Donderdag 14 November 2013:

Goed geslapen, alleen heb ik wat ruzie gehad met het te smalle dekbed, dat Bernadette en ik met elkaar moesten delen. Onze aangepaste douche uitgeprobeerd en daarna richting ontbijt. Ontbijt zag er goed uit, keuze in overvloed. Dus maar een stevig ontbijt genomen, want wie weet wat de andere maaltijden van de dag voor mij in petto hebben. Net als in Frankrijk eten ze ook in Israël 2x daags warm en dat is niet echt mijn specialiteit.

Om 09.00u zou de bus vertrekken maar dit liep uit door een mankement aan de rolstoellift, waardoor de bus niet goed dicht kon. Nadat de chauffeur en Aehab zelf geprobeerd hebben het defect te verhelpen, moesten de hulproepen ingeschakeld worden. Met iets van drie kwartier vertraging kunnen wij dan toch vertrekken voor een bezoek aan de Basiliek van de Aankondiging in Nazareth.

De temperatuur loopt al lekker op in Nazareth, de zon staat te stralen aan de lucht. Ik besluit gebruik te maken van mijn zonnehoedje. Een ‘hoedjeshoofd’ heb ik niet, maar er was gewaarschuwd voor het warme weer en het advies een pet of hoed op te zetten. Mijn hoedje had ik afgelopen zomer in Scheveningen gekocht, speciaal voor Israël. Volgens Roel kan ik zo mee doen aan ‘Israëlisch Next Top Model’ J   Toch heb ik stiekem wel plezier van de schaduw die het hoedje mij geeft. Om de Basiliek van de Aankondiging te bereiken moet er een steile klim overwonnen worden. Lourdes is hier niets bij. De vrijwilligers doen hun uiterste best om ons in onze rolstoelen boven te krijgen en ook Dirk staat zijn mannetje en helpt mij naar boven. Een zwaar karwei, zeker met deze warmte, ze doen het toch maar voor ons!!

Boven aangekomen kregen we eerst uitleg van Aehab over de geschiedenis van deze plek en kerk. In de bovenkerk van de Basiliek kijk ik mijn ogen uit. Prachtige mozaïekwerken aan de muur met afbeeldingen van Maria. De Basiliek is namelijk toegewijd aan Maria. Op de plaats waar de Basiliek gebouwd is kreeg Maria de boodschap van engel Gabriël.

Lucas 1:26-31
In de zesde maand zond God de engel Gabriël naar de stad Nazaret in Galilea, naar een meisje dat was uitgehuwelijkt aan een man die Jozef heette, een afstammeling van David. Het meisje heette Maria. Gabriël ging haar huis binnen en zei: ‘Gegroet Maria, je bent begenadigd, de Heer is met je.’ Ze schrok hevig bij het horen van zijn woorden en vroeg zich af wat die begroeting te betekenen had. Maar de engel zei tegen haar: ‘Wees niet bang, Maria, God heeft je zijn gunst geschonken. Luister, je zult zwanger worden en een zoon baren, en je moet hem Jezus noemen.

Hierna brachten we een bezoek aan de naastgelegen St. Jozefkerk. Deze kerk is gebouwd op de plaats waar, volgens de overlevering, de timmermanswerkplaats van Jozef is geweest. Een mooie rustige kerk. Onder de kerk kan je de grot bezoeken waar Jozef, Maria en Jezus gewoond en gewerkt hebben. Zelf kon ik niet naar beneden maar iemand anders heeft wel mijn camera mee genomen om voor mij foto’s te maken. Zo kon ik toch zien wat er beneden te bezichtigen was.

Vanuit de St. Jozefkerk zijn we weer een stukje naar beneden gelopen om de benedenkerk van de Basiliek van de Aankondiging te bezoeken. In de benedenkerk heb je een soort zitkuil en daar is het Heiligste gedeelte van de basiliek, daar is de grot van de aankondiging. Op deze bijzondere plaats hebben wij een korte viering gehouden. Jammer was wel dat wij met de rolstoelen niet in het onderste gedeelte konden komen. Hierdoor zaten wij boven en keken over de balustrade heen naar de groep. Dankzij het tolkwerk van Gea kon ik de viering wel mee lezen. Gea zat beneden bij de groep en ik boven en via draadloze verbinding tussen haar en mijn tablet, kon ik de viering volgen. Toch voelde ik mij niet zo betrokken. Mijn aandacht was er moeilijk bij te houden doordat het erg druk was en er veel mensen om ons heen liepen. Daarbij de vele indrukken, je wilt alles wat er te zien is in je geheugen opslaan. Er was te veel afleiding om mijn hoofd erbij te houden.

Na de viering zijn we naar buiten gegaan, waar we de gelegenheid kregen om rond te kijken. Er was een groot plein met een galerij waarin vele Maria-mozaïeken geschonken uit diverse landen, te zien waren. De kerk zelf heeft hele mooie bronzen deuren waarop het leven van Jezus wordt uitgebeeld, ook daar geeft Aehab uitleg over.

Hierna zijn we weer de berg afgelopen op weg naar de bus die ons naar Restaurant la Fontana de Maria in Nazareth bracht, waar de lunch op ons te wachten stond. Na de lunch iedereen weer de bus in en samen op weg naar Kana, naar de kerk van het wijnwonder oftewel de Wedding Church. Een mooie, kleine kerk, er was net een mis aan de gang. Ook hier kon je beneden het een en ander bekijken en heb ik mijn camera mee naar beneden gegeven. Op deze plaats verrichte Jezus zijn eerste wonder: het veranderen van water in wijn op het bruiloftsfeest. In de grot onder de kerk zijn nog oude vaten te zien.

Johannes 2: 1-12
Op de derde dag was er een bruiloft in Kana, in Galilea. De moeder van Jezus was er, en ook Jezus en zijn leerlingen waren op de bruiloft uitgenodigd. Toen de wijn bijna op was, zei de moeder van Jezus tegen hem: ‘Ze hebben geen wijn meer.’ ‘Wat wilt u van me?’ zei Jezus. ‘Mijn tijd is nog niet gekomen.’ Daarop sprak zijn moeder de bedienden aan: ‘Doe maar wat hij jullie zegt, wat het ook is.’ Nu stonden daar voor het Joodse reinigingsritueel zes stenen watervaten, elk met een inhoud van twee à drie metrete. Jezus zei tegen de bedienden: ‘Vul de vaten met water.’ Ze vulden ze tot de rand. Toen zei hij: ‘Schep er nu wat uit, en breng dat naar de ceremoniemeester.’ Dat deden ze. En toen de ceremoniemeester het water dat wijn geworden was, proefde – hij wist niet waar die vandaan kwam, maar de bedienden die het water geschept hadden wisten het wel – riep hij de bruidegom en zei tegen hem: ‘Iedereen zet zijn gasten eerst de goede wijn voor en als ze dronken zijn de minder goede. Maar u hebt de beste wijn tot nu bewaard!’ Dit heeft Jezus in Kana, in Galilea, gedaan als eerste wonderteken; hij toonde zo zijn grootheid en zijn leerlingen geloofden in hem. Daarna ging hij naar Kafarnaüm, met zijn moeder, zijn broers en zijn leerlingen, en daar bleven ze een paar dagen.

Vanuit de kerk weer richting de bus. Tot nu toe voel ik mij een echte toerist, zonnehoed op en camera in de hand om zoveel mogelijk vast te leggen. We trekken van de ene naar de andere ‘bezienswaardigheid’.
Wel hele bijzondere plaatsen waar heel belangrijke gebeurtenissen hebben plaats gevonden. Maar door de vele indrukken en hoe snel alles elkaar opvolgt, is er nog geen tijd geweest om alles wat ik gezien heb een plaatsje te geven of er over na te kunnen denken wat ik heb gezien, wat er is gebeurd en wat het met mij doet. Het bedevaartsgevoel dat ik in Lourdes heb, en hier ook had verwacht, ontbreekt. Maar ik geniet volop en kijk al uit naar de volgende belevenis.

We gaan op weg naar het Meer van Galilea om een boottocht over het meer te maken. Onderweg genieten we van een mooie zonsondergang en heb ik de hoop om een mooie foto van de zonsondergang vanaf het water te kunnen maken. Helaas, als wij bij het meer aankomen is de zon al achter de heuvels verdwenen.
Op de steiger bij de boot zien we dat er heel veel vissen in het meer zwemmen. Daarna worden we allemaal aan boord geholpen. Mij lukt het met hulp, zonder de rolstoel aan boord te komen. Ik neem plaats op een bankje op de boot en op het stille water, in de avondschemering voel ik een stuk rust over mij heen komen. Roel speelt een lied op zijn dwarsfluit, ook al hoor ik niet welke melodie hij speelt, de muziek bezorgt mij kippenvel. Na het fluitspel leest Pastoor Martin het verhaal over de storm en de stormen die wij in ons eigen leven mee maken, dat wij ons dan ook in Gods handen gedragen mogen voelen.

Marcus 4: 35-41
Aan het eind van die dag, toen het avond was geworden, zei hij tegen hen: ‘Laten we het meer oversteken.’ Ze stuurden de menigte weg en namen hem mee in de boot waarin hij al zat, en voeren samen met de andere boten het meer op. Er stak een hevige storm op en de golven beukten tegen de boot, zodat die vol water kwam te staan. Maar hij lag achter in de boot op een kussen te slapen. Ze maakten hem wakker en zeiden: ‘Meester, kan het u niet schelen dat we vergaan?’ Toen hij wakker geworden was, sprak hij de wind bestraffend toe en zei tegen het meer: ‘Zwijg! Wees stil!’ De wind ging liggen en het meer kwam helemaal tot rust. Hij zei tegen hen: ‘Waarom hebben jullie zo weinig moed? Geloven jullie nog steeds niet?’ Ze werden bevangen door grote schrik en zeiden tegen elkaar: ‘Wie is hij toch, dat zelfs de wind en het meer hem gehoorzamen?’

Hierna heb ik nog een persoonlijk gesprekje met Pastoor Martin wat ons beiden goed doet. Het bedevaartsgevoel is in mij gekomen en ik voel mij gedragen door deze bijzondere groep en bedevaart waar ik deel van uit mag maken. Later hoor ik dat het lied dat Roel speelde, het lied ‘Memories’ was. Toen ik dat hoorde maakte het de avond voor mij nog specialer en deze ‘memories’ neem ik zeker mee in mijn hart.

In het reisverslag voor de website van de VNB, stond het volgende stukje over mijn ervaring:
“Zo graag wilde ik dit jaar naar Lourdes, maar ik had gekozen voor Israël. Vandaag is het mijn 2e dag hier. Het bedevaartgevoel zoek ik nog. Ik ga deze middag met de boot het Meer van Galilea op. Ik voel me meer een toerist. Maar op de boot gebeurt het; het is avond aan het worden, de zon is al onder gegaan. Ineens klinkt de dwarsfluit van Roel, ‘Memories’, we deinen mee. Martin leest het verhaal van “de storm op het meer” en neemt ons mee, dat ongeachte de stormen in ons ‘eigen’ leven we ons in Gods hand opgevangen mogen weten. Ik verlaat de boot in het donker van de net gevallen avond en ben pelgrim in het Heilig Land.”