weer een toertocht. Iedereen kan er aan mee doen en er zijn tochten met diverse afstanden. De langste tocht is dik 200 km en de familietocht 25 km. Aangezien mijn scootmobiel de 200 km niet haalt hebben wij het bij de 25 km tocht gehouden J 
Wij hebben de tocht in een rustig tempo gereden, onderweg af en toe gestopt om ergens naar te kijken of foto's te maken. In St. Willebrord zijn we even van de fietsroute afgeweken om een bezoek te brengen aan de Lourdesgrot. Ik had Rianne en Marieke beloofd dat ik die aan hen zou laten zien. En wat daar zo mooi was.........het is mei en dat betekent voor ons katholieken Maria-maand en bedevaarten. Er zijn in het zuiden diverse bedevaartsplaatsen. Zo ook St. Willebrord en ik had al gehoord dat er vandaag een voetbedevaart naar deze Lourdesgrot was. Daardoor was ik bang dat het er druk zou zijn. Toen wij aankwamen, was er een mis afgelopen en was men alles aan het opruimen. Zo waren wij op een gegeven moment met zijn drietjes bij de grot en hebben we kaarsjes opgestoken. Er was nog iemand van de kerk, die was alles aan het opruimen. En grappig, het beeld van Bernadette was aan de kant geschoven en deze meneer schoof haar terug naar de oorspronkelijke plaats, met haar gezicht naar voren naar het altaar. Ik merkte toen op dat Bernadette verkeerd stond want dat zij naar Maria moest kijken. Toen ging hij haar weer verschuiven maar niet richting Maria maar met haar gezicht naar ons drie J  Och ja, wij waren ook drie Maria's want we hebben alledrie Maria bij onze doopnamen. Nog grappiger was het toen wij daar rustig zaten en er ineens een jong manneke aan kwam lopen, rechtstreeks naar Bernadette en haar gezicht richting Maria schoof. Zoals het hoorde dus, en nadat hij dat gedaan had, liep hij weer weg. Dat was voor ons dus even een speciaal en leuk moment bij de Lourdesgrot in St. Willebrord.
Na het bezoek zijn we weer verder gegaan met de fietsroute. Onderweg een terrasje aan gedaan en onszelf verwend met een heerlijke vers gebakken wafel met aardbeien en slagroom.....ik zonder aardbeien maar wel met slagroom J 
Het leek wel een vakantiedagje zo hebben we er alledrie van genoten. En ik sta ook nog eens op de foto met Servais Knaven, maar die heb ik nog niet. Die foto staat op het toestel van Rianne geloof ik, dus die komt nog wel......als ik ben blijven plakken tenminste.
Eens even terug denken of er nog meer te vertellen is over de afgelopen week..........Koninginnedag, daar heb ik ontzettend van genoten. Ik heb bijna de hele dag voor de tv gezeten en hoe vaak ik mijn bril heb moeten poetsen weet ik niet, regelmatig in elk geval. Ik had hier binnen steeds last van plaatselijke regenbuien J 
'S middags ben ik even naar buiten geweest, wilde een rondje over de vrijmarkt rijden. Het was echter zo druk dat er geen door komen aan was met de scootmobiel. Dus vrij snel omgekeerd en terug naar huis gegaan. Ik ben wel heel benieuwd hoe Willem-Alexander het gaat doen in zijn Koningschap.
Verder zit mijn hoofd vol met plannen en eentje ben er aan het uitwerken. Ik wil namelijk gaan proberen of ik op een driewielfiets kan fietsen. Woensdag ben ik naar het gemeentehuis geweest en bij het WMO-loket informatie gevraagd, helaas konden ze daar niets voor mij doen. Het is of een scootmobiel, of een aangepaste fiets. Twee vervoermiddelen krijg je niet via de WMO. En mijn scootmobiel inleveren dat is geen optie, want dan ben ik mijn zelfstandigheid en vrijheid kwijt. Ik weet nog niet eens of het lukt met zo'n driewielfiets en lukt het wel, je kan daarmee niet de supermarkt of zo in, met de scootmobiel wel.
Daarop ben ik woensdagmiddag naar Welzorg Breda gereden, zien of zij mij wijzer konden maken of helpen. In Breda blijkt alleen een magazijn/werkplaats te zijn en zij verwezen mij weer door naar Welzorg Roosendaal. Daar heb ik donderdag naar gemaild en nu mag ik dinsdagmiddag zo'n driewielfiets uit komen proberen, dus ik ben heel benieuwd hoe dat gaat. Ik denk dat het moet lukken want het is volgens mij hetzelfde systeem als de duofiets, waar ik vorig jaar op mee gefietst heb. En dat ging toen goed. Verschil is alleen dat ik toen met mijn begeleidster Jacqueline mee moest trappen en op deze driewielfiets moet ik het alleen doen. Het zou wel heel leuk zijn als het kan. Dan ben ik ook weer in beweging en dat kan alleen maar goed zijn voor mijn lichaam denk ik. Spannend dus.
Verder best een drukke week voor de boeg. Morgen dagbesteding, dinsdag de proefrit met de fiets, woensdag naar een trouwerij van onze vrijwilligster van de dagbesteding, donderdag Hemelvaart en dan heb ik met twee Lourdesvrienden afgesproken. En dan is de week weer bijna om en moet ik jullie weer bij praten.J 


Zondag 28 April 2013:

De week is weer voorbij gevlogen. Dinsdag had ik het uitstapje naar de Keukenhof, en dat is een geweldig leuke dag geweest.
We vertrokken met regen en onderweg ging het alleen maar harder regenen. Maar je krijgt wat je verdient en blijkbaar hadden wij het goede verdient. Toen we bij de Keukenhof aankwamen klaarde het op en nog voor wij de poorten door waren, kwam er al een waterig zonnetje tevoorschijn. 'S middags scheen de zon volop en was het heerlijk om buiten te zijn en tussen de bloeiende bloembollen te wandelen.
We zijn heel erg verwend, niet alleen door de zon en de bloemen maar ook door de Zonnebloem, vrijwilligers en de 'Rabobank West-Brabant Noord' die deze dag gesponsord heeft via 'Hart op de juiste plek'. Zo kregen we eerst een gratis lunch aangeboden met soep, broodjes kroket en broodjes ham of kaas. Ook kregen we een voucher voor gratis koffie/thee met gebak en als afsluiting van de dag kregen we in de Keukenhof ook nog een 3 gangen diner. Echt super dus!
Ik heb heel veel foto's gemaakt - geef het kind een camera en ze blijft knippen J .

Zoals met elk uitstapje was mijn lijf ook na dit uitstapje aan rust toe. Ik was op de terugweg in de bus al in slaap gevallen. Al vrij snel nadat we bij de Keukenhof vertrokken waren, en ik werd wakker geschud toen we bij Dordrecht reden, wat een slecht wegdek is het daar zeg. Thuis heeft het ook niet lang geduurd voor ik mijn bed opzocht. Woensdagochtend lekker uitgeslapen en rustig aan gedaan.
Donderdag ben ik weer naar de dagbesteding geweest en toen ik rond half 5 thuis kwam, kon ik het niet laten om nog even met de scootmobiel er op uit te trekken. Het was heerlijk weer en na een dag binnen zitten en het vooruitzicht dat het de andere dag zou gaan regenen, wilde ik nog wat zon mee pakken. Dat is aardig gelukt want ik heb een rit van 40km gemaakt!
Wat viel het daarna tegen dat het vrijdag regende en zo koud was. Donderdagavond reed ik met open vest buiten en vrijdag moest ik een trui aan trekken omdat ik het koud had. En buiten een winterjas en regenpak aan, bah.
Nog even terug naar donderdag want ik had vorige week een verrassing beloofd voor de Lourdesvrienden onder jullie. Sommige hebben deze verrassing al ontdekt toen zij donderdag de VNB-Nieuwsbrief in hun mailbox ontvingen. Ik had toen ik thuis kwam van mijn ritje, al heel veel reacties van mensen die het hadden gelezen. Zal ik het jullie ook verklappen?! Ik was vorige week benaderd met de vraag of ik een verhaal wilde schrijven over mijn ervaringen in/met Lourdes en dat zou dan in de nieuwsbrief van 25 april komen te staan. Nou schrijven kan ik wel, dus ik vond het een leuke opdracht. Het moeilijkste was dat mijn verhaal niet langer dan een A4 mocht zijn. Als ik eenmaal op gang ben, kan ik blijven schrijven J   Jullie kunnen mijn verhaal ook lezen op de VNB website: http://www.vnb.nl
Ik vind dat het er heel mooi op staat en met foto's erbij. Stom, ik heb het zelf geschreven maar toen ik het zat te lezen kreeg ik tranen in mijn ogen. Ik blijk dus ook ontroerend te kunnen schrijven J  
En nu gaan we ons opmaken voor Koninginnedag/Kroningsdag. Ik ga in elk geval tv kijken en verder ligt het aan het weer of ik naar buiten ga en daar iets ga doen. Iedereen heel veel plezier en laten we er met z'n allen iets moois van gaan maken!


Zondag 21 April 2013:

Deze week zou ik het rustig aan doen en dat heb ik ook gedaan. Ik dacht dat ik vandaag dan weinig te vertellen zou hebben, zeker na die lange blog van vorige week. Maar toch zorgt zelfs een rustige week ook voor schrijfstof J  
Zo heb ik afgelopen week maar liefst twee keer de krant gehaald. De eerste keer op de voorpagina en de tweede keer op de 2e pagina. Maandag stond er in de papieren versie van BNDeStem, een groot artikel op de voorpagina over de Oldtimerrit van de Yellow Roses Foundation. Dit was een langer artikel dan zondag op de website stond en komen ook enkele andere gasten aan het woord.
Tot mijn verbazing stond ik woensdag weer in de krant. Hier wist ik helemaal niets van, dus een verrassing. Dit artikel ging over KBO Leur die dinsdag het 60-jarig bestaan viert. In dit artikel krijg ik een compliment voor de website en er staat een foto bij mij van mij. Een oudere foto die al eens eerder in de krant heeft gestaan, twee jaar terug denk ik alweer. sinds die foto gemaakt is, kan ik zien dat ik afgevallen ben en een smaller koppie heb gekregen. Dat was voor mij eigenlijk het eerste wat opviel, daarna las ik pas het compliment waar ik toch wel trots op ben.J
Ik mopper altijd dat het afvallen niet wil lukken maar sinds 2009 ben ik toch 25 kilo afgevallen!!! Mijn huisarts en diabetesverpleegkundige maakte mij daarop attent en van hen kreeg ik daarvoor een compliment.
Ik kreeg afgelopen week nog een leuke vraag/opdracht die ik inmiddels al heb uitgvoerd. Het gaat deze week een leuke verrassing worden voor de Lourdesvienden onder jullie. Maar ik verklap nog niets, als het goed is komen jullie er deze week vanzelf achter en anders wachten tot mijn blog van zondag......of op facebook misschien iets eerder? Als ik het nu al verklap is de verrassing er af en ik vind het wel leuk om jullie af en toe eens nieuwsgierig te maken J  
Dinsdag gezellig een dag naar de Keukenhof met de Zonnebloem. Ik heb afgelopen week het programma gekregen en dat ziet er goed uit hoor. We krijgen zelfs een lunch en diner erbij. Een geheel verzorgde dag dus. En ik kreeg ook nog te horen dat ik 23 mei mee naar de Zoo in Antwerpen mag, ook met de Zonnebloem. Dit is wel een uitje wat ik moet betalen en waar ik mij ook voor had opgegeven. Maar het was nog niet zeker of het door zou gaan. Gelukkig zijn er voldoende deelnemers en gaat het uitje door. Heb ik alweer iets leuks in het vooruitzicht!

        


Zondag 14 April 2013:

Ga er maar rustig voor zitten want ik heb een voorgevoel dat dit een lange blog gaat worden. Er is zoveel te vertellen over de afgelopen week.
Als eerste natuurlijk de reünie van afgelopen zondag. Die was ontzettend leuk, iedereen was vanaf de eerste seconde super enthousiast. Grappig is dat iedereen elkaar herkende en er vaak de uitspraak te horen was: "jij bent niets veranderd", terwijl wij toch allemaal 40 jaar ouder zijn dan toen. Een aantal klasgenoten zijn al Abraham of Sarah en anderen moeten het nog worden (ikke)
We hadden afgesproken bij de woning waar vroeger een soort 'winkel van sinkel' was. Je kon daar van alles kopen en onze snoetjes zaten vroeger vaak tegen de winkelruiten geplakt omdat er ook snoep te koop was. Dat lekkere ouderwetse snoep zoals kauwgumballen, toverballen, zuurballen, zwart-wit (zoutzand werd dat bij ons genoemd) nogablokken, spekken, schuimblokken, trekdrop, zoethout en ga zo maar door J   De huidige bewoners Gonny en Theo vonden het leuk om mee te werken en onze klasgenoten te verrassen. Wij hadden snoepzakken gemaakt en alle klasgenoten kregen een snoepzak uitgereikt. Gonny had nog de oude weegschaal uit de winkel en had deze voor het raam gezet met glazen potten vol met snoep. Ik denk alleen dat weinige dat opgemerkt hebben want iedereen was meteen druk aan het kletsen.
Terwijl wij daar stonden werd op de oude school met de schoolbel geluid. Het teken dat de school begon en wij daarheen moesten. Het was maar goed dat onze leraar van toen, Meneer Surewaard een goede bui had. Anders hadden we vast allemaal strafwerk gekregen voor het te laat komen J   Op het schoolplein hebben we eerst een groepsfoto gemaakt en daarna, net als vroeger, twee aan twee in de rij om de school binnen te gaan.
In de school keken we onze ogen uit. Het schoolgebouw wordt niet meer als dusdanig gebruikt maar er was nog wel een klaslokaal intact, dat wordt nu nog voor cursussen gebruikt en daar mochten wij gebruik van maken. Net als in de tv-versie van de reünie, hadden wij alle klasgenoten een vragenlijst gestuurd en deze was door iedereen ingevuld en terug gestuurd. Meneer Surewaard heeft de resultaten met ons door genomen en daar kwamen natuurlijk ook weer gesprekonderwerpen uit voort. Een klasgenoot die er niet bij kon zijn had een leuke foto-presentatie van haar leven gemaakt en een andere klasgenoot die naar het buitenland is getrokken om daar te werken en te wonen, heeft ons een kijkje in zijn leven laten nemen. Hierna hebben we nog een rondleiding door de school gehad en daarmee het officiële gedeelte afgesloten. Vanuit de school zijn we naar de overkant gegaan waar wij in "De Droom" nog lang hebben nagepraat.
Ik was heel blij dat Gea voor mij kon tolken en ik daardoor alles mee kreeg, zonder Gea had ik heel veel moeten missen. Het was wel grappig want Gea was aan het tolken wat Meneer Surewaard aan het vertellen was en tijdens het lezen zag ik steeds de naam Conny voorbij komen. De klasgenoot die er niet bij kon zijn heet ook Conny en ik dacht eerst dat het over haar ging. Tot ik er lezende weg achter kwam dat hij het over mij had. Het was ook nog eens een heel positief verhaal, dus ik zat wel even te blozen J  
Pas na 21.30u gingen de laatsten (bijna de hele klas) naar huis. Dat geeft aan hoe leuk en gezellig iedereen het vond. Ik was flink moe en dacht dat ik wel goed kon slapen.......mooi niet dus, alle indrukken van deze dag speelde nog door mijn hoofd en het duurde een hele tijd voor ik in slaap ben gevallen. Gelukkig beginnen we op de dagbesteding pas om 10.30u en kon ik maandagochtend lekker rustig aan doen.
Dinsdag ben ik op bezoek geweest bij een vriendin, dat was gezellig. Op de terugweg was het wel even schrikken. Er zat een flauwe bocht in een weg en daar kwam ineens een bestelbusje uit 'gevlogen'. De achterkant van zijn auto schaarde schuin de andere weghelft op. Er zat wel een chauffeur in met goede stuurmanskunst want net voor onze neus lukte het hem om zijn auto weer recht op zijn eigen weghelft te krijgen. De chauffeur van de taxi kon ook net op tijd remmen waardoor een aanrijding op het nippertje voorkomen werd. Pffff was wel even schrikken hoor.
Woensdag moest ik naar de diabetesverpleegkundige voor de 3-maandelijkse controle. zij was heel tevreden, mijn bloedsuikers waren netjes, bloeddruk deze keer ook, mag onderhand wel met al die medicatie die ik er voor heb. En ik was weer een paar kilo's lichter op de weegschaal, daar was ik zelf blijer over. Eindelijk eens goed nieuws dus op gezondheidsgebied.
Donderdag was ik weer op de dagbesteding te vinden. Nel kwam donderdagmiddag met het idee om weer eens te gaan ontbijten hier in het winkelcentrum, dat vond ik een prima plan.
We hadden vrijdagochtend om 09.45u afgesproken. Ontbijt voor 1 euro kan alleen tussen 9 en 10 uur, je krijgt dan een broodje omelet met spek (spek geef ik dan weg aan Nel) een croissantje met jam en koffie of thee. Normaal eet ik maar 1 boterham als ontbijt, dus dit is heel luxe en het smaakte lekker.
Na het ontbijt hebben we een rondje door het winkelcentrum gereden en ik ben doorgereden naar vrienden waar ik al heel lang niet was geweest en dat terwijl ze dichtbij wonen. Toen ik in Prinsenbeek woonde, kwam ik bijna wekelijks bij hen en nu woon ik op minder dan 1 kiometer en zien we elkaar veel minder.
Daarna snel naar huis om een boterham te eten en toen hop naar de dagbesteding. Van daaruit ben ik nog even naar een vriend gereden die het erg moeilijk heeft en na 17.00u was ik pas weer thuis. 's avonds had ik ook nog een begeleidingsgesprek met mijn PB-er (persoonlijk begeleidster) maar dat hebben we kort gehouden omdat ik helemaal op was. Een beetje teveel gedaan deze week, en er kwam nog meer. Daarom op tijd in bed gedoken want gisteren moest ik wel een beetje fit zijn, ik had weer iets leuks op mijn programma.
Ik mocht gisteren mee met een oldtimerrit. Dit was een wens die Sandra van de Yellow Roses Foundation in december in de wensboom van de Lions-club had gehangen. De Lions hebben haar wens verhoord en ik bofte want ik mocht mee J   Gisterochtend werd ik rond 09.45u opgehaald door een oldtimer-auto en naast de chauffeur zat Sandra ook in de auto om mij op te halen en te verwelkomen, heel leuk! Ik heb geen idee wat voor merk auto het was, maar het was een paarse en die kleur vond ik al mooi, het model ook. Ik vond het best gaaf hoor in zo'n oude auto opgehaald te worden en mee te mogen rijden. Alleen de blik op het dashbord al.......nostalgie J  
We reden naar het Liesbos, daar was de verzamelplaats voor alle oldtimers, gasten en vrijwilligers. Er deden 8 oldtimers mee en 16 gasten. In elke auto mochten 2 gasten mee rijden en 1 vrijwilliger van de Yellow Roses Foundation of van de Lions. Op de verzamelplaats kregen we koffie en thee aangeboden en ook nog eens appelgebak of soesjes. Er waren mensen van de krant aanwezig en er werd ons gevraagd of wij bezwaar hadden om op de foto te komen, ik niet hoor.
Op een gegeven moment kwam er een mevrouw naast mij staan, zij wilde mijn naam weten en wat ik er van vond dat ik mee mocht met deze oldtimerrit. Bleek die mevrouw van de krant te zijn. Ik dacht dat zij meerdere gasten vragen had gesteld maar tot mijn verbazing zag ik gisteren op internet een stukje over de oldtimerrit met mijn naam en verhaal er in. Ik heb maar een paar minuten met de verslaggeefster gesproken, want toen moesten we naar de auto's om in te stappen. En zij heeft uit het weinige dat ik heb verteld, toch een verslagje weten te maken. Al klopt het eigenlijk niet helemaal. Het artikel is te lezen op de website van BNDeStem
Voor de rit naar de lunchplaats moesten de gasten een andere auto uitzoeken dan waarmee wij opgehaald waren. En na de lunch was dat ook weer de bedoeling. Op deze manier konden alle gasten in drie verschillende auto's mee rijden en dus ook met andere chauffeus, vrijwilligers en gasten. Ik vond dat een leuk plan.
Voor mijn 2e rit kwam ik in een Citroën te zitten, ik dacht uit 1973 of 1971. De paarse auto was ook uit 1 van deze 2 jaartallen maar ik ben even vergeten welk bouwjaar bij welke auto hoort. Maakt ook niet zo veel uit, het waren allemaal oldtimers. In deze auto paste mijn rollator in de kofferbak. De auto zat heerlijk, een hele zachte achterbank waar je helemaal in wegzakt en ik vond het uitzicht zo groot. Ik voelde mij net een koningin J  
We zijn richting Effen, Galder, Chaam, Gilze, Oosterhout, Oosteind en zo naar 's Gravenmoer gereden. Op een gegeven moment zijn wij verkeerd gereden en hebben we er onze eigen route maar van gemaakt. Hierdoor kwamen wij als eerste aan in 's Gravenmoer. Daar kregen wij een lunch aangeboden bij SED deze bestond uit een kop soep en een soort uitsmijter met kroket.
Na de lunch mocht ik in een andere oldtimer. Ik had een hele mooie gezien, ook een citroën maar nog ouder uit 1953, dus 60 jaar oud! Maar ik zat er mee dat mijn rollator mee moest kunnen. Iemand van de Lions ging informeren met welke auto ik mee kon en laat dat nou juist deze oldtimer zijn. Het was niet helemaal handig want de rollator moest tussen mijn benen en de stoel van de voorrijder staan. De oldtimer had geen kofferruimte maar wel ruime beenruimte. Dus het ging wel hoor met de rollator. Het was echt een oudje, prachtig. De chauffeur liet zien hoe de ruitenwisser werkte, gewoon aan een knop draaien en dan ging er 1 klein ruitenwissertje heel snel heen en weer. En nog wat hele simpele onderdelen, erg luxe en comfortabel was de auto niet. De achterbank zat echt achterin de auto en om naar buiten te kijken moest je naar voren gaan zitten, anders zag je niets. Vandaar dat de Koningshuizen vroeger dit soort auto's reden, konden ze lekker onzichtbaar wegkruipen op de achterbank J  
Op een gegeven moment vloog de deur bij de chauffeur spontaan open. Dat had hij al vaker mee gemaakt en reageerde heel snel. Voor hetzelfde geld verlies je de deur of rijdt er een tegenligger tegenaan pfff. Binnenkort mag de auto met pensioen vertelde de chauffeur. De terugrit voerde ons van 's Gravenmoer naar Waspik, Raamsdonksveer, Geertruidenberg, Drimmelen, Hoge Zwaluwe, Wagenberg, Zevenbergen terug naar Etten-Leur.
Onze andere gast werd als eerste thuis afgezet en daarna zijn we naar mij gereden en ben ik netjes thuis gebracht. Ik had gehoopt nog even een foto te kunnen maken maar we stonden op de busstrook geparkeerd en achter ons stond een bus te wachten, dus moesten ze door rijden. Op de foto's kunnen jullie de drie auto's waarin ik mee gereden heb wel zien: de paarse, witte en zwarte.(foto aanklikken voor vergroting)
Dat was weer een ontzettend mooie en leuke dag en ik ben echt een bofkont hoor. Donderdag kreeg ik bericht van de plaatselijke Zonnebloem met de vraag of ik 23 april mee wil naar de Keukenhof. Nou, zoiets hoeven ze mij maar 1x te vragen J   Deze dag wordt georganiseerd door de Rabobank "Hart op de juiste plek". Het wordt een volledig verzorgde dag met vervoer, lunch en diner. Ik had er niet op gerekend omdat ik had gehoord dat de reis al vol zat, dus des te groter de verrassing dat ik mee mag.
Toen ik vertelde dat ik een bofkont ben, kreeg ik van iemand de reactie dat dit niet helemaal de juiste visie is. Zij zei:"Je zal vast liever gezond zijn en gewoon zelf de dingen kunnen doen, die je wilt doen dan dat je door je handicap/beperkingen/ziekte dat zelf niet kan en deze uitstapjes nodig hebt". Tja op zich is dat een punt want natuurlijk is iedereen liever gezond en dat je gewoon kan werken en in je vrije tijd kan doen en laten wat je wilt, zonder er steeds over na te moeten denken hoe je iets voor elkaar moet krijgen en daarna extra rust nodig hebt. Maar ja, aan de andere kant ......... mijn situatie is nu eenmaal zo en ik ben niet de enige in zo'n situatie. Maar niet iedereen krijgt de mogelijkheden die ik krijg. Dan vind ik mijzelf toch bevoorrecht. En zoals ik gisteren al vertelde aan Sandra en aan de verslaggeefster van de krant.......juist door deze leuke verrassingen is het makkelijker om je beperkingen en ziekte te dragen en mee om te gaan. Het geeft afleiding en ik geniet er enorm van, dat heeft alleen maar goede invloed. Als je geniet dan ben je vrolijker, het geeft positiviteit en dit alles maakt het een stukje makkelijk om met je beperkingen/ziekte om te gaan. Natuurlijk is het voor mij ook niet altijd makkelijk. als ik terug denk aan vooral de eerste maanden van dit jaar toen het niet lekker ging, ik zo ontzettend moe, veel pijn en zonder energie was, het ene doktersbezoek na het andere had, dat was niet makkelijk. Maar des te meer geniet ik nu van deze dingen die op mijn pad komen en kan ik al die ellende weer vergeten en achter mij laten.
En als ik heel eerlijk ben kan ik jullie ook verklappen dat ik toen ik gistermiddag thuis kwam van zo'n ontzetend leuke dag, toch - en ik vond het stom van mezelf - even heb zitten huilen met tegenstijdige gevoelen. Aan de ene kant emoties door de fijne dag en zoveel lieve mensen om mij heen en aan de andere kant dat ik er ook doodmoe van terug kwam, en even baalde dat ik de gesprekken in de auto en tijdens de lunch niet kon volgen. En ook zondagavond tijdens/na de reünie heb ik deze emoties gehad. Hoe leuk het ook is, ik loop toch tegen mijn beperkingen aan en dat is soms best moeilijk. Nou weet ik van mezelf dat ik als ik moe ben, sneller natte ogen krijg en het is ook niet gek dat ik nu flink moe ben na zo'n intense week. Gezond zijn is zeker anders, maar aan de andere kant maakt mijn slechte gezondheid dat er dit soort ontzettend mooie initiatieven en ervaringen op mijn pad komen en ik heel veel mooie, lieve, bijzondere mensen mag ontmoeten. Dat is toch ook een rijkdom!!!
Vandaag doe ik verder niets, ga zo lekker naar de Amstel gold race kijken (staat al aan) en komende week heb ik geen plannen dus rustig aan doen zodat mijn lijf weer een beetje kan herstellen. Dan kan ik 23 april er weer tegenaan met het uitje naar de Keukenhof!

        


Zaterdag 6 April 2013:

Een dagje eerder dan normaal. Morgen komt er weinig van om een stukje te schrijven want, zoals jullie weten is dan de reünie.
De Paasdagen waren leuk en gezellig. Het bezoek van Jan is goed verlopen. Hij is wel erg lang onderweg geweest, maar hij was daar zelf gelukkig rustig onder. De chauffeur stond trouwens netjes naast Jan voor de lift te wachten, toen ik beneden kwam. Dat had hij goed gedaan. Jan en ik hebben samen gegourmet en dat vond hij heel leuk, hij hielp zelfs mee met het vlees omdraaien en we hebben samen zitten genieten. Voor mij was het gezellig om samen te eten i.p.v. alleen, en ik geniet er ook van als ik zie dat Jan het naar zijn heeft. Het verzorgen van Jan zijn stoma is mij ook gelukt, met aanwijzingen van Jan J  
2e Paasdag kreeg ik bezoek en zijn we even naar buiten geweest, ergens iets gedronken, gekletst en toen weer op huis aan. Dat was ook een gezellige middag.
Dinsdag hadden we op de dagbesteding onze Paasbrunch. In de ochtend hebben we met een groepje soep gemaakt. We hadden allemaal een taak. De een mocht aardappelen schillen, de ander ui snijden, paprika snijden, kipfilet snijden. Ik riep al meteen dat ik geen "stinkdingen" (dat zijn voor mij ui en paprika J ) wilde snijden. Dat hoefde gelukkig ook niet. Ik heb samen met Andre de broodjes gesneden, besmeerd en belegd. Daarna nog geholpen met de kipfilet snijden en eieren pellen. Het was leuk en gezellig om zo samen bezig te zijn met de voorbereiding van de brunch.
De aardappelen, uien, paprika, kip en eieren waren allemaal voor de speciale Paassoep. Jullie hoeven niet te raden of ik zelf ook van die soep gesmuld heb........het antwoord zullen jullie vast weten: NEE.
Toch heb ik geen honger geleden hoor want we hadden ook nog huzarensalade, vleessalade, kipsalade en belegde broodjes.
Ook hadden we cupcakes gebakken en versierd met heel veel slagroom en versierseltjes, die hebben we 's middags bij de thee opgegeten.
Toen ik eind van de middag thuis kwam had ik totaal geen honger meer, kon het avondeten overslaan.
Woensdagmiddag moest ik naar het ziekenhuis naar de reumatoloog. Zij was redelijk tevreden, mijn reuma-waarden zijn nog wel wat verhoogd maar stabiel. Nier en lever iets achteruit gegaan, dus de medicatie blijft voorlopig zoals die nu is. Ze heeft ook naar de gewrichtjes van mijn tenen en vingers gekeken want daar heb ik de laatste tijd extra knobbeltjes bij gekregen. Dit komt door de reuma, doordat de kristallen uit het bloed/urinezuur neerslaan in de gewrichten. Gelukkig doet het geen pijn en zijn ze ook niet zo groot dat ze in de weg zitten. Ik mag deze keer een half jaar wegblijven, dus dat is supergoed. Wel tussendoor bloedcontrole om de boel in de gaten te houden. Als uit de bloeduitslagen blijkt dat het niet goed is, dan neemt zij contact op via de begeleiding. Hopen dat het niet nodig zal zijn en ik het tot de controle in oktober uit ga houden!
Oja en goed nieuws was ook dat mijn HB weer gestegen is tot een normale waarde en ik mag minderen met de ijzertabletten. Ik hoopte dat ik om de dag mocht gaan nemen, maar de dokter wil eerst kijken hoe het gaat met 1 per dag i.p.v. 2. Ze is bang dat mijn HB anders weer te snel gaat dalen, en daar schieten we ook niets mee op natuurlijk.
Donderdag was ik weer op de dagbesteding te vinden en gistermiddag ook, toen zijn we aan het sjoelen geweest. Dat was leuk. Maar gisterochtend had ik eerst bloed moeten prikken en dat was een ware veldslag. Ik had gisteren een foto gemaakt en op facebook geplaatst, die zal ik zo hier ook plaatsen. Op de foto ziet het er wel erger uit dan het is hoor. Als er geprikt is dan doen ze er een drukverbandje omheen om nabloeden en blauwe plekken te voorkomen. Aangezien het prikken bij mij zelden in 1x gaat, kom ik dus met armen vol drukverbandjes thuis. Normaal gesproken haal ik ze er thuis meteen af, maar gisteren dacht ik laat mij er eens een foto van maken. Het verband werkt wel want inmiddels is het natuurlijk al lang weer af en op mijn armen zijn geen blauwe plekken te zien. Wel 2 hele kleine op de prikplaatsen op mijn hand.
Gisteren dacht ik trouwens dat ik mij goed voorbereid had. Ik had een hotpakking warm gemaakt en in de handschoen van mijn rechterhand gestopt. Daar lukt het prikken meestal, maar niet als ik koude handen heb. Vorige week moest ik een hele poos in een warm water badje en dat wilde ik nu voorkomen. Het was een goed idee van mij zei de laborant, helaas werkte het niet. Het prikken wilde toch niet lukken, dus op zoek naar andere prikplaatsen. Uiteindelijk is het op mijn linkerhand en zonder badje, gelukt.
Ze zullen op de prikpost vast blij zijn dat ik, zoals het er nu naar uitziet, voorlopig niet meer geprikt hoeft te worden. En zelf ben ik daar ook wel opgelucht over, want steeds dat gedoe om een beetje bloed uit mij te bemachtigen pffff
Nou en dan morgen de reünie, best spannend als je zelf mee organiseert. Zal alles volgens onze plannetjes verlopen en ik ben natuurlijk ook heel benieuwd hoe het met klasgenoten gaat, die ik al heel lang niet meer gezien heb. Of we elkaar allemaal nog herkennen?? Ik denk wel dat jullie binnenkort hier kunnen lezen hoe het geweest is J  

        


Zondag 31 Maart 2013:

De laatste dag van maart alweer en het is 1e paasdag en we hebben de koudste pasen sinds 1964......nou wat willen we nog meer?! Ik weet het wel wat ik wil......de zon, de warmte, de lente, groene bladeren aan de bomen, jonge dieren, vrolijke mensen, met de scootmobiel er op uit en zo kan ik nog veel meer bedenken J  
Nu het koude weer steeds aanhoudt ga ik vaker naar de dagbesteding en daar was ik afgelopen week dan ook 4 dagen te vinden.
Woensdag was mijn vrije dag maar ook een drukke dag. Eerst moest ik bloed prikken en dat was een vanouds conny-prik-scenario......mijn bloed leek op te zijn. Overal geprobrobeerd er iets uit te krijgen maar nergens wilde het lukken. Ten einde raad ben ik 10-15 minuten met mijn hand in een bak warm water gezet. Zo kunnen de adertjes uitzetten en het bloed stroomt dan wat makkelijker. Op die manier is het prikken toch nog gelukt.
Deze prikbeurt is voor de reumatoloog, woensdag moet ik naar haar toe.
Ik kwam thuis van het prikken en toen vond ik een brief in mijn brievenbus van SHL met de mededeling dat ik a.s. vrijdag mag ik nogmaals bloed laten prikken voor de diabetes controle.
Na het bloed prikken meteen door gegaan naar de pedicure en dat liep nogal uit waardoor ik met vertraging op mijn volgende afspraak kwam. Dat was een laatste vergadering in de voorbereiding van de reünie van de lagere school. Die is a.s zondag 7 april al!!
Woensdagavond zat ik voor de tv voor het programma 'Dokters' op Ned 2. Ik wist dat Prof. Kingma en Jettie Hollanders er bij zouden komen met een item over het kunstevenwichtsorgaan. Dat wilde ik natuurlijk niet missen. Jettie was kort in beeld, maar deed het goed. En Prof. Kingma legde heel duidelijk uit wat het gemis van een goed werkend evenwichtsorgaan veroorzaakt. Vooral het stukje over het bewegend oogbeeld - wat ik dus in heel erge mate heb - legde hij duidelijk en in begrijpbare taal uit. Daar was ik zelf wel blij mee want het is best moeilijk om dit uit te leggen. Mensen begrijpen het vaak ook niet als ik vertel dat ik dubbelzie en daarvoor een donkere lens in mijn linkeroog draag, zodat ik met dat oog niets kan zien en dus a.h.w. blind ben. Op die manier heb ik geen dubbelbeelden en kan ik met mijn rechteroog kijken maar ook dat met beperkingen vanwege het bewegend beeld.
Voor de mensen die het interessant vinden om de uitzending te bekijken: Hier kan je deze zien http://programma.ntr.nl/
Prof. Kingma komt op ongeveer 12:50 minuten, in het programma en een poosje later komt Jettie er ook bij om haar verhaal te doen.
Nog even ter duidelijkheid. Ik kan niet geholpen worden met dit kunstevenwicht omdat mijn evenwichtszenuwen niet meer werken en dat is noodzakelijk om hiervoor in aanmerking te kunnen komen. Jettie heeft het kunstevenwicht al wel gekregen, maar het is nog niet aangesloten. Ze zijn bij haar nog steeds aan het testen, experimenteren, instellen.
De woensdag was dus een drukke en enerverende dag deze afgelopen week.
Vrijdagochtend heb ik nog iets leuks gedaan. Ik ben samen met Nel en Marij weer wezen ontbijten hier in het winkelcentrum. Deze keer was ik niet ziek, zoals de vorige keer. Ik heb er nu meer van kunnen genieten en het is er ook in gebleven (vorige keer was een half uur het hele ontbijt er weer uitgekomen).
En vandaag is het Pasen en ik krijg dadelijk mijn broer Jan op bezoek. Dat is best spannend want de laatste keer dat Jan bij mij is geweest, was het verkeerd gelopen. Zoals jullie weten is Jan verstandelijk gehandicapt en de taxi had hem toen buiten uit gezet. Maar Jan kan niet lezen en praat heel onduidelijk, hij weet niet op welke bel hij moet drukken om binnen te komen of op welke etage hij moet zijn. Hij is toen buiten rond gaan dolen en het was een geluk dat een andere bewoner uit onze flat hem zag en wist dat Jan mijn broer is. Zodoende kon hij Jan bij mij brengen. Nadien heb ik het niet meer aangedurfd. Maar nu kon hij nergens terecht met Pasen en dat vind ik triest en sneu. Dus na goed overleg met de begeleiding van Jan, heb ik besloten dat we het vandaag weer gaan proberen. We hebben goede afspraken gemaakt. De begeleiding licht de taxichauffeur in dat deze bij Jan blijft, tot ik hem beneden ophaal. Zij sturen mij ook een bericht als Jan opgehaald is. Dan weet ik ongeveer hoe laat ik hem hier kan verwachten en kan ik alvast beneden in de hal gaan zitten. Als Jan eenmaal hier is dan komt het wel goed.
Jan vind het heel leuk dat hij naar zijn zus mag en zelf vind ik het ook leuk, maar dus ook spannend.
Komende week staan er een paar leuke dingen op mijn programma. Dinsdag hebben we op de dagbesteding een Paasbrunch, we plakken er gewoon een 3e paasdag aan vast J  
Woensdag even naar het ziekenhuis naar de reumatoloog. En zondag de reünie. Het lijkt mij heel leuk om de klasgenoten van toen, weer te zien en te horen wat er van hen geworden is. Ik weet nog niet of het er zondag van komt om een blog te schrijven, dus als er zondag niets verschijnt hier dan hoeven jullie je geen zorgen te maken. Dan komt de blog waarschijnlijk maandag.
Ik wens iedereen een vrolijk/gezellig/zalig Paasfeest toe.


Zondag 24 Maart 2013:

2013 is toch wel een heel bijzonder jaar hoor. Hadden we eerst al het aftreden van de Koningin en de Paus. Nu gaan we ook nog af op een koude-record. Hier in Etten-Leur was het vanmorgen weer eens wakker worden in een witte wereld. Waar blijft de lente toch???
Het was dus een koude week maar ook vrij rustig. Dinsdagochtend heb ik voor de tv gezeten om de inauguratie van Paus Franciscus te volgen. Ik ben benieuwd of hij door kan gaan in de weg die hij is ingeslagen. Een Paus onder de mensen te zijn en te blijven. Ik vind het mooi om te zien hoe hij gewoon probeert te blijven, al denk ik dat zijn beveiliging er een zware dobber aan heeft en hem misschien wel terug fluiten, of de andere hoge pieten in het Vaticaan. Gisteren was de ontmoeting tussen de oude en nieuwe Paus en het viel mij op hoe broos Paus Benedictus is naast zijn opvolger. Die man heeft een goede beslissing genomen denk ik.
Verder ben ik naar de dagbesteding geweest. Woensdag gezellig visite gehad en vrijdag had ik een leuk uitje.
Samen met Margriet ben ik naar de Hobbybeurs in de Brabanthallen in Den Bosch geweest. We hadden onze scootmobielen mee genomen in de Valystaxi. Dat is dan weer het mooie aan de Valys, dat je een scootmobiel mee mag nemen. Anders was het voor ons niet mogelijk geweest om samen naar de hobbybeurs te gaan. Dan zou het met de rolstoel moeten en ben je afhankelijk van begeleiders die mee kunnen. Nu konden we lekker samen zelfstandig op pad.
Het was gelukkig niet zo heel druk op de hobbybeurs en daardoor was het goed te doen om er met de scootmobiel door de paden te rijden. Ik heb er veel leuke dingen gezien die ik misschien kan gaan gebruiken voor een plannetje wat zich in mijn hoofd aan het vormen is. Wat dat is.......dat verklap ik nog niet. Eerst maar eens zien of ik er iets mee kan en zo ja, dan horen jullie dat vanzelf J  
Rond half 4 hadden we alles gezien op de beurs en kwam ik met het idee om naar het centrum te rijden. We hadden toch de scootmobiel bij, dus dan maar gebruik van maken ook en er op uit trekken. Als je in Den Bosch ben, dan kan je daar toch niet weg gaan zonder een Bossche Bol gegeten te hebben. Aangezien ze die in de Brabanthal niet hebben, moet je ze verderop gaan zoeken. Ik kende een beetje de weg in Den Bosch en ook als dat niet zo was, had ik het wel gevonden want er staan overal richtingaanwijzers. Dus ik voorop en Margriet achter mij aan J   Het was wel heel erg koud op de scootmobiel maar gelukkig was het niet zo ver naar het centrum. Op de markt aangekomen zijn we de eerste de beste gelegenheid ingedoken, op zoek naar warmte en Bossche Bollen. Warmte vonden we er maar geen Bossche Bol en daar waren we voor gekomen. Dus gingen we verder met onze zoektocht. Onderweg de St. Jan even ingereden en bij 'Onze Zoete Lieve Vrouw van Den Bosch' een kaarsje opgestoken. We waren maar net op tijd want de kerk ging sluiten maar gelukkig kregen we nog wel de gelegenheid om ons kaarsje aan te steken.
Vanuit de St. Jan zijn we naar zijn overburen gegaan in "Hart van Brabant" alwaar ze wel Bossche Bollen hadden, dus dat was smullen geblazen. Van daaruit heeft Margriet de Valys gebeld om onze taxi te regelen. Na nog een hapje gegeten te hebben kwam om 19.00u de taxi voorrijden. De opdracht voor de chauffeur was om eerst mij thuis te brengen in Etten-Leur en daarna Margriet in Klundert. Maar Margriet moest op tijd thuis zijn voor de zuster van de thuiszorg, dus hebben we de rit omgedraaid. Daar was de centrale het niet mee eens maar dat heeft de chauffeur eigenhandig opgelost door in Klundert mijn rit af te melden en hier in Etten-Leur Margriet haar rit af te melden. Geen haan die er naar kraait J  stomme regeltjes ook hoor.
En zo hebben we vrijdag een leuke dag gehad. Gisteren leek ik wel een kater te hebben, hoofdpijn en licht in mijn hoofd............ik weet niet wat ze in die Boscche Bollen stoppen J  
Gisteren dus lekker rustig aan gedaan en vandaag is het weer een stuk beter. Daarnet heb ik zitten genieten van de Internationale viering in Lourdes. Het Paasverhaal werd tijdens de viering verteld en uitgebeeld door een groep jongeren. Heel mooi! Vanmiddag ga ik een derde poging wagen om op bezoek te gaan bij mijn vriendin. De 1e keer kon het niet doorgaan door flinke sneeuwval waardoor de taxi's niet reden. De 2e keer was ik ziek en nu dus een 3e poging.


Zondag 17 maart 2013:

Gisteren was het NL-Doet feest voor alle cliënten van NSWAC. Ik was er met de scootmobiel naartoe gegaan omdat ik verwachtte dat ik het niet de hele dag vol kon houden. In dat geval kon ik zelf beslissen wanneer ik naar huis zou gaan. Tot mijn eigen verbazing kan ik jullie vertellen dat ik het de hele dag heb vol gehouden J  
Zoals verwacht was het erg druk en soms heb ik mijn CI wel even afgejopt omdat het teveel herrie was. Het fijne was dat de diverse activiteiten in aparte kleinere zalen werden gedaan, daar had je geen hinder van de muziek en geroezemoes.
We werden tussen 10 en 11 uur verwelkomd met een kop koffie of thee. Er kwamen heel veel cliënten uit de hele regio Zuidwest Brabant en die moesten allemaal met taxi-busjes vervoerd en gebracht worden. Een hele organisatie en logisch dat iedereen niet om 10 uur aanwezig kon zijn. Vandaar dat de inloop tussen 10 en 11 uur was.
Rond de klok van 11 uur waren alle cliënten aanwezig (rond de 200 geloof ik) en toen werd het feest geopend met de binnenkomst van een hele grote taart, die vrijwillig geschonken was. De taart was 80 x 60 cm groot. Na eerst een welkomstwoord van de vrijwilliger coördinator en het vrijwilligersteam, daarna nog een welkom door de Regiodirecteur van NSWAC, begon het feest met het ontsteken van vuurwerk op de taart. Hierna werd de supertaart aangesneden en konden we met z'n allen er van smullen.
Van 11.45u tot 14.30u waren er diverse activiteiten die steeds een half uurtje duurde, daarna konden we wisselen van zaal om zoveel mogelijk mee te kunnen doen.
Ik heb eerst mee gedaan met de Bingo. Deze was niet zoals gewoonlijk met getallen, maar met bekende personen en titels van liedjes. Ik vond het een leuke variatie op het tradionele bingospel. Gewonnen heb ik niets maar daar was het mij ook niet om te doen hoor. Twee andere uit ons groepje hadden wel prijs. Na de bingo zijn we naar de voorstelling van de 'Tilburg Tigers' gegaan. Zij doen improvisatietheater. Ik was vooraan gaan zitten om het zo goed mogelijk te kunnen volgen. Dat lukte niet helemaal. Twee spelers kon ik wel aardig verstaan maar de andere twee spelers hadden voor mij onduidelijke stemmen. Toch heb ik geloof ik wel meegekregen waar het over ging. De eerste act ging volgens mij over verhuizen. Eerst vertelde een speler wat leuk en niet leuk is aan verhuizen. Daarna kwam een stukje waarin hij vertelde over zijn huis en waarom hij daar zo graag woonde en nooit weg zou willen. Toen kwam er een tweede speler bij - die ik moeilijk kon verstaan - en volgens mij stelde ze toen een paar voor dat uit elkaar ging en het er op neer kwam dat speler 1 uit het huis weg moest. De volgende act werd door twee andere spelers gedaan waarvan ik de ene redelijk kon volgen en de andere niet. Maar ook daar volgens mij het puzzeltje wel compleet gekregen. Dat het ging over een koning en een zwerver die ruilde met elkaar en aan het eind tot de conclusie kwamen dat ze het leven van de ander maar niets vonden en weer terug wilde naar het oude leven.
Na deze voorstelling zijn we terug gegaan naar de aula om te lunchen. Daar kwam ik in een hoekje te zitten waar het kinderhoekje was. Er waren twee dames aanwezig om te schminken, maar zonder klanten. Niemand wilde gesminkt worden. Tja, niet zo gek want onze doelgroep is dan wel lichamelijk gehandicapt maar met gezonde hersens. Dat is even wat anders dan een doelgroep met kinderen of verstandelijk gehandicapte, die het waarschijnlijk wel leuk vinden om gesminkt te worden. Ze vroegen aan iedereen die in de buurt kwam of ze gesminkt wilde worden, maar niemand wilde dat. Ik had met ze te doen en heb mezelf opgeofferd en een vlinder op mijn ene wang en een bloemetje op de andere wang laten zetten. Ik kreeg er nog leuke opmerkingen over ook en sommige cliënten die het bij mij zagen, wilde het zelf ook. Dus heb ik de dames toch mooi aan klanten geholpen J  
Na de lunch ging ons groepje naar de muziekzaal. Er kwam een look-a-like van de zangeres zonder naam optreden. Er hebben trouwens ook andere artiesten (regionale) opgetreden maar ik heb de muziekzaal links laten liggen, dus daar weet ik weinig van. Ik ben naar de show van goochelaar Jeffrey gegaan. Jeffrey woont hier bij ons, dus mocht ik zijn show niet missen. Het was een leuke show, ook hier kon ik niet alles verstaan maar ik kon natuurlijk wel zijn goocheltrucs zien. En dan zit je er bovenop en denk je dat je dan wel door hebt hoe de trucs werken. Mooi niet dus, voor je het wist had hij zijn truc al uitgevoerd en zaten we met verbazing te kijken J  
Daarna zijn we terug naar de aula gegaan, iets drinken en een borrelhapje kregen we ook al aangeboden. Tegen drie uur werd iedereen gevraagd naar de muziekzaal te gaan voor de afsluiting. Ik er mee naar toe en toen ik binnen kwam was de muziek stil. Maar ik zat amper of de muziek klonk weer en ik wist niet hoe snel ik er weg moest komen. Dacht dat mijn hoofd zou klappen door de herrie. Mijn CI had ik al meteen afgedaan maar toen voelde ik het dreunen in mijn buik, werd er helemaal misselijk van. Vlug wegwezen en terug naar de aula waar ik ben gaan zitten. Poehhhh ik snap niet dat alle andere mensen tegen zoveel lawaai kunnen, die waren vrolijk aan het dansen en polonaise lopen en leken nergens last van te hebben......onvoorstelbaar voor mij.
Als afsluiting zou er een flashmop gedaan worden maar ik begreep dat dit niet is gedaan. Het programma was uitgelopen en de taxichauffeurs kwamen de eerste gasten alweer ophalen.
De mensen uit Etten-Leur werden als laatste opgehaald en ik heb samen met hen gewacht, nog wat gedronken en gekletst. Toen de taxibus er was heb ik gevraagd of mijn rollator met de bus mee mocht, anders had ik hem dwars op de scootmobiel moeten leggen en zo mee nemen, maar dat is niet zo handig en veilig al helemaal niet. 'S morgens hadden ze de rollator ook met de taxibus mee genomen en dat kon nu gelukkig ook, mooi opgelost dus. Achteraf had ik dus wel met het taxivervoer mee kunnen gaan, omdat ik het de hele dag had vol gehouden. Maar dat weet je van tevoren niet, ik had het niet eens verwacht.
Wel was ik doodmoe toen ik thuis kwam hoor. Het is toch topsport zo'n dag. Het is kost nogal wat energie om in de drukte te proberen zoveel mogelijk mee te kunnen krijgen, te horen, verstaan, puzzelen. Ook het kijken en evenwicht houden kost extra energie. Maakt allemaal niet uit want ik heb een hele leuke dag gehad, genoten van alles en ook van alle vrijwilligers die dit allemaal mogelijk maakte en ons met liefde en plezier geholpen hebben met alles. Echt toppie hoor!!!
Vandaag lekker rustig aan doen en morgen weer naar de dagbesteding, waar we vast veel te vertellen hebben over deze feestdag.


Zondag 10 Maart 2013:

De week begon heel leuk maar eindigt iets minder. De leuke start was de reünie van onze Lourdesgroep. De taxiritten waren overigens niet zo leuk, we hebben weer heel wat van Brabant mogen aanschouwen. Voor mij was dat minder erg dan voor Eric. Die arme jongen had al een flinke Brabantse rondreis achter de rug, toen hij bij mij aankwam en daar achteraan kwam nog eens een rondreis. Maar op de reünie kwam het helemaal goed hoor. Het was gezellig en heel leuk en fijn om iedereen weer even gezien en sommige gesproken te hebben.
Er werd een poging gedaan om mij toch mee te krijgen naar Lourdes in oktober. En Ooooooo wat kriebelt het om Ja te zeggen en mee te gaan. Maar ja of het wijsheid is als ik drie weken later naar Israël ga?? Ben bang van niet. Israël belooft een intensieve reis te worden, we gaan in 6 dagen tijd heel veel bekijken en dus reizen. Daar moet ik toch eigenlijk wel uitgerust aan beginnen, dat zegt mijn vestand. Maar mijn gevoel heeft al lang Ja gezegd om naar Lourdes te gaan. Eerst maar eens zien hoe alles gaat lopen, hoe mijn gezondheid zich gaat houden enz enz. Al zou ik een week voor de Lourdesreis besluiten toch mee te willen, dan kan dat ook nog.
Maandag was dagbesteding-dag. Dinsdag weer een leuke dag met een kleine Lourdes reünie. Het was fijn om Ria, Rianne en Marieke weer te zien, voelen en spreken. Deze taxirit was op de heenweg goed gegaan, ik was binnen een half uur in Riel. Terug deden we er iets langer over, bijna 2 uur!
Woensdagochtend heb ik mij eerst bij de kapper laten verwennen. Ik kwam met een leuk, kort koppie weer thuis. Zo jammer dat ik over twee linkerhanden beschik wat haren betreft. Het lukt mij nooit om mijn haar in hetzelfde model als bij de kapper terug te krijgen.
Woensdag was het een prachtige lentedag en dan komen bij mij de "crosskriebels" boven drijven J   Eerst ben ik naar Prinsenbeek gereden, even bij Mickey de poes op bezoek geweest. Daarna ben ik naar Breda gereden met als doel een bezoek aan de buurman, die in het ziekenhuis lag. Onderweg was ik wel aan het twijfelen of ik met een scootmobiel op een verpleegafdeling van het ziekenhuis mocht komen? Het mocht want het is gelukt en ik kon tot de kamerdeur rijden en daar parkeren, niemand heeft er iets van gezegd. Ik had gebruik gemaakt van de dienstlift. Bij de gewone liften was het zo druk en om daar dan met een grote scootmobiel tussen te staan, dat vond ik maar niets. Dus de dienstlift dan maar.........mijn scootmobiel is toch een dienstvoertuig J  
De buurman vond het heel leuk dat ik kwam en was zeer verrast. Na het bezoekuur ben ik gezellig samen met de buurvrouw terug naar Prinsenbeek gereden en van daaruit alleen naar huis. Het was genieten van de zon en de warmte. Goed, dat ik dit gedaan heb want de lente heeft niet lang geduurd, we zijn vandaag weer terug in de winter, bah!
Donderdag ben ik weer naar de dagbesteding geweest en dat ging allemaal goed, tot een uur of half 4. Toen werd ik ineens misselijk en kreeg het koud, voelde me ineens niet zo lekker. Thuis nog wel eten gekookt maar na 2 hapjes had ik al genoeg. Ik ben vroeg mijn bed ingedoken.
Vrijdagochtend bij het opstaan voelde ik mij nog niet helemaal happy. Raar gevoel in mijn buik, koude rillingen, zere spieren, wat verhoging. Maar ik had afgesproken met twee vriendinnen om te gaan ontbijten hier in het winkelcentrum. Dat kan tot 10 uur voor maar 1 euro. Daar ben ik vol goede moed naartoe gegaan en het ontbijt smaakte goed. Het was best lekker. Voor die ene euro krijg je een croissant met jam en een pistolet met gebakken ei met spek (spek heb ik weggegeven, niets voor mij) Na het ontbijt had ik even het gevoel dat het weer beter met mij ging en ik ben nog boodschappen gaan doen. Maar in de winkel begon mijn maag weer vervelend te doen en ik was amper 2 tellen in huis of jawel hoor......dag ontbijtje L  
En daarna voelde ik mij weer zieker. Toen heb ik de begeleiding gevraagd of zij mij op de dagbesteding af wilde melden en ben ik mijn bed terug ingedoken. Gisteren was het ook nog niet veel maar vandaag gaat het gelukkig weer wat beter (afkloppen). Ik denk dat ik woensdag in het ziekenhuis een of ander virus mee heb genomen. Nu hopen dat het goed blijft gaan en dat virus bedwongen is. Komende dagen maar rustig aan doen.
Aanstaande zaterdag is het NL-Doet, de landelijke vrijwilligersdag. Die dag is er voor alle cliënten van NSWAC (wonen en dagbesteding) een grootse feestdag georganiseerd. Of het iets voor mij is??? Ik denk van niet en was niet van plan te gaan, totdat bleek dat het feest hier in Etten-Leur in het Turfschip wordt gehouden. Mijn plan is om er met de scootmobiel naartoe te gaan en mocht het te druk zijn - wat ik eigenlijk wel verwacht - dan kan ik weer naar huis gaan. Ik ben best benieuwd naar wat er te doen is. Ik heb al gehoord dat er een hele grote taart is en een uitgebreide lunch. Maar ook veel live-muziek en dat is dan weer niet iets voor mij. Maar wie weet valt het mee want ik heb ook begrepen dat het over verschillende zalen verdeeld gaat worden. Zondag weet ik te vertellen of het wat was.

    


Zondag 3 Maart 2013:

En toen was het maart en komen we steeds dichter bij de lente. Het weerbericht beloofd ons dat het komende dagen warmer gaat worden en de zon gaat weer schijnen. Eindelijk, wat heb ik daar naar uit zitten kijken, een weerbericht om vrolijk van te worden.......nu moet de voorspelling nog uitkomen natuurlijk. Mocht de weersvoorspelling ons toch niet vrolijk stemmen, dan denk ik dat mijn blog dat deze keer wel gaat doen. Volgens mij gaat het weer een ouderwetse blog worden J   Er zijn deze week leuke en bijzondere dingen gebeurd.
De maand maart staat dit jaar in het teken van de nieren. Er is deze maand extra aandacht voor nierziekten en nierpatiënten. In het kader hiervan ben ik geïinterviewd door Kim van Medical Media over mijn nierkanker. Dit was voor de website van Gezondheidsplein en jullie kunnen het lezen op deze link: http://www.gezondheidsplein.nl/patientverhaal/614/mijn-nierkanker-werd-drie-weken-na-de-diagnose-al-behandeld.html
Ik heb zelf ook een stukje mogen schrijven voor de volgende uitgave van 'Plotsdoof'. Zelf dacht ik dat het geen goed stukje was, de redactie had een andere mening en willen het graag plaatsen.
Wereldwijd was het een historische week met het afscheid van de Paus op woensdag en donderdag. Woensdag heb ik naar zijn laatste audiëntie gekeken en ik vond het heel indrukwekkend. In 2002 stond (zat) ik zelf op het St. Pietersplein bij een audiëntie van Paus Johannes Paulus II. Kijkende naar de beelden, kwam het gevoel wat ik toen had terug. Woensdag stond het St. Pietersplein wel veel voller dan in 2002. Wat een mensenmassa en ook veel respect voor het moedige besluit van de Paus om af te treden. Hij zag er flink moe en oud uit, vind ik. Hij zal zijn besluit echt niet voor niets genomen hebben. Donderdagavond uiteraard ook voor de tv gezeten maar toen was ik niet zo onder de indruk. Alleen het symbolisch sluiten van de poorten en wisseling van de wacht. En nu is het wachten wie onze nieuwe Paus gaat worden.
Op de dagbesteding was het ook gezellig deze week, ik ben zelfs dinsdag een extra middagje erheen geweest. Maandag en donderdag weer mee gedaan met het fitness groepje en dat ging best goed, waar ik blij over ben.
Vrijdagochtend is de Welzorg geweest en ik heb nu een mooie, nieuwe stoel op mijn racemonster. De claxon is gerepareerd dus ik kan Etten-Leur e.o. weer onveilig maken J   Ik hoop niet dat de politie net als in Almere crossende scootmobielers gaat bekeuren.....nee hoor, ik gedraag mij netjes J  
En het mooiste deze week was toch wel dat ik vrijdagmiddag thuis kwam van de dagbesteding, mijn pc aanzette en een hele leuke mail in mijn postvak vond. In december stond er een Lions-wensboom in het winkelcentrum, daar kon je wensen voor een ander in hangen. Vorig jaar (2011) had ik er een wens in gehangen voor een BBQ voor de dagbesteding (weten jullie misschien nog?) Die BBQ hebben we ook gekregen van de Lions Club.
Deze keer had ik er een wens in gehangen voor een gehandicapte vriendin. Zij wilde heel graag een schoonheidsbehandeling maar vanwege haar handicap en financiën is dat niet mogelijk. Toen we vorig jaar de BBQ kregen had de meneer van de Lions Club gezegd, dat we volgende keer gewoon weer wensen op moesten hangen. Dat had ik goed in mijn oren geknoopt (of in mijn CI J ).
Begin januari had ik al een berichtje ontvangen van de Lions club met de vraag of ik kon motiveren waarom deze Mevrouw in aanmerking moest komen voor de wens. Ik had daar niets meer op terug gehoord, tot vrijdagmiddag............en jullie raden het vast al.......de wens is gehonoreerd!!!!!
De Lions club vond het een leuk plan, dat ik zelf de cadeaubon op kwam halen om deze persoonlijk aan mijn vriendin te overhandigen.
Gisterochtend ben ik de cadeaubon op gaan halen, ik kreeg een leuke rode tas (zie foto) mee met daarin een aantal lekker geurende attenties en het belangrijkste een cadeaubon voor een schoonheidsbehandeling. Daarna ben ik meteen doorgereden naar mijn nietsvermoedende vriendin en zij was dan ook totaal verrast. Zowiezo al omdat ik op de zaterdagochtend bij haar voor de deur stond en toen ze ook nog een cadeau kreeg, begreep ze er niets meer van. De koker met cadeaubon werd als eerste uit de tas gehaald, maar zonder er in te kijken op tafel gelegd. Daarna haalde zij de andere cadeautjes uit de tas en daar was ze al heel blij mee en werd ik uitbundig voor bedankt. Na wat aansporing van mijn kant werd dan eindelijk de koker open gemaakt, en toen ze zag wat er op de brief stond, viel haar mond van verbazing open J  Zo leuk om te zien en te doen, ze was zo blij en dol gelukkig. Ik kan jullie zeggen dat het héél goed doet, om iemand zo blij te kunnen maken. Met speciale dank aan de Lions Club Etten-Leur natuurlijk!!
Ik kan dus met recht zeggen dat ik een leuke en bijzondere week heb gehad.
Straks staat er weer iets leuks op het programma. Zo meteen komt Eric en dan gaan we samen met de Valys naar de reünie van de Lourdes 35+ groep. Ik heb er veel zin in om iedereen weer te zien en te spreken. Dinsdag heb ik ook een kleine reünie want dan ga ik met twee Lourdesvriendinnen Rianne en Marieke (van de septemberbedevaart) op bezoek bij onze Lourdesvriendin Ria. Zij heeft samen met haar man een aantal jaar in Lourdes gewoond, tot vorig jaar het noodlot hen overviel en haar man Frans is overleden. Hierdoor is Ria terug naar Nederland moeten verhuizen en sinds kort heeft zij haar eigen stekje hier. We hebben beloofd dat wij haar op zouden komen zoeken en wat je beloofd, moet je nakomen en dat gaan we dus dinsdag doen.
Deze keer geen gezwets over gezondheidsperikelen maar alleen maar leuke, goede en vrolijke dingen............heb ik jullie nu ook vrolijk gemaakt? Ik hoop het!

 

O ja bijna vergeten......Voor mijn lotgenoot-lezers met evenwichtsproblemen heb ik goed nieuws. Samen met Jettie Hollanders heb ik een Facebook-groep aangemaakt met de naam 'Evenwichtstoornis'. Ik dacht dat ik vorig jaar al eens iets geschreven had over Jettie. In 2004 ben ik zelf bij Prof. Kingma in Maastricht terecht gekomen omdat hij een kunstevenwichtsorgaan aan het ontwikkelen was. Ik heb toen diverse testen ondergaan maar helaas bleken mijn evenwichtszenuwen ook niet meer te werken, waardoor een eventueel kunstevenwicht voor mij geen optie was.
Toen ik in 2004 bij prof. Kingma kwam, stond alles nog in de kinderschoenen en was het de vraag of er voldoende financiële middelen beschikbaar bleven om door te kunnen gaan met zijn onderzoek. Het project heeft toen een poosje stil gelegen maar gelukkig heeft Prof. Kingma in samenwerking met Zwitserse collega's zijn project door kunnen zetten. Inmiddels zijn ze zover dat het kunstevenwichtsorgaan - genaamd Vestibulair Implantaat - werkelijkheid is geworden en Jettie is de eerste patiënte waarbij het geïmplanteerd is. Jettie is 'proefkonijn', iemand moet de eerste zijn en wij lotgenoten zijn blij dat Jettie dat aangedurfd heeft. Het is zeker geen makkelijk project en erg zwaar. Maar wie weet komt er dankzij Jettie hoop voor mensen met evenwichtsstoornissen! Voor Jettie en mij is het heel bijzonder dat wij met elkaar in contact zijn gekomen. Ik als één van de eerste proefpersonen en Jettie als de echte proefpersoon en eerst geïmplanteerde. Er heeft een drieluik over Jettie haar operatie en testen met het vestibulair Implantaat in de Quest gestaan. Dit is te lezen op deze link: http://www.quest.nl/achtergrond/kunstmatig-evenwichtsorgaan    
Er staan nog andere ontwikkelingen aan te komen maar daar laat ik jullie t.z.t. meer over weten.


Zondag 24 Februari 2013:

En weer leven we in een witte wereld. Inmiddels begrijp ik niet meer waarom we altijd zo uitkijken naar de eerste sneeuwbui en dan zo blij zijn. We hebben nu al zoveel sneeuw gehad, dat ik er helemaal klaar mee ben. En volgens mij velen met mij. Het begint het praatje van de dag te worden dat we uitkijken naar de zon en warmte. Genoeg over het weer.....een ander praatje en dat is gelukkig positief.
Afgelopen dinsdag ben ik bij de huisarts geweest voor controle en bloeduitslag. Mijn HB is weer aan het stijgen, helaas nog niet hoog genoeg en dus nog wel door blijven gaan met de ijzertabletten. Over 6 weken weer prikken en wie weet is het dan wel hoog genoeg om te kunnen minderen met de medicatie. Mijn hart klopt ook weer wat rustiger en regelmatiger, die medicatie doet ook zijn werk. Ik mag de fitness weer op gaan pakken en heb dat afgelopen donderdag meteen gedaan. Niet meteen vol er in maar een half uurtje op een wat lager tempo.
Vrijdag heb ik mij laten verwennen. Drie weken terug toen ik zo ontzettend moe was, zat ik terug te denken aan de verwendag van de Yellow Roses Foundation in augustus vorig jaar. Toen kreeg ik massage en dat was heel lekker en rustgevend. Daar aan terugdenkend bedacht ik, dat ik mijzelf maar eens moest verwennen met zo'n behandeling. Zo gezegd, zo gedaan en meteen een mail naar Sandra (de drijvende kracht achter de foundation) gestuurd of dit mogelijk was in haar praktijkje. Dat was een beetje moeilijk want haar praktijk is boven, maar ze wilde mij hier thuis wel een behandeling geven. Helemaal top dus!! Door de voorjaarsvakantie moest ik even geduld hebben, maar afgelopen vrijdag was het zover. Ik heb lekker kunnen genieten van een gezichtsbehandeling en een massage van gezicht, hals, nek en schouders. Mooie bijkomstigheid was dat ik daarna de hele dag minder pijn had, het deed me echt goed. En naast dat was het ook nog eens een hele overwinning voor mezelf. Toen Sandra mij vorig jaar voor de verwendag uitnodigde was ik zo onzeker en durfde het eigenlijk niet, ik had 1001 bezwaren voor mezelf. Uiteindelijk toch de stap durven te zetten en nu ga ik zelf vragen om een behandeling, ik vind dat ik daar wel trots op mag zijn! Voordeel was nu dat ik Sandra ken en nu ook weet wat zij doet tijdens de behandeling, en dan ook nog veilig in mijn eigen huis.
Gelukkig gaat het met de moeheid langzaam aan de goede kant op, dankzij de medicatie. Het is nog lang niet dat ik barst van de energie en ik ben mij er van bewust dat het met al mijn aandoeningen ook niet zal gaan lukken om te barsten van energie. Ik ben wel blij dat ik merk dat er verbetering in zit en als ik de dingetjes kan doen die ik wil, dan ben ik al tevreden.
Aanstaande dinsdag ga ik een extra middag naar de dagbesteding, kijken wat er dan gedaan wordt en ik het leuk vind. Met dit weer kan ik toch niet veel doen en alleen thuis zitten is niet gezellig. Dan is het daar gezelliger. Als het mooier weer wordt en ik er weer met mijn scootmobiel op uit kan, dan zie ik wel weer wat ik dan ga doen. Vrijdag komen ze trouwens een nieuwe stoel op mijn scootmobiel plaatsen. In de huidige stoel zit een scheur in de bekleding. 2-3 weken terug is de Welzorg daarvoor geweest en ik dacht ze plakken er iets op, zodat het niet verder kan scheuren. Niet dus, ik krijg gewoon een nieuwe stoel. Hadden ze eigenlijk wel meteen een hele nieuwe scootmobiel kunnen geven J   ......dat doen ze dus niet, zolang deze nog goed rijdt. De scootmobiel is nu 5 jaar oud en er staat al meer dan 12.000 km op mijn teller.....je kan dus wel stellen dat ik er intensief gebruik van maak!!!


Zondag 17 februari 2013:

Tjemig, het jaar is amper 7 weken oud en we hebben nu al een aantal historische momenten, ben benieuwd wat de rest van 2013 ons nog gaat brengen.......
Eerst komt de Koningin, op een voor iedereen verrassend moment, met haar mededeling dat zij afstand van de kroon gaat doen.
Drie weken later krijgen we een nog grotere verrassing van de Paus, die zijn aftreden bekend maakt. En dat is veel minder gebruikelijk, het is maar 1x eerder voorgekomen in 1415, heel lang geleden dus.
Een paar dagen later, nog geen 2 maanden nadat volgens de Maya's het einde van de wereld in zicht was, stevent er een meteoriet op ons aardbolletje af. Die liet Rusland en ons hele aardbolletje even flink schrikken........kregen de Maya's nog bijna gelijk. Blij dat het niet hier gebeurde en voor Rusland ook een geluk dat het ding niet midden in een grote stad viel.
Dezelfde dag kwam er 's avonds ook nog even een flink rotsblok dicht langs ons heen gevlogen.........nou ja als je 27.600 kilometer dichtbij noemt?!
Met al deze historische gebeurtenissen, was mijn week maar saai hoor J   Carnaval is voorbij, maandag ben ik even naar buiten geweest om naar de recordpoging 'levend standbeeld' te gaan kijken. Ik heb er weinig van gezien want ik kwam aanrijden en werd al misselijk door het gedreun in mijn buik, door de harde muziek. Mijn hoofd vond dat geluid ook niet fijn. Kwam nog bij dat het ijskoud was en hierdoor besloot ik om weer meteen terug naar huis te rijden. Later heb ik op tv iets erover gezien, maar vond het niet zo spectaculair. Ze hebben het record wel verbroken dus Etten-Leur heeft er weer een melding in het 'Guinness Book of Records' bij.
Verder was het een rustig weekje. Vrijdag wel even bloed moeten prikken, dat ging deze keer best aardig......bij de 3e poging al raak!
Dinsdag naar de huisarts voor de uitslag, ben benieuwd.


Zondag 10 Februari 2013:

Hier in het zuiden des lands, is het feest van carnaval los gebarsten. Carnaval is niet zo aan mij besteed, al die drukte is niets voor mij. Maar de optochten vind ik altijd wel leuk en morgenmiddag is hier een recordpoging 'levende standbeelden', ze verwachten iets van 3000 mensen, daar wil ik ook even gaan kijken. Vanochtend ben ik naar de carnavalsviering in de kerk geweest. Dat was een leuke viering. Leukste was de lezing en de preek die gedaan werd door Toine Nooijens. Hij is een heel bekende Ettenaar en doet heel veel in het dialect. Zo schrijft hij liedjes, gedichten en verhalen in het dialect (Ettens in dit geval) Knap, want Toine is al vanaf zijn 10e jaar blind. In de kerk werd hij geholpen door zijn blindegeleidehond en hij las voor uit zijn brailleboek. Mooi om te zien hoe iemand van zijn handicap een uitdaging en iets moois maakt! Meer over Toine is te lezen op: http://www.streektaalzang.nl/strk/nbra/nbratnon.htm
Onderaan deze blog zien jullie foto's van de carnavalsviering.
En dan het verdere nieuws.....natuurlijk weer mijn lijf K  ......maandag naar de huisarts geweest voor de extra bloeddrukcontrole. De bloeddruk was nu goed, maar mijn hart is van slag .....nee, ik ben niet verliefd J  . Mijn hart klopt weer veel te snel en dat had ik zelf natuurlijk ook al gemerkt. Soms bonst het alsof er een grote trommel in mijn borst zit. Gevolg....nog meer rust nemen en even niet mee doen met fitness op de dagbesteding.
Eind deze week weer eens bloed prikken en daarna een afspraak maken voor de uitslag en controle, dat gaat volgende week worden.
Ondertussen blijf ik een gebrek aan energie houden en het vochtprobleem in mijn voeten gaat op en neer. Begin deze week had ik er niet zoveel last van en gisteren en vandaag zitten mijn benen weer vol en gaf de weegschaal 3 kilo meer aan dan 5 dagen geleden. Dat is toch om moedeloos van te worden. Dinsdag was ik zo blij dat er eindelijk een paar kilo's af waren en vanmorgen kon ik bijna janken na het wegen. L  
Waar het hem in zit??? Ik heb gisteren of vandaag niets anders gedaan dan de dagen ervoor. Maar weer een extra plastablet nemen en hopen dat het vocht dan weer verdwijnt, zolang het dan duurt.
Zo meteen ga ik optocht kijken en vanmiddag om 3 uur wordt de optocht van Boemeldonck (Prinsenbeek) rechtstreeks uitgezonden op BARONIE TV
Deze zender is ook landelijk te ontvangen op tv via Ziggokanaal 11. Dus kan je die zender ontvangen en wil je de geweldige Boemeldonckse optocht ook eens zien, dan kijken!! Is echt een hele mooie optocht!!! Bij mij staat de zender de hele dag aan, zo krijg ik toch van alles mee van het carnaval. Op zich vind ik het carnaval wel leuk en gezellig maar het is gewoon te druk voor mijn koppie. Ach, lekker warm en droog voor de tv kijken, beter kan het toch niet!

 


Zondag 3 Februari 2013:

Na de vele porties energie die ik in de afgelopen week van jullie ontvangen heb, zou ik nu moeten bruisen van energie en zelfs overactief zijn. Helaas gaat er iets mis in het verwerkingsproces want mijn energie-level is nog steeds laag en vermoeiend. Dan maar wat langer 'pas op de plaats', gaat vast wel weer goed komen.
Al dat ijzer wat ik dagelijks moet slikken, zal op een gegeven moment toch wel zijn werk gaan doen. Erg blij ben ik niet met de pillen want ik krijg er alleen maar stoelgang problemen door. Krijg ik daar weer iets voor en dat zorgt ook weer voor bijwerkingen/overlast, waardoor het in mijn lijf helemaal niet lekker voelt. Afijn, ik kwakkel maar gewoon door en ooit komt het wel weer goed.
Ik zal jullie eens iets veel leukers vertellen dan het gezeur over mijn lijf. Ik heb vrijdag een vakantie geboekt en jullie raden nooit waarheen ......nou ja, sommige lezers weten het al maar nu is het echt officieel.
Deze dame gaat naar ISRAËL!!!!!!!
Het duurt nog even voor het zover is, in november pas. Maar ik heb nu iets moois om naar uit te kijken. Lourdes zit er daardoor dit jaar niet in, maar Israël lijkt mij heel bijzonder.
Het is een zorgreis en met dezelfde organisatie van Lourdes, de VNB . Zij organiseren dit jaar voor het eerst deze zorgreis naar Israël. Er gaan ook bekenden mee, twee Lourdesvriendinnen en twee vrijwilligers van de 35+ groep, zover ik het nu weet. Ik vind het nog wel heel onwerkelijk hoor, kan mij op dit moment nog niet echt een voorstelling van maken......ik Israël. Ik had echt nooit kunnen denken daar ooit naartoe te gaan, niet eens over nagedacht. Tot ik eind vorig jaar van deze zorgreis hoorde en toen had ik meteen zoiets van: "Daar wil ik mee naartoe". Later begon ik wel te twijfelen want ik vind het best spannend en vooral vanwege de onrusten die daar toch regelmatig zijn. Maar als het niet veilig is, dan zal de VNB er echt niet naar toe gaan, daar ga ik van uit. En wat dachten jullie van het eten..........ik hoop dat ze er ook water en stokbrood hebben, dan overleef ik het wel J  
En weten jullie wat ook heel erg leuk is.........Gea gaat weer mee om voor mij te schrijftolken, super toch!!!
Het duurt nog wel dik 9 maanden voor we gaan, maar ik denk dat ik tussendoor nog wel uitstapjes zal maken. Gisteren was mijn vrijwilligster van de Zonnebloem hier en van haar kreeg ik een boekwerkje aangeboden met diverse activiteiten die de Zonnebloem dit jaar voor ons gaan organiseren. Ik zag er in de gauwigheid al leuke dingen tussen staan zoals de dierentuin, vlindertuin, theatermiddag en nog veel meer leuke dingen. Gaat helemaal goed komen en voor ik het weet, is het november want zeg nou zelf.......een jaar is toch eigenlijk niets, vliegt zo voorbij!
Komende week staat er nog niet veel op mijn programma. Morgen naar de huisarts voor de bloeddrukcontrole, ben benieuwd of deze nu eindelijk laag genoeg zal zijn. Woensdag naar een nieuwe pedicure. Dit door nieuwe regels van de zorgverzekeraars i.v.m. vergoedingen voor pedicurebehandelingen van de diabetische en reumatische voet. Daardoor kan ik niet meer naar mijn vaste pedicure. Vind ik dan toch weer even spannend, hoe het bij de nieuwe pedicure zal gaan.
En verder op mijn vaste dagen naar de dagbesteding en tussendoor voldoende rust nemen, dan kom ik er wel.


Zondag 27 Januari 2013:

Nadat ik vorige week mijn blog had geschreven, ging het toch nog flink doorsneeuwen. Gisteren ook nog sneeuw gehad en vanmorgen deed ik de rolgordijnen omhoog en i.p.v. witte daken en bomen, zie ik nu grijze en donkere daken/bomen/wegen. Eigenlijk best een somber plaatje om naar te kijken. Ondanks dat ben ik blij dat het nu dooit en het weer wat warmer gaat worden. Alleen de regen is dan weer minder.......zo is het nooit goed bij ons mensen K  
Het liefst wil ik het voorjaar, de zon en warmte, bomen en bloemen die in de knop komen, de jonge groene bladeren, bloesem, jonge dieren.........wat 'n vooruitzicht.....soort droomvlucht J  
Ik hoop dat dan ook de energie terug in mijn lijf komt, want die is momenteel ver zoeken. De laatste dagen ben ik zo ontzettend moe. Als ik 's ochtens ontwaak, zou ik het liefst de hele dag blijven liggen. Maar dat vind ik dan ook weer zonde van de tijd, dus dat doe ik niet. Wel lig ik al de hele week 's avonds heel vroeg in bed en 's middags dut ik in mijn stoel regelmatig even in.
Misschien dat het ook door nieuwe medicijnen komt? Mijn bloeddruk was bij de huisarts ook nog steeds te hoog en nu heb ik er weer een pil bij gekregen......medicijn nummer 20 op mijn lijstje.
Je zou ziek worden alleen al van al die pillen L   Volgende week mag ik terug komen om de bloeddruk nogmaals te controleren en te zien of deze medicatie aan slaat.
Vanmiddag krijg ik bezoek van mensen die ik nog niet ken. Mevrouw komt in aanmerking voor een CI, zij wil alvorens een besluit te nemen eerst meer informatie over de CI en zien hoe het eruit ziet. Via via is zij bij mij terecht gekomen. Zelf was ik ook heel blij met alle informatie die ik gekregen heb voor ik mijn CI gekregen heb. Als ik met mijn ervaringen anderen kan helpen, dan doe ik dat graag.
Verder is er niet veel nieuws te melden. Als iemand een potje energie vind, stuur het dan maar richting Etten-Leur J  


Zondag 20 Januari 2013:

Zo medische week nummer twee van dit jaar zit er ook weer op.
Maandag was een normale maandag op de dagbesteding. Dinsdag had ik vanwege de sneeuw huisarrest. Er is hier een dik pak gevallen en het was een mooi plaatje om naar te kijken, alleen niet zo handig om door heen te moeten. En koud is het ook nog eens brrrrrr.......van mij mag het warm water gaan regenen en voorjaar worden. Helaas zijn we er volgens de weersvoorspelling nog niet van af. De buienradar geeft aan dat het op dit moment hier sneeuwt. Ik ben vast aan een nieuwe bril toe want ik heb nog geen sneeuwvlok ontdekt. Laat het maar lekker langs Etten-Leur heen waaien.
Woensdag moest ik voor de diabetescontrole. Mijn eerste rit op de scootmobiel door de besneeuwde straten. Ik ben gewoon midden op de weg gaan rijden, daar lag de minste sneeuw. Net gedaan alsof ik een auto was J   Gelukkig is het niet ver naar de huisartsenpraktijk, een dikke kilometer.
Met de suiker was gelukkig alles goed, mooie uitslagen. Wat denk je.....is mijn bloeddruk weer te hoog, het is ook altijd wat K 
Ik heb een bloeddrukmeter mee naar huis gekregen en moet 's morgens en 's avonds meten en morgen moet ik dan weer terug komen. Probleem is dat de band die er bij zit, net iets te klein is voor mijn arm. Als hij opblaast dan hoor je het klittenband kraken en los gaan. Dat was bij de huisarts ook zo maar ik moest hem toch maar meenemen en meten.
Tijdens het meten druk ik met mijn hand de band vast, zodat deze niet open kan schieten. Ik weet niet of het daardoor komt dat de bloeddrukmetingen steeds flink hoog zijn en of deze metingen betrouwbaar zijn. Zijn ze dat wel dan schrik ik van de uitslagen, want die zijn steeds behoorlijk hoog. Morgen maar kijken hoe de meting bij de huisarts is en wat zij er van zegt.
Donderdag bij de mondhygiëniste geweest, daar ben ik weer voor een half jaar van verlost.
Vrijdag was de internist aan de beurt. Zij was tevreden met de bloeduitslagen, nier, lever en alvleesklier zijn stabiel. Alleen was zij verbaasd over mijn lage Hb, maar daar wordt al aan gewerkt.
Ik mag deze keer een half jaar wegblijven, dus dat is mooi.
Het verschil van denk- en werkwijze van artsen verbaasd mij wel. De reumatoloog wilde mij twee weken geleden het liefst meteen doorsturen naar de internist, i.v.m. mijn bloeduitslagen. Kom ik bij de internist en die zegt tevreden te zijn. Ik heb vrijdag ook over mijn hoge bloeddruk en het vocht vasthouden verteld aan de internist, maar daar heeft zij niet op gereageerd, alleen in mijn dossier geschreven.
Het geeft mij een beetje dubbel gevoel. Aan de ene kant is het fijn dat de internist tevreden is maar aan de andere kant blijf ik kwakkelen met dat lijf van mij en vind ik het niet echt iets om tevreden over te zijn.
Ik vind het jammer dat mijn eigen internist langdurig ziek is. Hierdoor heb ik nu een andere internist en dit was mijn tweede bezoek aan haar. Zij kent mij niet en weet heel mijn voorgeschiedenis niet. Dan zou ze eerst mijn hele dossier uit moeten pluizen maar daar hebben de artsen geen tijd voor. Afijn, morgen maar zien of de huisarts net zo tevreden is als de internist, ben bang van niet.
Inmiddels blijkt mijn bril toch goed te zijn want ik zie nu hele kleine sneeuwvlokjes voor mijn raam voorbij stuiven....stuifsneeuw dus J  
Komende week ben ik als vanouds drie dagen op de dagbesteding. Morgen dan even naar de huisarts en verder wordt het denk en hoop ik een rustige week.


Zondag 13 Januari 2013:

Begin deze week heb ik al voldoende schrijfstof opgedaan voor mijn blog......een spannend horrorverhaal: "Missie Bloed" J
Ik moest bloed laten prikken i.v.m. diabetescontrole en dacht slim te zijn door dit bij de prikpost te doen waar de dagbesteding is. Dat is in een verpleeghuis en je kan daar tot 10.30u terecht, dus dat kon mooi bij aankomst.
Meestal ben ik rond 09.45u-10.00u bij de dagbesteding. Ik heb daar al vaker bloed laten prikken en het is ook al die keren gelukt, behalve afgelopen maandag.
De prikster wilde eerst in mijn arm proberen, zoals meestal wilde dat ook deze keer niet lukken. Toen naar het vertrouwde prikplekje op mijn hand, maar daar ging het ook niet. Dus verder zoeken en uiteindelijk toch weer terug naar de hand en het daar nogmaals geprobeerd. In 1e instantie wilde het weer niet, maar nadat ze met de naald een beetje verschoven had, was er ineens bloed..........op mijn hand en op de grond, maar niet in het buisje waar het in moest. Het bloed stroomde langs de naald heen, over mijn hand, de grond op K
I.p.v. de ader dicht te drukken, liet ze het bloed lopen en probeerde ze de druppels op te vangen in het buisje. Dat lukte natuurlijk niet. Stonden er in de deuropening ook nog mensen mee te kijken, dat was niet bevorderlijk voor de zenuwen. Uiteindelijk zijn we er mee gestopt en de ader dicht gedrukt, drukverband er omheen en zonder resultaat verder gegaan. Dit was de allereerste keer dat ik zonder bloed achter te laten, bij een prikpost weg ben gegaan.
Later op de dagbesteding voelde ik mij niet zo lekker, raar in mijn hoofd, soort duizeligheid. Ik heb er 's morgens weinig gedaan. 's Middags ging het gelukkig weer beter.
Dinsdag ben ik naar de centrale prikpost gegaan en daar ging het ook niet makkelijk maar na diverse pogingen en 3 priksters verder, is het dan toch nog gelukt pfff.
Helaas lukte het toen niet meer om voor afgelopen week een afspraak te maken bij de diabetesverpleegkundige, ik moet er a.s. woensdag naartoe.
Leuke is dat ik dinsdag weer bloed mag laten prikken voor de internist waar ik vrijdag naartoe moet. En dan maar hopen dat het in 1x wil lukken.
Als het goed gaat ben ik dan wel een poosje verlost van het prikken, in april dan pas weer denk ik.
Woensdagochtend mocht ik mijn nieuwe orthopedische schoenen ophalen. Ze zijn mooi geworden, echt heel gaaf. Ik ben er heel blij mee. Ze zijn in verschillende kleuren blauw en met spijkerstof aan de zijkanten.
Ze zijn eigenlijk te mooi om aan te trekken J
Ik heb ze woensdag meteen aangelaten en woensdagmiddag kon ik ze op de dagbesteding showen tijdens de nieuwjaarsborrel.
Donderdag heb ik ze heel de dag aan gehad maar toen had ik aan het eind van de middag wel flink last door het vocht. Ik had een striem in mijn been waar de rand van mijn sok zat en een striem van de rand van de schoen.
Maar verder zitten en lopen ze lekker. Ik moet er wel zuinig op zijn want in april 2014 mag ik pas weer nieuwe aan laten meten.......mits ze hier ook niet op gaan bezuinigen in Den Haag.
Het eind van de week is rustig verlopen. Mijn fotoalbums van Lourdes zijn klaar, die missie is geslaagd.
Deze week gaat weer de zoveelste medische week worden. Dinsdag proberen bloed te prikken, woensdag naar de diabetesverpleegkundige, donderdag naar de mond hygieniste, vrijdag naar de internist. En daarna hoop ik een tijdje van dokters, ziekenhuizen en onderzoeken verlost te zijn.

 


Zondag 6 Januari 2013:

Pffff ik ben zo druk bezig geweest dat ik bijna vergeet dat het zondag is en dus tijd voor mijn wekelijkse blog. Waarmee ik zo druk ben........ik ben fotoalbums aan het maken van de twee Lourdesreizen. Het boek van de septemberreis had ik nieuwjaarsdag klaar. Daarna ben ik meteen door gegaan met de oktoberreis maar dat is een veel zwaardere dobber. Ik heb zoveel foto's van die reis, en zie dan maar eens de mooiste en leukste uit te zoeken. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar wel als ik zo'n muts ben die bijna alle foto's speciaal, mooi of leuk vind. Vandaag de hele dag bezig geweest en ik dacht lekker op dreef te zijn en klaar te komen met het album. Nee dus, de pagina's waren op. Het fotoboek kan niet dikker blijkbaar en ik heb nog drie dagen te verslaan. Ik ga er maar een deel 1 en deel 2 van maken, kan dus weer van vooraf aan beginnen. Ik hoopte het vandaag klaar te krijgen omdat ik vandaag nog 25% korting krijg op de boeken. Maar dat gaat niet meer lukken om nu nog 2 boeken klaar te krijgen. Wachten op een nieuwe aanbieding misschien?!
Ik zou ook bijna vergeten dat het sinds 6 dagen nieuwjaar is en zal jullie voor ik het vergeet een heel gelukkig 2013 toe wensen. Dat het een mooi,gezond, gelukkig, gezellig, warm, liefdevol en schrijfvaardig jaar mag worden!!
Het vuurwerk was weer prachtig om naar te kijken. Ik zat in mijn huisje op de eerste rang, geweldig uitzicht en lekker droog en warm. Alhoewel ik ook even buiten ben geweest om medebewoners een goed nieuwjaar te wensen. Ik heb weer eens geprobeerd om foto's van het vuurwerk te maken, maar dat is niet gelukt. Er zit een speciale vuurwerkstand op de camera, maar veel soeps krijg je daar ook niet uit. Eind dit jaar komen er nieuwe kansen J
Mijn eerste ziekenhuis/doktersbezoeken van dit jaar heb ik inmiddels achter de rug. Het is geen al te beste start want niemand was erg tevreden over de capriolen die mijn lijf steeds weer uithaalt K  De reumatoloog was niet tevreden over mijn bloeduitslagen. De bloedwaarden van de jicht zijn weer aan het stijgen, heel laag hb, nierfunctie achteruit en alles was afwijkend geloof ik. Ze wilde mij al doorsturen naar de internist, vooral vanwege mijn lage hb. Maar ik had de andere dag al een afspraak met de huisarts staan, mede daarvoor en 18 januari heb ik al een afspraak bij de internist staan, dus dan komt het dan wel. De jicht-medicatie wilde ze nog even houden zoals die is. Ophogen is weer niet goed voor de nier en lever. Het is ook een cirkel waar ik in zit want alle bloedwaarden staan met elkaar in verband.
Donderdag kon ik mijn huisarts persoonlijk een gelukkig nieuwjaar wensen en bij haar alle bloeduitslagen weer besproken. Voor mijn lage hb, is mijn medicatie weer opgehoogd. Het vochtprobleem is moeilijker om aan te pakken. Na de 10-daagse dubbele dosis plaspillen, was het een stuk minder. Maar in de 5 dagen zonder die extra pil, kwam het vocht weer gewoon terug. Donderdag bij de huisarts had ik dan ook weer flinke dikke benen/voeten met flinke worsttenen er aan. En dat ondanks de steunkousen. Ze durft de plastabletten niet op te hogen want dan heb ik binnen de kortste keren een jichtaanval te pakken, doordat het urzinezuur dan verder gaat stijgen. En daarnaast is het niet goed voor mijn slechte nierfunctie. Nu gaan we de middenweg proberen en zonodig een extra plaspil. Als ik heel veel last van het vocht heb, dat de huid strak gaat staan en het pijn gaat doen, dan een extra pil nemen. Hooguit 3x per week en dan maar zien hoe dit gaat werken.
Gelukkig had ik vrijdag na die twee vervelende dokterdagen, een leuke dag. Ik was uitgenodigd voor een high-tea J  Zoals jullie weten heb ik voor de KBO Leur, een website gemaakt en die onderhoudt ik ook. Nu hebben we inmiddels meer dan 2000 bezoekers gehad op die website en ze vonden dat ik daarom een etentje heb verdiend. Maar ja.......ik ben nogal een moeilijk geval wat eten betreft (ja ik zeg 't zelf)....en dat bracht mij op het idee om te vragen of een high-tea ook mocht. En dat mocht, vond de persoon die met mij mee ging zelfs ook heel leuk. Zodoende hebben we vrijdagmiddag gezellig samen een high-tea gedaan. Het was leuk, lekker en gezellig.......en ik heb bijna van alles iets op!
En nu begint morgen weer het gewone leven. Morgen ga ik weer naar de dagbesteding en woensdagmiddag denk ik naar de nieuwjaarsborrel op de dagbesteding. Ik zou een hele dag gaan maar ik heb in de ochtend een afspraak voor mijn nieuwe orthopedische schoenen. Als ik dat ga verzetten moet ik weer langer wachten en daar heb ik eigenlijk geen zin in. Morgen maar eens bespreken hoe en wat ze woensdag gaan doen of een halve dag ook de moeite waard is.

Oja, zoals jullie zien ben ik weer een nieuwe pagina gestart in mijn logboek. Nummertje 11 alweer, ik heb inmiddels al heel wat afgeschreven in de afgelopen jaren. Misschien moet ik het toch maar eens in boekvorm uit gaan brengen ...... zeg noot, nooit JJJ 

 

Alle Blog-pagina's

Blogs 2018 | Blogs 2017 | Blogs 2016 | Blogs 2015 | Blogs 2014 | Blogs 2013 | Blogs 2012 | Blogs 2011 | Blogs 2010 | Blogs 2009 | Blogs 2008 |
Blogs 2007 | Blogs 14-4-2006 t/m 30-12-2006 | Blogs 21-9-2005 t/m 26-3-2006 | Blogs 12-3-2005 t/m 18-9-2005 | Blogs 7-2-2004 t/m 10-2-2005

Inhoud Conny's Hoekje:

HOME | EVEN VOORSTELLEN | COCHLEAIRE IMPLANT | LOGBOEK | LOURDES | MIJN BOEK: 'VAN HOREND NAAR DOOF' | ISRAEL (nieuw)|
TINNITUS | EEN WANKEL EVENWICHT | SCHILDKLIER | NIERKANKER | BAHA | ROME |
VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2014 | VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2007 | MIJN FACEBOOK | GASTENBOEK | CONTACT