Naar Lourdes samen met een groep dove mensen

Voor de 18e keer ben ik naar Lourdes geweest, deze keer niet met mijn vertrouwde 35+ groep, maar ik ben een hele nieuwe uitdaging aan gegaan.
Ik kreeg namelijk de kans om met een groep dove mensen mee naar Lourdes te gaan. Deze reis was een initiatief van Diaken Marcel Broesterhuizen (Diaken bij het Dovenpastoraat), en georganiseerd door de NLZ.
Dat het een bijzondere reis zou worden stond voor mij al vast.
Zo was het al heel bijzonder dat ik via-via de mail met uitnodiging voor deze reis ontving. En hoe dichter de reis naderde en ik er meer bijzonderheden over hoorde, kreeg ik steeds meer het gevoel dat O.L.V. Maria er een bedoeling mee had om mij dit jaar in mei naar Lourdes te laten komen.
Zo logeerde onze groep in Hotel L'europe, hetzelfde hotel als waar wij met de 35+ groep altijd verblijven en mij dus zeer bekend. Er zijn honderden hotels in Lourdes en dan kom ik tijdens deze reis in dit hotel.
Ook bleek onze hotelverpleegkundige - die net als O.L.V. ook Maria heet - een goede bekende van mij te zijn. Ik ben in 2000 en 2001 ook met de NLZ naar Lourdes geweest en beide reizen was Maria onze hotelverpleegkundige. Zij is de enige verpleegkundige die ik van de NLZ ken en laat haar dan nu weer in mijn hotel staan.
Dat kon geen toeval zijn en bovendien gaf het mij een al een stukje vertrouwen/veiligheid om te weten dat ik en in een vertrouwd hotel zou verblijven en Maria bij de groep zou zijn.
want het was best spannend deze reis. Ik wist niets over de groep, of iedereen doof zou zijn, of ook slechthorend, of zoals mij CI-horend?
Wel had ik gehoord dat ik de jongste van de groep pelgrims was. Dat vond ik ook al bijzonder dat ik op mijn 47e nog eens de benjamin van een groep zou zijn.
Zoals jullie inmiddels van mij gewend zijn, heb ik weer een uitgebreid reisverslag geschreven met natuurlijk foto's er bij van deze reis.
Volgens mij heb ik nog niet eerder zo'n lang reisverslag geschreven als deze keer.........ik wens jullie veel lees - en kijkgenot.......neem er de tijd maar voor!!!

Fotoalbum Lourdesreis NLZ van 19 t/m 26 Mei 2011

Als je op de startknop drukt dan gaat de fotoshow automatisch. De foto's wisselen om de 10 seconden. Je kunt door met de muis op de knop met >> of << te klikken ook handmatig door het fotoalbum bladeren.
Er zitten ook een aantal foto's tussen van andere groepsgenoten, daar schrijf ik de naam van de fotograaf achter. Foto's van Cor Toonen zijn door hem bewerkt; voorzien van teksten en een afbeelding van H. Bernadette, als eerbetoon aan haar. Tevens een aantal foto's van Ria Versteijlen, zij woont in Lourdes.

Donderdag 19 Mei 2011

Vandaag de dag van vertrek. Vanmorgen lekker rustig aan gedaan en daarna vol spanning op de taxi zitten wachten. Deze was besteld met garantie van aankomsttijd, om 14.45u zou ik Den Bosch moeten zijn. Vervelende is dat je dan niet weet hoe laat ze komen, dit kon tussen 12.30u en 13.45u zijn, zo was gezegd. Natuurlijk kwam de taxi bij mij op het laatste nippertje om 14.00u. Maar goed dat ik had aangegeven dat de trein om 15.00u zou vertrekken, in werkelijkheid zou hij een half uur later vertrekken om 15.30u. Toen ik in de taxi zat, stopte er een andere taxi waaruit 2 mensen moesten overstappen bij mij in de taxi. Zij hadden ook koffers bij zich en het werd passen en meten om alles in de taxi te krijgen. De taxi was een businessclass busje, ik noemde het al gekscherend een Turkenbusje want hij zat helemaal vol geladen.
Ik was blij dat ik voorin zat want de andere 2 mensen zaten tussen hun koffers en rollators verstopt. Deze mensen moesten naar Eindhoven en ik werd even bang dat de taxi eerst naar Eindhoven zou rijden. Zodra de chauffeur instapte begon ik mijn verhaal daarom af te steken dat ik hoopte dat we nog op tijd zouden komen en de trein niet zonder mij weg zou rijden. Gelukkig vertelde de chauffeur dat zij eerst mij naar Den Bosch zou brengen.
In Den Bosch verdwaalde we nog even omdat de wegen daar allemaal veranderd zijn. We waren uiteindelijk bij het station maar aan de achterkant i.p.v. de voorkant. We kwamen precies om 14.45u aan en ik had van iemand gehoord dat we de bordjes autoslaaptrein moesten volgen, zodat we dan op het perron kwamen en ik daar uit kon stappen. Dat was veel handiger want anders had ik met de rolstoel en bagage het hele station nog door gemoeten. Nu was ik meteen bij de trein.
Rianne - mijn computervriendin die ik nu in het echt zou ontmoeten – zag mij aankomen en kwam al aangelopen om te helpen. Zij hielp meteen om de koffer naar de trein te brengen en daarna mij erheen te duwen. Dat deed ze allemaal zo vanzelfsprekend, echt super en het voelde ook meteen vertrouwd, alsof we elkaar al heel lang kende. Doen we ook maar via de computer is toch anders dan in het echt.
Bij de trein aangekomen werd ik meteen door Carlo in de trein geholpen en naar mijn plaats gebracht. Ik kreeg een benedenbed maar het had wel aan beide kanten een open pad, dat vond ik in het begin wel even eng, toen de trein begon te rijden en het gewiebel begon. De trein vertrok trouwens netjes op tijd om 15.30u.

Toen we nog stil stonden in Den Bosch kwamen Maria en Claudi (hotelverpleegkundigen) en Marcel, onze diaken en groeps/hotelleider mij begroeten en kennis maken. Maria kende ik al van mijn vorige twee reizen met de NLZ.
Ik had ook al vroeg een stunt uitgehaald. Toen Maria, Claudi en Marcel mij kwamen begroeten zat ik net te drinken uit mijn fles water. Die had ik op mijn bed gelegd om even te gaan staan om hen via het open raam een hand te geven en even te kletsen. Ga ik weer op bed zitten en wat denk je, m’n hele bed aan het voeteneind nat…….had ik de dop niet goed dicht gedaan en de fles was nog bijna vol, dus al het water eruit gelopen. Laken helemaal nat en bovenlaken en dekbed dat op het voeteneind lag voor de nacht, ook nat. Zoiets stoms moet mij dan weer overkomen *schaam*.K  
Ik heb met het onderlaken de boel droog gewreven en er lag nog een dekbed op het bed boven mij, dus dat heb ik omgeruild. Het bovenlaken had ik een beetje aan de zijkant gehangen zodat het wat kon drogen. Het was gelukkig niet door en door nat maar een beetje taai.

Het ambulancerijtuig is net een klein verpleeghuis en tot mijn verbazing bleek ik te liggen tussen bewoners van het verpleeghuis waar ik zelf 20 jaar heb gewerkt. Sommige mensen kende ik zelfs. Dat is toch ook bijzonder dat ik in het ambulancerijtuig ineens tussen mensen uit Zevenbergen e.o. lig, ook wel een beetje raar hoor. Ik kwam ook nog een ex-collega tegen die er al werkte toen ik er ook nog werkte en nu nog steeds.
Toen sommige mensen hoorde dat ik Kapitein heet, kwamen er meteen vragen los of ik er een van die en die was, en of ik bepaalde mensen kende. Grappig en het voelde vertrouwd.
De meneer die naast mij lag bleek een echte prater te zijn en laat mij dat nou ook zijn, dus we hebben tijdens de reis heel wat afgekletst, samen met de mevrouw die achter mij lag. Sommige mensen waren dementerend en een van hen was flink aan het roepen.

Om 17.00u arriveerden de trein in Maastricht, waar hij met een beetje vertraging om 17.40u weer vertrok. Eenmaal weer op weg kregen we thee/koffie uitgedeeld en hebben we onze zelf meegebrachte boterhammen opgegeten.
Na het eten was ik even ingedut en werd ik wakker gemaakt doordat iemand mij aantikte. Dit bleek Marcel te zijn samen met Henk, de brancardier van het ambulancerijtuig.
Marcel kwam informatiepapieren brengen en wat dingen vragen zoals wat ik hoor en zie en waar zij rekening mee moeten houden, waar ik het beste kan zitten enz. Marcel was verbaasd dat ik hem zo goed kon verstaan met mijn CI.
Later kwamen onze twee tolken Antoinette en Wendy kennis maken. Weer wat later zag ik ineens de pastor van Etten-Leur langs komen. Hij kwam ons allemaal persoonlijk even begroeten. Toen ik vertelde dat ik in Etten-Leur woon, wist hij meteen dat hij mij weleens in de kerk ziet zitten met mijn scootmobiel en dat klopt. Leuk hoor, wat een klein wereldje is het dan toch ineens.

Rond 21.00u zag ik dat de verpleging iedereen al klaar aan het maken was voor de nacht en om 22.00u gingen de lampen uit. Dat is wel even anders dan in de gewone rijtuigen, daar gaat alles tot middernacht en soms nog later, gewoon door. Ik ben toen het licht uitging ook een poging gaan doen om te slapen.

Vrijdag 20 Mei 2011

Het slapen ging best goed want ik was best snel in slaap gevallen en werd rond 02.30u voor het eerst wakker. Daarna heb ik elk uur gezien, maar wel tussendoor steeds een uurtje geslapen. Om 06.00u ben ik naar de wc gegaan en toen stopte de trein in Bordeaux. Daarna heb ik niet meer geslapen en heb mij wat opgefrist, gegeten, gekletst en buiten gekeken.
Mooi op tijd om 09.00u kwamen we in Lourdes aan. Nadat ik uit de trein was geholpen, nam een Italiaanse brancardier mij mee naar de bussen. Maar ik mocht nog niet in de bus en werd in een grote hal weg gezet. Ik had zoiets van laat het maar gebeuren, het komt vast wel goed. Later werden er nog meer mensen naast mij neer gezet.
Er liepen meerdere Italiaanse vrijwilligers en eentje probeerde met ons te praten en vroeg hoe je in het Nederlands 'goedemorgen' zegt. Daarna vertelde hij hoe je dat zei in het Italiaans (buongiorno), Spaans (buenos días), Frans (bonjour) en Engels (goodmorning). Ze hadden er zelf veel plezier om.
Na een poosje arriveerde er een nieuwe bus en daarin gingen alle rolstoelers en werden we naar het acceuill gebracht. Daar moest ik een poosje wachten en toen kwam Maria mij ophalen om mee naar het hotel te gaan. Buiten zagen we al de eerste colonne met militairen voorbij marcheren. Ik zag ook meteen dat het ontzettend druk was op de Heiligdommen.
Iets na 11.00u kwam ik in het hotel aan en dat was heel leuk want de hoteleigenaren en hun zoon, herkende mij meteen en begroette mij heel enthousiast. Ik had de groepsfoto van de 35+ van vorig jaar uitgeprint en daaronder geschreven: “groetjes van de 35+ groep en tot ziens in oktober”. Dat vonden ze heel leuk en werd ik hartelijk voor bedankt.
De hotelbaas was wel boos op onze groepsleiding omdat zij niet doorgegeven hadden dat er nog een rolstoeler zou komen. Als ze dat aan het begin gezegd hadden, dan had hij er rekening mee kunnen houden met de kamerindeling en had ik een aangepaste kamer gekregen, maar nu waren die al bezet. Maar de kamer die ik nu kreeg was ook goed vond ik. De badkamer was wel wat klein en de douchestoel paste maar net in de douchebak, was passen en meten. Maria en Rinus (brancardier) hebben de kamer een beetje verbouwd zodat het makkelijker voor mij was met bewegen en voor de rolstoel. Maar de rolstoel heb ik uiteindelijk op de gang laten staan want hij kon amper door de deur.

Om 12.00u was het etenstijd en over het eten zal ik in dit verslag maar niet te veel vertellen want dat was zoals altijd weer een ramp voor mij.
Toen ik in de eetzaal kwam, kwam Ober Michael ook meteen naar mij toe om de hand te schudden, hij herkende mij ook.
Wat wel even schrikken/wennen was toen ik de eetzaal binnen kwam, waar de rest van de groep al aan tafel zat is dat bijna iedereen van de groep druk aan het gebaren was met elkaar. Het overgrote deel van de groep waren mensen die doof geboren zijn en afhankelijk zijn van de gebarentaal. Nou heb ik in 2000 wel een cursus NmG (Nederlands met Ondersteunende Gebaren) gedaan, maar als je daar nooit meer gebruik van maakt, dan vergeet je veel.
Ik voelde mij even een beetje tussen wal en schip vallen. Want in een groep met horende mensen kan ik de gesprekken niet volgen omdat het te druk is door al het gepraat om mij heen. En in een groep doven kan ik het niet volgen door al die gebaren.
Gelukkig kwam het allemaal goed hoor want iedereen deed zijn best om zo goed en duidelijk mogelijk met elkaar te communiceren zowel met gebaren als met duidelijk mondbeeld. De tolken waren gebarentolken maar ik heb toch wel steun aan hen gehad, vanwege hun duidelijk mondbeeld. En in de loop van de week, herkende ik ook steeds meer gebaren en begon ze zelf soms ook te gebruiken.
Aan tafel kreeg ik een mooi plaatsje aan de kop van de tafel, zodat ik een goed overzicht had en iedereen kon zien aan tafel. Ik had dat gevraagd omdat ik links niets zie. Zit ik ergens in het midden dan zie ik de mensen links van mij niet zitten, en dat is niet zo fijn en niet handig. Mijn tafelgenoten waren ook nog eens hele leuke, gezellige en lieve mensen, dus ik had het erg getroffen met mijn plekje.

Na het middageten moesten we meteen naar buiten om ons op te stellen en als groep naar de Bernadettekerk te lopen voor de openingsviering. Rinus, onze brancardier, duwde mij. Tijdens de viering kreeg onze groep een mooie plaats op de voorste banken toegewezen. Wij rolstoelers ervoor. Onze tolken Antoinette en Wendy kregen een verhoging waar zij op konden gaan staan, zodat zij voor iedereen goed zichtbaar waren. Het was best indrukwekkend dat zij de hele viering aan het tolken waren. En ondanks dat ik niet meer goed thuis ben in de gaberen, herkende ik er toch wel dingen in en had ik ook steun aan ze vanwege hun duidelijke mondbeeld. Ik heb de viering nu veel beter kunnen volgen dan anders. Na afloop hoorde we van de andere pelgrims, dat zij het tolken ook indrukwekkend hadden gevonden. Compliment voor Antoinette en Wendy!

Na de kerk zijn we naar het terras van New Orleans gelopen en daar kwam ik Michel (vroegere eigenaar van Jeanne D’Arc) tegen, hij werkt dit jaar dus bij New Orleans (vroegere Miam-Miam voor de kenners) Vanuit het terras zijn we rond 16.30u richting de Heiligdommen gegaan om te verzamelen voor een gezamenlijke processie met alle pelgrims, door de grot. Deze stond gepland om 17.00u maar door de grote drukte konden we pas rond 17.30u door de grot.
Toen we voor de grot zaten/stonden te wachten, zag ik een iemand die ik herkende van mijn NLZ-reis in 2000 en 2001. We hebben even gekletst en mijn gezicht kwam hem wel bekend voor, maar de naam wist hij er niet meer bij. Dat kan ook niet anders na 10 jaar, en zoveel pelgrims ontmoet te hebben.

Bij de Grot maakte ik ook weer iets heel bijzonders mee. Op het moment dat ik de grot in werd gereden, was er een windvlaag. Ik zei dat nog tegen mijn duwer en daarna kwamen de tranen. Ik had van tevoren al het gevoel dat dit een bijzondere week zou worden, door allerlei toevalligheden, die volgens mij geen toeval meer konden zijn. En sindsdien had ik het gevoel dat Maria mij met een reden dit jaar in mei naar Lourdes liet komen.
Toen ik die windvlaag voelde moest ik meteen aan Bernadette denken. De 1e keer dat Bernadette Maria zag, was zij ook opgeschrikt door een windvlaag waardoor zij in het rond keek en Maria zag. Ik had heel sterk het gevoel dat het een teken van Maria was en zij mij met deze windvlaag begroette.
Daarna ging het wel regenen maar het was zo frappant dat juist toen ik de grot inreed het waaide. Kan ook geen toeval zijn toch!
Toen we uit de grot kwamen miezerde het maar even later werd het weer droog. Totdat we op weg gingen naar het hotel, toen begon het ineens flink door te regenen. We waren iets na 18.00u terug in het hotel en toen heb ik eerst droge kleren aangetrokken. Om 19.00u weer naar beneden voor het eten. Na het eten ben ik naar de kamer gegaan. Buiten was het slecht weer geworden, dus weg gaan was geen optie en ik was toch behoorlijk moe en had flinke pijn na de treinreis en best een lange dag. Dus ben ik lekker vroeg het bed ingedoken. Morgenochtend is het weer vroeg dag!

Zaterdag 21 Mei 2011

Vanmorgen werd ik door Maria om 07.00u gewekt. Zij deed dat door enkele malen met het licht aan en uit te knipperen, daar word ik wel wakker van.( Had ik gevraagd hoor om het zo te doen) Daarna gedoucht waarbij de hele badkamer blank stond want doordat de douchestoel maar net erin paste liep al het water via mijn benen zo de badkamer in. Had die meteen een sopbeurt gehad.J  
Om 08.00u was ik aan het ontbijt en werd ik verwend door mijn tafelgenoten, die gingen voor mij ham halen voor op het brood en jus d’range. Wat een verwennerij, toch!! Om 08.45u zijn we met de hele groep richting de grot gewandeld waar we om 09.45u een viering hadden. Het was gelukkig droog, na een avond en nacht regen.
Onze groep ging helemaal achteraan staan/zitten met de tolken. Ik wilde liever in de rij bij de andere rolstoelers, zodat ik beter kon zien wat er in de grot gebeurde tijdens de viering. Gelukkig was het geluid erg goed en kon ik het redelijk volgen. Zuster Lidwina, pelgrim uit onze groep, mocht de lezing en voorbeden doen. Na de viering zijn we met z’n allen kaarsen gaan branden en hierna naar de kraantjes om te drinken van het bronwater en flesjes te vullen. Daarna zijn naar het hotel terug gelopen waar we precies om 12.00u aankwamen en meteen aan tafel konden.

Na het eten konden wij ons inschrijven voor de excursie naar de Gavarnie, deze kostte 20 euro. Daarna ben ik naar mijn kamer gegaan om te rusten.
Ik had afgesproken dat ik om 15.00u naar beneden zou komen en dan zouden we kijken wie er met mij iets kon gaan doen want we hadden een vrije middag. Maar ja, alleen kom ik nergens met mijn rolstoel. Toen ik beneden kwam was er nog niets afgesproken, wie er met mij mee kon en waarheen. Na wat heen en weer bellen en overleg is Gert (brancardier) met mij mee gegaan. Ik had als wens aan gegeven dat ik heel graag naar de pastorie en hospitalite wilde, omdat ik daar nog nooit ben geweest. Vorig jaar is onze groep er wel geweest maar ik niet, omdat de lift voor mijn neus kapot ging.
Helaas bleek dit vanmiddag niet haalbaar te zijn en nadat we eerst een van de pelgrims geholpen hebben om geld te pinnen bij de geldautomaat, zijn we naar de Limburgse winkel gelopen. Daar werd ik hartelijk verwelkomt door Mia en Cathy, die mij pas in oktober verwacht hadden en vroegen waar Eric en de rest van de groep was. Dat is leuk hoor dat de mensen in Lourdes mij herkennen en ook nog weten met wie en welke groep ik normaal gesproken kom.
Na de boodschappen zijn we op een terras neergestreken en hebben samen gesmuld van een heerlijke ijscoupe, dat ging er met de zomerse temperaturen in Lourdes wel in. Gert moest om 17.30u terug in het hotel zijn voor overleg met de vrijwilligers/leiding. Ik ben toen naar de kamer gegaan om te rusten want vanavond stond de lichtprocessie op het programma en anders zou het een te lange zit voor mij worden.

Toen we om 19.00u aan tafel gingen en Marcel vooraf de mededelingen vertelde, bleek de Lichtprocessie niet door te gaan omdat deze vanavond veel te lang zou duren vanwege de deelname van de militairen. Dat zou te zwaar zijn voor onze groep om zolang stil te moeten staan en kleine pasjes vooruit te kunnen lopen. Dus de lichtprocessie is verzet naar morgen.
Ik vroeg of als je wilde wel kon gaan kijken naar de Lichtprocessie. Dat mocht wel. "Maar …… ik zit in een rolstoel, kan er dan iemand met mij mee?" Dat zou Marcel navragen. Na het eten kwam Marcel vertellen dat hij een vervelend bericht had voor mij want er kon niemand met mij mee naar de lichtprocessie. Dat was een zware teleurstelling en ik kon niet voorkomen dat ik ging huilen. Ik vond het zo jammer, nu ben ik een keer tijdens de militairen bedevaart in Lourdes en had er naar uitgekeken om deze lichtprocessie mee te maken en dan kan het niet omdat ik afhankelijk ben van iemand die mij moet duwen……… Confrontratie!!

Mijn tafelgenoten hadden met mij te doen en wilde mij wel mee nemen, maar dat mocht niet omdat zij geen ervaring hebben met rolstoelen duwen, zij al ouder zijn en we bovendien met de zware helling op de Heiligdommen zitten waar ik tegenop en vanaf gerold moet worden, dat zou veel te gevaarlijk zijn. (is ook zo)
Even later kwam Anneke, de vrouw van Marcel, vragen wat er aan de hand was en toen bood zij spontaan aan om mij te duwen. Ik vroeg of zij zeker wist dat ze dat kon, maar ze had nog nooit rolstoelen geduwd maar het leek haar niet zo moeilijk. Ik heb uitgelegd dat er ook een andere weg naar de Heiligdommen is via de St. Michaelpoort waar je niet de heuvel op/af hoeft. Toen zijn we daar langs gelopen en mijn tafelgenoten gingen ook mee.
Ik was zo blij als een kind natuurlijk dat Anneke mij wilde duwen en het zo voor mij toch mogelijk was om te gaan kijken. Voelde mij wel een beetje ‘schuldig’. Maar het mooie is dan weer dat het groepje mij naar afloop bedankte dat ik hen had meegenomen, want ze vonden de lichtprocessie zo mooi en indrukwekkend en hadden het niet willen missen. Dus zo hebben we elkaar geholpen, ook weer bijzonder!!

En de lichtprocessie was heel erg indrukwekkend. Ook erg rommelig en het was niet goed duidelijk waar ze langs zouden lopen met de processie. Ik dacht dat wij een goed plekje hadden maar toen de processie begon, liepen ze langs de andere kant van de esplanade dan waar wij stonden. Balen dus……maar gelukkig kwamen later ook langs ons de processie en ik kreeg er een brok van in mijn keel. Als je al die stoere soldaten ziet lopen met hun kaarsjes en deze hoog in de lucht ziet steken bij het horen van het Ave Maria, onbeschrijfelijk!!
Later kwamen ze ook met een heel groot, zwaar kruis langs gelopen dat de soldaten op hun schouder hielden en bij het Ave Maria omhoog hielden. Ook de Zwitserse Garde (van de Paus) kwam langs onze kant gelopen en zij liepen in slow motion, alsof ze robotjes waren, ook heel indrukwekkend om dat te zien. Het was een heel lange processie maar zo mooi en indrukwekkend. Ik was zo superblij dat Anneke mij heeft willen duwen en ook dat ik met de anderen van de groep mee mocht en dit heb mogen mee maken.
Toen we terug naar het hotel liepen, waren er op diverse plaatsen muziekkorpsen van de militairen aan het spelen. Die hebben vast tot in de late uurtjes gefeest. Wij waren rond 23.00u terug bij het hotel en na buiten even verslag gedaan te hebben van alles wat we hadden gezien, aan Marcel en Rinus, ben ik naar mijn kamer gegaan en gaan slapen.

Stukje van de Lichtprocessie met de Zwitserse Garde (militairen van de Paus) en andere militairen.
Een groep militairen draagt een groot, zwaar houten kruis op hun schouders mee.

Stukje uit de Lichtprocessie waarbij miliatairen het Mariabeeld met zich mee dragen.

Zondag 22 Mei 2011

Vanmorgen weer om 07.00u gewekt. Om 08.30u moesten we vertrekken richting Bernadettekerk waar de Internationale mis gehouden werd. Normaal wordt deze in de Pius X-kerk gehouden. Maar i.v.m. de militairen die daar hun gezamenlijke viering hadden was de gewone internationale mis uitgeweken naar de Bernadettekerk.
Ik vond het daar mooier dan in de Pius-X, die is zo kolossaal en met heel veel galm, waardoor je weinig kan verstaan. In de Bernadettekerk is het geluid een stuk rustiger en daardoor beter verstaanbaar.
Het regende toen wij naar de Bernadettekerk liepen, dat was iets minder leuk. Op de Heiligdommen werd ik ineens aangehouden door een hyvesvriendin die in Lourdes was met de bus. Ineke en haar man, dus met hen ook snel even kennis gemaakt. Jammer dat we zo weinig tijd hadden en niet even konden kletsen.
Toen ik in de kerk kwam, stond Rianne mij al op te wachten om te begroeten en een fijne viering te wensen en even later zag ik ook haar dochter Marieke, die ik ook al een poosje via de computer ken en nu ook voor het eerst ontmoette.
De mis werd voor gegaan door onze (emeritus) bisschop Mgr. De Kok uit Utrecht en wij hadden weer onze vaste stek op de voorste banken, met onze tolken goed zichtbaar. De viering was rond 11.00u afgelopen en helaas regende het nog steeds. We zijn toen maar richting ons hotel gelopen.

Na het eten zijn we meteen weer vertrokken richting de Heiligdommen, waar groepfoto’s gemaakt zouden worden van elke hotelgroep. Gelukkig was het inmiddels gestopt met regenen. Rianne en Marieke kwamen even langs om samen met mij op de foto te gaan. Na de groepsfoto konden we zelf nog foto’s met de gekroonde Maagd op de achtergrond. Ik ben toen samen met mijn tafelgroepje: Bep, Ben, Cobi, Bep en Ria, op de foto gegaan.
Toen we bezig waren, zag ik een groep Schotse militairen met doedelzakken aankomen. Wendy nam mij even mee om daar naar te kijken, er kwamen nog meer militairen aan gemarcheerd. Dus even foto’s gemaakt. Daarna zijn we naar het dakterras van het Acceuill gegaan, waar je een fantastisch uitzicht hebt en waar we koffie/thee hebben gedronken. Toen we daar zaten zag ik ineens iemand lopen die bij mij op de dagbesteding zit. Ik wist dat zij ook naar Lourdes ging maar had haar nog niet gezien. Het is ook bij deze ene keer gebleven dat ik haar in Lourdes zag.
Tegen 16.00u zijn we verder gegaan en is Rinus met mij naar de kraantjes gewandeld om mijn waterflesjes te vullen. Bij de grot was het ontzettend druk en geen doorkomen aan.
Onderweg naar ons hotel kwamen we een Nederlandse veteraan tegen en hebben we even staan kletsen. Een stukje verder bij de brug waren de doedelzakspelers aan het spelen. Daar hebben Rinus en ik een hele poos bij staan kijken en luisteren. Het was er gewoon feest, heel veel militairen waren daar en het was er een vrolijke boel. Ik kon met mijn CI alleen geen melodietje horen, het doedelzakgeluid klonk bij mij nogal eentonig maar toch vond ik het wel mooi om naar te luisteren en vooral om naar te kijken. Rond 17.00u waren we weer bij het hotel en ben ik een poosje gaan liggen vanwege de moeheid/pijn en omdat we dus vanavond de Lichtprocessie samen zouden doen.

We gingen al om 18.15u eten i.p.v. 19.00u, omdat we op tijd op de Heiligdommen moesten zijn anders zouden we onze plaatsen waarschijnlijk kwijt zijn. Helaas was het gaan regenen en moest het regenpak aan, dat was niet zo leuk. Er was nog bijna niemand op het plein toen wij aankwamen. We zijn op de bankjes gaan zitten zodat die in elk geval al bezet waren door ons.
Even later kwam Jos, de leidinggevende van de brancardiers en mochten we de bankjes recht voor het bordes zetten zodat we goed uitzicht hadden. We vonden dat al een ereplaats om te mogen zitten. Maar even later kwam er iemand van het Hospitalite, dat zijn de mensen die alles in goede banen leiden op de Heiligdommen. Deze meneer kwam vertellen dat wij niet op de bankjes maar op het bordes mochten zitten!! Nou dat is echt een ereplaats!!!
Normaal gesproken mogen alleen de koorleden, priesters en vaandeldragers op het bordes komen. Het gebeurd nooit dat je er met een hele groep mag gaan zitten kijken. Maar voor onze groep werd een uitzondering gemaakt. Als je doof bent en je loopt mee in de processie dan is het minder goed te begrijpen wat er gebeurd en is het ook niet mogelijk om te tolken. Nu kon iedereen vanaf het bordes de hele processie volgen en konden de tolken alles wat er gezegd en gezongen werden tolken. Zo kreeg de groep een veel duidelijker beeld van wat er gebeurde. We waren met z’n allen echt heel erg trots dat wij daar mochten zitten J  
Bijzondere voor mij was dan weer dat ik vorig jaar nog gezegd heb dat ik weleens vanaf het bordes wilde zien hoe de lichtprocessie er van daaruit uitziet. En dan ineens zit ik daar!!
We hebben als dovengroep geschiedenis geschreven in Lourdes!! Er blijven bijzondere dingen gebeuren deze reis. We hebben natuurlijk foto’s gemaakt maar ik ben onherkenbaar in mijn regenpak, dat is jammer. Maar ik heb er wel van genoten!
Na de lichtprocessie gingen we naar het hotel en toen ik daar buiten stond te wachten tot Rinus mij naar binnen zou rijden, hoor ik iemand vragen hoe het met mij ging? Rechts was niemand, dus keek ik links en daar zag ik Correttie zitten, een van de vrijwilligers van de 35+ groep. Zij was onverwachts als hotelleidster in Lourdes voor de VNB en wist dat ik er ook zou zijn. Dat was heel erg leuk om haar te zien, even iemand vertrouwds om me heen om mee te kletsen. Nou was ik aan de groep waar ik mee was inmiddels ook vertrouwd geraakt, maar de eerste dagen heb ik mijn ‘eigen vertrouwde 35+ groep’ wel gemist hoor. En zo was het ineens een hele bijzondere avond met mooie gebeurtenissen geworden!!

Lichtprocessie met het lied "te Lourdes op de bergen"(buitenlands gezongen)
getolkd door Antoinette en Wendy.

Einde van de Lichtprocessie waarbij het Mariabeeld naar het bordes wordt gedragen.

Maandag 23 Mei 2011

Vandaag mochten we uitslapen en werd ik pas om 08.00u door Claudi gewekt. Nou is 08.00u voor mij geen uitslapen maar voor de begrippen in Lourdes is het laat hoor. Ik was de laatste die aan het ontbijt verscheen en mijn lieve tafelgenoten, die deze week zo over mij gemoederd hebben, hadden al spulletjes voor mij klaar gezet, dus ik kon zo aanvallen.
Om 09.30u zijn we richting de Bernadettekerk gelopen waar we een viering met handoplegging kregen.
De handoplegging was een hele mooie viering en voor velen ook heel emotioneel. Zelf was ik deze keer niet emotioneel bij de handoplegging, al moest ik wel even slikken toen Marcel, die bij ons (zijn eigen groep) de handoplegging deed naar mij toe kwam. Ik had een week eerder ook al een handoplegging gehad in onze eigen kerk, dat scheelde denk ik. Ik kreeg wel een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen bij het zien van andere mensen die het zo moeilijk hadden. De viering was om 11.45u afgelopen en toen moesten we meteen door naar het hotel voor het eten. Er moest snel gegeten worden want om 13.00u zou de bus al komen voor de excursie naar de Gavarnie in de bergen.

De bus was er al om 12.45u. In de bus hadden we Jos als onze reisleider. Hij mocht dit doen omdat hij binnenkort 65 wordt en dan mag hij niet meer als vrijwilliger mee naar Lourdes. Dus dit was zijn laatste reis in de hoedanigheid van vrijwilliger. Hij kon leuk vertellen en Antoinette en Wendy vertaalde alles wat hij vertelde in gebaren. Dat was best lastig om dat in een rijdende bus te doen en ze haalde soms halsbrekende capriolen uit om staande te blijven en te kunnen blijven tolken, knap van ze hoor!
Het was voor mij een aantal jaren geleden dat ik op excursie door de bergen was geweest. Ik heb genoten van het prachtige uitzicht, de mooie berggezichten ze blijven prachtig om naar te kijken en ik heb onderweg ook heel wat plaatjes geschoten met mijn camera.
Toen we dichter bij Gavarnie kwamen zat ik op de uitkijk naar het beeld van "Madonna in de sneeuw". Dit witte standbeeld staat bovenop een berg en ik wilde proberen het op een foto te zetten. Dit beeld is geplaatst om alle pelgrims te gedenken en vooral voor de vluchtelingen tijdens de 2e wereldoorlog, die de route naar Spanje volgden en er helaas velen omkwamen van ontberingen. De route was nog op het oude pad en die was bijna niet te betreden.
Rond 15.00u kwamen we aan op de plaats van bestemming: Cirque de Gavarnie, met de hoogste en langste waterval van Europa, bijna 500 mtr. hoog en staat op de UNESCO werelderfgoedlijst! We zijn hier met een groepje gaan wandelen tot aan de eerste brug. Ik wist nog dat daar een restaurantje was, waar het minder druk is dan in het dorpje zelf. Helaas was het restaurant dicht en zijn we weer terug gewandeld om daar op een terras neer te strijken. We hebben daar gesmuld van een lekkere ijscoupe. Dat ging er wel in want het was 30 graden en zelfs zo hoog in de bergen was het warm. Toen we het ijsje op hadden moesten we al weer richting de bus want daar moesten we om 16.45u verzamelen. ( we waren rond 15.00u aangekomen) Op de terugweg vielen mijn ogen regelmatig dicht want het was toch best vermoeiend geweest zo’n reisje en ook mijn pijnklachten waren verergerd. Om 18.15u waren we terug bij het hotel en toen ben ik naar mijn kamer gegaan en gezegd dat ik onder het eten bleef rusten. Ik lustte toch niets, dat had ik al op de menukaart gezien.
Toen ik in de bus zat had ik van Rianne en Marieke een sms gekregen of ik het leuk vond om s’middags samen iets te gaan doen. Maar ja ik was al met de bus op stap. Toen stelde zij voor om dan s’avonds met z’n drietjes op stap te gaan, dat vond ik wel leuk. Maar zonder te rusten zou ik dat niet vol kunnen houden, dus vandaar dat ik het zo opgelost heb.

Rond 20.30u smste Rianne dat zij richting mijn hotel kwam. Toen ben ik weer naar beneden gegaan en kwam Marieke tegen en even later was Rianne er ook. We zijn lekker naar een terras gewandeld waar we gedronken en gekletst hebben en voor mij een bord met frietjes. Veel lekkerder dan het eten in het hotel. Het was wel een ongezond dagje, eerst een grote ijscoupe en dan een bord frietjes hahahaha, maar elke keer droog stokbrood met water is ook niet alles, dus 1 dagje zondigen mag dan wel.
Het was heel gezellig met Rianne en Marieke en zo bijzonder dat we elkaar zo vertrouwd voelde met elkaar. Later zijn we nog een eindje gaan wandelen en daarna nog even op het terras van de Jeanne D’arc neergestreken en ook daar wat gedronken en gekletst met bekenden. We hoorden ook van iedereen dat onze groep en vooral de tolken heel veel indruk maakte op de andere pelgrims. Antoinette en Wendy hebben heel wat complimentjes gekregen. En ook voor Jolien die mee was voor 1 op 1 begeleiding van een pelgrim die doofblind is, en d.m.v vierhandgebaren met hem communiceerde, was veel bewondering.
Rond 22.30u zijn we weer richting hotel gelopen want we wilde het niet te laat maken. Onderweg zag ik een bekende brancardier zitten die in 2000 in mijn hotel was als brancardier en met wie ik toen de hele week opgetrokken ben. Ik had niet verwacht dat hij mij nog zou kennen want ik ben in die jaren flink uitgedijt, in een rolstoel terecht gekomen, brildragend geworden, grijs geworden...…….maar toen hij mij zag en vooral toen hij mij hoorde, wist hij het meteen wie ik was. Hij vertelde zelfs anekdotes die ik zelf al vergeten was, leuke ontmoeting was dat.
Bij ons hotel zaten alle vrijwilligers buiten op de stoep te genieten van de mooie zomeravond en hebben wij ook nog even staan kletsen. Zodoende werd het toch bijna 23.30u voor ik mijn bed in dook. Maar het was een hele fijne avond en ik vond het heel erg leuk dat Rianne en Marieke dit voor mij hebben gedaan!!

Antoinette tolkt het 'Onze Vader' tijdens de handoplegging.

Dinsdag 24 Mei 2011

Vanmorgen werd ik om 07.35u gewekt. Toen ik naar beneden wilde gaan heb ik een kwartier voor de lift gestaan. De Belgen die in het hotel logeerden, gingen vandaag weer naar huis. Zij waren hun koffers naar beneden aan het sjouwen en hielden de lift daardoor bezet. Elke keer zeiden ze dat ze de lift terug zouden sturen, maar als de lift er weer was stond hij alweer vol met Belgen of koffers. Uiteindelijk heb ik een Belg aan het verstand kunnen brengen dat als ze beneden waren de knop voor de 2e verdieping (waar ik stond) in moest drukken, zodat de lift eerst bij mij stopte en niet meteen naar boven ging. Zo is het na een kwartier dus gelukt om een lege lift te bemachtigen en beneden te komen.
Toen ik om 08.30u de eetzaal in kwam rijden, begon iedereen te klappen…....oeps!! Mijn tafelgenoten hadden weer goed voor mij gezorgd want op mijn bordje lag alles al klaar voor mijn ontbijt, wat een verwennerij J  
Na het ontbijt zijn we meteen vertrokken om de Kruisweg te lopen. Niet de grote kruisweg op de berg, maar de nieuwe kruisweg voor de zieken. Die hebben we de laatste jaren met de 35+ groep ook gedaan en is heel mooi. Tijdens de kruisweg kreeg iedereen de gelegenheid om een stukje voor te lezen, als men dat wilde. Ik vond het bijzonder en ook knap van onze dove pelgrims die een stukje deden voorlezen. Het is voor hen best moeilijk om hardop te lezen, maar ze deden het toch maar mooi. Onze tolken vertaalde alles weer in gebarentaal. Zelf heb ik ook een stukje voorgelezen bij de 11e statie: “Jezus wordt aan het kruis genageld.”
Aan het einde van de kruisweg, kreeg iedereen van Gert een houten kruisje en vertelde zij dat ze aan het begin van de kruisweg moest huilen toen ze ons als groep zo bezig zag met de kruisweg. Gert vertelde dat aan het begin van de reis, zij de groep hulp gaf, maar dat wij nu als groep zoveel hulp aan haar geven door hoe wij als groep samen bezig, hoe we zijn en hoe we doen. Dit is niet letterlijk wat Gert zei, maar komt er wel een beetje op neer geloof ik.
Daarna zei Mevr. Gelens iets in de trant van dat Jezus ons Marcel had gestuurd als vervanger. Daar schoot Marcel van vol en wij met z’n allen natuurlijk ook.
De groep vroeg daarna aan Marcel of hij zijn naam op het blanco kruisje wilde schrijven en kreeg hij het druk met ‘signeren’. Op een gegeven moment hoorde en zag ik Wendy (tolk) zeggen dat ‘zij nu weet dat doven van binnen niet doof zijn’. Toen moest ik weer huilen en de anderen ook zag ik. Later hoorde ik van Rinus dat Zuster Lidwina deze opmerking had gemaakt. Zo eindigde de kruisweg in een wirwar van emoties, maar wel mooie en waardevolle emoties.
Na de kruisweg zijn we via de kaarsen en de waterkraantjes richting hotel gelopen. Bij de grot was het helaas te druk om er doorheen te lopen, jammer.

Na het eten ben ik eerst een lange broek aan gaan trekken. Vanmorgen had ik een korte aan gedaan omdat het gisteren zo warm was. Maar tijdens de kruisweg had ik het koud, dus toch maar weer een lange aan. Als ik een lange broek aan doe, krijgen we mooie weer bleek later. Vanmiddag brak namelijk de zon door en werd het weer warm. Maar ik was toch blij dat ik hem aan had, want we hadden een viering in de Pius X-kerk en daar is het altijd kil. In de Pius X hadden we helemaal achteraan in de kerk een gezamenlijke viering. Het was wel een mooie viering waarin Marcel voorganger was. Alleen jammer dat het geluid in de Pius X altijd zo slecht is en heel erg galmt. Komt doordat het zo’n grote kerk is en allemaal beton. Gelukkig had ik steun aan de tolken en kon ik de viering toch redelijk volgen.
Na de viering hebben we eerst overleg gehad wat we het beste konden doen met de Sacramentsprocessie; meelopen of in de kerk gaan zitten en van daaruit de processie volgen via de schermen die er hangen. We hebben uiteindelijk voor de laatste optie gekozen omdat dan beter te zien was wat er gebeurde tijdens de processie want alles is via de beeldschermen in de kerk te volgen. En zo was het voor de tolken ook handiger om te tolken. Lopende weg is dat een stuk moeilijker om de hele groep te bereiken.
We hebben eerst buiten bij het oude acceuill koffie/thee gedronken en daarna zijn we rond 16.30u naar de Pius X gewandeld en er een mooie plaats opgezocht. We hadden een prima plaats en zaten recht voor een beeldscherm, dus konden alles goed volgen. Ik heb foto’s zitten maken van de beeldschermen, alles was zo duidelijk te zien. Het was een mooie viering en we hadden ook nog een kippenvelmoment.
Er was voor ons een grote groep kinderen op de grond komen zitten. De kinderen zaten met open mond naar onze tolken te kijken. Ze vonden het reuze interessant en sommige zaten al mee te doen met de tolk. We hadden een lied waarvan het refrein was: “Amen, Amen, Alleluia!” De tolken gaven aan dat wij ook mee mochten zingen d.m.v. gebaren. Dat deden wij en toen draaide Wendy zich om naar de groep kinderen en die gingen spontaan ook allemaal mee doen. Dat was zo mooi, al die gebarende kinderen……brok in de keel en tranen in de ogen.
Na de sacramentsprocessie ben ik samen met Rinus nog even naar de Limburgse winkel geweest om nog wat dingetjes te kopen die dan vanavond nog ingezegend konden worden.
We waren om 18.55u weer bij het hotel en geen tijd om te rusten want we moesten meteen aan tafel. Achteraf had ik best kunnen gaan rusten want er zat bij het eten weinig voor mij bij. En ik was wel flink moe en pijn, dus het was eigenlijk wel beter geweest.

Na het eten zou Marcel onze aankopen zegenen. Dit plan werd een beetje in de war geschopt doordat wij eerst de aandacht op eisten om alle vrijwilligers te bedanken. Bep en Cor deden dit samen. Eerst werden onze tolken Antoinette en Wendy bedankt. Daarna was het de beurt aan Jolien, die speciaal mee was als vierhanden-gebarentolk voor Jan. Daarna onze verpleeggroep Maria, Claudi en Marianne. Toen Gert en Rinus, onze brancardiers en als laatste Marcel onze diaken/hotelleider/groepsleider.
De vrijwilligers dachten dat het hiermee afgelopen was, maar dat was niet zo. Iedereen werd weer naar voren geroepen en werden ook nog eens door Bep en Ria toegesproken en bedankt en van hen kregen ze allemaal een heel mooi zelfgemaakt kado en kaart. Als allerlaatst werd Marcel opnieuw in het zonnetje gezet en hij kreeg ook nog onze groepsfoto.
En nog was het niet afgelopen want Mevr. Jongen stond ook nog op om iedereen te bedanken en van haar kregen alle vrijwilligers een speldje.
Toen hebben we eerst pauze gehouden want het was al 21.30u geworden en iedereen had een droge keel. Na de pauze was het de beurt aan Marcel om een praatje te houden. Dit deed hij d.m.v. een laptop en beamer zodat wij de tekst mee konden lezen en ook werd er door de tolken getolkt. Ik kan mij 1 zin nog goed herinneren, die ik gelezen heb: “Ieder mens heeft iets moois te geven aan een ander.” Dat vind ik zo’n mooie spreuk, dus die heb ik onthouden.
Daarna kwam Marcel bij iedereen persoonlijk langs om de souvenirs te zegenen. Je kon vertellen wat je gekocht had en waarom, wat je maar kwijt wilde mocht je vertellen. Ik heb gezegd dat bij mij alles ingepakt zat omdat het een tas vol kadootjes was. Marcel vroeg toen aan God om mijn kadootjes te zegenen en ik weet niet precies meer wat hij zei tijdens het gebed, maar hij deed het wel heel mooi.
Toen hij klaar was zei ik dat ik mijn eerste kadootje uit ging delen en gaf ik hem en zijn vrouw mijn kadootje. Dat was een kaarsje in de vorm van een hartje en dat had ik voor alle vrijwilligers en mijn tafelgenoten, als bedankje gekocht. Ik wilde het niet met zoveel ophef in de grote groep geven maar gewoon als klein gebaar zelf geven aan de vrijwilligers. Ze waren er allemaal heel blij mee, dat deed mij goed. Want ze hebben het verdiend al die aandacht en kadootjes die ze vanavond kregen. Het is voor hen ook zwaar zo’n Lourdesweek en zonder hun hulp zouden wij niet naar Lourdes kunnen. Natuurlijk vielen er weer heel wat traantjes vanavond, tranen uit dankbaarheid voor elkaar en ook al een stukje loslaten want morgen is het onze laatste dag.
Uiteindelijk was het bijna 23.30u toen ik naar boven ging, flink moe en pijn natuurlijk maar het was de moeite waard, een hele mooie avond was het.

Woensdag 25 Mei 2011

Vanmorgen werd ik al vroeg wakker met flinke keelpijn, kou gepakt denk ik. Na mijn verzorging heb ik alle spullen in de koffer gepakt want deze moest gepakt en wel, op de gang klaar staan, dan zouden de brancardiers ze naar beneden brengen.
Na ons laatste ontbijt in hotel L’europe zijn we rond 09.15u richting Bernadettekerk gewandeld. Daar waren we best vroeg en hebben we een poosje buiten gestaan alvorens de kerk in te gaan. Ik heb toen zitten genieten van zwaluwen die rondom de kerk vlogen en soms gevaarlijke duikvluchten maakten. Soms leek het alsof ze tijdens zo’n duikvlucht de kerk binnen zouden vliegen. Het is mij nooit opgevallen; zwaluwen in Lourdes en vanmorgen vlogen er zoveel. Was echt genieten van het schouwspel dat de zwaluwen gaven.
Het was een mooie slotviering en voor onze tolken Antoinette en Wendy de laatste om te tolken. Dat deden ze weer heel goed en na de viering vielen zij elkaar emotioneel in de armen, dat ze dit grote karwei heel goed geklaard hebben. Ik kreeg er ook tranen van in mijn ogen toen ik hen zo samen zag.
Na de viering ben ik op de foto gegaan met brancardier Wil, die ik in 2000 had leren kennen. Buiten kwamen Rianne en Marieke vragen of ik samen met onze vriendin Ria, die in Lourdes woont, op de foto wilde. Dat wilde ik natuurlijk wel en dat is een mooi plaatje geworden.
Het was inmiddels 11.30u en ik begreep dat men terug naar het hotel wilde wandelen maar ik wilde zo graag nog even naar de grot om afscheid te nemen. Gelukkig wilde Rinus kijken of dit mogelijk was, of het niet te druk was. De wachttijd viel mee en gelukkig ben ik nog door de grot geweest en wat bijzonder was, is dat Rianne met ons mee liep. Het was mooi en bijzonder om dit samen met Rianne te kunnen doen en ook emotioneel. Er zijn weer wat traantjes gevloeid, maar dat was helemaal niet erg, hoort erbij.

Daarna naar het hotel voor de laatste lunch. Opluchting voor mij de laatste Franse maaltijd waar ik zoals altijd heel weinig van gegeten heb.
Na de lunch was het wachten geblazen tot de bus zou komen om ons naar het station te brengen. Deze zou om 15.30u komen. Rusten kon niet meer want de kamers waren al opgeruimd. Buiten was het heel erg warm, dus buiten zitten wachten zat er ook niet in. Ik heb in het hotel met Maria zitten kletsen.
Om 15.15u was de bus er en de hoteleigenaar bracht mij zelf naar de lift en naar buiten. Ze kwamen alledrie (man, vrouw en zoon) afscheid van mij nemen met een dikke omhelzing en 2 zoenen. In oktober zie ik hen weer, want de bedoeling is dat ik dan weer met de 35+ groep mee naar Lourdes ga.
Ik zat als eerste in de bus en toen de bus vertrok werden we uitgezwaaid door de hotelmensen. Onderweg stopte de bus bij Hotel Imperial (chique 4 sterren hotel) daar stapte een paar mensen (artsen,pastor) in onze bus om mee naar het station te rijden. De Bisschop logeerde ook in dit hotel en kwam naar buiten en zelfs in onze bus om afscheid te nemen en ons een goede terugreis te wensen. Hij ging zelf later op de dag met het vliegtuig terug. Toen de bus vertrok zwaaide hij ons uit samen met de arts en pastor die ook met het vliegtuig naar huis gingen.
Bij het station aangekomen mochten we in de bus blijven zitten, omdat het in de bus lekker koel was dankzij de airco en buiten ontzettend warm. Tot onze verrassing kwam Ober Michael de bus binnen gestapt, hij kwam ons ook uitzwaaien, leuk hoor!
Rond 16.30u moesten we toch de bus uit en toen heeft Maria mij meteen naar de trein gebracht. Daar moest ik maar heel even wachten en toen werd ik al de trein in geholpen.
Ik lag nu op een ander bed dan met de heenreis, aan de raamkant lag ik nu. Dit was op de heenreis al met mij overlegt want waar ik nu lag, lag op de heenreis een mevrouw die helemaal verzorgt moest worden en dat ging niet zo makkelijk omdat ze er maar aan 1 kant bij konden. Op mijn vorige bed kunnen ze langs 2 kanten erbij en dat zou de verzorging voor de verpleging en de mevrouw een stuk makkelijker maken. Dat begreep ik heel goed en ik had al met gefronste wenkbrauwen gekeken op de heenreis, hoe moeilijk ze moesten doen. Dus ik heb mijn bed met liefde afgestaan aan die mevrouw. Overigens vond ik het zelf fijner liggen aan de raamkant.

Ik was wel heel blij dat ik kon gaan liggen want ik had flink veel pijn gekregen en daarom ben ik lekker gaan liggen en mijn pijnmedicatie wat eerder ingenomen. Het heeft nog wel 3 uur geduurd voor de pijn minder werd. Het was voor mijn lichaam toch wel een stuk fijner dat ik in de ambulance kon liggen i.p.v. gewone couchette waar je moet zitten en alleen s’nachts liggen. Is toch een goede keus geweest en ik heb het er ook naar mijn zin gehad, alle vrijwilligers waren ook hartstikke lief. Ik ben niets tekort gekomen.
Toen ik in de trein lag, zag ik aan de andere kant van het perron waar het andere gedeelte van de trein stond, onze groep in het rijtuig stappen. Maar na een poosje werd iedereen er uitgehaald en ook de koffers gingen er uit, dus daar was iets aan de hand. Even later zag ik Wendy staan tolken, zij was aan het uitleggen wat er aan de hand was. Toen bleek dat ik toch wel wat gebaren geleerd had afgelopen week want ik begreep dat zij vertelde/tolkte dat het rijtuig stuk was en verwisseld moest worden en de mensen daarna weer terug erin konden. Later bleek dat ik dit goed begrepen had. Toch handig gebarentaal, als je het op afstand kan volgen en begrijpen J  
Door het kapotte rijtuig vertrok de trein met 3 kwartier vertraging rond 18.45u. Maar de snelheid zat er wel goed in hoor. Om 20.00u waren we al in Dax en 21.00u in Bordeaux. Dat ging veel sneller dan op de heenreis……..we gingen nu bergaf, dat scheelt vast ook. Onderweg heb ik veel gekletst met mijn buurvrouw. Zij zat vol verhalen over wat zij deze week allemaal had meegemaakt en wat mede-pelgrims allemaal hadden uitgespookt. Zij had in het acceuill gelogeerd en daar was het zo te horen helemaal niet saai. Het licht in het ambulance rijtuig ging om 22.15u uit en toen ben ik mij ook klaar gaan maken voor de nacht en proberen te slapen.

Foto van de slotviering in de Bernadettekerk (foto: Ria Versteijlen)

Donderdag 26 Mei 2011

Vannacht heb ik redelijk geslapen, ben wel een aantal keer wakker geworden en naar de wc geweest maar daarna sliep ik dan wel weer even. Ik had vannacht wel veel last van de keelpijn en heb als ik wakker werd steeds een slokje gedronken. Om 07.30u heb ik mijn CI opgedaan en toen stonden we stil in Jeumont. Een Franse grensplaats tegen de Belgische grens. Hier werd de locomotief gewisseld.
Een stukje voor Maastricht kwamen Antoinette en Wendy afscheid van mij nemen want zij zouden in Maastricht uitstappen. Jolien, de andere tolk kwam ook even langs om te kletsen. Zij zou er in Den Bosch uitgaan en dus gingen wij er vanuit dat wij elkaar daar nog wel zouden zien op het perron.
Tijdens de stop in Maastricht heeft brancardier Jos voor mij de Valystaxi gebeld en besteld. Voor 14.00u in Den Bosch, dan heb ik ruim de tijd om uit de trein te komen en eventueel afscheid te nemen van mensen.

Om 13.15u arriveerde de trein in Den Bosch. Daar werd ik vrij snel de trein uit geholpen en heb op het perron zitten wachten. Ondertussen afscheid genomen van enkele mensen. Tja en toen was het wachten op de taxi. Volgens een van de brancardiers zou de taxi mij op het perron ophalen. Ik was daar zelf niet zo zeker van maar hij verkondigde dat iedereen die met de bedevaartrein was, daar werd opgehaald. En als ik op de heenreis op het perron was afgezet, ik er ook opgehaald werd.
Maar met de heenweg heb ik de chauffeur zelf naar het perron laten rijden, de chauffeur was er helemaal niet bekend en wist niet dat ze het perron op kon. Dus ik zat toch wel in de zenuwen om die taxi. Om 14.15u was hij er nog niet en toen heeft iemand van de verzorging voor mij gebeld naar Valys, om te vragen waar de taxi bleef. Dat duurde heel lang, eerst al voor ze verbinding had. Ze kreeg eerst een bandje te horen met zoveel wachtende voor u. Daarna gingen ze bij Valys het taxibedrijf bellen voor informatie, dat duurde ook erg lang. En het is dus wel een 0900 nummer wat je moet bellen, tikt dus aardig door al dat wachten K  
De taxi bleek al wel bij het station op de taxistandplaats te staan. Ze heeft gevraagd of ze de taxi naar het perron konden sturen…….ging weer een hele tijd overheen voor dat antwoord. Uiteindelijk kon het niet en moesten wij naar de taxi. Toen rees de vraag op welke taxistandplaats hij zou staan want je hebt die zowel aan de voorkant als aan de achterkant van het station. Mijn vermoeden was de voorkant want daar zou ik op de heenweg ook afgezet zijn als ik de taxi niet naar het perron had verwezen.
Gert ging alvast vooruit om te kijken. We wisten al dat het een geel/rood taxibusje zou zijn. Even later belde Gert dat we aan de voorkant moesten zijn. Rinus heeft mij daarheen geduwd. Bij de taxi aangekomen keek de chauffeur heel benauwd, toen hij mijn rolstoel zag. Het was namelijk een personenbusje en geen rolstoelbus. Toen ik vertelde dat de rolstoel opgevouwen kon worden, was hij opgelucht. Toen ik in de taxi wilde stappen was er weer een probleem want het was een hele hoge instap. Met hulp van Rinus ben ik er toch in kunnen klimmen.
Helaas werd ik niet meteen naar Etten-Leur gebracht maar moesten we mensen ophalen in Drunen. Dat bleken twee hele oude dametjes te zijn en die durfden bij het zien van de hoge instap ook niet in te stappen. Vonden ze veel te eng en te gevaarlijk en ze waren bang om te vallen. Dat kon ik mij goed voorstellen. De chauffeur deed er wel luchtig over dat hij wel een zetje zou geven, maar ik zag die mensjes ook niet 1-2-3 in de taxi stappen. Na een hele discussie zei de passagier die voorin zat, dat hij wel achterin de bus ging zitten. Zodoende konden de dames voor in de bus stappen en die instap was iets lager vanwege een trapje. Ook daar hadden ze hulp nodig om er heelhuids in te komen. De dames moesten naar Tilburg en van daaruit gingen we eerst naar Breda en daarna was ik pas aan de beurt. Om 17.30u was ik eindelijk thuis na een rondreis van 3 uur pfffffff
Ik was natuurlijk doodmoe, was bijna 24 uur aan het reizen geweest want de dag ervoor zat ik al om 16.30u in de trein. We zijn toen niet meteen vertrokken maar als je het mee telt ben ik dus 24 uur onderweg geweest. Niet gek dat ik uitgeteld was. Ik ben bijna meteen mijn bed ingedoken en heb geslapen tot de andere dag 12.30u toen had ik 18 uur geslapen!!

TOT SLOT EEN BEDANKJE

Een verdiend bedankje wil ik geven aan de initiatiefnemer, pastorale begeleider en hotelleider van deze reis Marcel Broesterhuizen.
Tevens de NLZ die de organisatie op zich wilde nemen en de uitdaging met onze groep aan wilde gaan.
Antoinette en Wendy, ons hecht tolkteam! Dat zij een hele week zo eendrachtig er tegen aan zijn gegaan, dat is heel bijzonder. Bedankt meiden!!
De dames van De Gelderhorst. Jolien, doofblinden begeleidster voor Jan en Marianne, als ondersteuning voor de pelgrims van de Gelderhorst.
Gert en Rinus, onze ervaren brancardiers die de groep met hun spierkracht en organisatietalent bij hebben gestaan.
En vooral niet te vergeten Maria en Claudi, onze verpleegkundigen.
Naast deze vrijwilligers die er speciaal voor onze groep waren wil ik ook de vrijwilligers uit het ambulancerijtuig bedanken voor hun goede zorgen en vriendelijk woord.
En verder alle vrijwilligers die zich tijdens deze reis ingezet hebben.

BEDANKT ALLEMAAL !!!!

REISVERSLAGEN EN FOTOALBUMS
MAAK HIER UW KEUZE:

Reisverslag 35+ reis 2000
NLZ-reis met Jan 2001
Reisverslag 35+ reis 2001
Reisverslag 35+ reis 2002
Reisverslag 35+ reis 2004
Reisverslag 35+ reis 2005
Reisverslag 35+ reis 2006
Reisverslag 35+ reis 2007
Reisverslag 35+ reis 2008
Reisverslag 35+ reis 2009
Reisverslag 35+ reis 2010
Reisverslag NLZ reis Mei 2011
Nieuw - Reisverslag Busreis/35+ reis 2011
Reisverslag NLZ reis September 2012
Reisverslag Busreis/35+ reis 2012
Reisverslag Juli 2014
Reisverslag 35+ reis 2014
Links
Conny's Hoekje

Inhoud Conny's Hoekje:

HOME | EVEN VOORSTELLEN | COCHLEAIRE IMPLANT | LOGBOEK | LOURDES | MIJN BOEK: 'VAN HOREND NAAR DOOF' | ISRAEL (nieuw)|
TINNITUS | EEN WANKEL EVENWICHT | SCHILDKLIER | NIERKANKER | BAHA | ROME |
VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2014 | VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2007 | MIJN FACEBOOK | GASTENBOEK | CONTACT