.

.

Na een jaar niet in Lourdes te zijn geweest, mocht ik nu weer naar mijn ‘tweede thuis’ Lourdes. Al voor de 22e keer en dan zou je denken dat er voor mij niets nieuws meer te vinden is in Lourdes. Toch werd deze reis een geheel nieuwe Lourdes-ervaring voor mij.

Deze keer mocht ik mee met de Stichting 'De Vrienden van Lourdes'  Een stichting waar mijn ouders hun hele huwelijk donateur van zijn geweest en na hun overlijden heb ik dit donateurschap over genomen.

Elk jaar wordt er in februari een loting gehouden waarbij 50 vrije Lourdesreizen onder de donateurs worden verloot en 30 onder de zieken. Dit jaar was ik door een kennis opgegeven bij de zieken. In het verleden ben ik ook een aantal keer bij de zieken opgegeven, maar daar kwam nooit iets uit. Mijn verwachtingen waren dus niet zo groot. Tot mijn verbazing kwam ik nu wel uit de bus tijdens de verloting. Mijn Lourdesvriendin Nel was ook opgegeven bij de zieken en tot onze vreugde kwam ook haar naam uit de bus. We mochten samen naar Lourdes.

Twee trouwe Lourdesgangers die samen een reis naar Lourdes loten. Nu dus met een andere bedevaartorganisatie. De ‘Vrienden van Lourdes’ reizen samen met de Antwerpse Bedevaart   en sluiten zich in Lourdes daar ook bij aan. Daarnaast verbleven wij deze week niet - zoals wij gewend zijn - in een hotel, maar in het Acceuill. Twee geheel nieuwe ervaringen dus. Het Acceuill is een soort van verzorgingshuis voor zieke pelgrims die in Lourdes verblijven.

De reis naar Lourdes was deze keer ook anders. Niet met de bus, zoals in de afgelopen jaren maar met de TGV (HST). Ik ben in 2008 ook met de TGV naar Lourdes geweest en vond dat helemaal niet fijn. Dat was geen goede ervaring en vandaar dat ik daarna voor de busreis had gekozen. Tegen de reis zag ik daarom wel op.

Een week voor vertrek kreeg ik de reispapieren en daarvan raakte ik behoorlijk in de stress……en dat doe ik niet vaak hoor. De bus naar Tourcoing (TGV station net over de Belgisch-Franse grens) vertrok al om 04:45u vanuit Gilze. Een tijdstip waarop er nog geen taxi’s rijden, dus hoe kom ik dan in Gilze?! Dat was al een heel geregel.
Daarbij de wetenschap dat ik al rond 03:00u uit bed zou moeten. Dan eerst in Gilze zien te komen, daarna 2 uur in de bus naar Tourcoing. In Tourcoing zou de TGV om 09:10u vertrekken en als de reis goed zou verlopen dan zouden we om 18:40u in Lourdes arriveren. Dan nog de trein uit en met de bus naar het Acceuill.

Ik zag de hele reis even helemaal niet zitten. Voor mijn evenwichtloze hoofd is een treinreis al niet prettig, daarnaast ging het met mijn gezondheid op dat moment niet zo lekker. Ik heb op het punt gestaan de reis te annuleren. Ik had zelfs al een mail gestuurd naar de ‘Vrienden van Lourdes’ met de vraag of er misschien een plaatsje in de ambulancebus vrij was. Mijn vriendin Nel zou met de ambulancebus naar Lourdes reizen, omdat zij niet lang kan zitten.

Deze bus was vol, dus dat was niet mogelijk. Ik kon wel annuleren als ik dat wilde, dat was mijn eigen keuze. Dankzij vele berichtjes van vrienden, die mij opbeurden en moed inspraken, besloot ik toch te gaan. Naar Lourdes wilde ik wel heel graag en op een gegeven moment had ik iets van “als Maria wil dat ik naar haar toekom in Lourdes, dan zal zij ook wel zorgen dat ik goed bij haar aan kom!” Ik kon het probleem ‘reis’ toen los laten en besloot alles maar over mij heen te laten komen. Ik had ook zoiets van ‘kom op, stel je niet aan’ en opgeven is eigenlijk ook iets wat niet in mijn woordenboek voor komt.

Dus vertrok ik 19 juli richting mijn geliefde Lourdes. Natuurlijk heb ik er weer een reisverslag over gemaakt, zodat jullie mijn week mee kunnen beleven.

.
Fotoalbum Lourdesreis van 19 t/m 24 Juli 2014

Als je op de startknop drukt dan gaat de fotoshow automatisch. De foto's wisselen om de 10 seconden. Je kunt door met de muis op de knop met >> of << te klikken ook handmatig door het fotoalbum bladeren.

.

Zaterdag 19 Juli 2014

Vandaag de dag van vertrek en dat betekent een hele dag reizen. Het was vroeg opstaan, om 03:00u begon mijn wekker al te flitsen, als sein dat ik wakker moest worden en opstaan. De slaapdienst mocht ook vroeg opstaan om mij te helpen bij mijn verzorging en bagage mee naar beneden te nemen. We waren net beneden toen ik al werd opgehaald, dat was 03:50u.
Mijn rolstoel de bus in, koffers mee en op naar Gilze. Gelukkig was dat niet zo ver rijden, we waren al om 04:20u bij de opstapplaats. Ik had verwacht dat het daar al druk zou zijn maar er stonden pas een handvol mensen. Gaandeweg kwamen er wel meer auto’s aan rijden en werd het groepje mensen groter.
Om 04:50u kwam de 1e bus, ik moest wachten op bus 2, de rolstoelbus. Deze kwam om 05:00u. Ik werd met de rolstoellift de bus in geholpen en daar kon ik overstappen op een gewone stoel. Dit omdat er weinig rolstoelplaatsen beschikbaar waren. De bus zat bomvol. Iets van een kwartier later zat iedereen in de bus en konden we vertrekken richting Tourcoing, daar kwamen we rond 07:30u aan.

Op het station was het een drukte van belang. Alle pelgrims van de Antwerpse Bedevaart kwamen daar samen.
Wij moesten de bus uit geholpen worden. De koffers werden door vrijwilligers uit de bus gehaald en naar het perron gebracht. Bij de toiletten was het druk, iedereen wilde voor we de trein in gingen, naar de wc……ik ook. Onze trein was er nog niet, deze kwam om 08:30u het station binnen rijden. Toen begon er een nieuwe logistieke operatie……alle pelgrims en bagage de trein in zien te krijgen. Ik kon met wat hulp zelf de trein in stappen en naar mijn zitplaats lopen. Ik had een mooie plek en was heel opgelucht dat ik aan de goede kant zat. Want daar had ik mij ook een beetje druk over zitten maken, waar ik zou komen te zitten in de trein. Als ik aan mijn linkerkant reisgenoten zou hebben, dan is dat voor mij flink lastig omdat mijn linkerkant doof en blind is. Dat maakt de communicatie moeilijker. Nu zat ik alleen en tegenover mij een vriendelijke mevrouw. We hadden een hele luxe stoel en deze kon zelfs in lig-stand gezet worden. Alleen vond ik dat niet fijn omdat je benen niet mee omhoog konden, dan ligt/zit het niet lekker. Ik was wel zo slim geweest mijn nekkussen mee te nemen, daar heb ik wel profijt van gehad.

Gaandeweg de reis maakte ik kennis met mijn overbuurvrouw Jo. Ook met de vrouwen die naast ons in een coupé zaten. Wij bleken allemaal op dezelfde kamer te liggen in het acceuill, mijn kamergenoten dus. Ook kwamen enkele vrijwilligers zich voorstellen, boekjes werden uitgedeeld, zo ook een bedevaartspeld.
Rond 11:30u werd het Rozenkransgebed gebeden. Tijdens dat gebed passeerden wij Parijs. ’S middags heb ik een uurtje kunnen slapen.
Om 15:30u waren we in Bordeaux en als we daar zijn dan weet ik dat Lourdes steeds dichter bij komt. Dan krijg je eerst Dax, dan Pau en daarna Lourdes. De reis vlotte echter niet zo. We hebben een eindje voor Pau bij Artix een hele tijd stil gestaan en daarna langzaam gereden. Om 18:15u kwamen we door Pau en ik dacht dat het dan iets van een half uurtje naar Lourdes was. Dat bleek iets langer te zijn, om 19:15u kwamen we eindelijk op het station van Lourdes aan. 35 minuten vertraging, dat viel uiteindelijk mee.

Daar werden we door Italiaanse vrijwilligers uit de trein geholpen. Jo en ik bleven als enige over in ons treinstel. De Italiaan die bij ons de pelgrims hielp zei steeds iets dat klonk als: “Mia Feda Seda”. Ik denk dat hij daarmee bedoelde dat wij ons niet druk moesten maken, dat alles goed zou komen.
En dan word je op een ijzeren stoel met 2 wielen gezet. De stoel wordt achterover geheveld en zo de trein uit gereden. Ik vond het best eng om zo achterover te hangen. Was blij toen ik weer gewoon rechtop zat. Op zo’n moment voel je, je echt overgeleverd. Je kan niets zeggen want de Italiaanse vrijwilligers verstaan ons niet en wij hen niet. Ik weet wel dat het allemaal goed komt, maar toch is het eventjes eng.

Daarna werden we de bus in geholpen. Ik verbaas mij dan hoe dat er aan toe gaat. Ze proberen zoveel mogelijk mensen in de bus mee te nemen. Aan beide zijden van de bus staat een lange bank. Daar zitten wij op, maar er zijn helemaal geen gordels. De rolstoelen worden de bus ingereden en wel op de rem gezet, maar niet vastgezet of in de gordels. Dan gaat dat bij ons in Nederland er heel anders aan toe en veiliger. Of het weleens mis gaat in de Lourdes bussen, dat weet ik niet. Daar heb ik nog nooit iets over gehoord.

Om 20:15u kwamen we aan bij het Acceuill. Mijn rolstoel bleek daar ook al gearriveerd te zijn. In het Acceuill kregen wij eerst een kop soep en een appelflap als welkom.
Daarna naar de kamer, mijn slaapplaats voor deze week bekijken en installeren. Ik kreeg nog een ander bed. Ik had een vast bed, maar dat was nogal hoog en onhandig voor mij om in en uit te stappen. Ik heb toen een hoog-laag bed gekregen. Ik ben nog even samen met Nel op het dakterras naar de Lichtprocessie wezen kijken en om 22:00u naar de kamer gegaan om te gaan slapen.

De treinreis is mij uiteindelijk mee gevallen, vergeleken met de reis van 2008. Wel een hele lange zit, en vermoeiend. Ik was blij dat ik mijn bed in kon duiken, maar toen begon het pas.
Toen ik in bed lag, leek het alsof er een motor in mijn lijf zat en ik had het gevoel dat ik alle kanten op wiebelde. Het ergst was echter mijn hoofd. Ik wist dat ik met mijn hoofd stil op het kussen lag maar zo voelde het niet, het voelde alsof mijn hoofd lag te stuiteren. Steeds van het kussen omhoog kwam en weer werd neer gesmeten, vreselijk was dat L
Daarnaast ging de tinnitus (oorsuizen) veel harder tekeer in mijn hoofd. Logisch hoor want het wordt altijd harder als ik moe ben en dat ik moe was, dat was duidelijk. Gelukkig had ik extra slaapmedicatie bij en heb ik een extra tablet genomen waardoor ik wel in slaap ben gevallen.

.

Zondag 20 Juli 2014

Het was al vroeg dag vandaag, om uit te slapen moet je niet naar Lourdes gaan! Om 06:30u werden we al wakker gemaakt. Daarna gedoucht en naar de eetzaal voor het ontbijt. Net als in het hotel krijg je in het Acceuill als ontbijt ook een croissant met jam en stokbrood. Vanochtend kregen we ook een plak ontbijtkoek erbij. Na het ontbijt meteen naar buiten om daar op te stellen met de rolstoelen en de bekende blauwe Lourdeskarren. We kregen hulp van de Franse Scouting. De jongen die mij duwde, vroeg of ik Engels sprak en we hebben samen een klein gesprekje in het Engels gehad. Hij kwam uit Parijs en zijn groep was twee dagen in Lourdes om hand - en span diensten te verrichten. Zijn naam kon ik niet goed verstaan, maar via Nel begreep ik dat hij Dennis heette.

Rond 08:00u vertrokken we richting de Grot, daar hadden we om 08:30u een Eucharistieviering. Samen met de groep uit Gent en Hasselt. De brancardiers van Hasselt zijn bekend om hun mijnwerkerstenue. Hasselt is bekend vanwege de mijnen, deze zijn inmiddels gesloten maar de traditie is gebleven. In hun blauwe pakken, rode boerenzakdoek, zwarte helm en lantaarn zijn ze een opvallend beeld in Lourdes.
Op een gegeven moment hoorde ik iets, maar ik wist niet wat het geluid was en waar het vandaan kwam. Het bleek een groep Afrikaanse zangers/zangeressen te zijn die een vrolijk lied zongen en daarbij stonden te swingen, dat was wel mooi om te zien.

Na de mis zijn we terug gebracht naar het Aceuill waar we buiten koffie/thee hebben gedronken. Verder stond er die ochtend niets op het programma. Om de rest van de ochtend niets te doen sprak Nel en mij niet zo aan. Nel had op de 5e verdieping van het Acceuill een mooi schilderij gezien, daar wilde zij een foto van maken. Zodoende zijn wij samen op verkenningstocht geweest door het Acceuill Eerst met de lift naar boven en daarna dwars door het Acceuill gerold. De afdeling waar wij verbleven, St. Patrick A, was helemaal achteraan. Nu moesten we naar voren. We zijn ook in de kapel van het Acceuill geweest en daarna zijn we op het voorste dakterras gaan genieten van het uitzicht.
Terwijl wij daar zaten, hoorde ik geluid maar ik wist niet waar vandaan of wat het was. Nel zei dat het gezang was en dat het van het Rozenkransplein kwam. Ineens schoot het in mijn hoofd dat het zondag was en dan is het Internationale Hoogmis in de Pius X-kerk. Na afloop gaan ze dan in processie naar de Grot. Mijn gedachte bleek te kloppen want even later zagen we de vaandels aan komen met daarachter een hele lange rij met priesters. Ik kreeg er een blij gevoel bij, ik vond het zo bijzonder. Besluiten wij op eigen houtje op verkenningstocht te gaan, eindigen op het dakterras en dan krijgen we als cadeau, deze processie te zien. Mooi is dat toch, dat gaf Maria ons zomaar! We hebben allebei zitten genieten en veel foto’s gemaakt ook nog J

Rond 11:45u werd het tijd om terug te gaan naar onze afdeling, voor de lunch. Ik trof het want we kregen frietjes met kip en als toetje een chocolade eclair en een plak kaas. Allemaal dingen die ik lust. Mijn eerste maaltijd in Lourdes was deze keer iets meer dan het ‘water en stokbrood dieet’ , wat ik meestal in Lourdes heb, doordat ik zo’n slechte eter ben.

Na de lunch zijn we gaan rusten op bed. Iets van 45 minuten want toen werden we alweer opgehaald. Er stond om 14:30u een lezing over het jaarthema: “De vreugde van de bekering” op het programma.
Door de regen zijn we, met hulp van de scouting, naar Chapel Notre Dame, gereden. Helaas kon ik van heel de lezing helemaal niets verstaan en er was ook weinig te zien. Twee priesters die het woord deden en af en toe een wisselende dia op het scherm. Het duurde ook erg lang en ik ben zelfs even ingedommeld. Ik was dan ook blij toen de lezing ten einde was en wij naar buiten konden.

Jammer genoeg regende het nog steeds. Door de regen zijn we richting de Grot gegaan en met de groep door de Grot gereden/gelopen. Vanuit de Grot naar de kaarsen om een paar kaarsen op te steken, voor mensen die mij daarom gevraagd hadden. Gelukkig kon ik de Franse scout die mij duwde duidelijk maken dat ik naar de kaarsen wilde. Hij begreep geen Engels en wilde mij al terug naar het Acceuill brengen maar d.m.v. gebaren kon ik het hem wel duidelijk maken. Na het aansteken van de kaarsen heb ik mij ook nog even richting de kraantjes laten brengen om mijn fles met Lourdeswater te vullen.

Daarna naar het Acceuill en inmiddels was het droog geworden, waardoor we nog even buiten konden zitten. Rond 17:15u ben ik naar binnen gegaan en nog even op bed gelegen voor het etenstijd was. Na het eten terug naar de kamer gegaan en nog een uurtje op bed gelegen.
Tegen 21:00u ben ik samen met Jo naar het dakterras gegaan om naar de Lichtprocessie te kijken. Jammer genoeg regende het weer en hebben we eerst binnen voor het raam zitten kijken. Het werd droog en toen toch even naar buiten. Het bleef niet lang droog en het was ook een korte processie, dat kwam vast door het slechte weer.
Om 21:30u zijn we maar weer naar de afdeling gegaan. Ik was nog flink moe van de reis en vandaag een volle dag gehad, dus ben ik lekker vroeg naar bed gegaan. In bed overviel me het ‘treingevoel’ weer. In de rolstoel had ik er niet zoveel last van, misschien doordat ik daarin ook in beweging ben en in bed lig je stil?! Overigens merk ik wel dat ik profijt heb van mijn aangepaste rolstoel. Dankzij de nieuwe, stevigere rugleuning en hoofdsteun, merkte ik vandaag al dat ik minder pijn heb dan voorheen. Daar ben ik echt heel blij mee J

.

Maandag 21 Juli 2014

Rita kwam ons om 06:45u ‘uit bed jassen’. Ik was heel erg moe en daarom werd ik door Rita geholpen met het douchen en mijn verzorging. Ze moeten mij ook niet elke ochtend zo vroeg wakker maken. Maar ja, we zijn op bedevaart en dan moet je weleens ‘afzien’ K
Deze ochtend vertrokken we – in de regen - naar de Pius X-kerk voor een Eucharistieviering samen met alle aanwezigen Belgische bedevaarten; Antwerpen, Gent, Hasselt, Namur (Namen), Tournai (Doornik) en de Belgische Ziekenzorg. 21 Juli is in België een Nationale Feestdag. Vandaar deze gezamenlijke, feestelijke viering in de Pius X.

Het was heel erg druk, de halve Pius X- kerk was bezet. Er waren wel iets van 4000 mensen aanwezig, denk ik. Er was een groot koor met daarin ook de groep Afrikaanse mensen, die weer een swingend lied zongen. Verstaan kon ik niet veel van de viering, maar in de Pius X hangen schermen waarop de tekst van de lezingen en gezangen ook op weer gegeven worden. Zo kreeg ik toch het een en ander mee. Ik vond het een mooie en indrukwekkende viering. Aan het eind kwamen alle vaandels voor het altaar op een rij staan en werd uit volle borst het Belgisch Volkslied gezongen. Niet dat ik dat gehoord/verstaan heb, maar het leek mij door de manier waarop het ging en gezongen werd, dat het dit moest zijn. Ik heb het eigenlijk niet nagevraagd.

Na de viering zijn we terug gebracht naar het Acceuill, waar het middageten al op ons stond te wachten. Na het eten wilde ik even gaan rusten maar na 5 minuten, werden we al opgehaald voor het middagprogramma. Eerst buiten alle rolstoelen en blauwe karren opstellen. Het zonnetje was gaan schijnen en wij stonden in de volle zon opgesteld. Ik grapte dat ik mijn paraplu nu niet voor de regen nodig had maar voor de zon. Tony vroeg toen of ik een parasolleke wilde. Ik dacht dat hij ook een grap maakte, maar het bleek serieus te zijn. Even later kwam een vrijwilliger met een mooie, gele parasol en deze werden aan onze rolstoelen bevestigd. Wat een luxe en daar moesten natuurlijk foto’s van gemaakt worden J

Daarna gingen we in optocht naar Chapel Notre Dame. Daar kregen we een viering met bekeringselement (ook in het teken van het jaarthema) Aansluitend – zo stond in het programmaboekje – kregen we een ‘geleide kruisweg voor zieken’. De viering trok mij niet zo aan, omdat ik al wist dat ik er niets van zou kunnen verstaan. Maar de kruisweg wilde ik wel doen, dus ben ik toch mee naar de viering gegaan. Het was een kortere viering/lezing dan gistermiddag. We kregen nu ook een blaadje waarop de indeling van de viering stond. Dat scheelt want dan weet ik een beetje wat er gebeurd, ook al kan ik het dan niet verstaan. Er werden ook een paar liederen gezongen.

Toen de viering was afgelopen, dacht ik dat de scouting zou komen en wij richting de kruisweg voor de zieken, zouden gaan. Het was een teleurstelling toen bleek dat iedereen bleef zitten en de kruisweg d.m.v. dia’s in de kapel – die eigenlijk geen kapel is, maar een zaaltje met een podium - gelezen werd. Het was op deze manier wel een snelle kruisweg, maar daar ik er niets van kon verstaan, had ik er weinig aan. Het viel mij dus even tegen. Na de kruisweg gingen we terug naar het Acceuill, waar we buiten koffie en thee kregen, met een plak cake erbij…….beetje troost. Het middag programma was toen afgelopen.

Omdat het nog vrij vroeg was (16:15u) en Nel, Jo en ik graag eventjes naar de Grot wilden, ben ik gaan vragen of er vrijwilligers beschikbaar waren, die met ons naar de Grot konden gaan. Wij waren heel blij dat er drie vrijwilligers met ons mee mochten: Philippe, Wim en Will.
Eerst zijn we bij de kraantjes onze lege flesjes gaan vullen met Lourdeswater. Daarna richting de Grot, maar alvorens het plein bij de grot op te gaan, hield Philippe een kort bezinningsmoment met ons. Hij vroeg of wij onze intenties met elkaar wilde delen, een ieder was daar vrij in. Daarna hebben we samen een ‘Wees Gegroetje’ gebeden.
Na dit bezinningsmomentje, wat ik een heel mooi gebaar vond, zijn we naar de Grot gegaan.
Ik vond het fijn dat mijn vrijwilliger heel dicht langs de rotswand reed, waardoor ik deze aan kon raken, heel attent van hem! Vanuit de grot zijn we enkele kaarsen op gaan steken, daar hebben we ook gezamenlijk een kort gebed bij gedaan. Ik was blij en dankbaar dat ik had durven vragen om m.b.v. vrijwilligers naar de Grot te gaan en dan kregen we ook nog het gezamenlijk bezinningsmoment erbij cadeau dankzij Philippe.
En ik denk zeker ook dankzij Maria. Zij heeft mij geholpen om toch mijn vraag te durven stellen om naar haar Grot te mogen gaan, en dat wij dan juist Philippe mee kregen om door hem dit bijzondere moment zo gezamenlijk te mogen delen. Alsof het zo moest gebeuren, en daar geloof ik ook in, niets gebeurd zonder reden!!
En dit was nog niet alles want als verrassing werden wij door de mannen meegenomen naar een terras. Bij Cafe Royal hebben we met z’n zessen een half uurtje heerlijk zitten genieten.
Daarna werd het tijd om terug naar het Acceuill te gaan voor het avondeten. Bij het Acceuill hadden we nog een half uurtje voor etenstijd. We zijn lekker buiten blijven zitten en hebben naar de Sacramantsprocessie zitten kijken, die deze middag via de nieuwe brug bij het Acceuill richting Pius X trok. Ook dat kregen we cadeau en zo werd de middag die iets minder leuk begon, toch nog een leuke en bijzondere middag!

Na het avondeten moesten we naar buiten om ons opnieuw op te stellen, deze keer voor de Lichtprocessie oftewel Kaarskensprocessie, zo wordt het in België genoemd. De scouting kwam ons weer helpen met rolstoelen en blauwe karren duwen/trekken. Alle groepen die aan de processie mee deden, moesten zich opstellen op het plein voor de Bernadettekerk, daar was het dan ook ontzettend druk, een overvol plein. Eerst zouden Nel en ik door de scouting geduwd worden, maar vlak voor vertrek werd besloten dat onze eigen vrijwilligers de rolstoelen zouden duwen. Het was een hele drukke en lange Lichtprocessie. Wel even vreemd om in het licht te starten. Als wij in oktober in Lourdes zijn, dan is het allang donker voor de processie begint. In Juli blijft het lang licht, dus dat was even een aparte ervaring. Voordeel is wel dat je veel meer kan zien van wat er om ons heen gebeurde.

De Lichtprocessie blijft indrukwekkend, ook al heb ik al zo vaak meegedaan en gekeken. Het is zo machtig mooi dat we met zoveel duizenden mensen en allen met 1 doel de processie lopen, gezamenlijk bidden en zingen, prachtig! Op weg naar het Rozenkransplein werden we ook nog eens verwend door een prachtige zonsondergang, heel mooi zoals de lucht verkleurd was, genieten van al het moois! De Lichtprocessie was om 22:10u afgelopen en volgens mij was toen nog niet de hele stoet mensen op het plein aangekomen. Ik heb nog nooit aan zo’n lange processie mee gedaan volgens mij. Met de militairenbedevaart was het ook een hele lange, maar dat was toch anders. Dan zijn het de militairen en ik heb toen aan de kant gekeken. Nu was het een ‘gewone’ processie. Het was overigens aan het eind van het Rozenkransgebed wel donker geworden. Dus we hebben toch de vele kaarslichtjes gezien. Na de Lichtprocessie zijn we terug naar het Acceuill gegaan en ben ik mijn bed ingedoken. Het was weer een lange dag, maar ook een dag die heel veel moois te bieden had!

.

Dinsdag 22 Juli 2014

Om 06:45u werden we weer gewekt door Rita. Rita krijgt er steeds meer zin in om ons elke ochtend uit bed te jassen, zoals zij dat zegt J   Ik persoonlijk ben er iets minder blij mee, ik zou liever nog wat langer door slapen. Na het ontbijt werden we meteen naar buiten gebracht, waar we weer netjes in rijen van twee, werden opgesteld. Om 09:00u stond de viering met handoplegging in de Bernadettekerk gepland. Altijd een speciaal en emotioneel moment, deze viering.
Tijdens de viering kregen 5 pelgrims de ziekenzalving, dat werd op een mooie, integere manier gedaan. De familie Jansens (vader, moeder en 2 dochters) zongen vanaf het koor een lied (geen idee welk lied). Aan het eind van de viering werden er aan diverse mensen een roos uitgereikt en er werd dan ook volop geklapt. Ik had geen idee wat er gaande was en klapte maar vrolijk mee. Later hoorde ik van Nel dat deze mensen een jubileum vierde. Zo was er iemand 40 jaar lid van een koor, of zoveel jaar getrouwd, voor de zoveelste keer in Lourdes. Het moesten wel ronde getallen zijn geloof ik.

Na deze viering zijn we naar het Rozenkransplein gegaan, om een groepsfoto te maken. Dat is altijd een rommelig gebeuren maar uiteindelijk komt alles goed en levert het een prachtige groepsfoto op. Nadat de foto gemaakt was, zijn we weer terug naar het Acceuill gebracht, alwaar de koffie en thee al voor ons klaar stond. Het zonnetje scheen, dus ik ben lekker buiten blijven zitten, tot het etenstijd werd.

Na het eten kon ik even een half uurtje op bed rusten en toen moesten we alweer naar buiten om op te stellen voor een viering van en met de ziekendienst, die was om 14:30u in de Rozenkransbasiliek. Ik wist niet goed wat ik mij van deze viering voor moest stellen. Toen ik het boekje kreeg zag ik een paar liedjes er in staan die ik mooi vind en ik las dat diverse mensen een getuigenis/ervaringsverhaal over Lourdes zouden vertellen. Ik zei tegen Nel dat ik dacht dat het een mooie viering zou gaan worden. Ik zat op de eerste rij, schuin tegenover het spreekgedeelte en dacht dat ik met liplezen, ondersteund door het beetje geluid dat ik mee krijg in de kerk, het wel aardig zou kunnen volgen.

Wat valt het dan zwaar als tijdens de viering blijkt dat dit niet mogelijk was en ik er niets van kon volgen L    De ervaringsverhalen waar ik naar uitkeek, kon ik niet verstaan. Deborah Jansens zong bovenop het koor een lied. Eerst wist ik niet waar het geluid dat ik hoorde vandaan kwam, ik had toen nog niet in de gaten dat het geluid een gezang was. Nel maakte mij er op attent dat Deborah aan het zingen was. Even later vroeg ik wat Deborah zong en dat bleek het Avé Maria te zijn. Op dat moment gebeurde er al iets binnen in mij. Het Avé Maria vond ik altijd zo’n mooi lied, kreeg er vaak kippenvel bij of moest een traantje wegpinken. En dan wordt het gezongen en weet ik niet eens dat het dit prachtige lied is en krijg ik er niets van mee. Voorzichtig kwamen er al wat traantjes in mijn ogen, maar ik wist mij op dat moment nog groot te houden.
Even later werden er vrijwilligers naar voren geroepen, een toespraak voor elke vrijwilliger gehouden en zij kregen een medaille opgespeld. Ook werd er telkens geklapt en ik klapte maar weer mee, zonder te weten waarvoor. Tja en toen kon ik mijn tranen niet meer tegen houden en werd ik echt heel verdrietig. Jo, zag dit en trooste mij, dat was een lief gebaar.

Ik vond het niet leuk dat ik moest huilen, maar kon het ook niet tegen houden. Zo stom, dan denk ik dat ik mijn doof zijn inmiddels wel geaccepteerd heb. Maar dan wordt je in Lourdes, en dan vooral tijdens de vieringen en maaltijden, weer zo op de feiten gedrukt. Ik miste een hoop. Nel deed overigens wel goed haar best om de informatie die tijdens de maaltijden of na een viering verteld werd, aan mij door te geven. Maar naar een viering te gaan, en te weten dat het iets moois gaat worden en dan uiteindelijk niets kunnen volgen……..dat doet pijn. Wat heb ik het schrijftolken van Gea deze week gemist L  

Aan het eind van de viering zat ik nog steeds te huilen en toen kwam vrijwilligster Miek mij troosten. Toen ik haar vertelde waarom ik zo moest huilen, ging zij vragen of ik de ervaringsverhalen op papier kon krijgen. Herman, de voorganger van deze viering, stond toevallig achter ons en Miek vroeg het hem meteen. Hij vond het helemaal geen probleem en ik kreeg al meteen papieren van hem. Helaas had hij niet alles op papier maar ik kreeg wel zijn ervaringsverhaal op papier en die van Zuster Elisa, zij gaat al sinds 1948 als verpleegster mee naar Lourdes. En het ervaringsverhaal van vrijwilligster Patricia. Dat vond ik heel fijn en het gaf mij troost. Lief dat Miek en Herman dit voor mij deden!!
Miek legde ook nog uit waarom de vrijwilligers een medaille kregen. Als een vrijwilliger voor de 3e of 5e keer mee was ( of een groter aantal jaren) dan is het traditie dat zij gehuldigd worden en een medaille krijgen en dat was wat er gebeurde tijdens deze viering.

Na de viering zijn we naar buiten gegaan en hebben we daar een poosje in de schaduw van de bomen gezeten. Ondertussen werden onze vrijwilligers namens de pelgrims bedankt voor hun inzet en kregen daarbij een klein aandenken overhandigd. Ik wist niet dat dit hier zou gebeuren. Ik zag ineens iedereen bij elkaar staan en daarna hoorde ik wat er gedaan was. Ik was wel op de hoogte dat er een aandenken geregeld zou worden, daarvoor was iemand bij ons langs geweest in het Acceuill. De vrijwilligers waren blij met de kleine gift en dat is het belangrijkste!

We zouden om 17:00u mee doen met de Sacramentsprocessie, maar omdat het erg warm was en wij dan in de brandende zon moesten opstellen om de processie mee te lopen, werd besloten om niet mee te lopen maar direct naar de Pius X te gaan. In de Pius X kan je dan via de schermen alles volgen van wat er buiten gebeurd. Zodoende zaten we al vroeg in de kerk.
Ik persoonlijk vind het mooier om de processie mee te lopen(rijden) en in de kerk af te sluiten. Maar het belangrijkste deel van de Sacramentsprocessie is de zegen met de Monstrans, en dat gebeurd binnen. De priester met de Monstrans kwam recht voor mij te staan en eigenlijk is het oneerbiedig om op dat moment een foto te maken, maar stiekem heb ik het toch gedaan, om daarna wel met respect de zegen in ontvangst te nemen hoor. Toen de viering was afgelopen zijn we terug naar het Acceuill gegaan.
Ze eten daar om 18:00u en het was al 18:15u. We konden dan ook meteen aan tafel. Nel, Jo en ik zaten tijdens de maaltijden in een rustig hoekje. Dit plekje had ik uitgezocht om niet midden in de drukte van de eetzaal te zitten. In het begin werden wij weleens vergeten omdat ons plekje niet zo opviel. En nog vond ik het heel lawaaierig en was blij als de maaltijd klaar was en ik weg kon uit de eetzaal.

Na het eten zijn we even op bed gaan liggen en tegen 21:00u zijn Nel, Jo, Rita en ik naar het voorste dakterras gegaan om naar de Lichtprocessie te kijken. Je ziet op dit dakterras net iets meer van de processie dan op het achterste dakterras. Rond 22:00u zijn we terug naar onze afdeling en kamer gegaan en gaan slapen.

.

Woensdag 23 Juli 2014

We raken er aan gewend dat Rita ons rond 06.45u komt wakker maken. Na het ochtendritueel van douchen, aankleden en ontbijten, buiten opstellen, vertrokken we rond 08.30u naar de Pius X voor de Internationale Hoogmis.
De Pius X zat flink vol, het was druk in Lourdes. Ik heb ook foto’s gemaakt en toen ik de beelden van de viering terug zag op Lourdes TV, zag ik dat ik daar met mij camera in de lucht op sta J     Ik moet ook twee camera’s bedienen, de gewone camera en die van mijn telefoon, zodat ik foto’s op facebook kan delen. Op facebook waren veel vrienden die mij volgden en blij waren met mijn foto’s, zo konden zij onze Lourdesweek ook een beetje mee beleven. Ik vind het zelf leuk om foto’s te maken, ook al heb ik al zoveel foto’s van Lourdes, en als ik anderen er dan ook nog mee kan laten genieten, dan vind ik dat fijn.
En zal ik eens een grappig detail vertellen…….sommigen weten het al……..ik vind Frederic en Stéphane zo leuk, de dirigent en solozanger van het Pius-X koor, Dus van hen heb ik ook foto’s proberen te maken JJ    

Na de viering stond er in ons programma dat we naar de Grot zouden gaan. Helaas moest ik lang wachten op duwers om ons naar buiten te brengen. Hierdoor moesten we vanuit de Pius-X, meteen door naar het Acceuill voor het middageten.

Na het eten zijn we weer even gaan rusten en daarna zouden we met Rita, haar moeder en drie brancardiers die Nel, Jo en mij zouden duwen, gaan shoppen……..eindelijk Lourdes in, daar zijn we deze week niet geweest. Staan wij buiten te wachten, waren onze drie duwers al met andere pelgrims op stap. Hierdoor hebben we een hele tijd moeten wachten tot er andere duwers voor ons gevonden waren. Zo konden we toch nog op stap.
Ik had Maarten als duwer en we zijn eerst naar de boekwinkel op het Heiligdom gegaan, omdat ik voor iemand daar iets moest kopen. Gelukkig hadden we dat heel snel gevonden en konden we met ons groepje verder. We zijn naar Photo Durand gelopen om te zien of er foto’s hingen waar wij op staan. Ik stond op 1 foto, maar die vond ik niet zo mooi. Vorig jaar had ik met mijn camera een foto van de fotozuil genomen, zo had ik de Durand-foto’s ook. Dat trucje haalde ik nu ook uit, helaas bleek later dat mijn camera op een heel verkeerde stand stond, dus die foto’s zijn mislukt…….dat krijg je als je dingen doet, die niet mogen KJ    

Van daaruit zijn we naar de Limburgse winkel gegaan, want we konden niet naar huis gaan zonder Cathie en haar moeder Mia, gezien te hebben. Mia was er niet maar Cathie wel, zo leuk om haar weer te zien, te knuffelen en even te kletsen. Cathie haalde nog een fotoboek tevoorschijn van onder de toonbank. Daarin zaten heel veel foto’s van pelgrims en ik kwam mijzelf ook een paar keer in het boek tegen. Een foto uit 2000 volgens mij, daarop was ik een heel stuk jonger en slanker, herkende mezelf bijna niet J     En nog een foto van enkele jaren later, samen met Eric in de Limburgse winkel. Leuk dat ze al die foto’s van ons bewaren!! Na afscheid genomen te hebben van Cathie, en verteld te hebben dat Nel en ik in oktober terug komen met de 35+ groep, zijn we naar het terras van Rivierasol gewandeld.

Rivierasol bleek een Antwerps terras te zijn geworden, heel veel mensen van onze bedevaart zaten daar op het terras. De ober raakte er helemaal van in de stress. Je zou denken dat die onderhand wel gewend zijn aan topdrukte maar die indruk kregen wij niet. Ik heb er een lekkere ‘Dame Blanche’ op, mezelf lekker verwend. De rekening was weer een heel gepuzzel. Je krijgt daar per tafel/groep alles op 1 rekening en dan moeten wij zelf uitpuzzelen wat iedereen moet betalen en zien het totaal bedrag bij elkaar te krijgen. Dat lukte niet, we kwamen geld tekort. De fout hadden we vrij snel gevonden want ik had Orangina besteld, maar niet gekregen en die stond wel op de rekening. Zonder de Orangina klopte het bedrag wel. Het is uiteindelijk goed gekomen hoor, we mochten weg.
Samen met Rita en haar moeder zijn we terug gewandeld, onderweg kwamen we langs een chocoladewinkel waar Rita even ging snuffelen en iets lekkers kocht voor thuis. Daarna zijn we naar het Heiligdom gewandeld, nog even mijn flesje water gevuld bij de kraantjes en toen was het hoog tijd om naar het Acceuill te gaan, daar moesten we om 16:30u terug zijn.

Bij het acceuill moesten we weer opstellen om naar de Bernadettekerk te gaan voor de Zendingsviering om 17:30u. Tijdens deze viering werden vier grote kaarsen gezegend. Een van de kaarsen was namens ons pelgrims gekocht en ik denk dat er ook een kaars bij was namens de vrijwilligers en op de andere twee stond Antwerpen. Dat zullen algemene kaarsen zijn geweest.
Het was voor de viering begon overigens even hard werken voor een groepje vrijwilligers. Zij moesten nog kaarsjes uitpakken en klaar zetten. Deze kaarsjes werden tijdens de viering aan iedereen uitgedeeld en daarna kwamen vrijwilligers langs om de kaarsjes voor ons aan te steken. Het kaarsje mochten we mee naar huis nemen. De vier grote kaarsen zijn na de viering naar de Grot gebracht en daar aangestoken. Helaas waren wij daar niet bij aanwezig.

Na de viering gingen we naar het Acceuill waar het avondeten op ons stond te wachten. Daar hoorde ik ook van de anderen dat onze trein morgen twee uur vertraging heeft, door werkzaamheden op het spoor. Dat was blijkbaar na afloop van de viering in de kerk verteld, maar daar krijg ik niets van mee. Gelukkig dat Jo en Nel het mij vertelde, want dan zijn we later in Nederland en lukt het niet om met de taxi naar huis te gaan. Daarom heb ik via mijn telefoon een berichtje naar mijn broer gestuurd en gelukkig wilde hij mij wel komen ophalen in Gilze, daar was ik blij en opgelucht over.

Ook hebben we alvast een beetje afscheid genomen. Nel ging vanavond al met de ambulancebus naar huis met een aantal andere pelgrims en vrijwilligers. De bus hebben we uitgezwaaid en dat leverde een beetje leeg gevoel op. Al een stukje loslaten van Lourdes, wetend dat zij al op weg naar huis zijn en wij morgen moeten volgen, het einde van de week in Lourdes is in zicht. En hoewel ik het vooruitzicht heb dat ik in oktober terug mag, had ik nog best langer willen blijven. Het voelt zo goed om in Lourdes te zijn.

Nadat de bus was vertrokken heb ik aan Rita gevraagd of Jo en ik nog even naar de grot konden om afscheid te nemen van Maria. Dat was moeilijk maar we hadden geluk want Ben en Will boden aan om met ons naar de Grot te gaan. Om 21:00u zijn we op weg gegaan.
Via de achterste brug bij de baden, want bij de voorste brug stond de Lichtprocessie opgesteld en die vertrok daar net. We zijn eerst nog kaarsen op gaan steken. Ook zagen we nu de vier grote kaarsen, die vanmiddag na de viering hierheen waren gebracht. Daarna door de Grot gewandeld, Maria gedag gezegd. Nog even snel een foto gemaakt en helaas moesten we toen terug naar het acceuill omdat Ben en Will nog andere werkzaamheden hadden.

Ik vond het wel jammer dat ik deze week geen kans heb gezien om eens een poosje rustig bij de grot te zitten, of in het donker naar de grot te gaan. Wat dat betreft was mijn verwachting een beetje te hoog geweest. Ik (en Nel ook) had gedacht dat nu we in het Acceuill logeerde en dus heel dicht bij de Grot waren, wij vaker naar de Grot zouden kunnen gaan. Maar vergeleken met de 35+ groep, zijn we nu juist heel weinig bij de Grot geweest. Dit ligt niet aan de vrijwilligers hoor, dat zijn ook bij deze reis lieve mensen die zich met hart en ziel voor ons pelgrims in zetten en alles voor je willen doen. Het verblijf, programma en regels in het Acceuill zijn gewoon heel anders dan bij wat wij gewend zijn met de 35+ groep. Je zou kunnen stellen dat wij te verwend zijn J    

Terug in het Acceuill zijn Jo en ik nog eventjes naar het dakterras gegaan. Van het dakterras heb ik deze week wel heel veel gebruik gemaakt, dat is een positief punt van het Acceuill. Ook het eten was er voor mij beter dan in het hotel, ik heb voor mijn doen deze week best goed gegeten. Hier maken ze geen gebruik van knoflook en andere scherpe kruiden, waar ik niet tegen kan. De ruimte en dat alles gelijkvloers is in het Acceuill vond ik ook fijn, ik kon op eigen houtje heel het Acceuill door rollen. Jammer dat dit buiten niet lukte omdat er bulten in de weg zitten, die je alleen in de rolstoel niet kan overbruggen. Anders was het nog wel gelukt om zelfstandig naar de Grot te gaan. Dat hadden Nel en ik voor de reis bedacht, het was alleen onuitvoerbaar.
Het slapen op een 6-persoonskamer is mij mee gevallen, dat is best goed gegaan. Voor mij is dat natuurlijk makkelijker want ik doe mijn CI af en hoor niets meer van wat er op de kamer gebeurd.......ieder nadeel, heeft zijn voordeel J

.

Donderdag 24 Juli 2014

Dacht ik uit te mogen slapen nu de trein later vertrekt, maar nee hoor……Rita stond om 06:45u weer vrolijk bij mijn bed om mij/ons te wekken. We moesten al onze spullen buiten op de gang zetten en handbagage mee nemen. Na het ontbijt konden we niet meer terug naar de kamer. Gelukkig had ik gisteren al het grootste deel ingepakt, dat was dus snel klaar.
Na het ontbijt werd iedereen naar de wachtruimte op de 5e verdieping gebracht. Daar zouden we rond 09:30u door de bussen opgehaald en naar het station gebracht worden. Ik vond het zonde van mijn tijd om een uur te gaan zitten wachten en ben even ‘ontsnapt’ en op eigen houtje naar de kapel gereden, daar eventjes in alle stilte, rust en gebed gezeten. Overigens was ik op weg naar de kapel wel ‘gesnapt’ door Elisabeth. Toen ik zei dat ik naar de kapel ging en zelf de weg wist, was het goed.

Vanuit de kapel ben ik nog even naar het voorste dakterras geweest. Even Lourdes nog ingeademd en in mij opgenomen, een paar plaatjes geschoten en toen terug naar de groep.
Het was zo lawaaierig in de wachtruimte, dat ik daar ook naar buiten naar het dakterras ben gegaan. Daar nog even een rondje gereden en wat foto’s gemaakt, tot het tijd werd om naar de bussen te gaan.
Ik heb nog geprobeerd mij in de wc te verstoppen, helaas werd ik gesnapt door Ronny K   Dus toch maar naar buiten gegaan waar bus 1 net ging vertrekken , even later kwam er een 2e bus aan rijden. En ik vond het wel grappig, ik was de laatste rolstoel die nog buiten stond en de rijplank van de bus werd ingeklapt. Ik zwaaide al uitgelaten naar iedereen en zei dat ik niet mee terug ging maar in Lourdes mocht blijven......lukte mijn plannetje toch nog J    
Maar helaas......toen de vrijwilligers van de bus (Fransen of Italianen) in de gaten kregen dat ik ook mee moest, werd de rijplank weer tevoorschijn gehaald. Er werden in de bus een paar rolstoelen verzet, zodat ik er nog bij kon. En weer werd alles en iedereen los-vast in de bus gezet, maar we kwamen veilig en heelhuids aan op station Lourdes. Ik werd meteen naar de trein gebracht en om 10:30u zat ik op mijn plekje in de trein. Ik had het idee op de verkeerde stoel te zitten want op de heenrit zat Jo op deze stoel. Toch bleek het nummer te kloppen, alleen zaten Jo en ik dus omgekeerd. Ik was wel blij dat ik zowel met de heenreis als de terugreis, vooruit kon rijden. Als ik achteruit had moeten mee rijden in de trein, dan was het een stuk slechter met mij gegaan. Daar kan mijn hoofd/ogen niet tegen.

De trein vertrok pas om 12:10u dat was 2.5 uur later dan de bedoeling was. Een dik half uur later werden onze lunchpakketten uitgedeeld, die zagen er goed uit. Na de lunch ben ik met Jo gaan kaarten om de tijd te doden. Jo had op de heenweg al gevraagd of ik kon kaarten. Niet dus, maar zij zou het mij leren. Helaas bleek zij toen de kaarten in de koffer te hebben zitten. Nu had ze de kaarten wel in de handbagage en ging zij mij Jokeren leren. Dat was niet zo heel moeilijk en ik had het best snel onder de knie, alleen kwamen er steeds weer nieuwe regels bij J
Het was wel gezellig en de tijd schoot zo wat sneller op. Ik heb tussendoor bijgehouden waar we ergens waren. Zo waren we om 12:50u in Pau, daar hebben we een hele tijd stil gestaan en nadien stapvoets gereden. We hebben tijdens de hele reis regelmatig stil gestaan of langzaam gereden. Om 14:30u waren we in Dax, daar hadden we volgens het officiële reisschema rond 11:00u moeten zijn, we hadden inmiddels dus al 3.5 uur vertraging op dat reisschema. Om 15:30u waren we in Bordeaux en 17:15u Portiers.

Rond 18:00u kregen werden er broodjes uitgedeeld. Jo en ik hadden nog niets gehad en er bleken geen etenszakjes meer te zijn. Een half uurtje later hadden ze toch nog ergens etenszakjes gevonden en konden wij ook eten. Een uurtje later kregen we ook nog een doos met lekkere hapjes, een overlevingspakket noemde ik het J     Deze werden aangeboden door SNCF, de Franse Spoorwegen ter compensatie van de lange vertraging met een excuusbrief in de doos.
Rond 20:30u kwamen we door Orly, een voorstad van Parijs. 40 minuten later waren we aan de andere kant van Parijs, bij station Charles de Gaulle. We kwamen steeds dichter bij onze eindbestemming Tourcoing. Om 21:45u kwamen we daar dan eindelijk aan.

Toen moest iedereen weer uit de trein geholpen worden en alle bagage moest er uit. Daarna zowel pelgrims als bagage naar de juiste bus. Een hele logistieke onderneming!!
Om 23:00u vertrok onze bus vanuit Tourcoing richting Gilze. Ik had uitgerekend dat het 2 uurtjes rijden was en dat bleek te kloppen want om 01:00u waren wij in Gilze. Daar stond mijn broer Kees al te wachten. Om 01:40u was ik dan eindelijk thuis en om 02:00u kon ik mijn bed induiken…….eindelijk. Maar ook nu was mijn hele lijf en vooral mijn hoofd weer flink van slag door de lange, wiebelige reis. Ik lag weer te shaken in mijn bed. Was ik in Lourdes net dat gevoel kwijt, had ik het nu opnieuw. Ik heb er weer een aantal nachten flink last van gehad.

Ondanks dat ben ik toch blij dat ik de reis uiteindelijk door heb laten gaan en mee ben gegaan. De lange reis doe ik liever niet over maar in Lourdes zijn, en je daar omringd voelen door lieve mensen, die heel veel liefde en warmte geven…….dat is geweldig!!

Stichting ‘De Vrienden van Lourdes’ en ‘Diocesane Bedevaart Antwerpen’ bedankt voor de mooie week in Lourdes en alle vrijwilligers bedankt voor jullie inzet, liefde en warmte voor ons allen!!

.

Een artikel uit het Turnhouts Weekblad, over onze Lourdesreis.
Klik hier om het gehele artikel te lezen

.

REISVERSLAGEN EN FOTOALBUMS
MAAK HIER UW KEUZE:

Reisverslag 35+ reis 2000 | NLZ-reis met Jan 2001 | Reisverslag 35+ reis 2001 | Reisverslag 35+ reis 2002 | Reisverslag 35+ reis 2004 |
Reisverslag 35+ reis 2005 | Reisverslag 35+ reis 2006 | Reisverslag 35+ reis 2007 | Reisverslag 35+ reis 2008 | Reisverslag 35+ reis 2009 |
Reisverslag 35+ reis 2010 | Reisverslag NLZ reis Mei 2011 | Nieuw - Reisverslag Busreis/35+ reis 2011 | Reisverslag NLZ reis September 2012 | Reisverslag Busreis/35+ reis 2012 |
Reisverslag Juli 2014
Reisverslag 35+ reis 2014
Links | Conny's Hoekje |

.

Inhoud Conny's Hoekje:

HOME | EVEN VOORSTELLEN | COCHLEAIRE IMPLANT | LOGBOEK | LOURDES | MIJN BOEK: 'VAN HOREND NAAR DOOF' | ISRAEL (nieuw)|
TINNITUS | EEN WANKEL EVENWICHT | SCHILDKLIER | NIERKANKER | BAHA | ROME |
VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2014 | VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2007 | MIJN FACEBOOK | GASTENBOEK | CONTACT