Fotoalbum Israël van 13 t/m 20 November 2013 - Dag 8

Terugvlucht Tel Aviv - Amsterdam

Als je op de startknop drukt dan gaat de fotoshow automatisch. De foto's wisselen om de 10 seconden.
Je kunt door met de muis op de knop met >> of << te klikken ook handmatig door het fotoalbum bladeren.

Woensdag 20 November 2013:

Het was een heeeeeeeele korte laatste nacht in Jeruzalem. Om 01:15u kregen wij een ‘wake-up call’. Niet dat ik daarvan iets heb gemerkt, ik hoor immers niets als ik slaap, dan is mijn CI af. Gisteravond hadden we nog een oplossing gezocht voor de telefoon. Die stond aan mijn kant op het nachtkastje. Het snoer was te kort om hem aan de kant van Bernadette te zetten. Toen hebben we het opgelost door de telefoon tussen onze kussen in, op bed te plaatsen. En dat had goed gewerkt want ik werd netjes door Bernadette gewekt nadat zij de telefoon had opgenomen. Daarna moesten we snel de koffers op de gang zetten, die moesten daar om 01.30u staan en zouden door het hotelpersoneel naar beneden worden gebracht. Wij moesten om 02:00u bij de bus zijn.

Rond 01:40u waren Bernadette en ik zover dat wij naar beneden konden. We stappen de lift in, Cor en Agnes stonden al in de lift, dus met z’n vieren naar beneden. En toen gebeurde het.........de lift kapot!!! Gelukkig dat Cor en Agnes er bij waren en zij meteen gingen proberen naar reisleider Ruud te bellen. Agnes kreeg contact met Ruud en er zou gezorgd worden dat wij uit de lift konden. Er was eerst gezegd dat het een kwartiertje zou duren, er moest een monteur komen maar die zou er snel zijn. Op een gegeven moment viel het licht ook nog uit, dat duurde niet zolang en kwam doordat ze de lift aan het resetten waren. Alleen was dat niet de oplossing, waardoor onze opsluiting iets langer ging duren dan een kwartier. Na een klein uurtje lukte het om ons te redden. De begane grond was wel iets van 20-30 cm hoger maar een sterke man, kreeg mij met mijn rolstoel er toch uit getild.

De bus had gelukkig op ons gewacht en ik werd met luid applaus ontvangen. Ook Bernadette, Cor en Agnes kregen applaus toen zij de bus in kwamen. Iedereen was opgelucht.
Ik was niet bang geweest in de lift, ik vond het wel spannend en het paste wel bij mij. Er moet mij altijd wel iets aparts gebeuren, ik moet toch iets te schrijven hebben J
Aan het begin van de reis gaat mijn rolstoel stuk en aan het eind van de reis zit ik vast in de lift. Maar de periode tussen die twee incidenten was super, geweldig, fantastisch!!
Het scheelde wel dat ik niet alleen of samen met Bernadette in de lift vast zat. Nu gingen Cor en Agnes meteen bellen en kregen contact, dus er was hulp onderweg en dat stelde mij gerust.

Als wij allemaal veilig in de bus zitten, vertrekken we tegen 3 uur richting Tel Aviv en een uurtje later zijn we al op Ben Gurion Airport. Daar moesten we afscheid nemen van onze lieve chauffeur.......die luistert naar een naam die lijkt op ‘Sakker’ maar hoe hij precies heet en hoe je het schrijft??
Dan richting de incheckbalie, waar we heel even moesten wachten op een begeleider voor onze groep. Daarna verliepen alle controles soepel. Dirk duwt en helpt mij, dat geeft een veilig gevoel. Na de laatste controle mochten wij als eerste het vliegtuig in. Ik had een mooie plaats bij het raam met Mieke naast mij.

De officiële vertrektijd stond op 06:15u (plaatselijke tijd) en met een kwartiertje vertraging rijdt het vliegtuig richting de startbaan en gaan we de lucht in richting Nederland. Ik had een prachtig uitzicht over Tel Aviv en de kust van Israël. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt en een aantal foto’s gemaakt. Eenmaal hoog in de lucht, duurt het niet lang voor ik in slaap dommel, het was ook zo ontzettend vroeg wakker worden. Ik ontwaak precies op tijd, want even later komt de stewardess ons ontbijt brengen. Een omelet, broodje, salade, yoghurt en een bekertje water. Warm drinken krijgen we er iets later ook bij.

Na het ontbijt kletst ik wat met Mieke, totdat de stewardess mij iets wil vertellen. Omdat ik het niet kan verstaan, doet Mieke het woord. Wat blijkt, een mevrouw die achter ons zit (vreemde mevrouw) vind dat ik heel erg hard praat en heeft het verzoek of ik zachter wil praten, want zij vind het storend. Mieke legt uit dat ik doof ben en daardoor een harde stem heb, en er helaas niets aan kan doen. Ik schrik er wel van, want ik had zelf helemaal niet in de gaten dat ik zo hard sprak, heeft heel het vliegtuig dan mee kunnen luisteren? Het deed mij ook pijn en verdriet en ik durfde niets meer te zeggen K Mieke stelt mij gerust en zegt dat ik gewoon mag praten en mij er niets van aan moet trekken omdat ik er niets aan kan doen. Een vreemde mevrouw die in de rij voor de toilet staat, zag en hoorde alles aan en laat ook weten dat ik er niets aan kan doen en gewoon moet praten, als ik dat wil. Onder de indruk van het gebeuren blijf ik toch een poosje stil, heel lang hou ik het niet vol en praat toch weer even met Mieke.

We hebben een rustige vlucht en op een gegeven moment kijk ik naar buiten en heb ik het idee dat we boven Nederland zijn. Dit omdat het vlak was beneden met veel water. Ik had het idee dat wij boven onze Nederlandse rivieren vlogen en even later dacht ik het IJsselmeer te herkennen. Volgens mij klopte het want niet lang erna landen we veilig op Schiphol, het is dan 10:17u, Nederlandse tijd.

Mensen die moeilijk ter been zijn, moesten als laatste uit het vliegtuig en we moeten ook nog even op onze rolstoelen wachten. Dat komt allemaal goed. De lange gang door richting bagageband, daar was mijn koffer al van de band gehaald. Daar kwam ook het moment van afscheid nemen en toen werd het even wat rommelig. Ik heb niet van iedereen afscheid kunnen nemen want Emma Marie en ik moesten helemaal naar de andere kant van het vliegveld om ons te melden voor de taxi. Dat moest voor een bepaalde tijd gebeuren, anders zouden we een paar uur langer moeten wachten. Roel en Wim helpen ons gelukkig nog even naar de meld-en wachtruimte voor de taxi. Emma Marie meld ons aan, we nemen afscheid van de mannen en tot onze verbazing komt bijna meteen de taxi-chauffeur ons roepen.

Als we buiten bij de taxi staan, merk ik hoe koud het in ons land is brrrrrrrr, wat een verschil. De rit verliep goed, het was rustig op de weg en ik ben ook nog ingedommeld op de achterbank. Hierdoor was ik voor mijn gevoel supersnel thuis. Rond twee uur was ik weer in Etten-Leur. Ik heb mij gemeld bij het kantoortje van de verzorging. Die was even bezig maar beloofde mijn koffer naar boven te brengen als zij klaar was. Boven gekomen kwamen net mijn buren naar buiten en zij wilde natuurlijk weten hoe ik het gehad had. Dus even staan kletsen en in de tussentijd kwam ook de verzorging. Zij heeft mij binnen nog even met het een en ander geholpen en ook naar mijn eerste verhalen geluisterd, die ik heel geëmotioneerd vertelde. Emoties van blijdschap, dankbaarheid en ook wel vermoeidheid. Na een boterham gegeten te hebben, ben ik mijn bed ingeduikeld.

Donderdag 21 november 2013

Mijn eigen bed lag heerlijk, ik heb maar liefst 20 uur achter elkaar geslapen!! Gistermiddag rond drie uur ben ik er in gedoken en vandaag om 11.15u ontwaakte ik pas. Is ook niet gek na zo’n enerverende week. Maar mensen wat heb ik er van genoten!!!!! Tijdens het schrijven van mijn reisverslag, heb ik alles weer opnieuw beleefd. Ook is alles wat ik beleefd en gezien heb, door het schrijven, beter tot mij door gedrongen. Het was een geweldig mooie ervaring en ik kan iedereen aanraden, gehandicapt of niet om deze reis ook een keer te maken. Ik vond het van tevoren doodeng, vooral door alle verhalen op tv over oorlog en onrusten, maar het is mij 100% mee gevallen. Op de vliegvelden is de beveiliging streng, maar ik vond het niet angstaanjagend. En in Israël, vooral bij de Jordaan, Bethlehem en Jeruzalem hebben we wel militairen gezien, maar ook zij waren niet angstaanjagend maar vriendelijk en heel gewoon.

Ik wil de VNB, Ruud Fokker, Mieke van Aalten, Pastoor Martin Los, onze vrijwilligers; Janet, Leon, Roel, Wim, Marijke, Petra, Gerrie, Bep en Huub, bedanken voor hun tomeloze inzet. Mijn mede-pelgrims voor hun gezelligheid. En vooral niet te vergeten Gea, voor al haar tolkwerk, waardoor ik zoveel meer van de reis mee heb kunnen krijgen en haar man Dirk, die mij heel vaak geduwd en geholpen heeft. Jullie zijn allemaal geweldige kanjers!! Ontzettend bedankt voor deze geweldige reis……onze pelgrimstocht in de voetsporen van Jezus.

.

Verslag dag 1 |  Verslag dag 2 |  Verslag dag 3 |  Verslag dag 4 |  Verslag dag 5 |  Verslag dag 6 |  Verslag dag 7 |  Verslag dag 8 |

.

Inhoud Conny's Hoekje:

HOME | EVEN VOORSTELLEN | COCHLEAIRE IMPLANT | LOGBOEK | LOURDES | MIJN BOEK: 'VAN HOREND NAAR DOOF' | ISRAEL 2013|
TINNITUS | EEN WANKEL EVENWICHT | SCHILDKLIER | NIERKANKER | BAHA | ROME 2014 |
VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2014 | VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2007 | MIJN FACEBOOK | GASTENBOEK | CONTACT