Logboek

Zondag 28 November 2021:

De week is gelukkig beter verlopen dan ik afgelopen weekend had verwacht. Maandag zoals altijd naar de dagopvang geweest, toen had ik nog best veel pijn en een oxycodon nodig gehad.
Ik had de laptop mee genomen met het plan om aan mijn reisverslag te werken, maar daar is niet veel van gekomen. Jullie moeten er dus nog steeds op wachten.
Dinsdag ging het al wat beter met de pijn en kon ik de dag zonder oxycodon door komen. Dinsdagmiddag ben ik op pad geweest. Ik ben samen met Erwin naar een uitje van de Zonnebloem geweest. Dat was niet zo ver weg hoor. Hier in Etten-Leur naar tuincentrum Life & Garden, om naar de kerstshow te kijken. Bij aankomst kregen we koffie/thee met gebak. Daarna konden we op eigen gelegenheid de kerstshow bekijken en na afloop kregen we nog wat te drinken met een borrelhapje. Het was een gezellige middag, leuk om ook weer wat vrijwilligers te zien en te spreken.
Ik heb niets gekocht en dat is heel knap van mezelf hahaha. Ik heb al zoveel kerstspullen in huis dat ik niet meer weet waar ik alles weg moet zetten.

Op weg naar huis vertelde Erwin dat hij graag naar Avri wilde, dat was een grote wens van hem. "Dan gaan we daar toch naartoe, kan geregeld worden", zei ik. De taxi bellen en gaan.
Dus met Erwin afgesproken om de andere dag naar Avri in Dongen te gaan. Nu ging het redelijk met mijn buik, dus moet ik het er van pakken voor het weer anders loopt.
Zo kwam het dat ik woensdag samen met Erwin in de taxi zat, op weg naar Dongen. Avri is ook een tuincentrum en staat bekend om de mooie kerstshow.
Het was inderdaad mooi. Niet zo groot als Intratuin in Halsteren, maar dat is dan ook 1 van de grootste in Nederland. Avri is was kleiner, gezelliger.
Het was heel moeilijk om ook hier niets te kopen. We kwamen de Kerstshow in en ik vond al meteen alles mooi en had alles wel mee willen nemen.
Erwin keek ook zijn ogen uit en had liefst ook van alles gekocht maar zijn budget is maar heel erg klein, dus hij kon niets kopen. Maar heeft wel genoten van al het moois.
We hebben samen een leuke dag gehad.

Donderdag weer naar de dagopvang geweest. Ook nu de laptop mee genomen maar weer niets kunnen doen vanwege andere aktiviteiten.
Vrijdag was ik uitgenodigd door Erik, een medebewoner. Hij had twee weken terug met biljarten een dinerbon gewonnen en gevraagd of ik met hem mee wilde.
We zouden eigenlijk vorige week vrijdag gaan maar toen kwam ik in het ziekenhuis terecht. Nu leek het ook in de soep te lopen.
Ik had om 15:00u de taxi besteld. Om 14:44u ging de telefoon dat de taxi er aan kwam. Ik ben meteen naar beneden gegaan maar geen taxi te bekennen.
Misschien is hij nog onderweg dacht ik, maar 15:15u nog niets. De begeleiding gevraagd of zij wilde bellen naar de deeltaxi. Wat denk je.....de taxi was weg gereden omdat ik niet thuis was. Wat een L** Hij heeft amper stil gestaan en niet eens aangebeld. In de hal waren mensen bezig met de Kerstboom zetten en die hadden de taxi wel gezien maar niet aan zien bellen en ook dat hij snel weer weg reed.
Daar kan je dan niets meer aan doen en ik moest verdorie weer een uur wachten op de volgende taxi. Die zou om 16:25u komen. Erik laten bellen om door te geven dat ik later kwam.
Komt de taxi pas om 16:50u en moest ik nog mee mensen ophalen en afzetten. Om 17:00u was ik nog hier in Etten-Leur. Het was half 6 geweest toen ik in Breda bij 'De Vlieren' aan kwam waar Erik mij stond op te wachten.
Gelukkig ging het etentje wel goed. We kregen als voorgerecht Carpaccio, hoofdgerecht friet met een beenhammetje en salade, als toetje ijs met slagroom. We hebben allebei heerlijk gegeten.
Het was lekker rustig want wij waren de enige die er aan het eten waren, geen pottenkijkers dus. De biljartclub van Erik was wel nieuwsgierig en hadden hem uitgehoord maar ze waren al naar huis toen ik kwam. Wat dat betreft was het niet erg dat de taxi later kwam hahaha.

Nu een rustig weekend, ik ben wat bezig om kerstspulletjes te zetten. Mijn huis weer een beetje gezellig maken voor de donkere dagen.
Afgelopen week had ik nog wat trouwens.......ik kwam beneden in de hal een hele boze flatbewoner tegen. Ze was heel boos op Dr. Veen, die had helemaal afgedaan bij haar.
Ik begreep eerst niet waarom maar wat bleek.... Zij had een persoonlijke brief voor Dr. Veen afgegeven bij de chirurgie poli en in de brief had zij namens alle bewoners van De Wachter (onze flat) gevraagd of hij kon zorgen dat ik Maxima mocht ontmoeten en met haar op de foto kon gaan. Maar ze heeft helemaal niets van hem terug gehoord en zag later de foto van hem met Maxima. Dus ze was heel erg boos op hem. En dan mij voor de gek houden en plagen, niet zeggen waar ze zou komen of zo.
Tja, ik weet ook niet hoe het zit of Veen van tevoren al wist dat hij Maxima ging ontmoeten of er door verrast is. Misschien mocht hij niets zeggen i.v.m. veiligheid/geheimhouding?
Ik vind het wel ontzettend lief van Rina dat zij dit voor mij heeft gedaan. Jammer dat het niet gelukt is maar ik heb Maxima wel gezien, ook zonder hulp van Veen.

Met mijn buik is het nu weer spannend. Ik heb vrijdag de laatste antibiotia op, dus wat zal hij nu gaan doen? Gisteren heeft de thuiszorg een plek open gemaakt.
Die plek zag helemaal paars/blauw en stond op klappen maar het duurde lang voor hij open ging dus heeft ze een handje geholpen. Dat wondje doet nu wel pijn.
Net met de verzorging heb ik wel even 'AU' geroepen. Het is nog een rauw wondje en dan de betadine er op, dat brandt behoorlijk. Dat zal over een paar dagen wel weer minderen hoor.
Hopelijk blijft het komende week goed gaan want ik heb elke dag wel een afspraak en de dagopvang. Het zijn geen drukke afspraken, bezoek en en een lunch afspraak, leuke dingen.
Goh, en woensdag is het al december, de laatste maand van het jaar. Wat gaat het toch allemaal snel, een jaar vliegt voorbij.


Zondag 21 November 2021:

Er is weer van alles gebeurd om over te vertellen. Maandag was ik zoals gewoonlijk op de dagopvang en naar de fysio.
Dinsdag is de monteur van de rolstoel langs geweest. Mijn armleuningen zijn vervangen, deze hebben nu een stootrand dus ik kan nu makkelijker ergens tegen aan rijden, zonder de armleuning meteen te slopen hahaha. Hij heeft ook de zitting naar achteren geplaatst, zodat er minder gewicht op de voorwielen komt en daardoor de rolstoel hopelijk minder 'puberstreken' heeft, zoals op vakantie. De hoofdsteun is ook wat bijgesteld, want die stond wel erg ver naar achteren. Het lijkt er op dat het verschuiven van de zitting wel effect heeft. De rolstoel slingert niet meer zo erg. Hij maakt geen grote haarspeldbochten meer maar een soort dansbeweging. Hopen dat hij nu iets meer naar zijn bazin luistert i.p.v. zijn eigen gang te gaan.

Woensdag ben ik op controle geweest bij de chirurg. Hij vond de buik er iets rustiger uit zien. Twijfelde nog wel om antibiotica te geven maar ik was zo klaar met al die antibiotia. Had er geen zin, dus hebben we dat niet gedaan. Ik moet 22-12 terug en in de tussentijd nadenken over een grote operatie, zoals ik links heb gehad. Om dus heel het aangedane gebied weg te snijden. Links is het daar tot nog toe rustig gebleven met ontstekingen. We hopen dat dit rechts ook gaat lukken. Het is wel lastiger vanwege een grote breuk die ik er heb zitten en dat maakt de operatie ook moeilijker, risicovoller. Ik denk dat ik weinig keus heb want zo verder tobben is ook niets.

We hebben het natuurlijk ook over Koninging Maxima gehad. Zij zou het ziekenhuis komen openen maar dat was afgeblazen vanwege de corona. In plaats van openen zou zij op werkbezoek komen.
Ik hoopte wat meer info te krijgen over hoe laat en waar precies Maxima zou komen. Maar ik werd alleen maar geplaagd en zowel de chirurg als Maaike zeiden van niets te weten.
Ze waren mij alleen maar aan het plagen er mee.
Ik had al wel gezien dat buiten de parkeerplaatsen afgezet waren en er liep heel veel beveiliging rond, er stond iets te gebeuren, dat was wel te merken.
Ik ben maar in de hal gaan zitten wachten, er van uitgaande dat zij gewoon via de hoofdingang zou komen. Nu ga ik even het stuk wat ik woensdag op mijn facebook heb geschreven, hierheen kopieren.

Ik kan van een saaie wachtdag iets avontuurlijks maken. Vanmiddag op controle geweest bij de chirurg en daarna op wacht voor Koningin Maxima die vanwege de corona het ziekenhuis niet mocht openen maar er een werkbezoek van ging maken. Niemand kon/wilde/mocht mij vertellen waar en hoe laat ze zou komen.
Een paar keer zat ik op het punt de taxi te laten bellen en naar huis te gaan maar dan gebeurde er weer iets waardoor ik besloot toch nog even te blijven. Zoals burgemeester Depla die binnen kwam, man in uniform, beveiligers, hoge pieten, fotograaf, filmploeg. Ik zat 1e rang naast de hoofdingang.
Op een gegeven moment moest ik naar de toilet en zag in de gang veel drukte maar iedereen keek richting ingang, dus besloot ik toch naar de hal te gaan. Tussendoor ben ik ook nog bij de personeelingang gaan kijken of ze niet stiekem achterlangs kwam. Uiteindelijk terug naar de gang en daar was het heel druk geworden en iedereen keek naar boven naar de 1e etage. Ik hoorde dat ze daar werd verwacht.
Ik wilde mijn telefoon pakken, telefoon foetsie, nergens te vinden. Wat een schrik en een beetje paniek want er zitten ook allerlei pasjes bij mijn telefoon. Dus ik snel gaan zoeken op de toilet, in de gang, in de hal. Nergens. Naar de receptie en daar hadden ze hem gelukkig. Alles zat er ook nog in.
Terug naar de gang en net op tijd want een paar minuten later kwam Maxima, ze zwaaide nog naar mij (en de rest haha) en dat was het. Daarna ben ik naar de receptie gegaan om de taxi te laten bellen. (Maxima bleek overigens via de SEH binnen gekomen te zijn).
Na een poosje wachten kwam de taxi en toen ik er naartoe reed, moest er een grote zwarte auto voor mij stoppen. Zie ik op het kenteken AA staan.... de auto voor Maxima dus.
Dat riep ik ook hardop en ja hoor en de beveiliging moest wel lachen om alles wat ik uitriep. Kwam zij verdorie door de hoofdingang waar ik 3 uur heb gezeten naar buiten.
Als mijn taxi 5 minuten later was gekomen dan was zij rakelings langs mij heen moeten lopen. Erg toch, dat ik net buiten was.
De chauffeur kon niet wachten dus ik heb dit hoogtepunt gemist, daar baal ik nog steeds van. Wie weet was het anders wel gelukt om een foto van dichtbij, of misschien een selfie te maken. Balen, balen, balen....
En dan nog een chirurg hebben die mij er mee aan het plagen was en deed alsof hij van niets wist. Wat denk ik, zag ik bij omroep Brabant een foto in het persbericht met niet minder dan mijn chirurg samen aan tafel en druk in gesprek met Maxima...... dat krijgt hij terug op zijn bordje hoor hahaha Wel heel leuk voor hem natuurlijk, maar hij had mij best mogen vertellen dat hij haar ging ontmoeten en dan mij als beruchte patient van het Amphia, mee mogen nemen.
Ik ben er een middag zoet mee geweest en kwam pas eind van de middag thuis, helemaal vol van de middag en het zien van Maxima. Toch leuk dat ik haar heb gezien en op de foto heb kunnen zetten.
(De bovenste foto waarop maxima zwaait, heb ik zelf gemaakt. De onderste foto is van het gesprek van Maxima met mijn chirurg, die komt van Omroep Brabant.)

Donderdagochtend was het weer foute boel, de buik weer eens vuurrood. Echt niet leuk meer. Ik ben wel naar de dagopvang gegaan want ik was er niet echt ziek van.
Ik had mijn laptop mee naar de dagopvang genomen want ik wil nog steeds een reisverslag maken, maar kom thuis er niet aan toe. Ik ben 's middags op de dagopvang bezig geweest om de foto's te selecteren en ze in verschillende mappen te plaatsen. Per dag een map gemaakt en daar de foto's van die dag in geplaatst. Om zo wat meer overzicht te krijgen want ik heb zoveel foto's.
Morgen neem ik de laptop maar weer mee denk ik. Want alle foto's moeten nog verkleind worden. Daarna nog een verslag schrijven , of misschien mijn verslagen die ik tijdens de vakantie op facebook heb geplaatst, er voor gebruiken.
Voorlopig kan ik er nog wel een tijd zoet mee zijn. Daarna moet ik ook nog een fotoboek maken voor Eric en ik denk ook voor mezelf. Druk, druk, druk dus.

Vrijdag wil ik het liefst overslaan. Het begon op zich wel goed, op de buik na, die in de loop van de dag meer pijn ging doen.
Om 12:30u had ik online een uitvaartdienst van mijn vriendin Tonny. Gea zou deze uitvaart voor mij tolken.... tolken op afstand, dus vanuit haar eigen huis.
Om alles voor te bereiden en uit te testen waren we al op tijd samen online. Gea had nu een nieuwe optie voor mij. Ik kon haar tolktekst nu als soort van ondertiteling op mijn scherm krijgen. Voorheen moest ik met meerdere vensters werken. Een venster met de website van het crematorium en een venster met de tolktekst van Gea. Dan moest je dus twee schermen in de gaten houden.
Nu kon ik gewoon op de site van het crematorium blijven en kwam de tolktekst onderin hetzelfde scherm in beeld. Net als op de ondertiteling op tv. Echt super dat het zo kan, techniek staat tegenwoordig voor niets. (wat heb ik vroeger veel gemist, besef ik mij dan)
Het was een mooie afscheidsdienst en ook emotioneel. Dat mag natuurlijk bij een afscheid.

In de middag nam de pijn aan mijn buik toe en het zal ook wel meespelen dat ik al emotioneel was, want de tranen vloeide ook van de pijn.
Ik kreeg van de begeleiding een app om te vragen hoe het met mij ging (zo gaat dat tegenwoordig in de zorg, persoonlijk contact is iets vreemds aan het worden).
Ik appte dat het niet zo lekker ging en ik veel pijn aan mijn buik had. Na de wisseling van de dienst kwam de begeleiding bij mij kijken en vond dat ik toch naar het ziekenhuis moest als ik zoveel pijn had. Ze had mij nog nooit zien huilen van de pijn (sowieso niet zien huilen want zo vaak doe ik dat niet) De begeleiding bleef aandringen om het ziekenhuis te bellen. Maar ik zei dat ik niet naar het ziekenhuis wilde en daarbij ook huilen.
Ik wilde afwachten tot de andere dag (gisteren) dat de thuiszorg kwam en we mijn buik konden beoordelen. Het is nooit dat als de buik de ene dag rood ziet, er de andere dag een bult staat die open gaat/moet. Ik begreep niet zo goed waarom het zoveel pijn deed. Maar als ik op de thuiszorg zou wachten en we konden zien wat er aan de hand was en of het beoordeeld moest worden in het ziekenhuis, hadden we gisteren dus wel kunnen bellen.
Maar de begeleiding vond dat niet verstandig en wilde toch bellen, alleen al om advies te vragen. Dat gebeurde uiteindelijk dus en tja..... als ze advies gaan vragen, dan weet ik al hoe dat afloopt. Dan willen ze mij zien in het ziekenhuis om het zelf te beoordelen.
Dat gebeurde dus ook, ik moest naar de SEH en dan konden ze mijn buik zien en beooordelen. De zorgtaxi gebeld en die kwam 5 minuten later al, nog sneller dan een ambulance!! En op naar het ziekenhuis.

Toen ik mij meldde op de SEH werd ik daarna meteen mee genomen door een Triage verpleegkundige en dan kan ik al wel raden wat er gaat gebeuren. Triage doen ze meestal alleen als het druk is. Ik denk weleens om je het gevoel te geven dat er iets gebeurd maar uiteindelijk gebeurd er niets. Die verpleegkundige moet ook bepalen bij wie het nood het hoogst is en als eerste aan de beurt is.
Je mag je verhaal doen wat er aan de hand is, ze neemt de bloeddruk, hartslag, zuurstof etc op. Ze ging ook bloed prikken wat mijn inziens niet nodig was. Dat heb ik ook gezegd/gevraagd. Als de artsen mijn buik zien dan zien ze meteen dat er een ontsteking zit, daar hebben ze geen bloeduitslag voor nodig. Mijn chirurg zegt ook altijd dat hij liever naar de buik kijkt dan naar cijfertjes van uitslagen. Aan mijn buik ziet hij meer.
Ach ja, ik kon van alles vertellen en ze zal mij misschien een lastige of eigenwijze patient gevonden hebben. Ze ging toch prikken want als het moet gebeuren als de dokter het zegt dan zou ik alleen nog langer moeten wachten. "Nou succes dan", zei ik. Tja, dat prikken gaat niet vanzelf en ook deze keer was het een gedoe om bloed uit mij te krijgen. Het is uiteindelijk gelukt en zoals ik al verwacht had, kon ik daarna naar de wachtkamer.
Het was daar niet druk en even had ik goede hoop, dat het toch niet zo lang zou gaan duren. Die hoop veranderde snel in hopeloosheid.

Ik was om 17:00u in het ziekenhuis en om 20:00u zat ik nog steeds in de wachtkamer. Er was ook niemand van de wachtenden geroepen in die 3 uur. Ik voelde dat ik moest huilen en ben naar de wc gegaan. Daar even tot mezelf proberen te komen. Toen ik op de gang kwam, zag ik iemand die na mij binnen was gekomen, van de balie af komen. 10 minuten later werd die mevrouw geroepen.
Omdat ik zoveel pijn had, moe was enzo dacht ik dat moet ik toch ook eens proberen. Dus ik ook naar de balie om te vragen hoelang het nog kon duren. Ik kreeg te horen dat alle kamers vol lagen, mijn dokter er nog niet was en de ambulances af en aan reden en die voor gaan op de mensen in de wachtkamer. Het kon nog een hele tijd duren. Inmiddels stroomden mijn tranen weer over mijn wangen, zonder dat ik daar controle op had. Ik weet nog dat ik heb gezegd dat het K.U.T. was en ik maar weer ging wachten.

Of het toch geholpen heeft weet ik niet, maar een kwartier later werd ik eindelijk geroepen. Dan wil het nog niet zeggen dat je meteen geholpen word hoor.
Ik werd in een behandelkamertje gebracht en daar was het weer wachten op de dokter. Die kwam pas 3 kwartier later. Een arts-assistent die ik kende en hij mij ook. Dat scheelt dan wel iets. Hij wist alleen niet goed wat te doen. Daarom maakte hij met zijn telefoon een foto van die stomme, lelijke buik van mij en ging met de dienstdoende chirurg overleggen.
Dat duurde weer bijna 3 kwartier en toen kwam hij vertellen dat de chirurg mij zelf wilde zien en zou komen kijken. Helaas was de chirurg op de OK aan het opereren, daarna zou hij komen kijken.
De Arts-ass ging zelf naar huis want zijn dienst zat er op. Daarna kwam de nachtdienst bij mij kijken, ook arts-assistenten, deze twee waren ook bekend omdat zij de laatste keer dat ik in het ziekenhuis lag, allebei zaalarts waren op de afdeling.
Pas tegen 22:30u kwam de chirurg kijken. Niet dat ik daarmee veel verder kwam want die arts wist niet wat ik had, hoe ik er aan kwam, wat hij er mee aan moest. Hij had een heleboel vragen en weer heb ik een arts wijzer moeten maken i.p.v. andersom.
Ik heb uiteindelijk zelf maar voorgesteld om antibiotica te geven en mijn advies is opgevolgd. Ik hoopte eigenlijk op antibiotica via infuus omdat dat het best/snelst werkt. Helaas kreeg ik pillen mee.

Dan weer wachten op de verpleegkundige die mijn buik moest verbinden, medicatie regelen, overdracht schrijven en meegeven. Ik heb hem de taxi laten bellen en Taxi Goverde is een geweldig bedrijf want ondanks dat de zorgtaxi op zo'n laat tijdstip niet bereikbaar is en niet rijd, kwamen ze mij toch ophalen. Anders had ik de deeltaxi moeten laten bellen maar dan moet je minimaal een uur wachten en volgens mij rijden die tot 01.00u Het was inmiddels al tegen 23:30u. Geweldig dus van Taxi Goverde!!
Omdat ik na mijn ontbijt niet meer had gegeten. De lunch was er door de uitvaartdienst bij ingeschoten en daarna door al het getob, niet meer aan gedacht, ook geen honger. En na 16:00u had ik ook niets meer gedronken. Mijn buik was toch wel flink aan het rommelen. Ik kreeg van de verpleegkundige gelukkig een boterham en chocomel.Toch nog iets in mijn maag.
Ik was 's nachts om 00:10u thuis, wat een avond, nacht zeg. Een ramp en ik was helemaal op, had het helemaal gehad met ziekenhuizen, buiken, dokters, begeleiding enz enz enz enz.
Ik ben in bed gedoken en ik mocht van de chirurg oxycodon nemen. Dat had ik overdag niet gedaan omdat ik er ook zo suf/high van word, dan probeer ik het zonder te doen.
Het inslapen duurde wel een tijd, er spookte natuurlijk ook van alles door mijn hoofd. Ik ben uiteindelijk wel in slaap gevallen. Wat een dag zeg!

Gisteren kwam de thuiszorg expres later zodat ik wat langer kon slapen. Ik heb gisteren maar wel oxycodon genomen i.p.v. erge pijn te lijden. En het haalt alle pijn nog niet weg maar maakt het wel wat draaglijker.
Gisteren kreeg ik aan het eind van de middag nog bezoek van Harry en Mariet, Lourdesvrienden van mij. Een leuke afleiding van alles en samen weer lekker gekletst en bijgepraat want het was wel weer een jaar geleden denk ik, dat we elkaar gezien/gesproken hadden.

Vanochtend ben ik ook rustig opgestart. De pijn is iets minder dan vrijdag en gisteren. Hopelijk doet de antibiotica zijn werk en ga ik een betere week tegemoet.
Ik had het vrijdag helemaal goed en was flink moedeloos. Nu gaat het gelukkkig met het koppie ook weer beter, dat scheelt ook een hoop.

...


Zondag 14 November 2021:

De week liep weer eens anders dan verwacht. Maandag ben ik naar de dagopvang geweest maar maandag zag mijn buik wel weer vuurrood.
Omdat ik woensdag in het ziekenhuis moest zijn, heb ik naar Maaike (wondverpleegkundige) gemaild of ik dan langs zou kunnen komen om naar mijn buik te kijken.
Zij moest dit met de chirurg overleggen en dinsdag kreeg ik een mail dat ik woensdag om half 1 langs mocht komen, een andere tijd kon niet want de chirurg moest die middag opereren.
Ik was al lang blij en dacht het is geen ramp, ben al blij dat ik terecht kan. Die uren tussen de afspraken met chirurg en dermatoloog kan ik wel even naar de stad rijden met mijn rolstoel, zo ver is dat niet. Dus in de wachttijd zag ik geen problemen.

Eerst nog even de dinsdag want ondanks de vervelende buik was dat wel een leuke dag. Ik ben samen met Dina naar Intratuin in Halsteren geweest. Het was daar weer een prachtige kerstshow.
Ik heb mijn ogen weer uitgekeken en elke keer denk je "Oh wat mooi". En even later kom je weer in een ruimte wat de vorige overtreft en nog mooier is.
Er zijn heel wat foto's gemaakt, ik kon er niet mee ophouden. We hebben er ook thee gedronken en geluncht. In de ochtend was het nog rustig maar hoe dichter de middag naderde, hoe drukker het er werd. Ik heb er in elk geval van genoten.

Dan de woensdag, die begon op zich wel goed hoor. De druk op mijn buik begon wel toe te nemen maar het was nog goed te doen. Ik was ook goed gemutst verder.
Toen ik in het ziekenhuis kwam ook nog en ik heb honderduit verteld over mijn vakantie. Dr. Veen was er nog niet, Maaike moest hem bellen. Ik dacht dat hij ergens in het ziekenhuis bezig was.
Ik werd door Maaike alvast in een behandelkamer gebracht en kreeg een beker warme chocomelk van haar, het kon nog even duren voor de dokter bij mij was.
De rolstoel hadden we wat achterover gezet en ik lag er als een soort Koningin in relaxstand op de dokter te wachten.
Hij kwam toch nog vrij snel vond ik, maar niet uit het ziekenhuis maar op de fiets vanuit thuis. Hij was eerder gekomen om mij te zien en daarna moest hij gaan opereren.
Wat ik niet verwacht had, hij wilde mijn buik open maken. Ik had gedacht dat dit nog niet kon, dat de ontsteking nog niet 'rijp' genoeg was. Maar door blijven lopen waarbij de druk en pijn steeds erger wordt, en dan de ontsteking vanzelf open laten gaan, dat vond hij geen optie. Er zit toch wel een gevaar bij dat zelf open laten gaan. Dus werd er besloten om het toch open te maken en dan met plaatselijke verdoving. Tijdens de ingreep vroeg hij van alles over mijn vakantie...... snap ik wel, dat was een afleiding truc. Ondanks dat voelde ik het snijden soms toch wel en toch zeker de gememe verdovingsprikken.

Tja mijn plan om naar de stad te gaan, viel nu wel in het water. Met een net open gemaakte buik is het niet fijn om naar de stad te hobbelen.
Toen de verdoving uitgewerkt was, ging het ook flink pijn doen. Ik had van Maaike wel een pijnstiller gekregen maar die deed niet zoveel. Het was inmiddels half 2 geworden en om half 4 had ik pas mijn afspraak bij de dermatoloog.
Ik besloot om naar die poli te gaan en uit te leggen dat ik net geopereerd was en veel pijn had, of ik misschien eerder of tussendoor geholpen kon worden.
Het antwoord was nee want het spreekuur zat bomvol ...... maar de wachtruimte was helemaal leeg!
"Tja, dan moet ik maar 2 uur in de hal gaan zitten", zei ik. Toen opperde de assistente dat ik in de wachtkamer ging zitten. Mocht er een plekje zijn dan kon zij mij roepen.
De wachtruimte was toch leeg, dus ik besloot dat maar te doen. Mijn rolstoel weer achterover gezet om de druk op mijn buik wat te ontlasten. Mijn vest opgevouwen achter mijn hoofd als kussentje, en daar zat Conny.

En Conny heeft daar dus 2 uur gezeten. De assistente kwam halverwege nog wel vertellen dat zij de arts had gesproken en het echt niet eerder kon.
In de tussentijd druppelde er af en toe een traan over mijn wangen van de pijn en ook wel de machteloosheid.
Om half 4 werd ik dan eindelijk geroepen en werd er nog niet veel rekening met mij gehouden want eerst werd ik gezien door de co-assistent. Toen zij alles gevraagd en genoteerd had moest zij gaan overleggen en kwam na 10 minuten terug met de arts-assistent. Weer alles moeten vertellen en laten zien. Hierna moesten ze samen weer met de dermatoloog overleggen om na 15 minuten met de dermatoloog terug te komen.
Ondertussen zat ik de kreunen en steunen van de pijn. Ook aan beide dames mijn verhaal van die middag verteld, ze zeiden het geen van beiden te weten maar zeiden ook niet, "we houden het kort".
Nou met de dermatoloog erbij stonden ze voor mijn neus te 'smoezen'. Aangegeven dat ik er niets van kon verstaan. Dat was niet erg want ze zouden het mij daarna uitleggen. Inmiddels had ik het helemaal gehad met die dermatologen.
Uiteindelijk is de conclusie dat ik nummelair exceem heb, dit komt door de verminderde weerstand van al het ziek zijn. Twee soorten zalf gekregen en over 6 weken terug komen.

Wat was ik blij dat ik daar weg kon. Naar de receptie om de zorgtaxi te laten bellen. Er werd gezegd dat het lang kon duren omdat het spitstijd was, half 5 was het inmiddels. Omdat ik weer lang moest wachten, besloot ik te gaan kijken of Maaike er nog was op de chirurgie poli. En ja, zij was er nog en schrok dat ik er nog was. En daar kwamen mijn opgekropte tranen er uit. Er werd naar mij geluisterd en ik werd warm en lief opgevangen, kreeg weer een beker chocomelk. Wat een verschil met de kilte van de dermatologie.
Maaike is zo lief voor mij en niet alleen zij, iedereen op de chirurgie poli. Wat een verschil van ontvangst dan. De warme, lieve, menselijke, meelevende manier van de chirurgie of de kille, onpersoonlijke op dermatologie.
Ik kreeg nog een pijnstiller en toen ben ik terug gegaan naar de hal om op de taxi te wachten. Daar zag ik een chauffeur van Goverde met de telefoon bezig. Ik er naartoe en hij bleek naar mij op zoek te zijn. Dat was eindelijk een meevaller die middag.
Ik was kei kapot toen ik eindelijk thuis kwam. Gaat de lift open, komt er iemand uit die heel enthousiast vraagt hoe mijn vakantie was en hoe het met mij ging. En ja hoor, daar kwamen de tranen weer. Dus beneden in mijn hal weer mijn verhaal staan doen en getroost door de mensen die er van lieverlee bij kwamen. Wat fijn dat er hier ook lieve mensen wonen.

De thuiszorg moet nu weer 2x per dag komen om de wond te verzorgen. Wel erg pijnlijk want er moet Mesalt in de wond. Dat is een soort verband waar zout in zit en dat bijt flink.
Woensdag weer op controle, hopelijk mag de Mesalt dan gestopt worden. Woensdag komt Koningin Maxima trouwens het ziekenhuis officieel openen. Ik hoop stilletjes dat ik haar dan zie, lijkt mij leuk om Maxima eens in het echt te zien. Over bloemen aanbieden heb ik niets meer gehoord van het ziekenhuis. Ik had toch verwacht om als al jaren, trouwe patient te zijn, deze taak te mogen uitvoeren. Blijkbaar is er iemand anders gevonden hahaha.

Donderdag zou ik met Gea gaan lunchen. Zij had een tolkopdracht hier in de buurt, dus dat was mooi te combineren. En dan is het toch een voordeel om in het centrum te wonen en alles dichtbij te hebben. Als ik er met de taxi op uit had gemoeten had ik het niet gedaan. Nu dacht ik: "extra pijnstiller er in en gaan". Dus ik ben ondanks de pijn samen met Gea wezen lunchen in het winkelcentrum en dat was lekker en gezellig. Ik heb eens iets op wat ik nog nooit eerder op had. Heel gewaagd van mij.... een tosti met tonijn en kaas. En ik heb hem helemaal opgegeten ook nog!

Verder heb ik het rustig aan gedaan afgelopen dagen. De pijn is iets afgezwakt maar het is nog steeds gevoelig. Vooral tijdens en na de verzorging, als er weer nieuw verband in gaat, dan is het wel even tanden bijten. Ik ben wel heel blij dat dit niet in de vakantie is gebeurd want dan was het een heel ander soort vakantie geworden. Lang leve de antibiotica die mij toen geholpen heeft.
Nu heb ik geen antibiotica meer en dan krijg je dit weer. Ik geloof dat de chirurg zei dat hij de microbioloog om advies ging vragen, maar dat heb ik niet goed kunnen verstaan. Stomme mondkapjes ook.

Zover mijn avonturen weer. Ik hoop komende week minder heftige avonturen mee te maken, wel leuk, gezellige avonturen, die mogen wel.

...


Zondag 7 November 2021:

Hier ben ik weer, wat is dat lang geleden. Ik kan al verklappen dat ik ontzettend genoten heb.
De week voor de vakantie had ik zoveel mogelijk rust genomen. De 20e oktober ben ik nog bij de chirurg geweest en heb ik van hem nog extra antibiotica gekregen, in de hoop daarmee de vakantie zonder problemen door te komen. Ik kreeg dus ook groen licht om op vakantie te gaan. Ik was superblij en toch was ik ook tot de dag van vertrek een beetje bang dat er iets zou gebeuren en de vakantie alsnog niet door zou gaan. Ik kon het pas echt geloven toen ik zaterdag 23 oktober in de rolstoelbus zat, op weg naar Frankrijk.

We hebben zo veel geluk gehad vorige week. Alles is goed gegaan, mijn buik heeft zich dankzij de antibiotica goed gehouden. Het weer was prachtig, het leek wel zomer.
We hebben elke dag buiten kunnen picknicken en ook de koffiepauzes lekker buiten gedaan. Alleen op vrijdag hadden we regen en hebben we binnen gegeten. En op de terugweg naar huis moesten we op zondag de lunch binnen doen i.v.m de regen.
We zijn er elke dag op uit getrokken. Ik heb zoveel bergen gezien en ben op bergtoppen geweest als de Aubisque, Spandelles, Couraduck, Col de Soulor, Marie Blanque en nog meer. Het rijden door de bergen is zo mooi, je hebt elke keer weer een ander uitzicht. Zo ga je bergop en kijk je uit over prachtige dalen en zo zit je in een dal en kijk je uit op de bergtoppen. Of je zit hoog en ziet de grillige, hoge toppen die boven de boomgrens komen en kaal zijn.
Al hadden ze mij een hele dag in mijn stoel op hetzelfde plekje gezet, ik had volgens mij dan al de hele dag kunnen genieten van alleen het uitzicht, echt prachtig.
We zijn ook naar het Lac d'Estaing geweest, een prachtig meer op een hoogte van 1163 meter. Zo mooi omgeven door de bergen en loslopende paarden, hier hebben we heerlijk zitten picknicken en een stuk rond het meer gewandeld. Nou ja, ik gereden met mijn 'puber rolstoel', die benaming kreeg mijn rolstoel omdat hij zijn eigen gang ging. Als ik rechtdoor wilde en stuurde, ging de rolstoel liever richting ravijn om het avontuur op te zoeken.
Zo zijn we ook naar Betheram geweest en daar was een kruisweg op een berg. Best steil maar we dachten dat het met mijn rolstoel wel zou moeten lukken. Wat een avontuur was me dat.
Het was volgens mij mijn eerste echte klim met de rolstoel een bergpad op. Een bergpad vol met grind, keien, kuilen, uitstekende keien, bolvormig pad, ravijn ernaast.
Dat was nou eens een flinke uitdaging en avontuur om te doen.... en jullie weten.... ik hou van avontuur!! Het was spannend maar ook genieten. De eerste twee staties waren al best steil. De mannen gingen daarom eerst vooruit om te kijken of het echt wel te doen was want anders konden we daar nog terug. Ze kwamen terug met de mededeling dat het moest kunnen.
Zeg tegen Ruud Fokker overigens niet dat iets niet kan, wat niet kan probeert hij juist mogelijk te maken. Dat was tijdens onze reizen naar Israel, Rome en Barcelona ook zo, geen uitdaging is te veel voor hem om ons op bijzondere plaatsen te brengen waarvan je denkt, dat lukt nooit.

Tijdens de beklimming van de kuisweg gleed mijn stoel alle kanten op. Ik had verwacht dat een zware stoel met een zwaargewicht er in, toch wel stevig aan de grond zou liggen.
Dat bleek dus een tikkeltje anders te zijn. Ondanks al dat gewicht, gleed de stoel steeds de verkeerde kant op en dus meestal richting ravijnen en afgronden. Al snel besloot Ruud achter de rolstoel te gaan lopen om deze te helpen de goede richting op te gaan. Ook links en rechts van de rolstoel werd een helper gezet en zo zijn we dus eigenlijk met z'n vieren de weg naar boven gegaan. Een echte kruisweg met al die uitdagingen.
Op het eind was het nog steiler en werd er besloten een touw aan mijn rolstoel te maken. Er kwam net een Frans gezin langs en de vader bood zelf aan om ons te helpen. Hij had 4 kinderen bij zich, die werden als soort rendieren aan de touwen gezet en zo werd ik als een soort Koningin (of kerstvrouw) de berg op getrokken. En het kwam goed hoor, ik heb de top gehaald. Echt super geweldig en vooral ook dat iedereen zich zo ontzettend inzet en inspant om mij die berg op te krijgen. Dat vond ik toch wel heel bijzonder, ik had zoiets van ben ik dan zo speciaal dat al die mensen zich voor mij inzetten. Zelf vind ik dus van niet maar toch doen ze het voor mij. Ik kan daar alleen maar ontzettend dankbaar voor zijn dat er mensen zijn die dit voor mij doen en over hebben.
Dankzij hen heb ik een geweldige vakantie gehad.

En natuurlijk zijn we ook in Lourdes geweest. Het was daar erg rustig. De Nederlandse Kinderbedevaart was vorige week in Lourdes maar die waren die middag naar Bartres.
Eric en ik zijn samen met Gea, Dirk en Dribbel het hondje, naar de Limburgse winkel gelopen om Cathie te begroeten en natuurlijk iets te kopen in haar winkel.
Zoals altijd werden we heel warm begroet door Cathie, zo leuk altijd om haar weer te zien.
Daarna zijn we naar het Heiligdom gegaan. Dirk bleef met Dribbel achter want op het Heiligdom mogen geen honden komen. We gingen natuurlijk eerst naar de Grot maar daar wachtte ons een teleurstelling. Door de Corona regels mochten we niet door de Grot om Maria te begroeten. Dus dan maar even op het plein gestaan en haar vanaf daar begroet. Hierna door naar de kaarsen om onze kaarsen op te steken. Er waren veel mensen die mij daarom gevraagd hadden, ik had er dus even werk mee maar het is gelukt en de kaarsen voor jullie hebben gebrand in Lourdes, samen met onze gebeden.
Hierna naar de kraantjes en mijn waterfles gevuld met Lourdeswater. Ook nog gezellig naar de Jeanne D'arc geweest om iets te drinken. Al was de ober niet zo heel vriendelijk, hij had het blijkbaar druk.
Vanuit de Jeanne D'arc naar Hotel Gloria. Dat hotel was al dicht maar speciaal voor ons open gegaan en een diner voor ons gemaakt. Niet echt mijn lievelingskost maar toch lief dat ze dit deden.
'S avonds de Lichtprocessie nog mee gelopen en dat werd heel bijzonder. Wij kwamen als laatste aan en stonden achteraan maar werden door de mannen van de Hospitalite naar voren gehaald.
Zo kwamen we in 1e instantie op de 2e rij te staan en de Vaandels van de NL-bedevaart stonden voor ons. De Lichtprocessie ging i.v.m. de corona iets anders dan normaal.
Ze begonnen op het bordes en later werd het Mariabeeld het bordes afgedragen en gingen we lopen. De vaandels mochten eerst. Daarna een echtpaar dat met de wensambulance Brabant in Lourdes was, en daarachter reed ik.
Terug gekomen op het Rozenkransplein kwam ik naast het echtpaar van de wensambulance te zitten en toen bleek dat ik hen beide kende, Annemie en Johan.
We waren al eens eerder samen op reis geweest. Dan zie je weer dat toeval niet bestaat! Ik kon nog even met hen praten na afloop en wat Annemie tegen mij zei, vond ik heel bijzonder.
Wat ook bijzonder was is een andere ontmoeting met Cristien, we hadden al gehoopt elkaar in Lourdes even te zien/spreken maar doordat zij naar Bartres waren liep dat mis.
Tot ik haar aan het eind van de processie ineens zag om de kinderen van de kinderbedevaart voor ons te laten zitten en te begeleiden. Dus na afloop haar ook even gesproken en foto's gemaakt.
Later die week toen we bij het Lac D'Estaing waren bleken zij achter ons op hetzelfde veld te zitten om te lunchen, hadden wij met het parkeren niet gezien. Het is dat de naam van een kind werd geroepen, en onze vrijwilligers dachten dat ze 'Conny' riepen. Ik er naartoe om te kijken wie mij nou daar tussen de bergen kende, en bleek het de groep van Cristien te zijn. Ook nog een ontmoeting gehad met Pastoor Ruud, waarmee ik op facebook ook bevriend ben. Zie je wel dat toeval niet bestaat, dat moest gewoon allemaal zo gebeuren. En dat maakt het ook zo bijzonder!

Ik kan uren doorgaan met vertellen over de vakantie maar ik denk dat ik beter weer eens een reisverslag kan maken. Op facebook had ik elke dag al een verslagje en wat foto's geplaatst. Een 'ouderwets' reisverslag zoals ik ze altijd maakte van Lourdesreizen, is ook wel weer eens leuk. Even tijd ervoor maken, dat zal wel gaan lukken. Dan kunnen ook de mensen zonder facebook onze reis mee beleven.
Ik heb alvast een paar collage's gemaakt maar ik heb zoveel mooie foto's dat het zo moeilijk kiezen was. Alvast een voorproefje.

En nu ben ik weer thuis. Ik had zaterdag helemaal geen zin om weer naar Nederland te gaan, had liever nog een weekje langer gebleven. Maar ja vakanties duren helaas niet oneindig en het is maar goed ook. Als we waren gebleven hadden we nu in de sneeuw gezeten. Afgelopen week was het slecht weer en nu zijn de bergpassen afgesloten door de sneeuw.
Raar hoor, vorige week zaten we op de Aubisque te picknicken onder een strak blauwe lucht en 24 graden, en nu ligt het daar vol met sneeuw.
Wat hebben we dan toch geluk gehad met het weer. En met alles, ook mijn buik, de reis enz.

Inmiddels zit ik weer in mijn normale ritme. Maandag, dinsdag en woensdag heb ik lekker rustig aan gedaan om uit te rusten van de reis, dat is goed gelukt.
Donderdag ben ik weer naar de dagopvang geweest en naar de fysio.
Zelfs mijn buik is weer in normale doen want woensdag zat het verband ineens weer vol met pus en bloed. Gelukkig heb ik daar deze keer geen last van gehad, geen pijn of zo.
Als ik mijn foto's zie is mijn buik wel flink gegroeid, ik let natuurlijk ook altijd op alles wat ik niet goed aan mezelf vind.
Maar het lijkt echt wel alsof de bult op mijn buik, waar de breuk zit, alsof die steeds boller/groter wordt. Volgende week toch nog eens aankaarten bij de chirurg.

Morgen en donderdag ga ik weer naar de dagopvang/fysio. Dinsdag heb ik een uitstapje voor de boeg want ik heb met Dina afgesproken om samen naar Intratuin in Halsteren te gaan. Naar de kerstshow kijken, die is daar altijd zo groot en mooi.
Woensdag naar het ziekenhuis, deze keer naar de dermatoloog. Ik heb al een aantal maanden last van rode plekken op vooral benen en rug. Van de huisarts al diverse zalfjes gehad maar die willen niet helpen. De huisarts wist het ook niet meer en wilde mij van de zomer al naar de dermatoloog sturen, ik had er alleen geen zin in, al dat ziekenhuisgedoe steeds weer.
Maar het werd weer erger en zoveel jeuk, dat ik toch maar toe gezegd heb. Dat is al 8 weken terug aangevraagd en woensdag kan ik er dus terecht. Zal wel weer een ander zalfje worden.
Oh wacht ik ga donderdag helemaal niet naar de dagopvang maar heb lekker een dagje vrij omdat Gea die dag hier in Etten-Leur aan het werk is en we samen gaan lunchen.
Ik ben ook weer lekker aan de knutsel. Dus het gewone leventje is weer op gang en ik geniet nog na van de foto's, het vertellen en alle mooie herinneringen aan vorige week.

Nou zou ik nog bijna vergeten te vertellen dat ik volgend jaar weer naar "De Gevonden Glimlach" op vakantie mag. Zo leuk hoe dat tot stand kwam.
Toen we zaterdags naar Frankrijk reden en we amper op weg waren, vertelde ik aan Ruud dat er 21 juli een Touretappe is die in Lourdes start. Ruud as wielerfanaat wist dat natuurlijk al lang.
Ik zei zo dat het mij zo gaaf lijkt om een bergetappe bij te wonen, zodat je de renners langzaam en klimmend voorbij ziet komen. Maar dat dit er wel nooit van zal komen.
Maar Ruud opperde meteen om dan volgend jaar terug te gaan, een week vakantie er van maken en dan in Lourdes naar de start te gaan kijken en ook in de bergen en de renners komen voorbij "De Gevonden Glimlach". Ik nam het nog niet helemaal serieus toen maar toen we maandag in Lourdes waren in Hotel Gloria stelde Ruud, Eric en mij voor aan de hoteleigenaar en we begrepen dat hij kamers wilde boeken voor ons voor volgend jaar!
Dus ik ga volgend jaar Tour de France kijken, supergaaf toch!! En we hebben nog meer plannen hoor...... we willen dan ook gaan Parasailen. Dat hebben we gezien op de Couraduck en ik heb op tv gezien dat dit ook met een rolstoel kan. Geen elektrische natuurlijk want dan storten we meteen naar beneden hahaha. Ooooooh ik kan niet wachten, zou willen dat het nu al juli 2022 was. Zo gaaf om al iets leuks in het vooruitzicht te hebben!!!

Ruud en Margo heel erg bedankt dat ik bij jullie in 'De Gevonden Glimlach' mocht logeren. En voor de geweldige vakantie georganiseerd door PAC Vakanties ook van Ruud en Margo. En ook de vrijwilligers: Dirk, Angely, Caroline, Gerard en Jeanne bedankt voor jullie inzet, hulp, liefdevolle zorg. En Gea voor al jouw tolkwerk, wat vooral tijdens de eetmomenten doorpakken was. En niet te vergeten Oma Riet en Eric voor jullie gezelligheid.

... ... ...


Zondag 17 Oktober 2021:

Vorige week moesten jullie mijn blog missen. Dat kan meestal twee dingen betekenen, of ik ben op vakantie, of ik lig in het ziekenhuis. De vakantie duurt nog een week dus het was weer ziekenhuistime. Best onverwachts, ik had het ook niet aan zien komen.

Even naar twee weken terug, die zondag hadden we onze eerste familiedag en dat was heel leuk en gezellig. Ik vond het leuk en fijn om het grootste deel van onze familie weer gezien en gesproken te hebben. Het eten was lekker (jajaja ook voor mij) en het is omgevlogen. Iedereen was positief en vond het voor herhaling vatbaar, volgend jaar hopelijk een tweede editie.
De maandag ben ik naar de dagopvang en fysio geweest, zoals altijd op maandag. Er was toen nog niets aan de hand, althans niet zichtbaar of voelbaar.
Dinsdagochtend voelde ik mij niet zo lekker en toen de thuiszorg kwam, zagen we dat mijn buik weer vuurrood was. Geen goed teken en dat zo vlak voor de vakantie.
Het was toch al een raar weekend, wat de vakantie betreft. De vader van Eric was overleden en Eric dacht niet mee op vakantie te kunnen. Emma Marie die de vakantie heeft moeten annuleren en dan begint mijn buik ook weer te vervelen. "Daar gaat onze vakantie", dacht ik. Maar ik dacht ook, ik moet niet een week wachten op de controle voor mijn buik, maar in aktie komen.
Dinsdagmiddag moest ik naar de oogarts voor mijn occlusie-lens en ik besloot om daarna langs de poli chirurgie te rijden. Ik had geluk want Maaike was er en zij ging de chirurg bellen of hij tijd had om bij mij te komen kijken. De chirurg kwam meteen en besloot om mij een antibiotica kuur te geven. We spraken meteen af om deze door te laten lopen tot na de vakantie, ter preventie.

Woensdag niet veel gedaan en donderdagochtend zag de thuiszorg dat de roodheid erger was geworden. Het rode gebied was dinsdag afgetekend en als de roodheid buiten de aftekening komt dan is het niet goed.
De thuiszorg heeft naar het ziekenhuis gebeld maar mijn chirurg was aan het opereren en zou na de operatie contact opnemen met de thuiszorg. Dat is gebeurd en ik moest naar de Spoedeisende hulp.
De zorgtaxi laten bellen, tas staat altijd klaar en op weg naar het Amphia in Breda.
De artsen op de spoed besloten om mij op te nemen en een Antibiotica infuus te geven, zo lag Conny plots en onverwachts in het ziekenhuis.

Ik kan weer verhalen vertellen over zaken als infuus prikken, schudaanvallen, hoge koorts, bekende artsen en verpleging en veel herkenning. Dat doe ik deze keer maar niet want dan gaat het een superlange blog worden. Wel kan ik vertellen dat ik in het ziekenhuis ook nog eens de griep heb opgelopen. Lig je aan een antibiotica infuus en krijg je de griep. Maar ja de griep is een virus en daar werkt antibiotica niet tegen.
De antibiotica sloeg gelukkig wel aan voor mijn buik, die is nu een stuk rustiger. Achteraf gezien is het goed geweest want met alleen tabletten duurt het meestal veel langer.
Ik ben nu weer lekker thuis, wel nog met antibiotica tabletten en woensdag moet ik nog op controle.
Mijn buik oogt rustig en nog een wonder want alle wondjes zijn nu dicht, behalve de fistel. Dat heb ik 1x eerder gehad, dat was begin dit jaar en toen dacht ik vanaf te zijn. Inmiddels is het half oktober en ben ik er nog niet van af en zit nog steeds met thuiszorg. Deze keer zal ik er maar van uit gaan dat er nog van alles kan gebeuren.

Zaterdag dan op vakantie. Wat er ook gebeurd ik ga mee hoor. Zorg heb ik er genoeg, dat is prima geregeld. Het is alleen nog een beetje op krachten komen en wat fitter worden.
Het is een lange reis van twee dagen en dat vergt natuurlijk ook energie en we hebben elke dag een leuk maar vol programma. Maandag de 25e gaan we in de middag/avond naar Lourdes.
Ik ga komende week niet naar de dagopvang zodat ik extra rust heb. Alhoewel rust, ik heb alweer allerlei medische afspraken zoals ziekenhuis, revalidatiearts, huisarts, diabetesverpleegkundige. Vervelen zal ik mij niet. Zolang er komende week maar geen rare dingen gebeuren kan ik zaterdag op reis.

De komende twee weken zal er dus geen blog zijn. Ik kom 31 oktober aan het begin van de avond weer thuis. Die maandag erna natuurlijk niet naar de dagopvang, dat zal een slaapdag worden denk ik.
Dus jullie moeten weer 2 nee.... 2 weekenden dus 3 weken geduld hebben voor de volgende blog. Via facebook zal ik vast wel het een en ander delen van de vakantie.
Tot over twee weken en ik weet nu al zeker dat ik een week ga genieten in 'De Gevonden Glimlach".

.....


Zondag 3 Oktober 2021:

Vandaag ben ik al vroeg aan de schrijverij. Hahaha ik zit in mijn nachthemd achter de computer want ik wacht nog op de thuiszorg. Die komt waarschijnlijk pas rond half 11 - 11 uur. Zolang op bed blijven liggen lukt mij vandaag niet, dan maar aan de schrijverij. Dan duurt het wachten ook minder lang.
Komt goed uit want vanmiddag heb ik geen tijd om te schrijven. We hebben voor de eerste keer Familiedag. Omdat we elkaar zo weinig zien en Jan en Nardy ons al ontvallen zijn, wilde we eens met de hele familie bij elkaar komen. Dat gaan we dus vanmiddag doen en dan aan het eind van de middag een koud/warm buffet. Gaat vast goed komen. Ik kijk er ook naar uit om iedereen weer eens te zien. Ben zelf toch wel een familiemens en vind het heel jammer dat we elkaar te weinig zien en spreken.
Het is ook een week van herinneringen want 5 oktober zou Jan 60 jaar worden. Zijn verjaardag was iets waar hij een heel jaar naar uitkeek en nu is hij al 3 jaar niet meer bij ons.
Deze week is ook de 1e sterfdag van Nardy, voor mij zijn dat van die dagen dat ik overal aan terugdenk.
Gek is ook dat ik al weken steeds over mijn ouders droom, terwijl mijn moeder nu al 27 jaar niet meer bij ons is, en van pa is het 24 oktober 13 jaar. Het nare is dat ze in mijn dromen steeds ruzie hebben. Gisternacht ben ik nog door mijn broer en zus het huis uit gezet omdat ik voor de verkeerde opkwam. Gek om zo te dromen. Ik droom heel veel en vaak onthou ik mijn dromen ook.
Vanmiddag dus genieten van elkaar en bijkletsen.

Dan terug naar het weekoverzicht. Maandag moest ik naar de revalidatiearts. Het bezoek is goed verlopen. Ze had nog nooit zo'n specifieke vraag gekregen en ook nog niet eerder voor dit probleem. (zouden er niet meer mensen zijn met een kapotte achillespees die willen fietsen?) Ze zei ook dat het voor hen een uitdaging is want er bestaat nog geen hulpmiddel voor mijn probleem. Mijn voet/enkel zou op een of andere manier vast gezet moeten worden en dan moet het ook nog in mijn schoen passen. Ze vind het wel een leuke uitdaging en wil hem zeker aangaan.
Ze gaat overleggen met de technicus/instrumentenmaker en dan mailt ze mij. Dit kan wel 1-2 weken duren voor ik mail krijg. Ik ben benieuwd wat ze uit gaan dokteren.
Naar de dagopvang ben ik niet geweest want ik was pas in de middag terug, had weinig zin meer om nog te gaan.

Dinsdag heb ik nog even genoten van de laatste dag met mooi weer. Ik ben lekker een rondje gaan rijden. Toen ik terugkwam vroeg Erwin of ik even met hem mee wilde gaan oefenen.
Hij had een scootmobiel gehuurd en wilde die uit proberen maar durfde nog niet alleen. Dus ben ik nog even met hem mee gegaan.
We dachten een rustige route te hebben maar ik had er niet aan gedacht dat er een school aan de route lag en dat het net tijd was dat die uitging. Het was dus heel druk bij die school.
Een stuk voorbij de school stonden Erwin en ik even naast elkaar stil op het fietspad. Ik moest hem iets uit leggen en op dat punt was het niet meer zo druk.
Ineens voelde ik een knal en ik dacht even dat er een auto achterop mijn scootmobiel was gereden, maar dat kan niet op het fietspad.
Wat bleek was het een jongen op de fiets. De jongen was fietsende weg op zijn mobiel bezig en had ons daardoor niet gezien. Hij knalde bovenop ons.
Een geluk dat er een ruimte was tussen de scootmobielen waar hij nog in kon sturen met zijn fiets maar hij viel dus wel tegen mij aan en kwam met zijn elleboog op mijn schouder/hals terecht.
Dat was wel pijnlijk. De jongen had gelukkig niets en Erwin ook niet, we waren alleen flink geschrokken. Ik heb nog wel een paar dagen last van mijn schouder en hals gehad, beetje gekneusd. Nu gaat dat wel weer.

Woensdagochtend ben ik met mijn vroegere buddy, Sylvia iets gaan drinken hier in het winkelcentrum. Was lang geleden dus we hadden veel bij te kletsen, was gezellig.
Woensdagmiddag regende het en ben ik lekker aan het knutselen geweest. Ik ben al kerstkaarten aan het maken en wil ze straks op mijn facebook Conny Creatief, gaan verkopen.
Zelf stuur ik altijd een fotokaart, wil ik dit jaar ook proberen. Al is alles wel duur aan het worden, ik hoorde dat de kerstzegels ook duurder worden dit jaar.
Straks kunnen we geen kaarten meer sturen vanwege alle hoge kosten, jammer hoor. Zolang het lukt wil ik het wel blijven doen.

Donderdag ben ik wel naar de dagopvang geweest. Fysio gehad en 's middags hebben we een bingo gespeeld. Dit omdat we weer met meerdere groepen bij elkaar zaten en dan is een bingo een mooie manier om de hele groep te vermaken. Deze keer had ik ook prijs, een zak tumtum. Die heb ik al weg gegeven.

Vrijdag was het slecht weer en heb ik de hele dag zitten knutselen. Gisteren ook, ik heb inmiddels al een hele berg kaarten. Moet ze nog op de foto zetten en dan op "Conny Creatief".
Mijn buik is momenteel rustig, al wil ik dat niet te hard roepen want je weet het niet met die buik van mij.
Dat waren mijn avonturen, nu op naar een nieuwe week. Wat gaat het trouwens snel, het is alweer oktober. Oktober mijn vakantiemaand.......nog maar 3 weekjes en dan ga ik op vakantie!!
En daarna is het alweer november en is het voor we het weten Kerst en Nieuwjaar. Een jaar is tegenwoordig toch niks, zo snel vliegt het om.
Nu eerst vanmiddag de familiedag en daarna aftellen naar de vakantie hiephoi.


Zondag 26 September 2021:

Het is een drukke week geweest voor mij, gelukkig wel alles kunnen doen wat ik wilde doen.
Maandag naar de dagopvang en 's middags ook even bij de huisarts geweest voor de uitslag van de botscan. Deze keer eens goed nieuws want er is 4% botdichtheidtoename. Dit betekent dat de medicatie die ik er voor gebruik, werkt en ik daar mee door moet gaan.
Ook gevraagd of zij al contact had gehad met het Erasmus. Waar ik bang voor was, bleek weer zo te zijn. De assistente had mijn boodschap niet goed door gegeven.
De huisarts had de brieven gekregen en ook gezien dat ik zelf een mail had gestuurd naar het Erasmus, dat vond ze goed van mij. Maar ik hoor daar niets van terug.
De huisarts beloofde dat zij contact op zou gaan nemen met het Erasmus. Je moet ook alles zelf regelen zie je wel weer.

Ik had maandagmiddag ook weer wat. Halverwege de middag zei mijn CI "Tuut-tuut" en dat betekent dat de accu dan bijna leeg is. Slimmerik als ik ben, had ik geen reserve accu bij. Die zit in het tasje van mijn elektrische rolstoel maar ik had de duwrolstoel bij. Dus even later hield de CI er mee op en zat ik zonder geluid.
Dat was echt niet fijn. Ik kan wel wat liplezen maar wat ik lastiger vind is dat ik mijn eigen stem niet kan horen en dan niet weet of er geluid uit mijn keel komt en hoe hard mijn stem dan klinkt. Het praat niet fijn als je niet weet of voelt of er geluid uit komt. En als je in een groepje zit dan is liplezen heel lastig, dat lukt alleen 1 op 1.
Dus de laatste 2 uur op de dagopvang waren hierdoor niet leuk. Ze waren ook veel aan het lachen en dan wil je weten waarom en mee doen, echt balen.
Komt er ook nog bij dat als ik geen geluid van buiten heb, de tinnitus flink hard door mijn hoofd klinkt, ook niet prettig.
Dat moet ik dus niet meer doen mijn reserve accu vergeten. Donderdag had ik 's ochtends een nieuwe accu aangesloten, die gaat zeker 1 dag mee (bijna 2 dagen).

Dinsdagmiddag ben ik lekker naar buiten geweest, een rondje gereden met het mooie weer.

Woensdag moest ik op controle bij mijn chirurg. Helaas was mijn eigen chirurg weggeroepen voor een spoedoperatie en kreeg ik een andere chirurg.
Een aardige man, alleen wist hij niet echt iets over mijn buikprobleem. Hij had het uiteraard wel gelezen in mijn dossier maar wist ook niet wat te doen.
De buik zag weer rood en warm en hij vroeg of hij mij moest opereren. In dit stadium heeft dat geen zin, dus nee nog niet opereren.
Ik heb het hele verhaal weer uit moeten leggen, dus ook deze chirurg heeft weer geleerd van mij en zelf ben ik niets wijzer geworden.
Ik baalde wel, was verdorie 3 uur van huis geweest om 5 minuten met deze arts te spreken en dan ben je niets wijzer.
Ik was om 11 uur opgehaald door de taxi en was om 2 uur pas weer thuis. Het spreekuur liep heel erg uit.
Hij wilde mij over 4 weken terug laten komen maar dan ga ik bijna op vakantie, dus ik wilde eerder terug. Nu heb ik 12 oktober een afspraak en hopelijk is mijn eigen arts er dan weer.
We moeten zorgen dat mijn buik rustig is als ik op vakantie ga/ben.

Donderdag weer naar de dagopvang geweest. Het is gek maar die 2e dag erbij op de dagopvang maakt mijn week ineens erg vol.
Woensdagavond was ik zo ontzettend moe, dat ik al vroeg op bed lag en er aan dacht om niet naar de dagopvang te gaan maar een dag op bed te blijven, uitrusten en slapen.
Echt zo moe voelde ik mij. Maar ja dan komt 's ochtends de thuiszorg en ben ik dus wakker en op tijd klaar en toch maar naar de dagopvang gegaan.

Vrijdag was ik ook op tijd geholpen om met een scootmobieltocht mee te doen. Dit was de allereerste keer dat er in Etten-Leur een scootmobieltocht georganiseerd werd.
De opkomst vond ik niet zo heel groot met 9 scootmobielen maar eenmaal op stap waren we best een lange rij. De snelheid had van mij ook hoger mogen liggen. We mochtend niet harder dan 11 km p/u en achter elkaar blijven rijden. De rest van de tocht was prima georganiseerd. Twee buurtsportcoaches uit Etten-Leur gingen op de fiets mee om alles in goede banen te leiden.
Het was een mooie rit en onderweg was geregeld dat we bij mensen in een leegstaande schuur konden lunchen en eventueel de scootmobiel opladen.
De lunch was prima verzorgd, er was nog volop over toen we weer vertrokken. Daarna reden we de 2e helft van de rit om te eindigen bij de Menmoerhoeve waar we met de groep op het terras zijn gaan zitten. Daar werden we door de organisatie getrakteerd op drinken en een heerlijke zelfgebakken wafel.
Bij de Menmoerhoeve kwam er ook iemand bij ons zitten die via de Zonnebloem een interview af kwam nemen. Deze meneer zat naast mij en zodoende werden er aan mij ook vragen gesteld.
Ik weet alleen niet waar dit interview straks te lezen zal zijn, kom ik vast nog wel achter. Al bij al was het een leuke dag.

'S avonds was ik weer wel afgepeigerd en lag ik vroeg op bed. Ik heb de thuiszorg gevraagd of ik de andere dag uit mocht slapen en zij mij aan het eind van haar route wilde pakken.
Dat vond ze goed en daardoor werd ik gisteren pas om 11.30u verzorgd en dus langer in bed kunnen blijven liggen.
Gisteravond had ik een bbq en daar wilde ik een beetje fit voor zijn. De bbq was van de Zonnebloem junioren en zij hadden de medioren groep ook uitgenodigd. We waren maar met 2 van de mediorengroep.
Vond ik niet erg want ik hou niet van een groot gezelschap want dan kan ik niets volgen. Het was nu heel gezellig en ik heb nog best lekker gegeten.
Om 20:00u was ik weer thuis en ben weer meteen in bed gedoken, wat een luilak hey.
Ik heb de klok rond geslapen en nog wat blijven liggen. De thuiszorg kwam nu om 11 uur. Ik geloof dat ik nu weer wat uitgerust ben.

Vrijdag kreeg ik trouwens ook een bericht van de huisarts. Zij had contact gehad met het Erasmus en slecht nieuws voor mij. Ik kan niet in het Erasmus terecht.
Door de corona en de drukte hebben ze een stop en nemen alleen mensen aan uit de regio Rotterdam. Daarnaast mag ik ook niet komen voor de buikwandontstekingen, de poli is specifiek voor mensen met overgewicht. En daar de buikwandontstekingen bij mij de hoofdzaak zijn en niet mijn overgewicht, kan ik er niet terecht.
Dat is balen, het was mijn laatste stukje hoop en dat is nu kwijt. Ik ga verder zoeken, heb nog wel een tip van iemand anders achter de hand waar ik misschien nog iets mee kan. Geef het zomaar niet op in elk geval!!


Zondag 19 September 2021:

Het is een rustigere week geweest dan vorige week. Maandag zoals gewoonlijk naar de dagopvang. Niet gefietst maar wel bij de fysio gesport.
In de middag was er een rollatorloop in het park achter het Anbarg (verpleeghuis). Ik ben er naartoe geweest om te supporteren.
Er deden 2 mensen uit onze groep mee en die hadden een supporter nodig, dus dat was ik hahaha. Het was een leuke middag en we troffen het met prachtig weer.

Dinsdagochtend kwam ik uit bed en voelde iets knakken in mijn buik. En ja hoor, toen de thuiszorg het verband er af haalde zat dit weer vol pus en bloed.
Gelukkig niet zo'n bloedbad als vorige week en gek genoeg heb ik er bijna geen pijn van gehad, zo mag het altijd wel gaan.
Ik heb dinsdag en woensdag wel rustig aan gedaan en binnen zitten knutselen, ben er niet op uit geweest.

Donderdag weer naar de dagopvang en voor het eerst ook op donderdag fysio gehad. In de middag hadden we een bingo. Dat was leuk maar helaas geen prijs, al vond ik dat niet erg hoor.

Vrijdag heb ik de hele dag op de DHL zitten wachten want die zou een pakje komen bezorgen. Kreeg ik ineens een berichtje dat ze waren geweest en ik niet thuis was. Terwijl ik gewoon aan tafel zat te knutselen en er geen bel is gegaan. Ze zouden het pakje gisteren bij een winkel hier in het centrum afgeven. Daar ben ik naartoe geweest maar geen pakje voor mij.
Balen, want gistermiddag ging ik naar de verjaardag van mijn schoonzus, dus zou ik niet thuis zijn. Kreeg ik eind van de middag bericht dat ze het pakje bij mijn buren hadden afgegeven.
Het is met DHL iedere keer een gedoe om een pakje thuis te krijgen. Soms bellen ze wel aan en krijg ik de kans niet om bij de deur te komen, dan zijn ze alweer weg en krijg ik een niet thuis bericht.
Ik heb vrijdag nog geprobeerd om een klacht in te dienen maar dan krijg je via de chat dus een computer aan de andere kant, waar je mee chat. Schoot ook niet op.

Gisteren dus naar mijn broer en schoonzus geweest. Lekker op de scootmobiel, een ritje van een uur. Dat was geen straf met het mooie weer.
Het was gezellig daar en ik heb nog mee gegeten waardoor ik laat naar huis reed. Ik was wel voor het donker thuis en het was nog best lekker buiten.
Vandaag weet ik het nog niet. Het is mooi weer dus ik denk vanmiddag even naar buiten.

Morgen naar de dagopvang en dan moet ik tussendoor ook even naar de huisarts voor de uitslag van de botscan en meteen vragen of zij al contact heeft gehad met het Erasmus.
Woensdag moet ik weer op controle bij de chirurg. Mijn buik is nu rustig maar inmiddels weten we wel dat dit zomaar kan veranderen.
Ik heb ook een oproep gehad van de revalidatiearts, daar kan ik 27 september al terecht. Hopen dat die mij kan helpen met een spalk of zo, zodat ik toch kan fietsen.
Vrijdag ga ik mee met de allereerste scootmobieltocht die hier in Etten-Leur georganiseerd gaat worden, ben benieuwd.
Zaterdag heb ik een bbq met de Zonnebloem. Dat gaat dus geen saaie week worden denk ik. Volgende week weer genoeg gespreksstof voor een blog.


Zondag 12 September 2021:

Het was me weer een weekje jongens, ik heb het een en ander te vertellen.
Maandag begon zoals gewoonlijk met de dagopvang. Ik ben niet gaan fietsen met de duofiets vanwege mijn open stuit. Daarvoor in de plaats heb ik weer eens kunnen rummikubben en maar liefst alle drie de potjes die we speelden, gewonnen! Ik kan bijna mee gaan doen aan het NK Rummikub hahaha. In de middag ben ik wel naar de fysiotherapie geweest en daarna hebben we lekker buiten gezeten want het was hartstikke mooi weer.
Ik ben nog langs de huisartspraktijk geweest met de brief van het Erasmus en mijn mail, met de vraag of de huisarts contact op kan nemen, omdat ik niets hoor. Ik heb er nog geen reactie op gehad dus weet niet of het gedaan is.

Dinsdag ben ik op controle geweest bij mijn eigen chirurg en wondverpleegkundige. Het was spannend want maandag zei de thuiszorg dat zij vond dat mijn buik rood zag.
Echter zei de chirurg dat hij het er goed uit vond zien en hij wil mij over 2 weken weer terug zien. Toen ik lag te wachten tot de wondverpleegkundige de buik weer zou verbinden, lag ik zelf zo eens mijn buik te bekijken. Die was toch echt wel rood en warm. Dat vertelde ik ook aan de verpleegkundige maar zei mompelde iets wat ik niet goed verstond en leek het verder wel goed te vinden.
Ach ja, dan maar zien wat er gaat gebeuren, er was toch weinig aan te doen op dat moment.
Dinsdagmiddag heb ik nog een rondje met de scootmobiel gereden en van het mooie weer genoten.

Woensdagochtend was mijn buik toch echt flink rood, de thuiszorg vond het erger dan maandag. En hij was ook opgezet, niet echt te vertrouwen maar op dat moment had ik er nog geen last van, geen pijn.
In de ochtend kreeg ik een mail van de huisartspraktijk. Ik dacht dat het over het Erasmus zou gaan maar het was een bericht dat ik een Dexa scan moest laten maken (botscan)
Wat later kreeg ik de verwijsbrief ervoor toe gemaild en met de moderne digitale technieken van tegenwoordig, moest ik deze via een beveiligde pagina op internet openen.
Daaruit bleek dat ik zelf een afspraak moest maken bij Star-SHL voor de scan. De begeleiding heeft daarvoor gebeld maar kreeg steeds een bandje met het verhaal dat de wachttijd door corona langer was. Alsof corona iets te maken heeft met een telefoon opnemen, ik vond dat vreemd. Na 2x bellen en een half uur verder te zijn, besloot ik zelf via het internet te proberen een afspraak te maken.
Dit lukte echter niet dus 's middags heeft de begeleiding weer gebeld. Kreeg ze weer een kwartier lang dat bandje en daarna schakelde de telefoon over op de voicemail. Ze was nog niet uitgesproken en de voicemail stopte al en weg verbinding. Toen besloot ik om een mail naar de huisartspraktijk te sturen met de vraag of zij voor mij de afspraak te maken omdat ik zelf niet kan bellen.
Nou, dat hielp want binnen een kwartier had ik bericht binnen en kon ik de andere dag al komen voor de botscan. Dat ging dus een stuk sneller.

Terug naar mijn buik. 'S ochtends had ik dus nog nergens last van alleen dat de buik rood, warm en opgezet was, maar geen klachten. Dit veranderde later op de ochtend. Ik kreeg af en toe een naar gevoel alsof er iets knel zat, wat niet zo was. In de middag werd het pijnlijk en nam de pijn steeds meer toe. Balen, want ik had dinsdagavond met de jongens waarmee ik altijd spelletjes speel tijdens de koffie/thee momenten op ons kantoor, afgesproken om pannenkoeken te gaan eten. In de ochtend had ik de begeleiding ook laten bellen om plaatsen te reserveren, dus dat was allemaal geregeld. Ik had er ook zin in en dan gaat die buik weer opspelen.
Toch ben ik mee gegaan. Wel met een gestrekt been want als ik mijn rechterbeen boog, deed dat veel pijn aan mijn buik. De Pannenkoek was heerlijk en we hebben gezellig gegeten en gekletst. De jongens hebben heerlijk zitten genieten, ze hadden dit eigenlijk nog nooit gedaan en vonden het wel voor herhaling vatbaar.

Thuis gekomen heb ik als eerste mijn kleding uit gedaan en nachthemd aan, want mijn broek zat helemaal niet fijn meer op die stomme buik. Daarna ben ik in mijn luie stoel gaan liggen en nog tv gekeken. De pijn nam steeds meer toe en ik was bang dat ik niet zou kunnen slapen. Uiteindelijk toch maar naar bed gegaan met een morfine tabletje in de hoop dat hiermee de pijn zou minderen en ik zou kunnen slapen.
Ik heb het 12 uur zien worden en moet daarna toch in slaap gevallen zijn want ik werd wakker en voelde nattigheid. Het licht aangedaan en toen was het als ik het mij goed herinner 01:00u.
Ik zag al snel waar de nattigheid vandaan kwam........alles zat namelijk onder het bloed, het leek een bloedbad. Mijn bed onder, mijn buik, benen, nachthemd, verband op mijn buik was rood.
Dan weet ik wel hoever het is, buik open gegaan. Ik was niet echt geschrokken maar wel verbaasd dat er zoveel troep uit was gekomen. En gek dat dat de chirurg de dag ervoor nog zei dat het er rustig uit zag en ik een dag later in een bloedbad wakker word.
Ik heb de begeleiding gebeld en die kwam en wilde meteen de HAP bellen. Volgens mij was dat niet nodig en moest ze alleen het verband verwisselen en mij en het bed helpen verschonen.
Als zij dat niet aandurfde de thuiszorg bellen. Het werd thuiszorg bellen en die zei dat wel de HAP gebeld moest worden. Die moesten eerst komen kijken en opdracht geven aan de thuiszorg.
Dus toch de HAP gebeld. Voor je daar alle vragen beantwoord hebt, ben je een half uur verder. Uiteindelijk kwam het er toch op neer dat de thuiszorg moest komen.
Die was er best snel en heeft alles verzorgd, gespoeld en verbonden. Ook mij gewassen omdat ik onder het bloed zat en ook nog eens mijn bed verschoond.
Pffffft wat een nachtje was dat zeg!! Toch was ik opgelucht want dit betekende dat ik niet naar het ziekenhuis hoefde, nu het spontaan was open gegaan. En ook de pijn was een stuk minder doordat de druk van mijn buik was. Het bleef nog wel pijnlijk maar het was draaglijk. Hierna heb ik toch nog een paar uurtjes kunnen slapen.

Donderdagochtend bleek er paniek te zijn hier in de flat omdat ze mij kwijt waren. De taxichauffeur kwam mij ophalen voor de dagopvang. We hadden wel geprobeerd om die af te bellen maar er werd steeds niet opgenomen, dus niet gelukt. Toen de chauffeur aanbelde was de thuiszorg hier en zij is naar de bel gegaan maar toen was de chauffeur alweer weg.
Deze blijkt in de flat aan het zoeken zijn geweest en beneden in de hal waren meerdere flatbewoners die te horen kregen dat de chauffeur geen gehoor bij mij kreeg en zich zorgen maakte. Dit sloeg over op de andere mensen. Dit hoorde ik van de begeleiding die toevallig beneden kwam op het moment dat er zo'n onrust was. Zij heeft de chauffeur uitgelegd dat ik niet mee kon.
Op zich wel fijn om te horen dat men zich zorgen over mij maakt en mee leeft, al was alle commotie niet nodig geweest.

Omdat de pijn wel draaglijk was besloot ik om toch naar de botscan te gaan. Dat was hier in Etten-Leur, 10-15 minuutjes rijden met de rolstoel.
Het rijden was soms wel pijnlijk als de weg slecht was. Het maken van de scan ging verder goed. Volgende maandag heb ik pas een afspraak bij de huisarts voor de uitslag.
Daarna ben ik naar de dagopvang gereden. Ik kon kiezen, thuis in mijn stoel gaan liggen in mijn eentje of naar de dagopvang gaan en daar in de stoel liggen met wat gezelligheid om mij heen. Optie 2 leek mij het leukst dus ben ik daarheen gereden. Dan heb je toch wat aanspraak, beter dan alleen zijn.

Vrijdag en gisteren heb ik niets gedaan, rustig gehouden. Vanochtend heb ik naar de mis in Lourdes gekeken op tv. IK had gisteren met de thuiszorg afgesproken dat zij na 11 uur zou komen zodat ik naar de mis kon kijken. Dat was wel fijn om ongestoord te kunnen kijken. Een mooie viering en wat kriebelt het dan om zelf weer even in Lourdes te kunnen zijn. Hopelijk in de vakantie eind oktober.
Komende week hopelijk wat rustiger en zonder wilde avonturen. Zover ik weet heb ik geen afspraken alleen morgen en donderdag de dagopvang. Morgen is er een rollatorloop bij Het Anbarg. Ik verwacht dat onze groep daar ook naar toe gaan. Ik heb in die tijd ook fysio, maar probeer wel te gaan kijken.
Vooral hopen dat mijn buik zich rustig wil houden. Er lijkt nog iets te broeien, maar zien wat het gaat doen of dat doorzet of niet. De antibiotica kan ik ook niet de rest van mijn leven slikken, dan gaat het mijn enige nier kosten. Hebben we dat probleem weer.
Zondag dus hopelijk weer rustige en leuke verhalen.


Zondag 5 September 2021:

Het is een leuke week geweest. Maandag zoals gewoonlijk naar de dagopvang geweest. In de ochtend gefietst maar dat gaat nog niet zo lekker. Ik blijf last houden van mijn rechterbeen met fietsen en ook van mijn stuit, die open is. De ergotherapeut heeft mee gekeken maar hij kan niet zoveel doen, mijn probleem is wat hem betreft iets te ingewikkeld. Het plan is nu om te vragen of ik naar de revalidatiearts mag, misschien dat die iets heeft om mij te helpen. Ik wil zo graag fietsen, om meer beweging te hebben maar ook omdat ik het leuk vind en dan zit er verdorie van alles tegen.

Dinsdag was het heerlijk weer en ben ik in de middag langs Hans gereden of hij mee een rondje ging rijden, dat wilde hij wel. We gaan dan zonder plan op pad en zien wel waar we uit komen. Deze keer kwamen we in Breda uit. Daar hebben we eerst een terrasje gedaan en daarna nog even de Grote Kerk in gegaan. Het was eeuwen geleden dat ik daar binnen ben geweest, dus was wel weer leuk om rond te kijken. Onderweg nog een frietje gegeten, we waren best laat en zo hoefde we niet meer te koken. Leuke middag was het.

Woensdag had ik een spannend avontuur. Maandagavond had ik spontaan met Erwin (mede-bewoner) besloten om samen een dag naar Domburg te gaan. Ik was daar nog nooit geweest.
Nu het momenteel goed gaat, wil ik nu de kans pakken om leuke dingen te doen. Erwin zou op mijn scootmobiel mee gaan omdat hij niet ver kan lopen. Hij had nog nooit op een scootmobiel gereden, dus we hebben eerst hier thuis op het parkeerterrein geoefend en dat ging goed. Daarom besloten om lekker naar Domburg te gaan.
Het was met recht een avontuur vooral met de taxi. De taxi die ons op kwam halen had al een scootmobiel er in staan en het lukte niet om mijn rolstoel en scootmobiel er bij te zetten. Ik zat op een gegeven moment tegen de scootmobiel die er in stond en moest mijn benen op die scootmobiel leggen, niet erg comfortabel.
De chauffeur is gaan bellen en toen kwam er een andere chauffeur om te helpen. Hem lukte het wel om alles in de bus te krijgen, zo zijn we met een dik half uur vertraging dan toch naar Domburg vertrokken.

Domburg is een gezellig klein plaatsje, maar je bent er eigenlijk zo uitgekeken. Het was er wel erg druk. Wij zijn richting de duinen gereden en vanaf de duinen konden we de zee zien, daar kan ik zo van genieten. Daarna hebben we een stukje door de duinen gereden. Erwin genoot ook volop, hij had zoiets nog nooit gedaan en vond het heel spannend maar ook heel leuk.
Na de rit door de duinen zijn we een terrasje gaan zoeken en toen besloten we een rondje door/rondom Domburg te rijden. Dat is ook een leuk avontuur zomaar wat rondrijden zonder te weten waar je precies uitkomt. We kwamen weer midden in Domburg uit en weer even naar een terras gegaan. We moesten beiden naar het toilet. Voor Erwin was dat makkelijk maar voor mij minder.

We konden nergens een invalidetoilet vinden. Ik kon ook op weinig plekken binnen met mijn rolstoel. Uiteindelijk kwamen we langs een vakantiepark van Roompot en daar ben ik gaan vragen of zij een invalidetoilet hadden. Ik kreeg een kaartje en een plattegrond van het park, met routebeschrijving naar de toiletten. Die hebben we gevonden en wat een opluchting was dat zeg. Blijkbaar denken ze in Domburg dat mensen in een rolstoel allemaal een luier aan hebben. (dat was het enige minpuntje van de dag.) Voor we naar huis gingen hebben we nog wat gegeten. Dat was even spannend want het duurde zolang voor het eten opgediend werd, dat we bang waren dat de taxi er eerder zou zijn dan het eten.
Gelukkig smste de chauffeur mij en mochten we van hem rustig eten en dan zou hij ons bij het restaurant op komen halen. Zo ging het ook. Eindelijk eens iets goed met de taxi. Maar even later bleek waarom hij zoveel tijd had, hij moest in Middelburg een klant ophalen. Daar kon hij pas om 19:15u terecht en we hebben daar een half uur in de straat staan wachten omdat we een half uur te vroeg waren. Het werd dus een latertje voor we thuis waren. We hebben een superleuke dag gehad, voor herhaling vatbaar.

Donderdag viel het tegen om uit bed te komen, ik had helemaal geen fut. Maar ik zou deze dag voor het eerst ook naar de dagopvang gaan, dus ik moest er uit.
De start liep niet helemaal goed want de taxichauffeur en thuiszorg stonden tegelijk aan de deur. De thuiszorg wist niet dat ik naar de dagopvang ging.
Het is wel goed gekomen want ik ben gewoon met de elektrische rolstoel zelf naar de dagopvang gereden en was niet eens de laatste die binnen kwam.
Op donderdag is het een heel andere groep dan op maandag. Rustiger en wat stiller, kleiner groepje maar ik geloof dat niet iedereen er was.
We hebben spelletjes gedaan zoals rummikup en skipbo, het was even wennen maar op zich wel een leuke dag.

Vrijdag heb ik een rustdag genomen en weinig gedaan. Gisteren was ik ook nog zo moe. Ik denk dat ik een beetje teveel heb gedaan deze week. Maar ja, dan gaat het goed en dan wil ik alles inhalen en doen, voor het weer verkeerd gaat. Weer even wat energie opsparen voor de nieuwe week.
Van het Erasmus heb ik nog niets gehoord. Morgen ga ik even langs de huisartspraktijk om te vragen of de huisarts contact op wil nemen met het Erasmus. Hopelijk krijgt zij wel contact.
Dinsdag naar de chirurg, die is ook terug van vakantie. De buik ziet er nu rustig uit maar ik vind het heel spannend want vandaag is de laatste dag van de antibiotica.
Verder gaat het mooi weer worden komende week dus ik denk dat ik wel wat ritjes ga maken en ga genieten.

......


Zondag 29 Augustus 2021:

Maandag ben ik weer naar de dagopvang geweest. Ik kreeg daar zo'n leuke ontvangst. Ik was de laatste die aankwam en toen ik binnenkwam stak iedereen zijn handen in de lucht en riepen: "hoera daar is ze weer". Zo leuk om zo ontvangen en gewaardeerd te worden, dat deed echt heel erg goed.
In de ochtend heb ik gefietst met mijn vrijwilliger op de duofiets. Ik had de brace mee genomen en ook aan gedaan. Het hielp wel want mijn voet klapte nu niet dubbel. Wel heb ik nu een ander probleem want mijn knie draait helemaal naar buiten. Dat terwijl ik x-benen heb en mijn knie altijd naar binnen buigt. Doordat de knie naar buiten buigt, kantelt mijn voet ook een beetje naar buiten en ging dat weer pijn doen. Als het goed is kijkt morgen de ergotherapeut mee, wie weet heeft hij hier een oplossing voor?
Ik heb ook nog een lastig probleem want ik glij steeds onderuit omdat de stoel zo glad is en hierdoor zijn mijn tere billekes stuk gegaan. Dat zit niet zo lekker, aangezien ik de hele dag zit is dat best vervelend. Morgen maar een antislipmatje mee nemen, kijken of dat helpt.
Ik wil heel graag fietsen maar loop helaas wel tegen deze problemen aan, hopelijk kan het allemaal opgelost worden zodat ik echt lekker kan fietsen zonder last van allerlei kwaaltjes.

Maandagmiddag ben ik ook naar de fysio geweest en daar ook nog zo'n 3 kwartier 'gesport'. Maandag is een echte beweegdag geworden op deze manier.
Ik was wel flink moe na de fysio, kon goed merken dat mijn conditie met het ziek zijn achteruit is gegaan. Eigenlijk was ik van het fietsen al flink moe maar ik wilde toch de fysio ook door laten gaan. Hopelijk gaat het morgen weer een stukje beter en zo opbouwen weer.
Ik heb ook bericht gekregen dat ik vanaf deze week ook op donderdag naar de dagopvang mag. Dus dan ga ik voortaan op maandag en donderdag, 2 dagen per week.
Morgen bij de fysio vragen of ik daar ook op de donderdag kan komen, dan heb ik ook 2x per week fysio en nog meer beweging. Ik hoop dat dit dan helpt voor mijn conditie, de diabetes en een beetje gewicht.

Dinsdag was het heerlijk weer en ben ik weer eens met de scootmobiel op pad geweest. Ik was heel benieuwd hoe ver hij kon want volgens de winkel/fabriek was er niets aan de hand met de scootmobiel.
In de fabriek hadden ze wel een paar dingen opnieuw ingesteld en blijkbaar heeft dat geholpen want ik heb 31 km gereden en toen was de accu nog niet leeg. Terwijl een week of drie terug ik nog maar 20 km haalde en de accu toen al leeg was. Ik ben dus al heel blij met die 31 km.

Woensdagmiddag had ik bezoek van de pastoraal werkster die 1x per maand bij mij op bezoek komt. We kletsen dan wat, drinken wat en als we uitgekletst zijn doen we samen een korte viering en krijg ik ook de comunnie. Dat vind ik fijn om dit zo te doen.
Donderdag moest ik naar de podotherapeut voor voetcontrole. Is weer nieuw een halfjaarlijkse voetcontrole i.v.m. de diabetes. Gelukkig was alles goed, geen wondjes of zo.

Vrijdagmiddag ben ik naar de bingomiddag van de Zonnebloem geweest. Het was wel leuk ook al heb ik geen prijs gewonnen. Kwam er weer bekenden tegen die ik al een poos niet gezien had en nu even mee heb kunnen kletsen. Ik was er met de deeltaxi naartoe gegaan en met mijn rolstoel terug naar huis gereden. Een ritje van 5-6 km denk ik, dus toch even buiten geweest.

Gistermiddag kwam Hans en zijn we samen een wandeling gaan maken en daarna nog even een terrasje gepakt. Dus ook lekker even buiten geweest en zo is de week weer voorbij gevlogen.

Oja, ik vergeet nog bijna iets...... donderdag kreeg ik post van het Erasmus. Ik dacht dat het een afspraak met Prof. van Rossum zou zijn. Helaas stond er een ander verhaal in de brief. Het is erg druk door de vakantie, corona en meer mensen die naar deze arts willen i.v.m. haar aanpak/behandeling voor overgewicht.
Inmiddels zijn ook artsen in andere ziekenhuizen begonnen met dezelfde behandeling en daarom hebben ze mij door verwezen naar een arts in het Bravis ziekenhuis in Roosendaal.
Maar grrrrr.....dat wil ik helemaal niet. Ik wil niet naar Roosendaal want mijn hoofddoel is niet mijn overgewicht, dat is mooi mee genomen als we daar iets aan zouden kunnen doen. Maar ik wil naar de Professor vanwege mijn ontstekingen, in de hoop dat zij mij daarmee kan helpen.
Op de verwijsbrief heeft mijn huisarts dat ook uitgelegd en uitgebreide informatie vanuit het ziekenhuis mee gestuurd. Blijkbaar lezen ze die verwijsbrief niet.
Mijn huisarts en chirurg zijn allebei op vakantie, hoe ga ik dat nu aanpakken? Er stond een mailadres in de brief en dus heb ik een mail met uitleg daarheen gestuurd.
Nu hopen dat ik snel iets terug hoor op mijn mail en ik toch naar de Professor mag, zij is mijn laatste hoop!!
Het kan ook nooit eens vanzelf gaan bij mij hey, ik krijg er af en toe wat van. Gelukkig heb ik in de afgelopen jaren wel geleerd om assertief te zijn en zelf de dingen aan te pakken.

Wat mijn buik betreft die is momenteel rustig. Ik moet nog 1.5 week antibiotica slikken. Volgende week op controle bij mijn eigen chirurg. Ik vind het vooral spannend wat het gaat doen als ik klaar ben met de antibiotica.


Zondag 22 Augustus 2021:

Het gaat gelukkig beter dan vorige week. Maandag ben ik nog niet naar de dagopvang geweest en de eerste dagen van de week weinig gedaan, vooral veel gerust.
Vrijdag ben ik pas actief geweest omdat ik op controle moest in het ziekenhuis. Ik moest daar al ruim op tijd zijn omdat ik anderhalf uur voor mijn afspraak, eerst bloed moest laten prikken. Het was goed dat ik op tijd was gegaan want het prikken was weer een drama. Ze zijn met 4 prikkers ruim een half uur met mij bezig geweest om 2 buisjes bloed te bemachtigen.
Tussendoor hadden ze nog een handschoen gevuld met warm water en die op mijn hand gelegd, zodat de aderen omhoog zouden komen. Zelfs daarna wilde het nog niet lukken.
Ook de andere hand opgewarmd en geprobeerd, lukte ook niet. Uiteindelijk hebben ze toch uit mijn elleboog iets kunnen bemachtigen.

Toen ik bij de dokter kwam bleek hij nog niet alle bloeduitslagen binnen te hebben, dat had ik al min of meer verwacht.
Deze dokter had mijn buik nog nooit gezien en stond er naar te staren, wist niet goed wat er van te denken/zeggen, zo leek het.
Dus heb ik zelf maar het een en ander verteld en ook de wondverpleegkundige heeft hem bij gepraat. Uiteindelijk ben ik van de dokter niet veel wijzer geworden, maar de dokter wel van mij.
De buik ziet een stuk rustiger dan vorige week, maar nog niet helemaal rustig. Voor mijn doen is het wel te doen.
Over 2 weken is mijn eigen chirurg er weer en moet ik bij hem op controle.

Gisteren had ik een hele leuke dag gehad. Ik ben naar de informatie bijeenkomst over de vakantie in oktober geweest. Dit was in Roosendaal en ik heb daar heel ons groepje ontmoet ( op 1 na). Het was gezellig om weer bij elkaar te zijn en over de naderende vakantie bezig te zijn. We zijn met een leuke groep van 11 mensen en het gaat volgens mij een hele leuke week worden in Frankrijk. Er zijn al allerlei plannen voor uitstapjes in de omgeving en we gaan in elk geval een dag naar Lourdes. Ik kijk er echt naar uit. 23 oktober begint al op te schieten.

De terugweg naar huis was minder leuk. Ik ben met de taxi 2 uur onderweg geweest van Roosendaal naar Etten-Leur waar je normaal iets van 15 minuten op rijdt.
De taxi moest nog meer mensen ophalen, afzetten, ophalen. Er moest nog een rolstoel bij terwijl we er al met 2 rolstoelen in stonden. De 3e rolstoel paste er niet in. Na een hoop heen en weer gebel, werd deze 3e rolstoeler door een andere taxi opgehaald. Het was ook heel warm in de bus. Ik was helemaal gaar toen ik thuis kwam.

En moe, ik kon mijn ogen niet meer open houden, zo zwaar voelde die. Ben dan ook in slaap gevallen.
Ondanks dit gedoe was het gelukkig wel een hele leuke, gezellige dag. Eindelijk heb ik weer eens iets leuks kunnen doen.

Morgen ga ik weer naar de dagopvang.Ik moet de brace mee nemen om te kijken of mijn voet daarmee niet dubbel klapt en ik beter kan fietsen. Ik ben benieuwd of ik al voldoende energie heb voor het fietsen, anders maar met een klein rondje beginnen, dat kan ook.
Verder ga ik zien wat de week brengen gaat. Vrijdag is dacht ik de Bingo van de Zonnebloem op de Menmoerhoeve, daar heb ik mij voor opgegeven. Ben benieuwd want dit is de 1e keer, meestal ga ik niet naar die grote bijeenkomsten maar omdat we al 2 jaar weinig aktiviteiten hebben gehad, wil ik het nu wel mee pakken.


Zondag 15 Augustus 2021:

Afgelopen week was een zware, heftige week. Zondag in de loop van de dag kreeg ik steeds meer last van mijn buik, steeds meer pijn.
Bij het naar bed gaan had ik al flinke buikpijn maar die werd gedurende de nacht steeds erger. Tegen 12 uur had ik het niet meer en had ik mij bang liggen maken dat ik weer een ilieus (darmafsluiting) of sepsis zou hebben, zoals afgelopen december.
Ik heb toen toch maar gebeld en de verzorging besloot niet te wachten maar meteen de huisartsenpost te bellen. Deze zou zo spoedig mogelijk komen.
Dat spoedig duurde een uur en toen waren ze hier. De arts vertrouwde het ook niet en heeft telefonisch contact gehad met de dienstdoende chirurg. Er werd besloten dat ik om 08:00u op de Spoedeisende hulp terecht kon. Mochten de klachten verergeren dan moesten we wel meteen bellen.
De arts regelde meteen een ambulance die mij 's ochtends op zou halen want ik kon niet met de zorgtaxi. Ik had zoveel pijn dat ik mij amper kon bewegen.

Maandagochtend om 07.30u stond de ambulance voor de deur en hebben ze mij naar het ziekenhuis naar de spoedeisende hulp gebracht. Daar ben ik onderzocht, bloed geprikt, en door de CT-scan geweest. Er was wel een groot (en bekend) ontstekingsgebied te zien, maar zonder vocht dus nog geen abcesvorming. Een oorzaak voor de hevige pijn konden ze niet vinden.
De enige behandeloptie die er was, is weer antibiotica en nu meteen voor 4 weken. Wat balen, ik was verdorie net 4-5 dagen van de antibiotica af en dan alweer.
De artsen staan met hun rug tegen de muur, een andere oplossing hebben ze niet.

Ik heb ontzettend veel pijn gehad. Ik kon mij amper bewegen, op mijn zij draaien of een beetje verschuiven lukte niet, zoveel pijn. Het enige was plat en rustig blijven liggen.
Morfine hielp zelfs niet. Zo heb ik dagen in bed gelegen, ze moesten mij met 2 mensen uit of in bed helpen en dan ging het nog heel moeizaam.
Donderdagavond is er toch een abces open gegaan en bij het spoelen kwam er veel viezigheid uit. Hierna was de pijn een stuk minder, blijkbaar heeft het met deze ontsteking in verband gestaan.
Wat een opluchting is dat zeg om minder pijn te hebben, weer soepeler te kunnen bewegen, zelf uit bed te kunnen.

Sinds vrijdag gaat het elke dag iets beter. Ik ben weer wat vaker uit bed dat ik in mijn luie stoel zit, wat tv kan kijken en zoals nu even achter de laptop op de blog te schrijven.
Ik merk wel dat vooral de pijn veel energie gekost heeft, die ben ik weer een stuk kwijt. Langzaam weer opbouwen en hopen dat het nu eindelijk eens even rustig wil blijven.
A.s. vrijdag moet ik op controle bij een andere chirurg want mijn eigen chirurg is nu op vakantie. Ik moet vrijdag ook bloed laten prikken. Maar weer afwachten wat deze chirurg er over te vertellen heeft, ook niet veel verwacht ik.
Ik hoop van harte dat deze nieuwe week beter gaat verlopen. Afgelopen week had ik een paar leuke dingen op mijn agenda, maar dat heb ik dus weer allemaal af moeten zeggen.
Balen hoor als je niet van je lichaam op aan kan, frustrerend ook. Ik kan nooit iets met zekerheid afspreken. En oktober komt ook steeds dichterbij met de vakantie in het vooruitzicht.
Als dat maar wel door kan gaan, dat is alles wat ik nu wens.


Zondag 8 Augustus 2021:

Het is een rustig weekje geweest. Maandag naar de dagopvang en weer op de duofiets gefietst. Het ging deze keer niet lekker, de fiets trapte heel zwaar en de elektrische ondersteuning gaf na 2 km al aan dat de stroom half op was. Het is een oude fiets en dat is dus te merken. Deze maand komt er een nieuwe duofiets en daar wachten we met smart op.
Mijn vrijwilliger was flink moe van het trappen en ook voor mij was het zwaar. We hebben hierdoor maar iets van 4-5 km gefietst, een heel klein rondje want vorige week hadden we 15 km gefietst.
De ergotherapeut heeft nog mee gekeken naar de trapper en mijn voet. Het lukt niet om de trapper vast te zetten, ik ben niet de enige die gebruik maakt van de fiets. Een optie zou zijn om een spalk aan te meten voor mijn voet/been zodat deze niet kan knikken. Daar willen we morgen naar kijken maar ik kwam op een ander idee. Ik heb hier thuis nog een brace staan die ik heb gekregen toen ik uit het gips kwam. Ik kon er toen niet mee lopen, dus heb hem niet lang gedragen maar ik kreeg hem wel mee naar huis. Misschien dat we met die brace iets kunnen doen. Dus morgen gaat de brace mee naar de dagopvang. Hopen dat het droog is, zodat we naar buiten kunnen.

Dinsdag was de laatste dag van 5 weken antibiotica slikken. Ik hoefde deze week eens niet naar de chirurg.
Ik wilde in de middag met de scootmobiel naar Prinsenbeek rijden. Gek genoeg vielen er voor ik vertrok al meteen 2 streepjes van de accu weg en 2 km verderop gaf de scootmobiel aan nog maar halfvol te zijn. Nou als de accu zo snel leeg gaat, dan haal ik Prinsenbeek niet, dus ik ben maar weer terug naar huis gereden.
Gek genoeg kwam ik thuis met een volle accu want op de terugweg kwamen alle streepjes zomaar terug. Had ik toch naar Prinsenbeek kunnen rijden. Ik vertrouwde het ding niet dus toch maar niet gedaan.
Ik ben nog wel met de elektrische rolstoel hier in het dorp wat rond gaan rijden, zo was ik toch lekker buiten.

Woensdag kwam er een monteur voor mijn voordeur. Deze valt te snel dicht waardoor ik moeilijk binnen kan met de elektrische rolstoel. Na de boel bekeken te hebben is er besloten om een afstandbediening voor de deur te bestellen. Dan kan ik als ik aan kom rijden met de rolstoel de deur al open doen en net zo lang open laten staan als nodig is.
Ze wilde eerst een knop op de muur maken waarmee ik de deur open kan doen, maar dan kan iedereen die knop gebruiken en zo binnen lopen. Dat leek mij niet zo'n veilig idee.
Dus nu is het wachten tot de benodigde spullen binnen zijn en dan krijg ik een afstandbediening.

Woensdagmiddag ook lekker naar buiten geweest met de rolstoel. Bij een paar mensen aan de deur geweest maar het is vakantietijd en niemand was thuis. Dus dan maar lekker een eindje lukraak rijden.

Donderdag moest ik thuis blijven want er kwam weer een monteur langs, deze kwam voor de rolstoel om te kijken of er nog iets anders was in te stellen.
Het achteruit rijden gaat niet zo goed, de stoel zwiept snel en ik kan geen haakse bocht maken waardoor ik dus moeilijk mijn huis in kan komen.
De monteur kwam pas in de middag en hij heeft eerst mee gekeken hoe alles ging, ook even samen naar buiten geweest maar daar gaat alles wel goed met rijden.
Aan het achteruit rijden kan hij weinig doen want dat komt door de stand van de kleine wieltjes en de haakse bocht is ook niet in te stellen. We hopen dat dit zoch oplost als ik de afstandsbediening voor de voordeur heb. Dan kan ik in alle rust naar binnen rijden. Nu wil ik te snel omdat ik weet dat de deur dicht gaat vallen.

Vrijdagmiddag kwam Hans en hebben we samen een rondje gereden/gewandeld. We zijn naar de Mariakapel geweest en naar het Lourdesgrotje bij het Klooster, daar een kaars aangestoken en even gezeten. weer lekker terug gereden/gewandeld en onderweg een ijsje genomen. Gewoon simpel maar toch leuk en gezellig.

Dan mijn buik......na de laatste antibiotica was het spannend of het goed zou blijven gaan. Dat is een aantal dagen gelukt maar gisteravond werd ik weer eens niet lekker en jullie raden het vast al..... vanochtend een flinke rode buik. En nog een bult die er gisteren al vreemd uitzag en vannacht open is gegaan. Een ellende is het.
Ik heb overigens afgelopen week aktie ondernomen en hoop dat ik er iets aan ga hebben..........een week geleden hoorde ik over een arts uit het Erasmus. Prof. Dr. van Rossum. Zij is internist-endocrinoloog en gespecialiseerd op obesitas/overgewicht. Ik was haar op internet aan het zoeken en las er iets over ontstekingen in het buikvet. Toen dacht ik dat zij misschien meer zou kunnen weten over mijn buikprobleem. Ik heb mijn chirurg gemaild met de vraag of het een optie is om naar deze arts te gaan. Hij mailde al vrij snel terug dat het zeker goed is om eens iemand met een verse blik nog eens naar mij te laten kijken. Ik kon het beste mijn huisarts om een verwijzing vragen, zo is zij ook meteen op de hoogte.
Dus heb ik de huisarts de mail door gestuurd en deze heeft dinsdag al een verwijzing geregeld. Nu is het afwachten op een oproep van het Erasmus. Hoop dat dit niet te lang gaat duren.
En ik hoop nog meer dat deze Professor mij van mijn buikprobleem af kan helpen. We zijn inmiddels allemaal moedeloos, niemand weet het meer dus nu flink duimen dat dit een goede stap gaat worden.
En wie weet heeft zij ook een oplossing voor mijn overgewicht, hoe ik dat er af kan krijgen. Ik wil al sinds mijn jeugd slank zijn, maar groei alleen maar. Afijn daar heb ik al vaak genoeg over geschreven dus ga ik nu niet meer doen.
Nu eerst alles voor die rotbuik!


Zondag 1 Augustus 2021:

Tjee alweer augustus vandaag, wat gaat het weer hard voorbij het jaar. We komen nu steeds dichter bij oktober, mijn vakantie komt dus ook in zicht!
Eerst maar even bij het nu bijven en vertellen hoe mijn week is geweest, best druk voor mijn doen.
Maandag naar de dagopvang geweest, daar zat mijn fietsvrijwilliger al te wachten om met mij te gaan fietsen. Het was gelukkig droog geworden, want eerder op de ochtend regende het flink.
Ik kon goed zelf op de fiets klimmen, dat was een meevaller. De duo-fiets heeft voetbakken op de pedalen waar mijn voeten in vast gezet werden. Goed voor mijn rechtervoet dacht ik.
Toen we op weg gingen, ging het fietsen goed. Enige nadeel was dat mijn rechtervoet (met kapotte achillespees) dubbel klapte. De voetenbak kon bewegen en hierdoor viel de bak met mijn voet naar beneden en schaafde soms ook over de straat. Na een aantal kilometer gefietst te hebben, ging mijn voet flink pijn doen.
We zijn naar de Verloren Hoek gefietst en daar even bij Dina en Wim aangegaan. Zij waren thuis en boden iets te drinken aan, zo had mijn voet even rust.
Op de terugweg had de vrijwilliger mij uitgeschakeld zodat ik niet mee hoefde te fietsen en mijn voet rust had. Maar dit vond ik niets. Dan zit je voor spek en bonen op de fiets en volgens mij was het voor de vrijwilliger zwaarder om te trappen. Ik besloot dat ik toch mee wilde trappen en mijn voet zou daarna heel de dag nog kunnen rusten. Het was wel even tanden bijten.

Terug gekomen bij het Anbarg, stelde ik voor om even langs de fysiotherapie te rijden om te vragen of iemand even wilde kijken en of zij een oplossing hadden.
Er is wel een oplossing maar daarvoor moet ik weer bij de ergotherapie zijn. Die heb ik 's middags opgezocht maar was niet aanwezig i.v.m. een vergadering.
Later op de middag heeft de begeleidster van de dagopvang nog gebeld maar was de ergo ook niet aanwezig. Zij heeft een mail gestuurd en nu hopen dat er morgen naar gekeken gaat worden. Hopelijk duurt dit niet zo lang als de fysiotherapie.

Bij de fysiotherapie is het eindelijk - na 3 maanden zeuren - gelukt om een chronische indicatie te krijgen. Hiermee kan ik 2x per week fysio krijgen. Alleen is het nu i.v.m. de zomervakantie te druk en kan ik pas na de vakantie terecht voor 2x per week. Ik krijg zelfs met terugwerkende kracht het bedrag terug wat ik heb moeten betalen voor de fysio. Mooi mee genomen weer.

Maandagmiddag ben ik ook bij de diabetesverpleegkundige geweest. Ik wist al dat mijn suiker te hoog was, dus dat was geen nieuws. Ze heeft de medicatie weer opgehoogd. I.p.v. 2x 500mg moet ik nu 1x 850mg en 1x 500mg gaan nemen en dan kijken we over 3 maanden hoe het dan is. We begrijpen niet goed waarom de suiker zo hoog blijft. De wondverpleegkundige in het ziekenhuis zegt dat het door de antibiotica kan komen en die heb ik dit jaar volop gebruikt.

Dinsdagochtend weer op controle geweest bij de chirurg met mijn buik. Hij was redelijk tevreden want de buik begint wat rustiger te worden. Nog niet voldoende om de antibiotica te stoppen. De kuur is weer met een week verlengd en dan 10 augustus terug komen. Ik mag dus 2 weken wegblijven. Dinsdag loopt de antibiotica kuur af en dan is het spannend wat mijn buik gaat doen. Nu is hij vrij rustig, de wonden doen het goed. Ik krijg alleen steeds kleine blaartjes, dat is weer wat nieuws maar last heb ik daar verder niet van. Nu hopen dat de ontstekingen een poos weg blijven.

Dinsdagmiddag ben ik naar de scootmobielwinkel geweest omdat mijn scootmobiel het nog steeds niet goed doet. Ze gaan hem nu insturen naar de fabriek en ik heb zolang een leen scootmobiel gekregen. Hopelijk kunnen ze in de fabriek vinden wat er mis is met de mijne en dit ook maken. Ik heb hem nu 3 jaar en ben er al die tijd mee aan het tobben. Al 3x andere accu's er in, een nieuwe motor er in en nog is het niet goed. Word vervolgd.

Woensdagmiddag had ik bezoek van de vrijwilligster van de kerk. We kletsen dan eerst wat, daarna bidden we samen en krijg ik de communie. Als afsluiting stelde ik voor om samen naar de Mariakapel hier op de markt te gaan. Dat is een mooi oud kapelletje maar ik kan er niet binnen met de rolstoel. Nu we samen waren heeft zij de andere deur ook open gemaakt en zo kon ik wel binnen. Kaarsjes gebrand natuurlijk en zo was het een mooie afsluiting.

Donderdagmiddag had ik bezoek van mijn vroegere doofblindbegeleidster Wil. Het klikt nog steeds tussen ons. We hebben gezellig heel de middag gekletst, hadden beide genoeg te vertellen. Dat was een gezellige middag dus.

Vrijdagmiddag had ik een lunchafspraak met mijn vrijwilligster van de Zonnebloem. Die hadden we al heel lang staan maar moesten we steeds verzetten vanwege mijn ziekte of de corona. Nu is het er dan eindelijk van gekomen. Ik heb lekker gegeten en we hebben samen gezellig bijgepraat. Ook dit was heel leuk.

Nu een rustig weekend zonder afspraken. Gisteren een beetje gelezen en geknutseld en vandaag deze blog schrijven en hierna ook lekker een lazy sunday houden.
Morgen weer naar de dagopvang en verder heb ik volgens mij geen afspraken staan deze week.


Zondag 25 Juli 2021:

Maandag begon de dag al vroeg voor mij. Om 07:00u stond de bloedprikster voor de deur want het was weer tijd voor de 3-maandelijkse diabetescontrole en voor de bloedarmoede.
Zoals bijna altijd was het prikken een drama. Ze moest drie buisjes bloed hebben. Ze ging een half uur later de deur uit met 1 buisje bloed met daarin 1 cm bloed.
Ze heeft mij op 4 verschillende plekken geprikt en ook diverse pogingen op die plekken. Normaal mogen ze maar 3x prikken en dan moeten ze stoppen. Ik had gezegd dat ze maar wat langer moest proberen omdat ik zo lastig te prikken ben, dan stelt 3 pogingen niets voor. Helaas lukte het ook niet in meerdere pgingen.
De onderzoeken voor de diabetes konden ze uit het buisje met 1 cm bloed wel halen maar voor de bloedarmoede moet er nog een keer geprikt worden.
Dit komen ze a.s. vrijdag dan, daar heb ik al bericht van gehad. Nou ben benieuwd.

De taxi voor de dagopvang stond voor de deur, dus besloot ik om mee te gaan. Een beetje afleiding zoeken daar.
Ik heb geen fysio gedaan dat lukte niet met mijn zere buik. Wel ben ik gaan vragen of de chronische therapie nu al geregeld is. Potverdorie nog steeds niet, ik ben er nu 3 maanden mee bezig. Dat is toch niet normaal. Nu gaat de secretaresse het oppakken, hopelijk is zij sneller dan de therapeut.

Dinsdag heb ik niet veel gedaan. Wel is dinsdagmiddag de kapper geweest, dat was hoog tijd. Ik heb nu weer een lekker zomers koppie.
Woensdagochtend moest ik weer op controle bij de chirurg. Hij kwam vrolijk binnen maar bij het zien van mijn buik werd hij erg stil.
De buik is nog steeds onrustig en zag weer vuurrood, ik had dinsdagavond ook weer koorts gehad. Dat werd weer een nieuwe antibioticakuur, nummer 4 op rij.
Volgens de uitslag van de kweek moet deze antibiotica op de bacterie werken, blijkbaar doet hij dat bij mij met kleine speldenprikjes, ik merk er niet veel van.
Dinsdag mag ik weer terug op controle.
Vanochtend was het ook weer raak. Toen ik uit bed kwam voelde ik weer zo'n spanning in mijn buik. En ja hoor met de wondverzorging bleek er een hoop viezigheid uit 1 van de wonden te komen. Waarschijnlijk van een nieuwe ontsteking die zich via de wond ontlast. En er zit nog iets waar we niet helemaal zeker van zijn of het open zal gaan of niet.
Gelukkig heb ik niet meer zoveel pijn als vorige week.

Doordat ik minder pijn heb kon ik afgelopen dagen lekker met de scootmobiel er op uit. Woensdagmiddag heb ik een rondje Pannenhoef gedaan. Onderweg volop genoten van de natuur, de klaprozen, korenbloemen, margrieten enz die in de bermen of weilanden staan. De gele bloemen (Jacobskruiskruid) die zo mooi afsteken tegen het groen van het gras en de bomen, prachtig. Daar geniet ik echt van.
Donderdagmiddag ben ik samen met Hans richting Hoeven-Bosschenhoofd en via St. Willebrord terug, daar natuurlijk even langs de Lourdesgrot gegaan en kaarsjes opgestoken.
Vrijdagmiddag richting Prinsenbeek en toen kwam ik maar net thuis met nog 1 rood lampje en een scootmobiel die nog maar 4 km p/u reed.
Ik snap er niets van want volgens de winkel liggen er nu accu's in van 75 Ah. Daar zou ik volgens mij wel 60 km mee moeten kunnen rijden en ik haal met veel pijn en moeite 24 km.
Toen ik thuis kwam heb ik maar weer eens een mail weg gedaan naar de winkel, want dit klopt gewoon niet. Ben benieuwd wat ze nu weer voor verhaal hebben.

Gisteren een rustdag gehad en misschien dat ik vanmiddag nog even een rondje ga doen, voor het gaat regenen.
Morgen ga ik op de Duo-fiets fietsen. Als het lukt met mijn buik en ik op de fiets kan komen. Afgelopen maandag werd ik op de dagopvang voorgesteld aan een vrijwilliger, deze is speciaal voor mij op de maandag om samen te fietsen. Super is dat. Dus morgen gaan we voor de eerste keer samen op pad. Een rondje Verloren Hoek heb ik al voorgesteld. Nu hopen dat het lukt.
Morgenmiddag ook een afspraak bij de diabetesverpleegkundige. Ik heb de uitslagen al gezien en die zijn niet goed, dus ben benieuwd wat ze gaat doen.
Dinsdag weer naar het ziekenhuis. Woensdag krijg ik volgens mij bezoek en vrijdag ga ik lunchen met mijn zonnebloem vrijwilliger. Hopelijk kunnen alle plannen doorgaan. Dan heb ik volgende week weer leukere dingen te vertellen dan alleen die buik van mij.
Hier nog wat foto's van de afgelopen week. Aanklikken voor een grotere versie.

......


Zondag 18 Juli 2021:

Het is nog weinig soeps hier hoor. Maandag ben ik niet naar de dagopvang gegaan omdat ik teveel pijn had en er niet lekker van was.
Er was zich weer een nieuwe bult aan het vormen en wederom had ik dinsdag angst dat dit open gemaakt moest worden.
De chirurg besloot echter om de antibiotica kuur weer met een week te verlengen. Hetzelfde scenario als vorige week dus.
Met mijn gemoedstoestand ging het wel slechter, ik was en ben het zo beu steeds weer dat gedoe met die stomme rotbuik grrrrr
En waar ik alle tijd nog een beetje hoop had gehouden dat het ooit goed zou komen, vrees ik nu dat ik er nooit meer vanaf kom en dit getob mijn leven blijft beheersen.

De pijn van de bult werd erger, ik kreeg er koorts bij en donderdag was de pijn echt niet meer te houden. Ik hoopte dat de bult vanzelf open zou gaan, zo gespannen stond hij. Helaas wilde dat maar niet gebeuren. Daarom besloten we donderdagochtend het ziekenhuis te bellen en mocht ik dus weer die kant op komen.
Nu werd besloten om de bult wel operatief open te maken.

Achteraf schaam ik mij een beetje want normaal blijf ik zo stoer mogelijk en laat ik alles maar gebeuren en over mij heen komen, zonder geklaag of gejammer.
Maar donderdag heb ik toch wel liggen huilen en jammeren. Wat ik boven al schreef over mijn gemoedstoestand deze week, speelde donderdag natuurlijk allemaal mee.
Dat had zich lekker opgehoopt in mijn koppie. Gelukkig was iedereen heel lief voor mij. Achteraf gezien dan want op het moment zelf kon ik iedereen wel wat doen.
Normaal is dat ook niets voor mij maar het was deze week even niet normaal.

Nu heb ik dus weer twee gaten in mijn buik en de tunnel/fistel zit er ook nog steeds. Thuiszorg die nog 2x per dag komt om de wonden te verzorgen.
Ik heb in het ziekenhuis een gesprekje met twee wondverpleegkundigen gehad, die een poosje bij mij hebben gezeten na de ingreep.
Met hen ook over mijn angsten gesproken. Iedereen heeft met mij te doen en wil mij graag helpen, helaas weet niemand hoe.
En zo sukkel ik maar verder.

De ergste pijn is weg en de pijn van de wond is elke dag een beetje minder aan het worden. De buik is nog flink hard maar geen nieuwe bulten (afkloppen)
Morgen is de laatste dag van de antibiotica kuur en woensdag weer op controle. Hoe het verder moet, ik weet het niet en ik vrees dat niemand het weet.
Het is blijven hopen op een oplossing of dat het toch ooit net zo spontaan stopt als het begonnen is.
Mijn buik ziet er inmiddels uit als een rampgebied, dat kan niet erger worden dan het al is. Ik zou hem nog steeds een heel stuk dunner willen hebben, maar ook dat is vergeefse hoop.
Dat wil ik al sinds mijn jeugdjaren en sinds die tijd is hij alleen maar gegroeid i.p.v. dunner geworden en inmiddels dus ook flink verminkt met alle littekens.

Sorry, dat ik deze week niets leuks heb te vertellen. Ik hoop dat ik een betere week tegemoet ga dan afgelopen 2 weken en ik zondag weer vrolijkere dingen kan vertellen.
Als de pijn zakt kan ik hopelijk weer eens een rondje gaan rijden, dat is ook al weer een week of 3-4 geleden.
Eerst was het te warm, toen ging het regenen en daarna kwam de buik. Hoog tijd voor betere tijden en leuke dingen, vinden jullie ook niet?


Zondag 11 Juli 2021:

Nou mijn buik ligt weer lekker dwars deze week. Ik ben maandag wel naar de dagbesteding gegaan maar niet naar de fysio omdat ik teveel pijn had.
Ik heb veel in de luie stoel gelegen en van daaruit lekker mee zitten kletsen. Het was een goede afleiding want alleen thuis dan ben ik toch meer met de pijn in mijn buik bezig omdat er geen afleiding is.

Dinsdagochtend naar de chirurg. Ik was zo bang dat hij zou gaan snijden want de bult was echt flink en heel pijnlijk. Maar de chirurg besloot mij een antibioticakuur te geven.
De ontsteking is vrij groot en zit niet alleen bij de bult maar in de weefsels van mijn buik en dan heeft snijden geen zin.
Ik was heel opgelucht dat er niet gesneden hoefde te worden maar aan de andere kant.....antibiotica neemt de pijn niet weg, wat dat betreft was ik weer minder blij.
Ik heb flink veel pijn gehad en daardoor niet veel gedaan.

In de nacht van woensdag op donderdag werd ik wakker door de pijn en kon er niet van slapen. Ik heb nog wel een pijnstiller ingenomen maar die deed niet veel.
Op een gegeven moment ben ik toch weer in slaap gevallen en het eerste wat ik dacht toen ik weer wakker werd, is dat de pijn minder was.
Toen de thuiszorg kwam zagen we de reden, de bult was open gegaan. Hierdoor was de druk er af en daardoor iets minder pijn maar de verse wond deed wel pijn, vooral met het verzorgen.
Ik was wel heel blij dat het open was. Vooral ook omdat ik die middag een Hightea had, nog voor mijn verjaardag. Dat is toch aangenamer en leuker zonder de hoge pijn.
Donderdagmiddag ben ik dus lekker de hightea gaan doen, dat was lekker en gezellig, lekker bijgekletst. We zijn van 2 uur tot half 6 bezig geweest en toen werden we wel de deur uitgekeken want om half 6 ging de zaak dicht. Wij waren de enige die er nog zaten.

Gisteren had ik het idee dat er weer iets aan het opspelen is in mijn buik omdat ik weer meer pijn kreeg en dat denk ik nu nog steeds.
Ik heb het idee dat de antibiotica deze keer niet zo goed werkt als de vorige keren. Mijn buik is ook over een groot gebied keihard.
Dinsdag moet ik weer op controle, afwachten dus maar weer tot dan.

Ik heb dus weinig gedaan deze week. Wel elke dag naar de Tour gekeken. Die gaat de laatste week alweer in, dan is het weer afgelopen.
Komende week zal ook wel een rustige week worden, verwacht ik. Donderdag komt de Tour door Lourdes, dan moet ik zeker kijken.
En verder weinig nieuws deze keer.


Zondag 4 Juli 2021:

Het was een ontzettend leuke week, ik heb mij heel de week jarig gevoeld mede dankzij jullie.
Het begon maandag al op de dagbesteding. De taart die ik besteld had, was mooi op tijd bezorgd dus we konden starten met koffie met gebak. Natuurlijk is er ook voor mij gezongen. Het middageten had ik uit mogen kiezen en daar heb ik ook heerlijk van gesmuld.
'S middags was er muziek, dat was in het Grand Cafe. Daar ben ik niet naartoe geweest omdat muziek en mijn CI niet goed samen gaan. Andere mensen zijn er wel naartoe geweest.
Het werd wel een rare middag want we hadden een nieuwe mevrouw, die was er voor het eerst en deze mevrouw is gevallen. Ernstig gevallen ook want zij is met de ziekenauto naar het ziekenhuis gebracht.
Toen ik van de fysio terug kwam stond er een meneer uit onze groep op de gang, ik vond dat hij zich vreemd gedroeg, hij was ook niet goed aanspreekbaar. Ik heb dus meteen de begeleiding erbij gehaald. Ook hier moest een arts aan te pas komen. Hoe het afgelopen is weet ik niet omdat onze busjes er aan kwamen om ons naar huis te brengen.

Dinsdag heb ik mij een beetje rustig gehouden. Wel boodschappen gedaan en verder naar de tour gekeken. Ik had deze dag al heel veel post in mijn brievenbus wat ik natuurlijk keileuk vond.
Woensdag was ik dan echt jarig. De thuiszorg kwam al zingend binnen, dat was heel leuk. Later ben ik bij de begeleiding wat lekkers gaan brengen en daar een bakske thee gedronken.
En ook nu zat mijn brievenbus weer tjokvol en ben ik de hele dag druk geweest met post open maken, appjes lezen en beantwoorden, op facebook de vele felicitaties lezen en als gelezen aantikken.
Het was zoveel dat ik er een hele dagtaak aan heb gehad. Iedereen die op welke manier ook mee gewerkt heeft om mij deze leuke dag te bezorgen, bedankt!

'S avonds ben ik nog uit eten geweest. Ook dat was heel leuk en lekker. Enige wat jammer is, is dat het erg gehorig was en ik heel veel moeite had met de verstaanbaarheid. Ook het oorsuizen wat daardoor harder werd, dat is dan wel een minpunt. Ondanks dat heb ik wel genoten.

Donderdagochtend werd ik rond 10.00u gewekt door de thuiszorg en de begeleiding. Ik bleek zo vast geslapen te hebben dat ik het flitsen van mijn wekker en de deurbel, niet heb gezien en dus niet wakker was geworden. Ze waren al bang dat er iets met mij gebeurd was maar ik lag nog heerlijk in dromenland. Ik was woensdagavond ook flink moe, dus zal daar wel mee te maken hebben gehad.
Ook donderdag kwam de post nog verjaardagspost brengen, de stapel groeide steeds hoger. Verder heb ik naar de tour gekeken en rustig aan gedaan.

Vrijdagochtend kreeg ik een verlaat verjaardagskado.......een flinke rode, warme buik. Het is verdorie weer zover. De buik is nog steeds rood en er zit ook vocht onder.
Dinsdag moet ik op controle, kijken of dat lukt tot dinsdag. Ik merk wel dat er meer druk op komt en het pijnlijker gaat worden.
Stilletjes hoop ik dat het net als vorige keer, vanzelf open gaat via een of ander gaatje. Wel balen dat het nog steeds terug blijft komen.

Met de nieuwe rolstoel gaat het rijden op zich goed alleen wil het nog niet goed lukken om een haakse bocht te maken om bijvoorbeeld mijn appartement in te komen. En recht achteruit rijden vergt ook nog enige oefening. Dat was bij de oude rolstoel ook zo. En deze heeft weer een andere besturing dan de oude rolstoel. Ik zal er vast wel aan wennen.
Verder gaat het rustig aan. Ik heb genoten van het jarig zijn, ben aan het genieten van de Tour. Zelf ben ik nog niet aan het toeren geweest, komt vast wel weer.
Dinsdag dus naar de chirurg, kijken wat hij van mijn buik zegt.

......


Zondag 27 Juni 2021:

De bult op mijn buik is maandagochtend een klein beetje open gegaan, zo kon door een klein gaatje de viezigheid er uit. Daar was ik blij mee want dat betekende dat er niet gesneden hoefde te worden. Ik ben die dag gewoon naar de dagopvang gegaan.

Dinsdagmiddag moest ik op controle bij de longarts. Dat werd een lange middag. Ik moest al een uur voor de afspraak in het ziekenhuis zijn om bloed te prikken.
Daarna een uur wachten en toen ben ik even naar de poli chirurgie gereden om te kijken of mijn chirurg er was. Hij was er en samen met de wondverpleegkundige heeft hij tussendoor even naar mijn buik gekeken. Het behandelplan is nu veranderd. De thuiszorg moet nu 2x per dag komen om de wondjes te spoelen en geen betadine meer in de wondjes maar open laten. Dit in de hoop dat de rommel er dan uit kan en dat de tunnels van binnenuit dicht gaan groeien en als derde en belangrijkste, hopen dat er zo geen nieuwe ontsteking kan opkomen.
6 juli moet ik dan weer terug komen om te kijken hoe het dan gaat. Helemaal blij zijn we niet met dit beleid. Voor mij is het een extra belasting dat de thuiszorg 's avonds ook moet komen.
Het is voor het goede doel en als het gaat helpen, dan doe ik het natuurlijk wel heel graag.

Daarna ben ik weer terug gegaan naar de Longpoli. Daar moest ik nog een half uur wachten voor de afspraak met de longverpleegkundige. Hierna weer wachten op de longarts, die liep maar liefst 3 kwartier uit. De longarts was tevreden, mijn longfunctie is stabiel gebleven vergeleken met de laatste controle. Ook over de bloeduitslagen was hij tevreden. Over een half jaar mag ik weer terug komen.

Woensdag had ik bezoek van een vrijwilligster van de kerk. Zij komt 1x per maand op bezoek. Het mocht een hele tijd niet vanwege de corona. Gelukkig mag er nu weer meer en mag zij ook weer komen. We kletsen altijd eerst wat en na afloop bidden we samen en krijg ik de communie. Ik vind dat fijn.

Donderdag heb ik mijn nieuwe elektrische rolstoel gekregen en heeft de ergotherapeute en adviseur hulpmiddelen mee gekeken of de rolstoel goed past, of dat er nog wat aangepast moet worden.
Er zijn wat dingetjes anders afgesteld en daarna zijn we gaan oefenen met de stoel. Ik mocht buiten een ritje maken en zij gingen mee om te kijken hoe het ging.
Het ging goed, hij rijdt veel lekkerder dan de oude rolstoel. Hobbelt veel minder wat voor mijn hoofd en ogen veel fijner is. Door het hobbelen gaan mijn ogen heen en weer en zie ik veel slechter. Dat vond ik met deze rolstoel beter gaan. Het enige wat nog moeilijk is, is een haakse bocht maken. Dat is nodig om door de voordeur naar binnen te gaan en dat lukt dus nog niet zo goed.
Binnenkort komt de ergotherapeut terug en dan is dat nog wel anders af te stellen begreep ik.
Ook het rolstoelblad wat ik gebruik voor de tolkspullen tijdens tolken van de schrijftolk, is mee terug gegaan. Als dat dicht geklapt was dan kwam het op de besturingkast, niet handig. Dus daar gaan ze een stuk uithalen zodat het besturingkastje straks in het blad valt.

Vrijdag had ik niets op de agenda en heb ik lekker zitten hobbyen. Gisteren is de Tour de France begonnen dus deze dame zit de komende 3 weken vooral voor de tv.
Gisteren kwam de post ook met een groot pakket, bleek het al een verjaardagskado te zijn, een mooie puzzel zat er in. Hele leuke verrassing en bedankt daarvoor.
Ook is er al verjaardagspost binnen gekomen alleen staat er overal op dat ik die pas woensdag open mag maken, op mijn verjaardag. Tot nu toe is het gelukt maar mijn vingers kriebelen wel hoor.

Morgen ga ik mijn verjaardag al vieren op de dagopvang. Het gebak is al besteld, nu hopen dat ze dat op tijd bezorgen.
Morgenmiddag is er een live optreden van muzikanten. Deze komen van de Nobelaer (ons theater) ik denk van de muziekschool, zal het morgen zien?
Het gaat dus echt een feestelijke dag worden morgen. Ik heb ook het eten uit mogen kiezen. Normaal eet ik niet mee op de dagopvang maar morgen dus wel. Ik heb gekozen voor kipfilet, boontjes en gebakken aardappeltjes. Dat vind ik nou lekker!! Feest vieren dus morgen, ik heb er zin in.
En dan woensdag jarig zijn. Net als vorig jaar laat ik mij overdag verrassen en 's avonds ga ik lekker uit eten.
Vorig jaar moest ik mij de andere dag in het ziekenhuis melden voor een buikoperatie, dat gaan we dit jaar niet herhalen hoor.
Jullie lezen volgende week wel hoe alles verlopen is.


Zondag 20 Juni 2021:

De week begon maandag met een verrassing. Toen we aan kwamen rijden bij de dagopvang, zag ik dat alle tafels buiten stonden, ze waren parasols op aan het zetten en ik zag twee bbq's staan.
We gingen met alle 4 de groepen van de dagopvang, samen bbq-en. Het was heerlijk weer dus het was goed toeven buiten.
Tegen half 12 kwam er een vrijwilliger de bbq aansteken en voor ons het vlees bakken. De begeleiding had in de tussentijd salades gemaakt en stokbrood gebakken.
We hebben het ons laten smaken en het was heel erg gezellig. Jullie kennen mijn eetgewoontes een beetje.......ik heb wel mee gegeten hoor maar niet zo veel.
Een varkensfiletlapje en drumstick, wat huzarensalade en stokbrood. Meer dan genoeg voor deze dame.
In de middag ben ik naar de fysio geweest en bij terug komst op de dagopvang werden we ook nog op een lekker ijsje getrakteert. Dat ging er wel in met het warme weer. Al bij al was het een leuke, gezellige dag.

Dinsdag moest ik in alle vroegte naar het ziekenhuis, op controle bij de chirurg voor mijn buik. Hij was blij en tevreden want mijn buik zag er weer rustig uit.
We hebben zelfs geen vervolgafspraak gemaakt maar afgesproken dat ik aan de bel trek als het weer mis is. Ik was zelf ook heel blij.
Dinsdagmiddag heb ik samen met Hans een rondje gereden en bij mijn oude buurtjes in de Verloren Hoek langs geweest en wat gedronken. Dat was ook een gezellige middag.

Woensdagochtend begon met een domper want de thuiszorg vond mijn buik weer rood zien. Potverdorie hoe kan dat nou?? Gisteren was alles goed en rustig en waren we blij, en de andere dag is het weer onrustig.
Ik heb woensdag weinig gedaan. Het was te warm voor een rondje. Ik was vorige week al flink verbrand en met 30 graden buiten rijden, leek mij niet zo fijn.
Onze koeling is nog steeds niet gemaakt dus het was heel warm en benauwd hier binnen. Ik heb 2 ventilators staan en daar ben ik maar lekker voor gaan zitten.
Verder wat geknutsels en gelezen.

Donderdag zag mijn buik nog roder dan woensdag en weer bulten voelbaar, harde buik ook. Het wil ook niet mee zitten met die stomme buik.
Ook donderdag ben ik binnen bij de ventilator gebleven en dat telt ook voor de andere dagen, dus een beetje saai voor mijn doen.
Afgelopen dagen deed mijn buik geen pijn maar sinds gistermiddag voel ik hem weer. Vannacht kon ik ook niet op mijn rechterzij slapen omdat het te pijnlijk was.
Toen de thuiszorg vanochtend kwam was goed te zien waar de pijn vandaan komt. Hopelijk gaat het geen snijwerk worden en loopt het goed af.
Afwachten de komende dagen.


Zondag 13 Juni 2021:

Deze week minder heftige verhalen hoor. Maandag ben ik niet naar de dagopvang geweest omdat ik mij nog niet lekker voelde en helemaal niet fit.
Zo ook dinsdag en woensdag weinig gedaan. Beetje zitten borduren in mijn stoel en verder eigenlijk niets.
Donderdag had ik voor het eerst weer een goede dag, buik en darmen waren rustig. In de ochtend had ik bezoek gehad en 's middags kriebelde het zo om er weer op uit te trekken.
Goed teken dus ik ben lekker op pad gegaan richting Mastbos en Markdal in Breda. Ik moest de nieuwe accu's nog testen en inrijden. Dus op hoop van zegen ben ik gaan rijden.
Gelukkig met in mijn achterhoofd het idee dat mocht ik geen stroom meer hebben, dat ik dan altijd nog met de deeltaxi naar huis zou kunnen.
Het was prachtig in het Markdal en ik heb daar volop genoten. Ik wist dat er jonge ooievaars zaten en die heb ik ook gezien, zo mooi.
Op de terugweg de lampjes van de accu in de gaten gehouden en het ging goed tot een paar kilometer voor Etten-Leur, toen vielen de accustreepjes best snel weg.
In Etten-Leur aangekomen kwam ik een bekende tegen met wie ik een hele tijd heb staan kletsen. In de tussentijd waren alle streepjes van de accu weer terug gekomen en leek het alsof de accu weer vol was. Dus ik ben goed thuis gekomen met 33 km op de teller. 10 km winst vergeleken met de vorige accu's.

Vrijdag ging het ook goed en ben ik weer op tour gegaan. Deze keer naar Meerseldreef, het was lang geleden dat ik daar ben geweest.
Meerseldreef heb ik met gemak gehaald. Het was van mij tot aan de Lourdesgrot bijna 16 km. Ik had er vertrouwen in dat ik weer veilig thuis kon komen.
Het was erg rustig in Meerseldreef. Ik heb een hele tijd alleen bij de grot gezeten met van alles in mijn gedachten. Zo ook mijn oom die overleden is en waarvoor die ochtend de uitvaart was geweest.
De laatste oom. Nu heb ik geen ooms of tantes meer en hoor ik zelf bij de oudste generatie, raar is dat.
Na zo een tijd gezeten te hebben en natuulijk kaarsjes opgestoken te hebben, heb ik nog een rondje door het park gereden. Daarna even op het terras een lekker ijsje op en weer op huis aan.
Ook dit ging goed tot net na Rijsbergen. In 4 km tijd vielen alle lampjes van de accu uit en stond ik ineens in de rode lampjes. Spannend dus want ik moest nog iets van 4 km tot thuis.
Tot het eind toe was het spannend maar ik heb thuis gehaald hoor.
Thuis wel meteen naar de winkel gemaild want dit lijkt mij niet normaal. Als ik moet geloven hoeveel ampere accu er in liggen dan zou ik wel 60 km afstand moeten kunnen rijden.
Ze moeten wel ingereden worden maar dat kan volgens mij nooit 30 km verschil maken. Het verhaal "accu's" is dus nog steeds niet afgesloten.

Gisteren had ik allerlei plannetjes maar die liepen helemaal in de soep. De thuiszorg had het heel erg druk door extra oproepen tussendoor en waren pas om half 3 bij mij.
Ik heb daarna toch nog 2 plannetjes uit kunnen voeren. Eerst ben ik naar de Zonnebloemkraam gegaan waar Zonnebloemen werden verkocht en een klein deel daarvan ging naar de afdelingspot. Daar moest ik natuurlijk even mijn neus laten zien als beroemde Zonnebloemer
Van daaruit ben ik naar Erica gereden waar ik gezellig in haar tuin heb gezeten en samen gedronken en gekletst en met haar hondjes gespeeld.
Zo heb ik toch nog iets aan mijn halve middag gehad.

Nou morgen ga ik weer naar de dagopvang, dinsdag op controle in het ziekenhuis en daarna zie ik wel wat de dagen gaan brengen....... veel warmte heb ik gehoord.

......


Zondag 6 Juni 2021:

Het is juni, de maand van mijn verjaardag en ook bijna weer op de helft van het jaar, wat vliegt de tijd toch.
Maandag ben ik, ondanks mijn kwetsbare buik wel naar de dagopvang geweest. Het was een leuke dag en ik heb er veel gedaan. In de ochtend heb ik schuimpjes gemaakt en daarna nog roomijs met van die poeder. Ook nog een paar potjes rummicub gespeeld. In de middag hebben we lekker buiten stenen zitten beschilderen. Dat is tegenwoordig helemaal hot en ze daarna verstoppen maar daar zijn we niet aan toe gekomen. Tussendoor fysio gehad, daar was wel te merken dat mijn lichaam niet 100% fit is. Maar toch al mijn oefeningen gedaan.

Dinsdagmiddag zou Erica komen om een terras te doen maar Hans kwam ook vragen of ik mee een rondje ging rijden en dat vond ik eigenlijk aantrekkelijker.
Na overleg met Erica ben ik samen met Hans een rondje gaan doen en zijn we naar Zevenbergen gereden om naar de nieuwe Haven te kijken en daar natuurlijk ook op een terras gezeten. Daarna via Hoeven terug gereden en eind van de middag waren we weer thuis. Op de scootmobiel was het lekker met wat wind.

Woensdag moest ik op controle bij de chirurg en die was helemaal niet blij bij het zien van mijn buik. Hij heeft de antibiotica weer met een week verlengd en de 15e mag ik weer terug komen.
Woensdagmiddag ben ik nog even naar de dagopvang gereden om iets af te geven en daarna begon ik mij niet helemaal lekker te voelen. Ik dacht dat het door de warmte kwam. Het was best warm die middag en de rolstoel rijd minder hard dan de scootmobiel dus minder wind.
Het leek wel of mijn lunch niet goed was gevallen, terwijl ik maar 1 boterham op had. Avondeten had ik helemaal geen zin in.
Normaal koelt de vloer hier in de zomer maar de koeling is kapot en het was heel heet in huis. En ik dacht dat warme weer, zere buik, antibiotica dat werkt allemaal niet zo goed samen, dus daar zal het wel aan liggen.

De nacht heel slecht geslapen, ik was ook misselijk geworden en braakneigingen zonder dat er iets kwam. Donderdag overdag hield dit aan. ik wist zelf niet of het nou mijn buikwand, darmen of iets anders was. Ik hield het toch maar op de combi, de buik-AB- warmte.
In de avond kwam de begeleiding even kletsen en vroeg hoe het ging. Toen ze hoorde dat ik amper geplast had (volgens mij door het zweten maar dat kon volgens haar niet) heeft zij de HAP gebeld voor overleg. Die kwam langs en heeft mijn buik onderzocht. Het advies was om een aantal medicijnen tijdelijk te stoppen en de andere dag mijn eigen huisarts naar mijn buik laten kijken, omdat zij mij beter kent.
De nacht heb ik zo vreselijk liggen tobben. Niet kunnen slapen, buikpijn door heel de buik, kotsmisselijk en braakneigingen nog steeds zonder resultaat. Denken naar de toilet te moeten maar niets komen. Zweten en daarom de begeleiding gebeld of zij de ventilator wilde pakken en aan zetten, misschien dat het zou helpem.
De begeleiding besloot weer de HAP te bellen, ook al wilde ik dat zelf niet bang dat ze voor niets kwamen. Volgens de begeleiding konden ze beter 10x voor niets komen dan 1x te laat.
Het was weer een andere arts dan die avond. Ook deze arts heeft naar mijn buik geluisterd en vertrouwde het ook niet helemaal. Ik kreeg van haar een zetpil tegen de misselijkheid. En ook het dringend advies om mijn eigen huisarts te laten komen. Zij zou een uitgebreide overdracht voor mijn huisarts schrijven.
De zetpil hielp gelukkig wel en ik heb daarna nog een beetje kunnen slapen.

Vrijdagochtend kwam mijn eigen huisarts op bezoek samen met een assistent. Ze hebben samen naar mijn buik geluisterd en ik zei nog tegen de assistent dat zij maar goed moest luisteren want dat ze in haar verdere carriere zo'n buik niet meer tegen zou komen. Mijn huisarts moest er om lachen maar vond dat ik wel gelijk had.
Na het onderzoek vonden ze mijn buik helemaal niet goed klinken en mijn huisarts vertelde dat zij dacht dat ik toch weer een ilieus had (een darmafsluiting).
Zij ging mij insturen naar het ziekenhuis. Ze heeft nog naar mijn eigen chirurg gevraagd maar hij was er helaas niet en kreeg de dienstdoende chirurg aan de lijn.
Daarna de ziekenauto gebeld om mij naar het ziekenhuis te brengen. Hoe vaak ik daar nu al in gelegen heb sinds ik hier woon....ik ben de tel inmiddels kwijt.
Het was druk waardoor het een dik uur duurde voor de ziekenauto kwam.

Aangekomen op de SEH naar een kamertje gebracht waar na 1.5u wachten een co-assistent en arts-assistent naar mijn buik kwamen luisteren. Ook zij kwamen tot de conclusie dat deze niet goed klonk en de arts-ass zou gaan overleggen.
Nou, na weer zo'n 1.5 uur alleen in dat kleine kamertje te hebben liggen wachten kwam de arts-ass eindelijk terug. Hij wist wat het probleem was.
Aan de hand van een scan uit 2018 had hij gezien dat ik uitstulpingen/divertikels in de darmen heb en dat zou het probleem zijn dat daar ontlasting in achterblijft.
Om de ontlasting uit die uitstulpingen te krijgen moet je flink laxeren. Ik moest van hem een Klysma 1x per dag en 2x dgs 2 zakjes movicolon gaan nemen en daarbij 5 liter drinken (poeh)
Ik mocht weer naar huis en als ik koorts, braken of meer buikpijn kreeg, moest ik meteen bellen.

De ziekenauto heeft mij 's avonds weer terug naar huis gebracht. Ik was wel blij want ik was zo bang geweest dat ik weer een slang in mijn neus zou krijgen of geopereerd moest worden om de ilieus los te maken. Dus dan maar liever lekker naar huis. Het idee van dat laxeren was niet zo'n fijne gedachte maar ja als dat de oplossing is dan moet dat maar.
De thuiszorg was ingelicht en zou 's avonds de eerste klysma komen zetten.
Eenmaal thuis en alles nog eens aan het overdenken wat mij allemaal weer overkomen was, bedacht ik dat het niet zo fijn zou zijn om voor het slapen gaan die Klysma te krijgen.
Dan zou ik weer heel de nacht liggen kronkelen met buikkrampen en wc-bezoek en nog niet slapen.
Dus afgesproken dat ik zaterdagochtend wel zou beginnen met de Klysma, dan komt de thuiszorg toch voor mijn wondzorg dus kan het in 1 moeite gedaan worden.

Vlak voor ik naar bed wilde gaan, verslikte ik mij in een slok water. Hierdoor moest ik erg hoesten en deed mijn buik even heel erg pijn. Gekke was dat ik daarna niet meer zo misselijk was en niet meer moest kokhalsen.
Halverwege de nacht werd ik wakker en moest ik zowaar plassen en ook wat ontlasting. Ineens was het weer op gang.
Ik denk dat door die hoestbui de darm los geschoten is en dat het dus wel degelijk een ilieus was en niet dat verhaal van de uitstulpingen. Het is toch raar dat een diagnose aan de hand van een scan van 3 jaar geleden wordt gesteld. Mijn buik ziet er bijna elke dag weer anders uit, die is zo veranderlijk. En eerlijk gezegd heb ik ook meer vertrouwen in mijn huisarts dan de arts-ass van het ziekenhuis. En daarnaast ook mijn eigen gevoel.

Gisterochtend heb ik weer met de thuiszorg overlegt want voor zij kwam was ik nog een paar keer naar de wc geweest en ik had voor mezelf al beslist om niet met dat laxeergedoe te beginnen.
Eerst het natuurlijke beloop maar afwachten. Zou het toch niet voldoende zijn dan kan zo'n klysma altijd nog maar ik was niet van plan om mijn darmen nog verder te gaan slopen met al dat laxeermiddel. Ik heb al geen standaardbuik en die behandeling leek mij helemaal niet goed. De thuiszorg was het met mij eens.
Het was een goed besluit denk ik want tjonge, jonge, jonge, ik heb vooral gistermiddag bijna heel de middag op de wc door gebracht met diarree. Dat had zich natuurlijk allemaal opgehoopt achter de darmafsluiting en kon er nu uit. Ik ben nog nooit zo blij geweest met die diarree als gisteren.
Baalde ook wel want waarom gebeurd dat dan gisteren en niet vrijdag, dan had ik al die ellende niet mee hoeven te maken. Afijn, ik ben allang blij dat dit stukje is opgelost.

Het gaat nog niet helemaal goed, het doet weer een hoop met mijn lijf wat toch al zo 'gemarteld' is. Ik ben weer een stuk energie kwijt en daardoor niet fit.
De misselijkheid is weg maar de buikpijn nog niet helemaal. Of die pijn bij mijn buik hoort of er toch nog iets zit te wringen, ik weet het niet?
Het is nu afwachten hoe het verder gaat denk ik. Goed in de gaten houden. Ik zit natuurlijk ook nog aan de antibiotica dat speelt denk ik ook nog mee.
Balen dat dit alles weer gebeurd nu het mooi weer is en ik daar nu niet van kan genieten. Lijkt elke keer zo te gebeuren als het eindeijk mooi weer is, gaat mijn lijf streken uithalen, bah!!


Zondag 30 Mei 2021:

Het waren afgelopen zondag niet mijn darmen te zijn maar het bekende buikprobleem. Ik ging mij zondagmiddag alleen maar slechter voelen en bleek ook koorts te hebben.
Maandag (2e Pinksterdag) ging het ook helemaal niet lekker. De thuiszorg zag meteen wat er aan de hand was, mijn buik weer helemaal rood door een ontsteking.
Vandaar de heftige buikpijn, koorts, misselijkheid en lamlendig voelen. Ik heb heel de dag op bed gelegen en veel geslapen. Zo ook dinsdagochtend.
Dinsdagochtend heeft de begeleiding naar het ziekenhuis gebeld. Ik wilde laten vragen of mijn arts een recept antibiotica uit wilde schrijven en naar mijn apotheek sturen. Na overleg wilde hij mij liever zien. Heel blij was ik er niet mee omdat ik mij ziek voelde en die rot buik flink pijn deed. Al het gehobbel in de taxi, bah!
Er zat niets anders op dan te gaan en de arts zag al snel dat het echt wel nodig was die antibiotica kuur. Ik heb die dus gekregen en gelukkig helpt de kuur ook.
Sinds vrijdag gaat het de betere kant op. De roodheid is minder en gelukkig is ook de pijn veel minder nu. Woensdag moet ik weer op controle.

Ik heb dus weinig gedaan deze week maar ik kan nog wel iets vertellen hoor, twee leuke dingen.
Vrijdag en gisteren was het NL-DOET en eindelijk had onze locatie - na veel gezeur - van mij, zich ook opgegeven. Dat is een paar weken terug pas gedaan en alleen voor een mede-bewoner en mij. Ik had als klus opgegeven dat ik graag mijn vitrinekast met beertjes schoon gemaakt wilde hebben en eventueel mijn balkon schoonmaken en opvrolijken.
De oproep heeft nog geen dag op de NL-DOET website gestaan en er had zich al iemand aangemeld voor mijn klus.
Gisteren was het dan zover. Een oma met haar kleindochter kwam bij mij helpen. Ze hebben samen de berenkast schoon gemaakt en ik heb er bij zitten kletsen hahaha.
Voor het balkon hadden ze geen tijd meer vanwege andere afspraken maar ze willen nog een keertje terug komen om dat nog te doen, dat is echt lief toch!
Ik ben al heel blij dat mijn berenkast gedaan is want dat was wel 2 jaar geleden denk ik. Nu kan hij er dus weer 2 jaar tegen. Het zijn van die klusjes die ik zelf niet kan en de huishoudelijke hulp komt er niet aan toe want die werkt maar 1.5 uur per week. Zij mogen trouwens steeds minder, ze mag de kast niet eens doen want ze mogen niet meer aan persoonlijke spullen komen. Het zou betekenen dat ik zelf eerst alle beertjes eruit moet halen, dan kan zij de kast soppen en dan moet ik zelf alles weer terug zetten. Als ik dat zou kunnen, zou ik de kast wel zelf doen.
De begeleiding heeft beloofd dat we ons volgend jaar weer op gaan geven maar dan veel eerder en ook de andere bewoners erbij betrekken, of een aktiviteit voor de hele groep. Dat was eigenlijk mijn eerste gedachte geweest, maar we zitten ook nog met de corona dus we gaan daar volgend jaar misschien wel voor.
Mijn mede- bewoner had helaas geen NL-DOET vrijwilliger, niemand had op zijn oproep gereageerd. Hij wilde dan ook heel zijn huis schoon gemaakt hebben en dat was niet zo in trek.

Het tweede leuke wat ik kan vertellen is dat ik sinds vorige week via de brievenbus van de begeleiding overvallen word door hele lieve kaartjes. Kaartjes van mensen die mij helemaal niet kennen, met hele lieve woorden vaak en soms zelfs met kadootjes erbij. En sommige zijn al een kadootje om te krijgen omdat de kaart zelf als soort kado is ingepakt. Echt ontzettend leuk. Jullie weten dat ik gek ben op post, dus dit past helemaal in mijn straatje hahaha.
Het was echt een hele leuke verrassing en ik ben even bezig geweest met uitzoeken hoe ik aan deze kaarten kom. Dat is gelukt. Een vriendin van mij heeft mij opgegeven op de facebookpagina van "Liefdevolle Post". Daar is een oproepje voor mij geplaatst en op die manier kunnen mensen dus kaartjes sturen. Dat doen ze niet alleen naar mij maar naar heel veel mensen. Kinderen en volwassenen die ziek zijn, of eenzaam of gewoon zomaar. Het is een heel mooi initiatief en nu kwam ik er net achter dat de oprichtster hier uit Etten-Leur komt. Vanochtend kwam de begeleiding weer met twee kaarten binnen. Ik straal al als ik zie dat ze iets in hun handen hebben.
Het heeft een reden dat de post daarheen gestuurd word, hoe precies weet ik niet. Maar het maakt het in elk geval wel spannender want nu word ik steeds verrast. Ik kan niet in mijn eigen brievenbus zien of er iets in zit maar moet wachten tot de begeleiding komt, of die iets bij zich hebben of niet.
Ik wil mijn vriendin bedanken voor haar initiatief maar vooral "Liefdevolle Post" en haar leden die mij verwennen met hun kaarten, zo ontzettend lief dat er mensen zijn die dit doen. Dank jullie wel, jullie toveren telkens een stralende glimlach op mijn gezicht!!

En nu schijnt dan eindelijk de zon en hoop ik komende week te kunnen genieten van het mooie weer. Vandaag wacht ik nog even i.v.m. mijn buik, die vind het gehobbel over de Brabantse polderwegen nog niet fijn. Ik zou een asfalt-route moeten hebben maar daarvoor moet ik de snelweg op.......of dat zo'n goed idee is??

......


Zondag 23 Mei 2021:

Wat een week heb ik achter de rug zeg, allerlei emoties zijn er deze week doorheen gevlogen.
Maandag was het een gewone dag, ik ben zoals elke maandag naar de dagopvang en fysio geweest.
Dinsdagmiddag kwam eerst de kapper want mijn haren werden weer veel te lang. Na de knipbeurt kwam mijn vrijwilligster Erica. We zijn samen naar het terras gegaan om iets te drinken. Daarna nog even door het winkelcentrum gewandeld.
Toen we thuis kwamen stond er een ziekenauto voor de deur. Ik grapte nog dat deze nu eens niet voor mij kwam. Toen ik binnen voor de lift stond te wachten hoorde ik weer sirenes. Ook deze ziekenauto kwam naar onze flat. Tja en dan weet je dat er iets heel erg mis moet zijn als er twee ziekenauto's aan te pas moeten komen.
Ik hoorde van een bewoner dat het om iemand van onze bewonersgroep ging, daar schrok ik heel erg van. 'S avonds kwam de begeleiding vertellen dat onze bewoner was overleden.
Flink schrikken en vooral ook over de manier waarop. Het was een heel naar ongeluk waar ik uit respect voor hem, niet over ga vertellen.
Heel onze flat was van slag want het was heel heftig wat er was gebeurd.

Wat ik woensdag heb gedaan weet ik al niet meer. Met mede-bewoners gesproken over het ongeluk en overlijden. Verder heb ik volgens mij weinig gedaan anders zou ik het mij moeten herinneren.
Woensdagavond weet ik het wel, toen kwam Anja met de Zonnebloemauto om deze te testen. De eerste keer ben ik zelf met mijn elektrische rolstoel de auto ingereden.
Dat was best nog eng omdat er een heel steil stukje was en daar voelde het alsof ik met de rolstoel achterover zou duikelen. Ik zat best hoog in de auto, kon niet goed buiten kijken.
Ik bedacht een plannetje om voorin op de bijrijderstoel te gaan zitten en dan alleen de rosltoel achterin te zetten. Dat zit en kijkt beter, hobbelt minder en het was makkelijker om met Anja te praten.
Zo gezegd, zo gedaan. Eerst geprobeerd of ik in de auto kon klimmen en dat lukte. Daarna heeft Anja geprobeerd of zij de rolstoel in de auto kreeg en ook dat lukte.
Dus op die manier wilde we de andere dag richting Renesse rijden.

Donderdag zag het weer er goed uit. Het was hier wat mistig maar de zon was aan het doorbreken. Anja kwam mij om 10 ur ophalen en we zijn via de Grevelingen naar Renesse gereden.
Bij het Grevelingenmeer is het zo mooi, daar wilde ik graag langs rijden en dus deed Anja dat voor mij. De rit naar Renesse was dus al genieten en toen moest het mooiste nog komen.
Rond 11 uur kwamen we in Renesse aan en hebben we eerst een terrasje gedaan. Zonder jas en met nog een klein zonnetje. Hierna de toerist uitgehangen, langs alle winkels.
Daarna richting strand gereden om daar te lunchen en de rosltoel op te halen.
Na de lunch was het zover dat ik met de Cadweazle het strand op mocht. Het was even een toer om er op te komen en toen kon ik op weg. De rit ging natuurlijk meteen dwars over het strand richting de zee, zo dicht mogelijk erbij. Ooooh, het was echt geweldig om op eigen kracht, zelfstandig over het strand te rijden en bij de zee te komen, zonder hulp nodig te hebben van anderen. Echt crossen kon ik niet want hij reed niet zo hard, 12 km denk ik in zijn hoogste stand. Toch was het super. Ik denk dat we zo'n 2 km over het strand zijn gereden en daarna zijn we via de duinen weer terug gereden. Bij de strandtent nog wat gedronken en toen weer naar huis. Onderweg nog een frietje gegeten als avondeten. Tegen 20:00u was ik weer thuis. Moe maar heel erg voldaan, het was een super dag!!
Ik heb een langer verslag geschreven dat staat op de websie van de Zonnebloem Etten-Leur en ook op Facebook van de Zonnebloem Etten-Leur. Maar ik ga zo ook even proberen of ik een speciale pagina kan maken met het verslag en de foto's erbij. Dat zou moeten lukken.

Ik denk dat het gelukt is. Op deze pagina moet het verslag en foto's staan:
FOTOVERSLAG RENESSE

Vrijdagochtend lekker uitgeslapen en ook was het nagenieten met alle foto's. Ook nog een interview gehad met een journalist van de krant BNDeStem. We wilde aandacht geven aan de aktie "Een klein gebaar" en aan de lotenverkoop van De Zonnebloem. Mijn uitje was daar het voorbeeld van.
Vrijdagmiddag nog met mijn scootmobiel naar de winkel geweest want de nieuwe accu's waren binnen gekomen. Die zijn er ingezet en nu moet ik de accu's nog in gaan rijden. Dan moet het wel mooi weer worden anders gaat dat niet lukken.
Het ziet er nu wel mooi uit buiten maar ik ben niet zo lekker dus het is geen goed plan om er nu op uit te gaan. Sinds vannacht heb ik last van mijn buik. Ik weet niet goed of het mijn darmen zijn of dat er weer iets zit te wringen. Ik hoop niet dat het laatste de oorzaak is, want nieuwe abcessen kan ik niet gebruiken hoor.

Gisteren overdag was het ook een superdag. Er bleek een foto van mij bijna paginagroot op de voorpagina van stad & streek van de krant te staan.
Toen ik wakker werd zag ik al veel appjes op mijn telefoon met foto's er van en ook van het artikel wat erbij hoort.
Ik was toch wel verbaasd dat ik er zo groots in stond. Eigenlijk was deze foto niet goed omdat het een staande foto was en dat is lastig in de krant te plaatsen.
Ik had van een andere foto de boven en onderkant er af gesneden zodat deze meer een liggende foto werd. Maar uiteindelijk hebben ze toch de staande foto gebruikt.
Het is een mooi artikel geworden, ze is alleen vergeten aandacht te schenken aan de lotenverkoop, dat had er eigenlijk ook bij gemoeten.
Ik denk dat ik komende tijd vermomd de straat op moet, of een pen mee nemen om alle handtekingen die gevraagd gaan worden, te kunnen zetten hahahaha

En dan na zo'n mooie dag eindigde de dag met verdriet. We zijn met onze groep, zowel bewoners als begeleiding, afscheid gaan nemen van onze bewoner,dat was moeilijker.
Na afloop hebben we op kantoor nog iets gedronken zodat we ons verhaal en emoties kwijt konden. Zo zie je dat een lach en een traan, heel dicht bij elkaar kan liggen. En dat is ook goed denk ik. Samen mooie momenten beleven maar ook verdrietige momenten samen beleven en verwerken.

Ik ga wel vrolijker eindigen met een foto collage van donderdag en ik ga zo nog kijken om die aparte pagina te maken.

Klik op de foto voor een groter formaat.

...... .....


Zondag 16 Mei 2021:

De week is alweer om, wat gaat dat toch snel. Het lijkt of ik gisteren mijn blog nog heb geschreven i.p.v. 7 dagen geleden.
Eens kijken of ik nog iets heb mee gemaakt deze week om met jullie te delen.
Maandag zoals gewoonlijk naar de dagopvang en fysiotherapie geweest. Nog met de fysiotherapeut gesproken over de mogelijkheid voor chronische therapie. Zijn advies was om de Zorgverzekeraar te benaderen, mijn verhaal uit te leggen en hopen dat ze dan akkoord geven.
De huisarts had ik ook om advies gevraagd maar daar had ik helaas weinig aan. Morgen nog eens met mijn fysiotherapeut er over hebben en dan denk ik dat ik toch maar een brief naar de Zorgverzekaar ga sturen. Dan heb ik er zelf alles aan gedaan. Kan/mag het niet, dan moet ik mij er bij neer leggen hoe jammer het dan ook is.
De fysio vond het ook frustrerend. Ieder jaar gaat er meer therapie af. Zij zien dat mensen het wel hard nodig hebben en als zij geen fysio meer krijgen, alleen maar verder achteruit gaan en juist meer zorg nodig hebben. Op deze manier lopen de kosten alleen maar op i.p.v. dat ze verminderen, wat het uiteindelijke doel van deze bezuinigingen is. Het zit soms maar raar in elkaar.

Dinsdag moest ik eerst naar de pedicure en het plan was om daarna nog een rondje te gaan rijden maar dat plan viel in het water. Ik was net thuis van de pedicure en toen begon het te regenen en hield het niet meer op. Het wil niet zo lukken met het voorjaar dit jaar. Zo wisselvallig, dan heb je 's morgens mooi weer en denk ik naar buiten te kunnen. Begint het in de middag te regenen. Waarom kan het niet alleen 's nachts regenen, dat is toch veel handiger voor iedereen!?
Woensdagmiddag was het gelukkig wel lekker weer en droog. Het was de dag van de verjaardag van mijn vader en daardoor werd ik richting de Verloren Hoek 'getrokken'.
Alsof ik naar ons 'thuis' reed, wetende dat het geen thuis meer is en mijn vader daar ook niet meer is. Toch bij de buren iets gedronken en samen leuke herinneringen opgehaald aan de tijd in de Verloren Hoek en mijn vader. Daarna ben ik nog een rondje door de polder gereden. Daar genoot ik van, de natuur is zo mooi en ik zag steeds weer mooie plaatjes waar ik een foto van wilde maken. Ben dus lekker bezig geweest onderweg met foto's maken. Daarbij de nodige capriolen uitgehaald maar alles is goed afgelopen hoor.
Tegen 4 uur reed ik op de Leur en begon het te regenen, ik kwam als een bezopen katje thuis maar had wel enorm genoten deze middag. Een mooie herinneringsdag werd het hierdoor.

Donderdag was het Hemelvaart. In het begin van de middag was het nog mooi weer. Daarom heb ik vroeg een klein rondje gereden en daarna zou Erwin komen om spelletjes te spelen.
Maar er werd aangebeld en Hans stond voor de deur met de vraag of ik het leuk vond om een stukje te wandelen naar het Lourdesgrotje bij het Withof. Dat wilde ik wel.
Erwin dus afgezegd en lekker weer naar buiten gegaan. Het was overigens flink druk hier in het centrum. De terrassen zaten allemaal vol en een gedeelte van de winkels bleek open te zijn.
Wij zijn richting de Lourdesgrot gewandeld (nou ja, ik rijdend in de rolstoel). Daar trof ik een bekende aan, dus er ook even zitten buurten samen. Daarna nog een rondje door de tuin en langs het dierenparkje gewandeld. Ook bij het dierenparkje kwamen we bekenden tegen en dus weer staan buurten. Gezellig hoor, zo kwamen de middag wel door.
Tegen 4 uur kwamen we weer bij mij thuis en dat was net op tijd want we waren net binnen en het begon weer eens te regenen. Toch een leuke middag gehad op deze manier.

Vrijdag lekker thuis gebleven. Het begon al vroeg te regenen en dus spelletjesmiddag gehouden met Erwin. Ook gezellig.
Gisteren boodschappen gedaan en thuis weer een beetje zitten knutselen want ik moet wat nieuwe spulletjes maken voor Conny Creatief.
Ook wat bezig geweest met Postcrossing, dat is ook leuk om te doen.
Vanmiddag waarschijnlijk wielrennen kijken, naar de Giro en dan morgen weer een nieuwe week met iets ontzettends leuks in het vooruitzicht.........donderdag naar het strand met de Cadweazle! Oh, ik heb er zoveel zin in. Ik hoop maar dat het die dag droog blijft. Het hoeft geen 30 graden te zijn maar droog liefst wel. 'S avonds mag het zo hard gaan regenen als ze willen maar overdag liefst geen druppel. Duimen jullie mee dat het droog blijft? Volgende week heb ik hopelijk een heel leuk verhaal te vertellen.

......


Zondag 9 Mei 2021:

Zoals gewoonlijk begon de week met de dagopvang. Tot mijn verbazing zat daar de Meneer die vorige week naar het ziekenhuis was gebracht, trots in zijn stoel.
We waren allemaal blij verrast want dit hadden we echt niet verwacht.
I.p.v. dinsdagmiddag ben ik maandagmiddag al bij de Diabetesverpleegkundige geweest. De weersvoorspellingen voor dinsdag waren zo slecht, daarom heb ik gevraagd of zij nog een gaatje had. Ze heeft iets verschoven in haar planning en ik mocht komen. Makkelijk, want ik was nu toch op de dagopvang en mijn huisarts zit in hetzelfde gebouw.

Zoals verwacht was de diabetesverpleegkundige niet zo tevreden met mijn bloeduitslagen. Ik moet nu een extra tablet er bij, i.pv. 1 nu 2 tabletten metformine en dan kijken we in juli hoe het dan is.
We hebben nog zitten brainstormen hoe het kan dat mijn suiker nu zo hoog is. Tot eind vorig jaar ging het zo goed en mocht ik zelfs nog maar 2x per jaar controle.
Na nieuwjaar ging het ineens slechter met hoge suikers. We hebben gedacht aan de antibiotica, ontstekingen maar die heb ik al ruim 4 jaar lang en toen bleef het goed.
Het enige wat ik dan kan bedenken is de Septische shock die ik in december heb gehad. Daarbij kan orgaanschade ontstaan, misschien heeft mijn alvleesklier een tik gekregen?
Mijn eetpatroon is niet veranderd, daar kan het niet aan liggen. Het zal dat rare lijf van mij wel zijn, dat haalt altijd rare streken uit.

De diabetesverpleegkundige zou willen dat ik 2x per week fysiotherapie krijg. Ja, dat zou ik ook willen een beetje extra beweging en vooral de hoop om kilo's kwijt te raken.
Helaas krijg ik van de zorgverzekering maar 35 behandelingen per jaar en dat is niet genoeg om 2x per week naar de fysio te kunnen.
Hoewel ik een waslijst heb aan dingen die ik mankeer, is er niet iets bij waar ik chronische therapie voor kan krijgen. Heel misschien i.v.m. mijn verminderde longfunctie.
Morgen maar eens met mijn fysiotherapeut over hebben en eventueel met de huisarts. Een andere optie om te kunnen bewegen is er helaas niet voor mij.
Door al het zitten zakt mijn bovenlichaam ook steeds verder in. Maandag rolde ik naar de huisarts en er stond buiten een meisje van een jaar of 3 op haar driewielfietsje. Het kind keek naar mij en zei iets wat ik niet kon verstaan. Toen ik dichterbij kwam zei ze het nog een keer: "Zooo, jij bent dik!!!"
Tja wat moet je dan zeggen, het kind had gelijk. Ik moest er op dat moment wel om lachen, het kwam er zo grappig uit. Een half uur later zag ik mezelf in de grote spiegel bij de fysio. Ik probeer zo weinig mogelijk in spiegels te kijken maar ik kon er hier niet onderuit, zo groot is de spiegel. Tja, en dan zie ik mezelf en zie ik precies wat het kind zei. Een dikke mevrouw met flinke spekrollen. Als ik die toch eens kwijt zou kunnen raken.

Weer verder.....dinsdagmiddag is mijn vrijwilligster Erica weer geweest. We hadden veel bij te praten en hebben gezellig spelletjes gespeeld want buiten was het te slecht.
Woensdag is Erwin ook weer geweest om spelletjes te doen. Ik zit ineens in de spelletjesfase hahahaha

De overige dagen waren rustig, weinig gedaan. Bezig geweest met spulletjes in te pakken en te versturen. Ik heb al aardig wat spulletjes verkocht via Conny Creatief.
Ik moet weer aan de slag om nieuwe dingen te maken. 1 opdracht heb ik al. Hebben jullie nog ideetjes wat leuk is voor de verkoop? Ik merk zelf wel dat de armbandjes en sleutelhangers het meest in trek zijn. Ik vind het zelf het leukst om kleine projectjes te maken.

Ik heb ook een nieuwe, nou eigenlijk oude hobby opgepakt namelijk: Postcrossing! Ik heb het altijd al leuk gevonden om post te krijgen. Vroeger op de lagere school had ik al correspondentie vriendinnen in Nederland. Later op de Mavo via een of ander project op school kwamen er buitenlandse correspondentie vrienden bij. Heel leuk om met mensen uit het buitenland te schrijven en ik hield zo ook mijn engels een beetje bij.
Door ziekte en ook de computer die er kwam, verwaterde het. Met sommige heb ik nog wel een poos via de mail gecorrespondeerd. Maar toen kwam Hyves en daarna Facebook en zijn we zo bevriend geworden, hierdoor verwaterde het echte schrijven. Jammer is dat.

Maar nu blijkt de echte post weer helemaal terug en hip te zijn. Zo ben ik via een oproepje in een Nederlandse Postcrossing groep gekomen en heb ik deze week al verschillende kaarten mogen ontvangen. En ik heb mij ingeschreven bij een Internationale Postcrossing en daar heb ik mijn 1e kaart verstuurd. Deze is gisteren aangekomen. Dat kan je allemaal volgen. Als het goed is krijg ik nu een kaart van iemand anders uit het buitenland. Spannend waar die vandaan gaat komen.

Vandaag is het Moederdag. Voor mij is dit een rare dag. Ten eerste heb ik al bijna 27 jaar geen Moeder meer. Aan de andere kant valt het de laatste jaren soms moeilijk omdat ik bij veel vrienden kinderen en zelfs al kleinkinderen zie. Heel leuk natuurlijk maar dat maakt voor mij soms het gevoel van gemis sterker. Ik heb geen kinderen en zal ook nooit kleinkinderen krijgen. Daar heb ik niet bewust voor gekozen, het liep zo in mijn leven en nu ben ik alleen. Helemaal niet erg en soms heeft alleen zijn ook zijn voordelen. Maar op dit soort dagen voel ik toch dat stukje gemis/verdriet, ondanks dat ik het inmiddels wel geaccepteerd heb hoor.
Komt nog bij dat dit toch dagen vol herinneringen zijn. Vandaag moederdag, woensdag 12 mei de verjaardag van mijn vader, 18 mei de trouwdag van mijn ouders. Dagen waarin je weer even stil staat bij het gemis maar natuulijk ook de herinneringen.

Gelukkig is het vandaag mooi weer dus eindelijk een dag om weer lekker er op uit te trekken. Lekker naar buiten en de zorgen voor even vergeten, genieten van het buiten zijn en het moois om ons heen.
Komende week staat er weinig op mijn agenda. Het is nu aftellen naar 20 mei.....de stranddag!!
Nog even over mijn buik, die blijft helaas onrustig. Er blijft viezigheid en pus uit de fistels komen. Als er maar geen nieuwe abcessen komen die open gesneden moeten worden, dan ben ik allang blij. Bij de fistels kan het er uit en we blijven goed spoelen, veel meer is daar niet aan te doen.
Ik heb nog een breukband uitgeprobeerd maar dat is niets voor mijn buik. Ik heb 3 banden geprobeerd maar ze blijven allemaal op het grote litteken zitten met de rand en dat is niet prettig. Het was wel een fijn gevoel om te stevigheid te voelen, de steun van de band. Maar als hij in/op het litteken zit dan krijg ik daar straks weer problemen mee. Om te zitten is de band ook niet fijn, het zit niet prettig. Dus het verhaal breukband is bij deze gesloten.


Zondag 2 Mei 2021:

De maandagochtend begon al vroeg want om 07:00u kwam de bloedprikster al om mij nuchter te prikken i.v.m. de diabetes.
Daarna ben ik nog lekker even terug in bed gekropen tot de thuiszorg kwam voor mijn buik. Dat werd een hele klus want er kwam een hele prop viezigheid uit en hierdoor werd het gaatje aan het ander eind van de tunnel, een stuk groter. Daarna kon ze heel goed de hele tunnel spoelen. Het was wel even pijnlijk maar ik was al blij dat de viezigheid er uit was.
Daarna mij verder verzorgd en aangekleed en wachten op de taxibus naar de dagopvang. Het was een rare dag op de opvang. Hij begon goed want er waren 2 jarige die beide trakteerde op iets lekkers. Ik heb geholpen met aardappelen schillen want we gingen frietjes bakken en ik mocht ook mee eten. Je moet werken voor de kost dus heb ik mee geholpen de frietjes te snijden.
Met de lunch dus lekker gesmuld van zelf gebakken frietjes met kip. Lekker hoor, was heel lang geleden dat ik zelf gebakken frietjes op had.
Na de lunch rusten en we zaten wat te kletsen en zagen een meneer met zijn hoofd achterover liggen slapen. We maakte daar nog een grapje over maar toen zag zijn buurvrouw dat er iets niet goed was met hem. (Ik zat achter die meneer) Begeleiding er bij geroepen en het bleek serieus mis. Hij reageerde niet meer en om het verhaal kort te maken is hij met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht.
Iedereen was natuurlijk van slag hierdoor waardoor de vrolijke stemming van 's ochtends omsloeg.
Tegen de tijd dat we onze jassen aan gingen doen om naar huis te gaan, viel er iemand achterover en gelukkig stond ik er achter en kon ik hem op mijn schoot opvangen.
Net een ongeluk kunnen voorkomen dus.
Ik heb de hele week moeten denken hoe het met de meneer is die naar het ziekenhuis is gebracht. Hopelijk hebben we morgen weer een normale dag en hoop ik te horen dat hij opgeknapt is.

Dinsdag was het Koningsdag en heb ik voor de tv gezeten. Ik vond er niet zo veel aan, nogal saai om naar te kijken. Voor de Koninklijke Familie is het hopelijk wel leuker en gezelliger geweest.
'S middags ben ik een eindje gaan rijden en dat was mijn Koningsdag.

Woensdag was het lekker weer en ben ik 's ochtends een rondje over de markt gereden. Het was de 1e keer dat de markt weer compleet was. Kwam er nog een vriendin tegen met wie ik heb staan kletsen.
Woensdagmiddag ben ik naar Anja van de Zonnebloem geweest. Bij haar lekker in de tuin gezeten. We hebben het uitje naar het strand besproken en over nog veel meer andere onderwerpen ook gesproken.
Mijn uitje staat nu vast. 20 mei ga ik een dagje naar de strand om met de Cadweazle (elektrische strandrolstoel) over het strand en door de duinen te gaan rijden. Alles is er voor geregeld.
Het enige is hopen dat we die dag mooi weer hebben, dus heel hard duimen allemaal!!

Donderdagochtend kwam de ergotherapeute samen met een adviseur van het zorgkantoor om naar mijn elektrische rolstoel te kijken.
Mijn huidige rolstoel blijkt helemaal niet bij mij te passen. Verkeerde maten, verkeerd afgesteld en ik weet niet wat al meer. Dat wist ik al wel want de man die hem 2 jaar geleden aan kwam meten had deze rolstoel als voorbeeld bij. Ik moest er in gaan zitten en hij vond dat ik er goed in zat en heeft de stoel toen hier gelaten. Ik was al lang blij dat ik een rolstoel had en als leek ga je er vanuit dat het goed is. Blijkt dus van niet. Ze gaan nu een nieuwe rolstoel aanvragen en dan is het wachten of het zorgkantoor akkoord gaat. Nog even afwachten dus.

Donderdag en vrijdag ben ik bezig geweest om een facebook profiel aan te maken waarop ik mijn knutselwerkjes ga proberen te verkopen. De opbrengst gaat dan in een potje voor de schrijftolk. Voor als ik op vakantie ga en mijn schrijftolk mee wil nemen. Haar reiskosten moeten ook betaald worden en daar wil ik op deze manier voor te sparen.
Deze facebook heet "Conny Creatief" en is te vinden op: https://www.facebook.com/conny.creatief

Vrijdagavond kwam mijn broer naar mijn stoel kijken. Zoals ik vorige week al schreef kon deze volgens de monteur niet gemaakt worden en moest ik een nieuwe (dure) stoel aanschaffen. Via de begeleiding had ik het adres gekregen van iemand die dit soort stoelen opknapt maar deze kwam niet eens kijken omdat zij met een ander merk stoelen werken. Maar ook hier kreeg ik aanbiedingen met een mooi verhaal voor een nieuwe, dure stoel waar zelfs verwarming en ik weet niet wat nog meer in kon.
Mijn broer had zoiets van "alles is te maken, ik kom wel kijken". Maar goed ook want hij had de stoel zo gerepareerd, een kwestie van 2 schroeven er in draaien. Die schroeven waren er eerder uitgevallen en gelukkig had ik ze goed bewaard. Dus nu zit ik dankzij mijn broer weer heerlijk in mijn luie stoel naar jullie te schrijven.
Zo zie je maar weer hoe je bedonderd wordt waar je zelf bij staat. Voor hetzelfde geld was ik goedgelovig geweest en had ik een nieuwe stoel gekocht en daarmee 2000-2500 euro armer geworden. Schandalig toch eigenlijk!!!

Donderdag ben ik met mijn scootmobiel terug naar de winkel geweest. Ze hebben mijn accu's er uit gehaald en zolang reserve er terug in gezet. Mijn accu's hebben ze doorgemeten en vrijdag kreeg ik een berichtje dat de accu's het inderdaad niet goed doen. Voor de zekerheid wilde ze de oplader ook nog doormeten. Dus ik er met de oplader weer naartoe. Deze was wel goed, dus het ligt echt aan de accu's dat ik niet meer zo ver kan rijden. Ik had dus al die tijd gelijk!
De accu's zitten nog in de garantie periode dus ze gaan het bedrijf aanschrijven voor een set nieuwe accu's. Hopelijk zijn het dan wel echt nieuwe en goede accu's.
Ik krijg bericht als ze binnen zijn en in mijn scootmobiel gezet kunnen worden. Het is me allemaal wat. Nu hopen dat het uiteindelijk allemaal goed komt.

De ontsteking in mijn buik is gelukkig weer rustiger aan het worden. Nu we de tunnel goed kunnen spoelen en schoonhouden, gaat het weer de goede kant op.
Als dit nu eens zo een tijd mag blijven........ik durf er geen hoop meer op te hebben.
Dat waren alle nieuwtjes weer voor deze week, best veel voor 1 week. O ja mijn vrijwilligster Erica blijft toch nog bij mij komen, dat is heel fijn.
Dinsdag moet ik naar de diabetesverpleegkundige. De uitslagen van het bloed heb ik al gezien en dat is niet zo goed want de suiker is nogal hoog. En dat terwijl ik 6 weken terug met tabletten metformine ben gestart. Spannend wat ze daarover te zeggen heeft.
Het lijkt een rustige week te worden maar je weet dat nooit bij mij. Tot zondag weer.


Zondag 25 April 2021:

Zo, de week is weer om. Eens terug denken wat ik deze week allemaal heb uitgespookt. Vaste prik is natuurlijk op maandag naar de dagopvang.
Dinsdag ben ik op controle geweest bij de chirurg en die was blij verrast. Hij vroeg of ik een andere dokter had gevonden die mijn buik wel beter kon maken.
Hij was heel blij dat de 6 weken antibiotica nu goed gewerkt heeft en mijn buik eindelijk rustig is. De twee tunnels/fistels komt ook wel goed maar dat duurt altijd even voor die dicht groeien. Ook de wondverpleegkundige was heel blij voor mij.
Verder gaat de dokter een buikband/breukband voor mij regelen. Vanwege alle littekens, verklevingen, breuken en pijn in mijn buik. Zo'n buikband zorgt voor versteviging waardoor ik minder last van de breuken enz kan hebben. Het is nog afwachten of het iets is voor mij omdat ik in de rolstoel zit en dus de hele dag zit. Dan is het misschien minder prettiger te dragen dan als je kan lopen en staan. Maar goed het is iets om uit te proberen en wie weet helpt het?

Dinsdagmiddag ben ik er lekker op uit geweest met de scootmobiel. Toen ik 's ochtend in het ziekenhuis was, was het zo lekker buiten met de zon. Ik keek er al naar uit om die middag op rit te gaan. Ik ben naar de Pannenhoef gereden en op de heenweg was het heerlijk maar op de terugweg was de zon foetsie en stond er ineens een flinke harde, frisse wind. Dat was niet zo fijn.
Ik heb onderweg wel genoten. Vooral veel weilanden vol met paardenbloemen, zo mooi die gele gloed in het groen. Ik kon het niet laten om foto's te maken. Ben daarvoor nog een weiland in gereden om foto's te maken. Er uit rijden ging alleen moeilijk want ik was vast gereden. Het heeft mij wat moeite gekost om er uit te komen maar het is wel gelukt hoor.
Niet lang daarna zag ik in het bos een weiland vol met schapen en wilde daar een mooie foto van maken. Was ik de hekkendam op gereden en wat denk je........reed deze eigenwijze trut daar weer vast in een paar molshopen. Daar lukte het niet om alleen los te komen en werd ik geholpen door voorbijgangers. Ach, avontuur moet er zijn toch, dat maakt het leven wat spannender hahahahaha

De woensdag begon met een minder goed bericht. De thuiszorg vertelde dat mijn buik rood zag. Ojee hoe kan dat nou, gisteren was alles nog goed en rustig!? Ik had er gelukkig geen last van en dacht misschien is het rood omdat ik op die kant heb gelegen in bed. Het was wel iets om in de gaten te houden.
Later op de ochtend kwam de bloedprikster want ze hadden weer bloed nodig om te kijken hoe het met mijn bloedarmoede en ijzertekort ging. De andere dag de uitslag en de waarden zijn wel aan het zakken maar gelukkig nog niet zo ver dat ik weer een nieuw ijzerinfuus zou moeten. Over 3 maanden prikken ze het weer.
Woensdagmiddag ben ik er ook weer op uit geweest. Maar eerst ben ik naar de scootmobielwinkel geweest. De banden op laten pompen en geklaagd dat de scootmobiel nog steeds niet verder komt dan iets van 20 km en dat terwijl er vorig jaar nieuwe accu's in zijn gelegd en ik de afgelopen tijd er al best veel mee gereden heb. Hij zou met deze accu's met gemak 40 km moeten kunnen rijden.
Ze kwamen met een heel verhaal en dat je soms pech kan hebben met een accu omdat die wat minder goed is. Ja, en dan heb ik net die pech en nog een hoop andere pech met dat ding.
Ik weet soms niet of ik het allemaal kan geloven wat ze mij vertellen, of dat ze mij voor de gek houden. Afijn als het goed is krijg ik deze week andere accu's want de huidige vallen nog binnen de garantie. Het zal mij benieuwen of ik dan wel weer verder kan rijden. Ik zou zo graag weer naar het Markdal in Breda kunnen of naar Meerseldreef, zoals ik altijd deed.
Ik heb tijdens de rit geen capriolen meer uitgehaald. Wel foto's gemaakt en aan het eind van de rit foto's van ons winkelcentrum en de Moeierboom die versierd zijn met diverse kleurige lampionnen. Die geven zoveel vrolijkheid aan het centrum en al helemaal als de zon er op schijnt. De lampionnen zijn vorige week opgehangen, gewoon zomaar omdat het lente is en ze de boel op wilde vrolijken.

Donderdag heb ik de hele dag thuis zitten wachten. Er zou een monteur komen voor mijn Relaxstoel, de voetenbank daarvan is stuk. Om half 5 was er nog niemand geweest en toen heb ik een mail gestuurd. Helaas doet het bedrijf niet zoveel per mail blijkbaar.
Vrijdagochtend heb ik de begeleiding gevraagd of zij voor mij naar het bedrijf wilde bellen. Toen hebben ze geregeld dat er wel iemand kwam en die was er in een half uur.
Wel raar dat hij niets geen gereedschap bij zich had. Ik heb zelf een kleine gereedschapkist en die gegeven. Uiteindelijk kwam het er op neer dat de stoel niet meer te maken is. Ook weer zoiets waarbij ik mij afvraag of dat echt zo is of dat ze mij gewoon een nieuwe stoel aan willen smeren. Binnenkort komt er iemand kijken die dit soort stoelen opknapt, dus even afwachten wat hij er van zegt. De stoelen zijn hartstikke duur dus daar wil ik eerst wel even goed naar laten kijken en nadenken.
Vrijdagmiddag is Erwin weer geweest en hebben we spellenmiddag gehouden. Hij heeft de smaak te pakken en ik trouwens ook. We zijn allebei fanatiek dus dat is wel leuk.
Gisteren ben ik 's middags ook nog even naar buiten geweest. Nog steeds een frisse wind maar het was wel te doen. Zeker met de zon op kop en wind van achter, dan is het aangenaam.

Nog even terug naar de rode plek op mijn buik. Dat blijkt serieus een ontsteking te zijn. Donderdagochtend kwam er een hoop rommel uit de ene tunnel. Zo ook gisteren en vanochtend.
Vanochtend bleek er een nieuw gaatje in mijn buik te zitten, dat blijkt het ander eind van de tunnel te zijn die ook open is gegaan. De thuiszorg vertelde dat de huid rondom er heel week uit ziet en zij denkt dat het gaatje nog wel groter gaat worden. Dat is een flinke tegenvaller.
Ik heb gelukkig niet zoveel last er van omdat de troep er uit kan. Maar het staat mij niet aan dat ik al een week na het stoppen van de antibiotica een nieuwe ontsteking heb. Geen goed teken vind ik dat. Ik hou mijn hart vast voor hoe dit weer verder gaat. Ik kan moeilijk mijn hele leven antibiotica slikken. Dat houdt mijn nier niet vol en daarnaast zit je met resistentie. Flink balen dus!

Klik op de foto voor een groter formaat.

...... ..... .....


Zondag 18 April 2021:

Het is raar.... zo lijkt een dag eeuwig te duren en vraag ik mij af hoe ik hem door moet komen. En zo is het zondag en lijkt de week omgevlogen te zijn. Hoe tegenstrijdig gevoelens dan kunnen zijn, gek toch!?
Maandag was ik weer op de dagopvang en een leuke dag gehad daar. We hebben Cakepops of Popcakes - ik weet niet precies welke benaming ze hebben - gemaakt. Lekker gekliederd met chocolade waar we de cakes in moesten soppen. In de ochtend hebben we de cakes gemaakt en in de middag samen opgegeten.
Ze waren lekker maar ook machtig, echte calorie bommen. Kan ook niet anders als je weet hoe ze gemaakt zijn. Cake met botercreme en dan in de chocolade soppen en suikerfiguurtjes er op als versiersel. Lekker zoet en machtig dus. Iedereen vond ze wel lekker.
Tussendoor ben ik nog naar de fysio geweest, heb ik ze weer een beetje weg kunnen trainen. Al had ik er maar eentje van op hoor. De oefeningen bij de fysio gaan steeds lekkerder, er zit vooruitgang in mijn conditie.

Dindsdagmiddag is Erica geweest. We hebben eerst de Paasspullen opgeruimd en daarna zijn we lekker gaan wandelen. Zij te voet en ik met de elektrische rolstoel.
Onderweg kwam ik een aantal bekenden tegen, het was een gezellig rondje.
Helaas is Erica door omstandigheden nu gestopt met het vrijwilligerswerk, jammer. Voorlopig hou ik het maar zo. Als het mooi weer is kan ik mezelf wel vermaken en door de corona maatregelen is er ook weinig te doen. Ik zie wel hoe het gaat lopen, wat er op mijn pad komt.

Woensdagmiddag had ik bezoek van Anja van de Zonnebloem. Grappig want Anja is een oud-collega van mij en nu na 25 jaar of zo komen we elkaar in deze hoedanigheid weer tegen. Ik had haar al wel een paar keer kort ontmoet maar nu kwam ze dus echt bij mij op bezoek. En niet zomaar op bezoek. Anja gaat de aktiviteiten bij onze plaatselijke Zonnebloem afdeling organiseren. Ik had haar verteld over mijn wens om met de elektrische strandrolstoel (cadweazle) naar het strand te gaan. Dat dit in 2013 al was beloofd aan mij en nog steeds niet ten uitvoer is gebracht.
Anja heeft het meteen op zich genomen en kwam bespreken hoe we het een en ander aan moeten gaan pakken. We gaan dit jaar mijn wens uit laten komen!!
Er komt nog een vervolg want we moeten het een en ander nog uitzoeken en dan gaat het dus echt gebeuren....Jippie!!!!!!

Donderdag was de dag van de bedwissel. Donderdagochtend is mijn oude bed opgehaald en toen was het wel even spannend of mijn nieuwe bed echt die dag zou komen. Anders had ik op de grond op de matras moeten slapen, dan hadden ze mij de andere ochtend met een hijskraan uit bed moeten takelen, vrees ik.
Gelukkig kwam het niet zo ver want donderdagmiddag werd mijn nieuwe bed gebracht en kon ik daar 's avonds in slapen. Het bed lijkt wel op mijn eigen bed, alleen heeft deze net iets meer functies. En het heeft bedrekken en een papagaai. Mijn eigen matras ligt er op dus ik dacht dat er weinig verschil merkbaar zou zijn. En toch ligt het anders, wat harder lijkt het. De hoofdsteun gaat ook anders omhoog wat erg wennen is. Verder heb ik afgelopen nachten prima geslapen.

Vrijdag heb ik weinig gedaan. Ik wilde 's middags een rondje gaan rijden maar ik was net op weg en kreeg de wind van voren, het was me toch een koude wind.
Ik ben snel omgedraaid en naar huis gegaan. Achter glas lijkt het zo mooi met de zon, jammer dat de frisse wind het dan verpest.
Gistermiddag ben ik samen met Erwin (hij is een mede-bewoner) een stukje gaan wandelen....nou ja hij wandelen en ik rijden. Na de wandeling hebben we bij mij thuis spelletjes gespeeld. Dat hadden we vorige week ook gedaan en was leuk dus nu ook weer. Erwin voelt zich eenzaam en verveelt zich, dus ik ben nu een soort vrijwilliger. Wandelen en spelletjes vind ik zelf ook leuk om te doen dus zo helpen we elkaar, dat is mooi toch!

Vandaag wielrennen kijken de Amstel Gold Race en dan begint er weer een nieuwe week, kijken wat die brengen gaat.
In elk geval dinsdag een bezoek aan de chirurg. Ik heb dinsdag de laatste antibiotica geslikt en nu is het afwachten wat mijn buik gaat doen.
Het gaat nu nog goed dus dinsdag kan ik de chirurg eindelijk eens gaan verrassen met een rustige buik. Ik ben benieuwd naar zijn reactie.
En ik hoop heel hard dat het voorlopig goed zal blijven gaan. Het liefst dat het probleem opgelost is, dat zou wel heel erg mooi zijn.

......


Zondag 11 April 2021:

De Paasdagen zijn weer voorbij. Ze waren voor mij niet anders dan andere dagen. 1e Paasdag genoten van het wielrennen en 2e Paasdag weinig gedaan.
Dinsdag ook al een saaie dag. Er is zo weinig te beleven nu. Het is vies weer, door de Corona regels is er weinig te doen. Het is zomaar saai en eentonig. Zoals vele andere mensen verlang ik naar de zomer, naar wat avontuur, een dagje op stap, vakantie als het maar even wat verandering is, even uit de sleur van alledag. Alle dagen lijken nu zo op elkaar. Ik weet meestal 's ochtends niet eens meer op welke dag we leven. Gelukkig heb ik daar een telefoon voor, daar kan ik het op zien. Ook qua datum is het lastig om bij te houden in welke maand en dag we leven. Hebben jullie daar ook last van?

Er is niet veel gebeurd deze week maar toch is er wel iets te vertellen want woensdag is de ergotherapeute bij mij geweest. Dit n.a.v. het bezoek van de fysiotherapeut 2 weken geleden. De ergotherapeute kwam naar mijn bed kijken en ook haar conclusie was dat ik beter af ben met een ander bed. Een verpleegbed met bedrekken en papagaai. Deze krijg ik van Amarant en komen ze a.s. donderdag 15 april al bezorgen.
Het is wel even slikken hoor dat ik zo'n bed nodig heb. Het is niet zomaar maar door achteruitgang, ik kan niet goed meer draaien en omhoog komen door de problemen met mijn buik en al het ziek zijn van afgelopen jaar. Dus weer toegeven aan jezelf dat je minder kan en een drempel over naar zo'n bed.

Mijn eigen bed is al een hoog/laag bed maar zonder bedrekken of papagaai. Mijn eigen bed ligt heerlijk en wat dat betreft vind ik het best lastig om een ander bed te moeten.
Daarnaast moet ik mijn eigen bed ook kwijt want er is te weinig ruimte voor 2 bedden. Gelukkig heb ik dankzij facebook en een vriendin, al snel een nieuwe slaper voor mijn bed kunnen vinden. Het komt goed terecht. En nu maar hopen dat het verpleegbed een beetje mooi bed is en niet zo'n ziekenhuisachtig bed. Ik ben heel benieuwd naar donderdag.

Donderdagmiddag kwam er weer een andere ergotherapeute. Deze was door haar collega naar mij gestuurd om naar de electrische rolstoel te kijken.
Ik heb een rondje moeten rijden en de rolstoel staat sowieso te snel afgesteld (besturing) waardoor hij snel alle kanten op vliegt. De rugleuning vind ze ook niet goed voor mij.
Deze ergotherapeute denkt dat ik beter af ben met een andere rolstoel. Nu komt ze binnenkort terug met een adviseur die meer van rolstoelen en alle mogelijkheden af weet. Om te kijken of ik beter af ben met een andere of dat deze kan blijven en dan aangepast moet worden. Ook weer spannend wat hier uit gaat komen.
De regelgeving schijnt veranderd te zijn. Eerst moesten wij hulpmiddelen zoals rolstoelen via de WMO (gemeente) aanvragen en nu via zorginstelling en zorgkantoor. Vandaar dat er nu ineens fysiotherapeuten en ergothereapeuten van Amarant bij ons langs komen. Dat was nooit omdat wij hier niet met behandel indicatie wonen. Zo veranderd er iedere keer van alles.

Vrijdagmiddag heb ik samen met een mede-bewoner spellenmiddag gehouden bij mij thuis. We hebben nu volop spellen dus moeten we er ook gebruik van maken.
Het was nog best gezellig ook zo samen aan de spelletjes. Voor herhaling vatbaar.

De buik gaat nog steeds goed. Ik ben van de week er wel van geschrokken. Ik had al een tijdje zo'n zin om eens te douchen. De laatste keer dat ik lekker in de douche was geweest, was in het ziekenhuis. Dat was dus in december. Thuis deed ik mezelf altijd aan de wastafel wassen want met al het verband op mijn buik kan ik niet douchen.
Nu had ik een plannetje bedacht en met de thuiszorg besproken en gelukkig vond deze het een goed idee en mocht ik de volgende ochtend douchen en dan daarna de wondverzorging.
Nou dat was echt een genietmoment in de douche, ik heb het water zo lekker lang over me heen laten lopen, heerlijk was het!!
Ik ga van de week overleggen met de thuiszorg of we het douchen vaker kunnen doen. Nu ik geen grote wonden meer heb is het makkelijker en veiliger om te douchen.

Na het afdrogen moest ik even gaan staan om mijn onderbroek aan te doen en toen stond ik recht voor de spiegel en zag voor het eerst heel mijn buik in de spiegel.
Dat is een heel ander gezicht dan als je hem liggend of zittend van bovenaf ziet. Ik wist natuurlijk wel dat er flink in gesneden en gedaan is.
Toch was dit even heel confronterend. Het zag er echt niet uit, een heel verminkte buik en ik ben snel weg gedraaid zodat ik het niet meer zag.
Het is gek want normaal heb ik er geen problemen mee en kan ik er allemaal wel tegen maar dit was te confronterend. Ik had het er wel even moeilijk mee.
De thuiszorg probeerde mij wel wat te troosten en zei dat na alles wat er gebeurd is met mijn buik, de hele grote wonden en alles, dat mijn buik er eigenlijk best mooi uit ziet.
In dat perspectief zal het wel maar toch..... ik vond mijn buik altijd al zo lelijk, zo dik en nu is hij alleen maar nog lelijker en misvormd. Maar niet te veel naar kijken en aan denken.
Woensdag is de laatste dag van de 6 weken antibiotica. Ik ben zo benieuwd hoe het daarna zal gaan lopen. Blijven de ontstekingen weg of toch niet. Best spannend hoor.


Zondag 4 April 2021:

We zitten alweer in April en vandaag is het 1e Paasdag, dus ik wens jullie allereerst een Zalig Paasfeest toe. Jammer dat nu het weer minder is dan afgelopen week.
Voor de wielerfans is het vandaag ook een mooie dag want vandaag is de Ronde van Vlaanderen, ik zit al voor de tv te kijken en ga mij vandaag vast niet vervelen maar genieten van de koers. De grootste koers van Vlaanderen. Mede wielerfans ook veel kijkplezier toegewenst!

Dan mijn week, die was best wel leuk mede dankzij het mooie weer. Maandag moest ik thuis blijven omdat ik de 2e vaccinatie voor Corona zou krijgen. Ik was rond half 1 aan de beurt en had daarna geen klachten, alleen een stijve bovenarm. Daarom besloot ik om 's middags naar de dagopvang te gaan.
Onderweg twijfelde ik wel even of ik toch niet door zou rijden want het was zo lekker buiten. Ik ben toch bij de dagopvang binnen gereden want dan kon ik naar de fysio en dat vond ik belangrijk. Morgen is er geen dagopvang dus ook geen fysio en dan zou ik het 2 weken missen.
Het was best gezellig en de fysio liep lekker. Toen ik terugkwam zat er een groepje buiten en daar ben ik bij gaan zitten. Nou ik viel met mijn neus in de boter! Er zat een man bij de groep en hij bleek vroeger in de jaren 60 prof wielrenner te zijn geweest. Hij was over die tijd aan het vertellen, net iets voor mij! Zijn naam is Bas Maliepaard en in 1960 en 1961 is hij NL Kampioen geweest.

Dinsdag had ik met mijn zus afgesproken. Zij had spulletjes om te bakken voor onze woongroep. We hadden afgesproken dat zij met haar scootmobiel mijn richting op zou rijden en ik haar richting. Dan zouden we elkaar onderweg ontmoeten en de spulletjes overhandigen. Nou het was dinsdag heerlijk weer, dus een lekker ritje. We hebben nog een tijdje staan kletsen en toen ieder weer richting zijn eigen huis. Ze had veel spulletjes 2 volle tassen en ik zat met mijn benen wijd op de scootmobiel, beetje onhandig dus hahaha. Maar niets vergeleken met mijn zus want zij had ook nog haar hond bij zich.
De begeleiding hier was heel blij met de spullen. Binnenkort krijgen we vast zelfgebakken taart bij de koffie.

Aan het eind van de middag werd ik niet zo lekker. Ik had nog steeds spierpijn in mijn arm waar ik de vaccinatie had gehad en de hele dag een loopneus. Maar toen werd het erger, wat meer grieperig en meer spierpijn. Ik ben op tijd naar bed gegaan en de andere ochtend was het weer over. Alleen nog wel last van spierpijn bij het opstaan. Zal vast de bijwerking van het vaccin zijn geweest.

Woensdag moest ik mijn schoenen op gaan halen bij Livit, die zijn opgerekt aan de voorkant. Aan mijn rechtervoet zit de schoen nu goed, links is nog steeds pijnlijk. Ik moet eerst maar zorgen dat mijn tenen van de linkervoet genezen voor ik de nieuwe schoenen aantrek. Tot die tijd mijn oudjes maar aantrekken, die zijn uitgelopen en wat soepeler.
Woensdagmiddag zou ik een gesprek hebben met de nieuwe gedragsdeskundige, gewoon een kennismakingsgesprek. Zij had afgezegd dus ik had ineens de tijd om lekker naar buiten te gaan. Het was woensdag nog lekkerder dan dinsdag. Ik heb volop genoten vooral van de Magnolia bomen die volop in bloei staan en ook andere bloesembomen die in bloei komen. Je ziet de natuur openbloeien, zo mooi vind ik dat altijd.

Donderdag moest ik naar de pedicure, mijn voetjes weer lekker laten behandelen en hopelijk wat minder pijn daardoor.
Nadien ben ik nog een rondje gaan rijden. Het was lekker maar de wind was een stuk frisser dan dinsdag en woensdag. Ik ben daardoor niet zo ver weg geweest.
Ik kan sowieso niet echt ver want de scootmobiel haalt nog steeds maar zo'n 22 km en daarna is het spannend hoever ik nog kan. Ik snap het niet hoor, ik zou denken dat hij nu wel ingereden is. Mijn accu's zouden zeker 40-45km moeten kunnen rijden, waarom dat nog niet lukt?? Ze zijn er vorig jaar pas ingelegd, versleten kunnen ze nog niet zijn.

Vrijdag heb ik een rustdag gehouden. Ik werd vrijdagmiddag verrast door de Zonnebloem met een emmertje paaseitjes en een puzzelboekje.
Gisteren boodschappen gedaan en verder niets. Gisteren weer verrast door een vrijwilliger van de kerk, zij kwam een bloemetje brengen.
Leuk toch al die kleine attenties, dat is om blij van te worden.

Vorige week ben ik vergeten over mijn buik te vertellen dus dat zal ik nu even doen. Het is een goed teken dat ik het vergeten was want het gaat momenteel goed met mijn buik. Er zitten nog wel twee fistels waar de thuiszorg nog dagelijks voor komt om deze te verzorgen. Verder ziet de buik er rustig uit.
De antibiotica doet zijn werk goed. Ik heb week 4 achter de rug. Nog 2 weken antibiotica te gaan en dan is het spannend wat het gaat doen. Blijft de buik daarna rustig of begint het opnieuw?
Het is ook wel een soort mijlpaal dat ik de afgelopen 3 maanden niet in het ziekenhuis heb gelegen. Dat is de afgelopen 4 jaar wel anders geweest.
Ik hoop dat de goede vibe zich voortzet, ook straks zonder de antibiotica. Wat zou dat heerlijk zijn.

Hier nog een paar collages van de foto's die ik van de week van de bloesem heb gemaakt.
Klik op de foto voor een groter formaat.

...... .....


Zondag 28 Maart 2021:

Er is deze week niet zoveel om te vertellen. De lente is begonnen maar de temperaturen zijn nog aan de lage kant en vooral hebben we al een hele week een koude wind.
Nog geen lekker weer om er met de scootmobiel op uit te gaan.
Maandag ben ik zoals gewoonlijk, naar de dagopvang geweest. Tussendoor fysiotherapie gehad, dat gaat al beter dan toen ik pas begon, er zit dus vooruitgang in.
Tussendoor ook nog naar de diabetesverpleegkundige geweest om mijn bloeddruk te meten. Deze keer was de bloeddruk goed, dus er is verder geen actie nodig.
Wat het verhoogde kalium betreft, dat wachten we nog even af hoe dit bij de volgende prikbeurt is.

Wat ik dinsdag gedaan heb, dat weet ik toch niet meer. Niet veel, anders zou ik het mij wel herinneren.
Woensdag moest ik naar Livit voor schoencontrole. Daar ben ik in de elektrische rolstoel naartoe gereden, zo was ik lekker buiten.
Mijn schoenen zijn daar gebleven om op te rekken. Ik heb nu teveel last van mijn tenen in de schoenen. Ik was wel zo slim geweest om een paar andere schoenen in mijn tas te stoppen. Zodat ik niet zonder schoenen terug naar huis moest.
Tegenover Livit zit de tandarts en daar ben ik ook binnen gereden om iets te vragen. Ik had er de andere dag een afspraak, maar was er nu toch.
De receptioniste vond het nogal wat dat ik de andere dag weer terug moest komen, zij ging kijken of ze iets kon doen voor mij. En toen werd ik zomaar meteen geholpen. Dat was wel fijn want dat scheelde dus weer een rit voor de andere dag. Die afspraak stond toch al erg strak gepland omdat ik er voor ook een afspraak had staan aan de andere kant van Etten-Leur. Daarbij was het de vraag of ik de afspraak bij de tandarts wel ging redden. Nu waren die zorgen over, ik was al geholpen. Lekker hoor.
Toen ik hier klaar was ben ik naar een vriendin van mij gereden. Zij woont er dichtbij, dus kon ik mooi combineren. We hebben samen gezellig bij gekletst, was leuk.
Het was ook heerlijk weer woensdag, geen straf om een stukje buiten te rijden.

Donderdag moest ik naar de podotherapeut voor controle van de orthese van mijn teen. Die zit prima dus daar hoefde verder niets mee te gebeuren.
Het was donderdag flink koud toen ik er heen reed, veel wind en bewolkt. Toen ik een uurtje later terug reed, kwam de zon een beetje door de wolken en was het iets aangenamer. De wind bleef echter hard en fris. Thuis gekomen heb ik niet veel meer gedaan.

Vrijdagochtend scheen de zon zo lekker, daarom besloot ik 's middags met de scootmobiel een rondje Pannenhoef te gaan rijden.
Wat denk je, verdwijnt onderweg de zon achter de wolken en het was bijna windkracht storm. Ik heb onderweg mijn CI afgedaan omdat het zoveel lawaai gaf met de wind.
Ik dacht als die herrie weg is, is het wat rustiger aan mijn hoofd. Toch voelde ik de wind nog flink door mijn haren gaan en ik kreeg koude handen, dus handschoenen nog aan moeten doen.
Zonder CI zit ik een beetje in mijn eigen wereldje, zonder geluid van buitenaf maar wel het geluid van binnen van de Tinnitus. Net zoveel herrie eigenlijk als de stormwind.
Gelukkig wel afleiding door de mooie natuur die aan het open bloeien is. Het was toch even lekker om buiten geweest te zijn.

Gisteren en vandaag een rustig dagje en dan morgen weer een nieuwe week. Morgen niet naar de dagopvang want ik kreeg vrijdag te horen dat we morgen de 2e vaccinatie tegen corona krijgen. Dus daar moet ik voor thuis blijven. Heel misschien, als ze op tijd komen en ik er geen last van heb, dat ik in de middag zelf met de rolstoel nog even erheen rij. Dan zou ik ook de fysio niet over te hoeven slaan. Dat zie ik morgen wel, ligt ook aan het weer. Als het regent ga ik sowiewo niet.
Verder heb ik ook deze week wat afspraken staan zoals pedicure en een kennismakingsgesprek met de nieuwe gedragsdeskundige. Erica komt ook een middagje. En het schijnt dinsdag en woensdag mooi weer te worden met 20 graden, dus daar probeer ik ook nog wat van mee te pakken.


Zondag 21 Maart 2021:

Hoera, het is lente!! Nu nog wat warmere temperaturen, dan ben ik helemaal blij. Het is nu helaas nog te koud om er op uit te trekken met de scootmobiel.
Jammer want ik had volop vrije tijd afgelopen week. Nu heb ik vooral veel zitten niksen, zonde van de tijd eigenlijk.

Maandag ben ik weer naar de dagopvang geweest, die mocht weer open na het corona gebeuren. Het verbaasde mij dat het meteen druk was. i.p.v. met 4 waren we nu met 8 mensen. Dat is ook meteen het maximaal aantal wat mogelijk is met de corona regels.
Tussendoor ben ik naar de huisarts naar de diabetesverpleegkundige geweest voor de bloeduitslagen. Tot mijn verbazing was er weinig goed aan de uitslagen.
Mijn suiker was veel te hoog, bloeddruk ook veel te hoog en tevens te hoog kalium. Ik moet nu toch weer aan de medicijnen voor de diabetes. Balen want het ging de afgelopen tijd juist zo goed zonder de medicatie. Het kan door de infecties komen dat de suiker zo hoog is maar die infecties heb ik nu al 4 jaar dus zou je dat al veel eerder verwacht hebben.
Voor de bloeddruk en kalium moet ik morgen terug. Dan meet ze nog een keer de bloeddruk. Als hij dan nog zo hoog is dan zal denk ik de medicatie opgehoogd worden.
Het kalium moest ze met de huisarts bespreken, ik vrees dat ik mijn plastabletten weer moet gaan slikken. Ik zal het morgen wel horen.
Ik maak mij er maar niet al te druk om. Over 6 weken moet ik extra laten prikken om te kijken of de medicatie aanslaat en de suiker dan gezakt is. Zo blijf ik bezig!!

Dinsdagmiddag is Erica mijn vrijwilligster geweest. We hebben samen mijn Paasspullen tevoorschijn gehaald en de woonkamer in Paassfeer gebracht. Over 2 weken is het al Pasen.

Verder is er weinig nieuws te melden maar wat wel leuk is, om eindelijk over mijn vakantie plannen te vertellen.
Op oudjaarsdag kreeg ik dus onverwachts bezoek en dat waren Ruud en Margo Fokker. Ruud is ex-directeur en vrijwilliger van de VNB en Margo ook vrijwilliger.
Zij hebben een aangepast vakantiehuis in Frankrijk, niet zo ver van Lourdes, in het plaatsje Ferrières in de Pyreneeën.
Veel van mijn Lourdesvrienden kennen deze plek en ik heb er zelf 2x een kort bezoekje gebracht toen ik in Lourdes was, tijden de excursiedag, dus ik weet waar het staat en hoe het er uit ziet. Een mooie plek is het.
Ruud opperde dat hij het leuk zou vinden als ik er een keer gebruik van kon maken. Daar heb ik zelf ook al vaker over gedacht maar hoe doe je dat, in een rolstoel naar de bergen. Nou, laat dat maar aan Ruud over! Inmiddels heeft hij de reis rond en als corona het toelaat ga ik eind oktober een week naar De gevonden glimlach.
Ik ga niet alleen, Eric en Emma-Marie gaan mee en ook Gea en haar man. Ruud en Margo ook en nog een verpleegkundige. We gaan met een gehuurde rolstoelbus vanuit hier naar Frankrijk. Onderweg hebben we 1 overnachting. We gaan verschillende uitstapjes/excursies maken. Natuurlijk ook een dag naar Lourdes.
Ik heb er heel veel zin in en hoop maar dat de corona tegen die tijd de kop is ingedrukt en onze plannen door kunnen gaan.

Met mijn buik gaat het dankzij de antibiotica de goede kant op. 1 van de 3 tunnels is afgelopen week dicht gegroeid. Nog 2 tunnels te gaan. De buik voelt nog wel warm en ook nog harde plekken er in. Maar het gaat vooruit, de huid is in elk geval veel minder rood. Nog 4 weken antibiotica te gaan (tot 20 april)
Wat zou het toch geweldig zijn als dan de andere 2 tunnels ook dicht groeien en de ontstekingen helemaal weg zijn en nooit meer terug komen. Dan kan ik in oktober onbezorgd op vakantie, dat lijkt mij een heerlijk vooruitzicht. Ik blijf hopen en de moed er in houden dat het ooit een keer op moet houden.

Dat hoop ik van de corona ook, zodat we allemaal weer heerlijk genieten van alles wat tot begin vorig jaar nog normaal was. Op dit moment ben ik bang dat er nog niet veel versoepelingen aan zullen komen. De besmettingen zijn weer aan het stijgen. Laten we toch met z'n allen proberen de moed er in te houden. Ooit komt het weer goed!!


Zondag 14 Maart 2021:

Hier ben ik weer met mijn avonturen. Het begon er maandag al mee dat de bloedprikster 's middags voor de deur stond. Vreemd, want de afspraak was dat ik woensdag geprikt zou worden en dit moest nuchter gebeuren. Daar wist zij weer niets van.
Kon ik dus weer aan het regelen *zucht*. De huisartspraktijk mailen, SHL mailen en uiteindelijk bleek dat er 2 prik opdrachten waren een voor maandag waarbij ik niet nuchter hoefde te zijn. En een voor woensdag die nuchter moest. Van de 1e afspraak wist ik niets van en de huisarts ook niet. Gevraagd of ze konden zien wat die opdracht inhield. Dat konden ze bij SHL weer niet zien, moest ik weer voor bij de huisarts zijn. Uiteindelijk dacht ik, ik zie het woensdag wel en anders gaan ze het maar weer opnieuw regelen.
Deze prikbeurt was nog voor januari, toen was het prikken wel gelukt maar was de apparatuur kapot waardoor er geen uitslagen waren. De huisarts had gezegd dat ik automatisch nieuw bericht zou krijgen, dat gebeurde echter niet. Dit heb ik steeds aangegeven en dan werd het weer aangevraagd maar uiteindelijk kwam er niemand.
Nu kwamen ze dan eindelijk en gaat het nog verkeerd. Ik moet ook alles zelf regelen om het goed te laten gaan.

Woensdagochtend kwam de bloedprikster wel, al om 07.15u stond ze voor de deur. Ze hebben weer een nieuwe manier van werken. Via de telefoon moeten ze inloggen en dan de codes van mijn prikformulier inscannen. Een heel ritueel was het. De app wilde het niet doen, dat duurde even, uiteindelijk zijn ze veel meer tijd kwijt dan voorheen toen ze het met pen en papier deden.
Toen ze eenmaal aangemeld was en mijn gegevens ingescand had, kwamen de prikbeurt van maandag ook tevoorschijn. Dus die is nu ook meteen mee geprikt.
Zoals altijd was het weer moeilijk om bloed uit mij te krijgen maar na veel geduld is het uiteindelijk op mijn hand gelukt.
Nu wachten op de uitslagen, daarvoor moet ik morgen naar de diabetesverpleegkundige/huisarts. Het is voor de suiker en bloedarmoede.

Dinsdag ben ik op controle geweest bij de chirurg voor mijn buik. Het ging al wel wat beter dan vorige week, maar nog niet goed. De roodheid was minder maar de buik voelde nog warm, hard en gezwollen. De antibiotica kuur heeft wel iets gedaan, maar niet voldoende. Ik had zelf al in gedachte om de kuur te verlengen. De chirurg heeft de kuur uiteindelijk met 6 weken verlengd.
En we willen proberen dat ik die 6 weken ook niet naar het ziekenhuis kom. Ik ga mijn best doen om het tot 20 april vol te houden.
Het was overigens gezellig bij de chirurg, de wondverpleegkundigen waren ook in een vrolijke bui. Ondanks alle ellende met mijn buik, hebben we vaak wel lol tijdens de controles.
De thuiszorg had een zon op het wondverband getekend. De wondverpleegkundigen konden dus niet achter blijven en hebben een hele vrolijke tekening er op gemaakt. Een weiland vol bloemen, de zon en een paard erbij. Het was een heel kunstwerk. De thuiszorg kon het de andere dag wel waarderen hahaha
Momenteel gaat het elke dag een stukje beter met mijn buik. De antibiotica werkt wel, alleen heb ik er diarree van, dat is dan weer wat minder.
Nog 5 weken te gaan en hopen dat mijn buik niet tegen gaat sputteren, zodat ik niet voor niets de vieze pillen slik en de diarree heb.

Vrijdagochtend is de fysiotherapeut bij mij thuis geweest. Zij kwam kijken hoe ik de transfers maak zoals van rolstoel in/uit bed, rolstoel - toilet, rolstoel - luie stoel. Dit i.v.m. de valpartijen. Op zich doe ik dit zoals het moet en het beste is. Puntje van aandacht is dat ik het niet te snel moet doen.
Het scheelt dat ik nu minder pijn aan mijn buik had. Als zij vorige week was komen kijken toen ik zoveel pijn in mijn buik had en amper kon bewegen, was het heel anders geweest.
Dan kan ik bijna niet omhoog komen of bewegen door de pijn. Ik mis dan ook een papagaai voor mijn bed. Aan de kant waar ik uit bed kom, heb ik zelf een bedbeugel gekocht zodat ik mij daar een beetje aan op kan trekken en vasthouden. Als ik zoveel pijn heb, of verzwakt ben dan zou ik aan de andere kant eigenlijk ook iets van een beugel of bedrek nodig hebben.
De ergotherapeut komt binnenkort ook kijken om te zien of er iets mogelijk is met aanpassingen. Ze hadden het al over een ander bed. Daar schrok ik van want dat is niet zo goedkoop. Maar als de ergo en fysio dat nodig hebben dan is het een hulpmiddel en moet de instelling (Amarant) hier voor zorgen, zo werd er verteld. Afwachten dan maar wat het advies gaat worden.

Vrijdagmiddag is de kapper bij mij geweest en ik heb mijn haar weer lekker kort laten knippen. Het langere haar vond ik toch niet zo fijn zitten. Het is ook lastig met de CI want de magneet blijft met langer haar niet goed zitten en als ik aan het eten was of bij beweging van mijn hoofd, hoorde ik de haren op de microfoon van mijn CI ruisen. Dat vond ik ook niet fijn. Nu heb ik weer een kort en pittig kapsel en zelf vind ik dit ook mooier staan.

Wat ook leuk is om te vertellen is dat ik via de Facebook pagina van Coronahulp Etten-Leur een oproepje had geplaatst of er mensen waren die spelletjes over hadden voor ons. Dat berichtje had ik 2 weken terug al geschreven maar kon het niet terug vinden. Vrijdag zag ik ineens dat ik berichten had van mensen die ik niet ken en toen bleek dat het berichtje er op stond. De beheerder van de pagina moet er toestemming voor geven, vandaar dat het dus langer duurde.
Nou ik had aardig wat reacties en sommige mensen waren zo lief om zelf de spelletjes te brengen. Gistermiddag ben ik door de storm zelf ook wat op gaan halen. Ik ben verbaasd dat zoveel mensen willen helpen en gratis iets afstaan. Onze bewonersgroep is er heel blij mee.
We hebben al een tijdje een groter kantoor met grote huiskamer. De plannen zijn om daar samen koffie te drinken, spelltjes en andere activiteiten te doen, koken en bakken. Door de corona is dit nog niet helemaal gelukt. Wel in kleine groepjes koffie drinken en 1x in de maand koken.
Nu hebben we dus volop spelletjes en ik heb ze naar kantoor gebracht zodat al onze bewoners (met 11 zijn we) de spelletjes kunnen gebruiken en we straks op kantoor samen spellen kunnen doen.
De begeleiding was ook superblij met mijn initiatief. We hebben nu voldoende spellen maar we kunnen nog bakspullen gebruiken. Bakvormen, uitsteek vormpjes, kwasten, deegroller noem maar op. Daar binnenkort ook maar een oproepje voor plaatsen.

Morgen kan ik weer naar de dagopvang. De corona is weer onder controle dus we mogen weer open. Komt goed uit want dan kan ik ook weer naar de fysio en vanuit de dagopvang naar de huisarts. De rest van de week is nog rustig. Dinsdagmiddag komt Erica mijn vrijwilligster weer, kunnen we een spelletje gaan spelen, genoeg keuze nu. Voor buiten is het helaas nog geen mooi weer en ergens naartoe gaan kan ook nog niet. Alles is nog dicht door de corona. Ik hoop toch dat de terrassen en winkels nu snel weer open mogen, dan zijn er weer wat meer mogelijkheden om te doen. Toch zeker met de zomer in het vooruitzicht.

........


Zondag 7 Maart 2021:

Het zou een drukke week met veel afspraken worden, het liep weer eens anders dan verwacht. In de nacht van zondag op maandag werd ik wakker door hevige buikpijn.
Het leek wel alsof heel de buik ontstoken was of zo. Eerlijk gezegd was ik een beetje bang dat ik weer een ileus had (darmafsluiting) Niet meteen in paniek raken, dus ik heb de dag rustig aan gedaan en afgewacht wat er ging gebeuren.

Dinsdag was mijn buik weer vrij rood, warm, hard en opgezwollen dus leek het weer het buikprobleem te zijn.
Ik moest dinsdagochtend naar de longarts en longverpleegkundige. Daar ben ik naartoe gegaan. Helaas liep het allemaal uit omdat de bloeduitslagen niet goed waren en de longarts opnieuw mijn bloedgassen wilde prikken. Mijn zuurstof was te laag en koolzuur te hoog. Dus weer opnieuw laten prikken en wachten op die uitslag. Deze waren iets beter en de longarts liet het hierbij. Ik moet wel over 3 maanden al terug op controle en opnieuw prikken (normaal moet ik om het half jaar)

Vanuit de longarts ben ik naar de poli chirurgie gereden. Ik wilde vragen of de chirurg naar mijn buik kon kijken, nu was ik daar toch.
Helaas was er een andere assistente, we kende elkaar niet. Volgens haar was de chirurg er wel maar wist zij niet of ik er tussendoor kon, dat moest ik bij de balie vragen. Ik heb aan de balie alles uitgelegd en mijn vraag gesteld. Helaas hield deze zuster zich strikt aan het protocol. Ik mocht al niet zonder afspraak naar de poli komen, en dan ook nog meteen geholpen willen worden. Dat laatste had ik helemaal niet gevraagd, al had ik een uur moeten wachten dat had mij niets uitgemaakt.
De dokter was er volgens haar ook niet. Toevallig had ik van de assistente gehoord van wel en hij heeft altijd spreekuur op dinsdagochtend. Toen maakte zij er van dat het spreekuur heel erg druk was en even later zei ze dat de dokter naar de OK was geroepen. Dan had hij voorbij ons moeten komen, dus ze verzon maar iets. Ik kwam op het idee om te vragen of 1 van de wondverpleegkundigen konden kijken naar mijn buik. Nee, kon ook niet, die waren ook al niet aanwezig.
Het was wel duidelijk dat het niets ging worden en daarom ben ik maar op huis aan gegaan.

Dinsdagmiddag heb ik dan eindelijk de 1e vaccinatie voor corona gekregen. Wij hebben het Moderna vaccin en ik heb er niet veel last van. Alleen een moe gevoel in mijn arm en een rode plek (nog steeds) waar het ingespoten is.

Woensdag slecht geslapen door de pijn, elke beweging deed verschrikkelijk pijn. Toen de thuiszorg kwam zag de buik nog veel roder en opgezet. De thuiszorg heeft met het ziekenhuis gebeld en er werd gevraagd om een foto door te mailen. Dat is gebeurd. Daarna kreeg ik zelf nog mail van de wondverpleegkundige met vragen en er werd besloten dat ik toch langs moest komen. Dus de taxi geregeld, die was binnen 5 minuten hier! Aangekomen op de poli mocht ik meteen naar de behandelkamer en kwam de dokter ook al vrij snel. De buik zag er niet goed uit en de enige optie was om een antibiotica kuur te geven om de ontsteking in te dammen. Ik was even bang dat hij dit via infuus wilde doen maar het werd in tabletvorm, ik mocht dus weer naar huis.

Overigens bleek dat zowel de dokter als de wondverpleegkundigen dinsdag gewoon aanwezig waren. Ik vertelde mijn verhaal en ze waren verbaasd erover. De balie-assistent zou er nog op aangesproken worden. Ze zal haar werk wel goed gedaan hebben denk ik. Als alle mensen zomaar zonder afspraak langs komen, dat kan natuurlijk niet. Ik heb de pech gehad dat we elkaar niet eerder gezien hadden. Als er een bekende zuster had gezeten, die kennen mijn situatie en hadden vast anders gehandeld.

Alle afspraken van deze week zijn afgezegd. En ik heb weer veel geslapen, mede ook door de morfine waar ik altijd stoned van wordt. Maar dat is niet erg, als ik slaap voel ik die vervelende pijn niet. En van slapen herstel je beter hoor ik altijd.
Wat de buik betreft is de roodheid afgenomen maar hij voelt nog wel hard en gespannen, warm. Sinds gistermiddag gaat het met de pijn beter en vandaag is dat ook zo. De antibiotica slaat wel aan maar of het voldoende is, dat weet ik niet. Dinsdag moet ik weer terug komen voor controle. Tja.... zo maakt een mens wat mee!


Zondag 28 Februari 2021:

Het was een heerlijke week! Ik ben elke middag met de scootmobiel er op uit geweest. Dat was genieten van de zon, de natuur, de bloembollen die in bloei komen en overal vrolijke plekjes geven.
Ik kreeg er echt de Lentekriebels van.
Met de scootmobiel gaat het wisselend. Toen het lekker warm was, kon ik verder mee rijden (28 km was het verst) maar zodra het kouder is, dan wil hij nog niet.
Vrijdagmiddag was het erg koud op de scootmobiel en heb ik maar een klein rondje gereden maar goed want de scoot gaf bij 10 km al aan bijna half leeg te zijn.
Hij verlangt ook naar de lente en zomer temperaturen net als zijn baasje.

Woensdag moest ik om half 9 al bij de uroloog zijn dus dat was al heel vroeg op pad gaan. Ik zag vanuit de taxi de zon opkomen, zo vroeg was het.
De uroloog had een goed verhaal over de cyste. Ze hebben er overleg over gehad en daar is uitgekomen dat het toch een gewone cyste is, gevuld met vocht. Hij groeit heel langzaam, wat bij een goedaardige cyste past. Ze hebben hem gradatie 1 gegeven wat de beste uitslag is, namelijk een ongecompliceerde cyste. Verdere controle vinden ze daarom ook niet nodig. Zelf zou ik dat wel graag willen maar de uroloog was erg zeker van zijn zaak en het is echt niet nodig. Ik kreeg hem niet omgepraat wat dat betreft.
Goed nieuws dus al ben ik zelf nog niet 100% gerust gesteld. Gewoon omdat we niet weten hoe de tumor in de andere nier is ontstaan. Misschien is die wel vanuit een goedaardige cyste gaan groeien. In theorie kan het dat een goedaardige cyste kwaardaardig wordt, dat bevestigde de uroloog.
Aan de andere kant hebben ze er bij mij al zo vaak naast gezeten met diagnoses. Met de nierkanker hebben ze ook tot 5x toe gezegd dat het ging om een goedaardige cyste. Pas na CT-scan nummer 6 kwamen ze er achter dat het een kwaadaardige tumor was. Daarbij is mijn lichaam niet te vertrouwen, dat doet niets volgens protocol en heeft altijd de gekste dingen. Ook mijn bekkenbreuken (3) hebben ze over het hoofd gezien en kwamen ze alle drie de keren pas later achter. Dat alles bij elkaar genomen maakt mij onzeker en kan ik nog geen 100% vertrouwen er op hebben.
Maar ja, ik zal er nu toch op moeten proberen te vertrouwen en het los laten.

Woensdagmiddag ben ik niet met de scootmobiel weg geweest maar samen met mijn vrijwilligster gaan wandelen hier in Etten-Leur. Nou ja wandelen....ik met de elektrische rolstoel en zij wandelend. We hebben bij de Lourdesgrot een kaarsje opgestoken en langs het dierenparkje gelopen. Het was heerlijk buiten, de beste dag van de week wat temperatuur betreft.

Donderdagochtend moest ik naar de podotherapeut om een orthese te laten maken voor mijn voet/teen. Het was in de ochtend heerlijk buiten.
Donderdagmiddag naar de huisarts. Ik heb al een hele tijd rode plekken op vooral mijn benen. Daar heb ik al 2x een zalf voor gehad maar die helpt niet.
Nu heb ik een sterkere zalf gekregen en als deze niet helpt dan moet ik naar de dermatoloog.
Ik heb het met haar ook over de uitslag van de uroloog gehad en mijn gevoel erbij. Goed gesprek gehad, dat is altijd fijn.
Daarna ben ik nog langs de fysiotherapie geweest want nu de dagopvang gesloten is, krijg ik geen therapie. Ik ben gaan vragen of ik toch therapie kan krijgen. Dan ga ik er op eigen gelegenheid naartoe.
Dit moest nagevraagd worden want ze waren er niet zeker van of het wel/niet mocht. Vrijdagochtend kreeg ik een mail en ik mag morgenmiddag komen. Fijn, want het is iedere keer dan ben ik even bezig en dan gebeurd er weer iets. Of ik kom weer in het ziekenhuis terecht of de dagopvang gaat dicht door de corona. Dat schiet niet op. Ik wil zo graag wat meer conditie krijgen, dus ik ben blij dat ik morgen mag komen.

Gisteren ben ik niet buiten geweest omdat het te koud was. Ik heb naar het wielrennen op tv gekeken, ook heel leuk. Het wielerseizoen is open en vanmiddag is er weer een klassieker op tv, dus straks ook wielrennen kijken. Daar kom ik de dag ook wel mee door.
Komende week een drukke week met elke dag afspraken. Als het door gaat dan krijgen wij dinsdagmiddag de vaccinatie tegen corona. Ik moet het eerst nog zien, voor ik het geloof. Het is inmiddels een dikke maand geleden dat ze op stel en sprong kwamen vertellen dat wij die week gevaccineerd gingen worden en de papieren in orde moesten worden gemaakt. In de tussentijd gebeurde er echter niets. Dus nu afwachten of het dinsdag echt gebeurd.

Klik op de foto voor een groter formaat.

......


Zondag 21 Februari 2021:

Hier ben ik weer met het nieuws van de week hahaha. Beginnende met de maandag natuurlijk, de carnaval op de dagopvang.
Ik had mijn carnavalskleding aangetrokken en had er veel zin in. Niet iedereen was verkleed maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben ook niet gehost of polonaise gelopen (mag natuurlijk ook niet vanwege corona) maar we hebben er wel een gezellige dag van gemaakt. Carnavalzender aan op tv en we hebben als lunch lekker frietjes met kip gegeten. 'S middags hebben we een carnaval quiz gedaan en lekkere borrelhapjes erbij.
Tussendoor moest ik nog naar de fysio, dat was jammer maar wel belangrijk voor mij. Even 3 kwartier er tussenuit. Toen ik terug kwam zat de groep aan een advocaatje met slagroom. Daar heb ik niets aan gemist want dat lust ik toch niet. Al bij al was het een leuke dag.

Dinsdagmiddag ben ik opgehaald door mijn broer Kees want ik mocht pannenkoeken komen eten bij hem en mijn schoonzus. Dat is een traditie bij ons, op de dinsdag van carnaval worden pannenkoeken gegeten als afsluiting van de carnaval. Ik zag toevallig op tv dat ze dit ook in Engeland doen.
Kees zijn pannenkoeken waren lekker, hij heeft ze zelf gebakken naar recept en op de manier zoals onze moeder dat deed. Heerlijk, jammer dat je er zo snel vol van zit.
'S avonds heeft Kees mij weer naar huis gebracht. Dat was een leuke middag/avond. Ook leuk om even van huis te zijn en een praatje te hebben.

Eenmaal thuis kwam de domper....... de begeleiding kwam vertellen dat er van de dagopvang was gebeld. Ik moest 10 dagen in quarantaine want er bleek maandag op de dagopvang iemand positief te zijn op corona. De dagopvang is tot nader order gesloten en wij moeten dus allemaal in quarantaine en zouden ook getest worden. Balen!!
Donderdagmiddag kwamen ze bij mij de corona test afnemen en gisterochtend bleek ik gelukkig negatief te zijn. Ikke blij, want ik baalde enorm dat het mooi weer ging worden en ik dan binnen moest blijven zitten.
Gistermiddag ben ik meteen uit mijn gevangenis ontsnapt en voor de 1e keer dit jaar weer een ritje met de scootmobiel gemaakt, lekker naar buiten.

De scootmobiel had wel zijn kuren. Al na 5 km gaf hij aan dat de accu half leeg was. Ik ben omgedraaid maar vond het toch heel vreemd. Ik heb hem even stil gezet, de sleutel omgedraaid en daarna weer aan..... en toen waren alle lampjes weer terug. Dit heb ik nog een paar keer herhaald en ik ben dicht in de buurt gebleven. Uiteindelijk heb ik wel 25 km gereden ermee.
Het blijft een rare scootmobiel, al sinds ik hem gekocht heb heeft hij rare kuren. Vorig jaar zijn er nog nieuwe accu's en een nieuwe motor ingelegd. Het is normaal dat zo na de winter, door het langere stilstaan, de scootmobiel weer moet wennen en het rijden opgebouwd moet worden voor de accu's. Maar 5 km was wel heel weinig.
Komende week blijft het mooi weer, kan ik hem mooi verder uittesten en hopelijk het energielevel van de accu's weer opbouwen.

Wel raar hoor...... twee weken terug sneeuwde het volop, vorig weekend vroor het en was iedereen aan het schaatsen en nu een week later is het ineens lente.
Het is in ons Hollandse landje vaak te bot of te zot! Zelf vind ik het lente weer fijner dan de sneeuw en de kou. Gisteren was het grappig want op sommige plaatsen lag er nog sneeuw en ijs op de sloten en dan ineens zag je de krokusjes in bloei staan. Winter en Lente in 1 dag gevangen.

Mijn buik is de laatste dagen weer wat rustiger aan het worden. Begin van de week was dat nog anders, toen leek er weer een abces te ontstaan. Gelukkig is dit via de bestaande tunnels ontlast. Nu hopen dat het weer een tijd rustig blijft.
De thuiszorg is voorlopig nog niet van mij af. Ik heb nog drie wondjes/ondermijningen die nog verzorgd moeten worden. Terwijl ik in december nog dacht dat ik na de Kerst misschien al zonder de thuiszorg kon. Dat was een beetje te optimistisch gedacht, blijkt nu. Toch blijf ik hopen dat het ooit zover komt dat mijn buik weer dicht groeit en er geen nieuwe abcessen meer komen, dat ik van heel dat gedoe verlost raak.

Komende week hoop ik van het mooie weer te kunnen genieten. Woensdag naar de uroloog voor de uitslag van de cyste in mijn nier.
Geen dagopvang dus voorlopig. Dat is jammer, maar niet zo erg als ik naar buiten kan dan kom ik de dag ook wel door.

....


Zondag 14 Februari 2021:

Welkom op deze rare zondag. Normaal gesproken zou het hier volop carnaval zijn en buiten drukte met de optocht. Maar het is stil hier in het Stijlorenrijk, er is niet te zien dat het carnaval is.
En zo zal het in alle plaatsen wel zijn. Carnaval vieren we dit jaar via de televisie of via internet met streamingdiensten. Raar hoor, ook al deed ik niet zoveel aan carnaval, ik mis het toch.
Gelukkig kom ik via de tv wel een beetje aan het carnaval gevoel. Ik kijk zelf vooral naar Baronie Tv.
Morgen op de dagopvang gaan we wel een beetje carnaval vieren. We hebben afgesproken om carnavalskleding aan te doen en we gaan lekker frietjes eten.

Dan is het vandaag ook nog Valentijnsdag. Zijn jullie al verwend door je Valentijn of nog leuker..... verrast door een geheime liefde?
Ik heb van een paar lieve vriendinnen een kaartje gekregen, leuk hoor. Valentijn zelf, daar heb ik niets van gehoord hahaha.

Dan weer een overzichtje van mijn week:
Maandag naar de dagopvang geweest, lekker zitten haken en voor de 2e keer naar de fysio geweest. Deze keer kreeg ik er een extra oefening bij en daarna voelde ik ook wel dat het genoeg was.
Morgen heb ik ook weer fysio, dan misschien weer een oefening erbij?

Dinsdagochtend naar de chirurg geweest. Ik was er toch een beetje bang voor dat hij misschien moest snijden. Het abces was wel open maar het was een heel klein gaatje.
Gelukkig vond hij het niet nodig om er iets aan te doen. Er was nog een bult aan het ontstaan waar hij op dat moment ook niets aan kon doen. Ik kwam dus goed weg.
Dat nieuwe abces heeft raar gedaan want gisteren zag het er nog gewoon uit en vanochtend met de verzorging leek het alsof er een blaar op stond en uit alle drie de tunnels, kwam wat viezigheid uit.
Raar, maar ik hoop natuurlijk weer dat het op deze manier zich wel helemaal ontlast. Anders moet ik weer terug naar het ziekenhuis.

Woensdag weer naar het ziekenhuis geweest, naar de uroloog. Hij had zijn huiswerk goed gemaakt en wist precies waar ik voor kwam. Hij had de foto's ook al klaar staan op de computer. Ik heb zelf ook mijn verhaal gedaan. De uroloog gaat overleggen met de radioloog. Die hebben er beter zicht op en kunnen ook vergelijken met de foto's van jaren terug. 24 februari moet ik terug komen en dan weet hij meer te vertellen. Ik ben benieuwd want ik heb het niet meer zo op radiologen na alle fouten die er in het verleden zijn gemaakt. Eerst de 24e maar afwachten. Ik heb de foto's gezien en het lijkt mij ook een gewone cyste omdat de randen mooi vlak zijn. Dat is bij een tumor niet zo. Wat ik graag zou willen is dat ze 1x per jaar de cyste controleren. Misschien is in 2006 de tumor ook wel vanuit een cyste tot tumor gegroeid, dat weten we niet. Liever het zekere voor het onzekere, ik moet zuinig zijn op mijn enige nier die al vaak genoeg voor problemen heeft gezorgd omdat hij al niet goed werkt.

Afgelopen dagen heb ik weinig bijzonders gedaan. Naar buiten gaan gaat niet, het is te koud en met de gladde ijslaag (sneeuw kan je het niet meer noemen) te gevaarlijk om naar buiten te gaan. Ik ben van de week met heel veel moeite, slippen en vast rijden (wel leuk avontuur hahaha) naar de winkel geweest. Die is hier aan de overkant maar het was eigenlijk best gevaarlijk om er te komen. Laat staan ergens anders naartoe te gaan.Er is overigens ook nergens iets te doen of te beleven, door de corona beperkingen.
Het is dus - zoals veel mensen moeten - thuis zitten en mezelf een beetje bezig zien te houden. Dat lukt tot nu toe gelukkig wel.


Zondag 7 Februari 2021:

Vanuit een mooi wit Etten-Leur, zit ik nu achter (of voor) mijn laptop om een nieuwe blog te schrijven. Mijn agenda was deze week leeg en toch kan ik van alles vertellen.
Allereerst de maandag weeer naar de dagopvang geweest. Ik zou door de taxibus opgehaald worden en zat al enige tijd beneden in de hal te wachten. Op een gegeven moment zag ik de taxi aankomen. Hij reed alleen voorbij om bij de flat naast ons, iemand op te halen. Normaal stoppen ze eerst bij mij en dan pas daar.
Ik begon al te vermoeden dat ik vergeten zou worden. Heb nog staan zwaaien maar blijkbaar zag de chauffeur mij voor een vriendelijk mevrouw aan, de taxi reed gewoon weg.
Ik had de begeleiding kunnen vragen om naar de dagopvang te bellen en dan zouden ze daar vast regelen dat de taxi mij alsnog op zou komen halen. Waarschijnlijk zou dat langer gaan duren, en kon ik in de tussentijd wel zelf daar zijn. Vorige week was ik er ook in 10 minuten naartoe gereden met de elektrische rolstoel. Dus ik ben naar mijn flatje gegaan en heb de duwrolstoel omgeruild voor de elektrische. Mezelf flink ingepakt want het motregende een beetje en het was koud. Ik ben er wel gekomen op deze manier.
Ik ben er ook voor de 1e keer weer naar de fysio geweest. Daar mocht ik maar 2 oefeningen doen. De fysio vond dat ik langzaam moet beginnen, voorzichtig opstarten nadat ik van zover weer ben gekomen. En ook rekening houdend met de bekkenbreuk. Ik vond het wel jammer want als ik er ben, dan ben ik ook meteen fanatiek en wil ik meteen veel meer doen. Dat weet hij natuurlijk ook. Ik zeg zomaar niet, dat het niet gaat. Ik hoop dat ik er morgen een oefening bij krijg.

Dinsdag heb ik weinig gedaan, ik voelde mij niet helemaal fit, mijn buik leek ook aan het rommelen.
Woensdagochtend bleek dat mijn buik vond dat hij lang genoeg rustig is geweest en maar weer eens in beweging moest komen. Een stuk was flink rood en warm.
De thuiszorg ontdekte ook een nieuwe ondermijning (tunnel) in een wondje dat bijna dicht was. Daar kwam ook flink rommel uit met het spoelen.
Flink balen want dit is niet wat ik wil of waar ik op zat te wachten. Ik begon juist een beetje hoop te krijgen dat het gedoe over was, verdorie!
Woensdagmiddag is mijn vrijwilligster (Erica) geweest. We hebben thee gedronken en gezellig gekletst om nog wat meer over elkaar te weten te komen. Jammer dat er nu zo weinig te doen en we niet naar buiten kunnen. Komt nog wel.

Donderdag ben ik heel boos geweest. Ik kreeg een brief uit het ziekenhuis dat de poli-afspraak bij de uroloog omgezet was naar een belafspraak i.v.m. de corona.
Ik heb de begeleiding gevraagd om de poli te bellen en te vragen of ik toch naar de poli-afspraak kon komen, dit omdat ik niet kan telefoneren.
Echter was het de begeleiding niet gelukt, de medewerker die hij sprak bleef star vol houden dat dit niet mogelijk was en dat ik maar moest bellen. Ook na tig keer uitleggen dat dit niet mogelijk was, gaf ze niet toe. Dan moest de begeleiding maar het telefoongesprek voeren en aan mij doorgeven wat er besproken was.
Dat is toch niet normaal als je uitlegt dat iemand doof is en niet kan telefoneren. Ze doen net alsof ik een klein, onmondig kind ben waar ze het over hebben.
Ik heb mijn beperkingen maar kan nog van alles, ben zelfstandig en tegenwoordig mondig genoeg, dat heb ik uit diverse ervaringen inmiddels wel geleerd!!
Flauwekul om zo met iemand om te gaan, discriminerend is het eigenlijk. Ik heb toch evenveel recht als ieder ander mens om zelf een arts te kunnen spreken.
En corona.....al mijn andere artsen houden wel gewoon spreekuur.
Ik was zo boos en gefrustreerd hierover en heb dezelfde avond nog een bericht naar mijn huisarts gestuurd met de vraag of zij kon bellen, uitleggen en regelen.

Vrijdagochtend was ik er nog door van slag. Ik wachtte op bericht van de huisarts, dat kwam maar niet.
Ik ben op internet gaan zoeken of ik het mailadres van de uroloog kon vinden, dat had ik vrij snel gevonden.
Na de middag kon ik het niet meer volhouden en besloot ik de uroloog te mailen. Dat bleek een goede zet te zijn want ik kreeg bijna meteen zijn reactie terug.
Ik ben woensdag fysiek van harte welkom op zijn spreekuur en ik mag zelfs begeleiding mee naar binnen nemen om mee te luisteren!!
Nou, die weet dus dat hij woensdag een mondige patient kan verwachten hahaha. Ik was zo ontzettend opgelucht!
Een uur later kreeg ik bericht van de huisarts dat zij gebeld had en het geregeld was dat ik naar het spreekuur mocht komen. Terwijl ik wel een mail naar de praktijk had gestuurd dat ik het zelf al had geregeld, is blijkbaar langs elkaar heen gegaan die berichten. Nu is het dus zeker goed geregeld!!

Van de bult op mijn buik ging ik steeds meer last krijgen, de spanning werd steeds groter. Ik had er vrijdag over gemaild met Maaike, de assistent en wondverpleegkundige. Zij mailde terug dat ze overleg had gehad met Dr. Veen en hij mij dinsdag op zijn spreekuur wil zien.
Gisteren had ik heel veel pijn en normaal gesproken zouden we de SEH gebeld hebben maar die bui zag ik al hangen. Uren op de SEH liggen en dan weer open gesneden moeten worden. Weekend dus een gedoe om er te komen en zeker met de verwachte voorspellingen met code rood voor de sneeuw.
Laat ik het maar afwachten dacht ik, misschien dat ik dinsdag haal.....al was ik daar eigenlijk al zeker van dat ik dat niet zou halen. En ook wel hoopte.
Vannacht heel slecht geslapen door de pijn en vanochtend is de bult gelukkig open gegaan via een ander wondje en de tunnels, de druk is er nu af.
Het was wel een groot bloedbad vanochtend, de thuiszorg is lang bezig geweest. Ik ben blij want als het goed is hoeft er dinsdag dus niet meer gesneden te worden en komt er ook geen grotere wond bij. En de pijn is veel minder, al was het met de verzorging geen pretje. Ik hoop dat het meeste er uit is en de ontsteking weer geneest.

Ik ben benieuwd of de dagopvang morgen door gaat nu met de sneeuw. Vermoedelijk wel want de taxi's rijden meestal wel. Ik heb er al een paar voorbij zien komen hier beneden op straat. Het is de hele dag al druk hier op de weg. Het is een doorgaande weg, een van de hoofdroutes door Etten-Leur. Er rijden zoveel auto's, de ene stapvoets en de andere of er niets aan de hand is. Ook veel wandelaars. Een scootmobiel heb ik ook al gezien. Lijkt mij ook wel leuk met de scootmobiel door de sneeuw te rijden. Dan zou ik mooie foto's kunnen maken. Nu kan ik alleen foto's van bovenaf maken vanuit mijn raam. Toch heb ik besloten deze keer mijn wijsheid te gebruiken en lekker binnen in de warmte te blijven. Ik denk dat dit net wat veiliger is hahaha.

Hier wat plaatjes van bovenaf. Die heb ik vanochtend genomen toen was de weg nog witter, nu is er zoveel verkeer overheen geweest dat de weg zwart ziet. Je kan op de foto klikken voor een groter formaat.


Zondag 31 Januari 2021:

De laatste dag alweer van de saaiste maand van het jaar. En ondanks de saaiheid van de corona maatregelen erbij en het feit dat ik veelal alleen thuis zit, is dit jaar januari best snel voorbij gegaan. Raar, je zou juist denken dat het 2x zo saai en langzaam zou gaan!.
Februari staat meestal in het teken van carnaval, dat zal dit jaar ook heel anders zijn want we mogen door die stomme corona geen carnaval vieren. Vorig jaar is na carnaval het corona gedoe begonnen. Al een jaar horen we niets anders en zitten we vast aan alle beperkingen.
Ik kreeg deze week bericht dat wij komende week gevaccineerd gaan worden. Of het doorgaat.....ik ben benieuwd. Gisteren hoorde ik weer dat het misschien pas over 2 weken is. Ik wacht het maar rustig af want ook met de vaccinaties is het een rommeltje en een hoop gedoe.

Laat ik eens over mijn week vertellen. Maandag ben ik bij de huisarts geweest. Ik heb wat last van exceemplekjes op mijn benen en daar heb ik een zalf voor gekregen.
Ook naar mijn rare teen laten kijken. Ik dacht dat ik een beginnende hamerteen heb maar de huisarts denkt dat het een drukplek is.
Daarna heb ik met de huisarts over mijn nier gesproken. Zoals jullie weten ben ik in 2006 mijn rechternier kwijt geraakt door nierkanker. De overgebleven linkernier werkt niet zo goed.
Nu las ik in het verslag van de CT-scan die in december van mijn buik is gemaakt, dat er cysten in mijn linkernier zitten. Dat hoeft niets te betekenen, maar met mijn voorgeschiedenis vertrouw ik dat niet helemaal.
Met de nierkanker is er tot 4-5x toe gezegd dat het een goedaardige cyste was, alleen groeide hij heel snel en wilde ze met een punctie die cyste leegzuigen. De dag voor ze dit zouden gaan doen, ging de arts twijfelen. Ik moest voor de 6e keer door de CT-scan en toen kwamen ze er pas achter dat het een kwaadaardige tumor was i.p.v. een cyste en lag ik de andere week op de operatie tafel.
In de zomer van 2018 had ik ook al gelezen dat er een cyste in mijn nier zat, maar nu hebben ze het over cysten, dat is dus meervoud.
Door mijn slechte ervaringen wil ik graag dat ze naar de nier kijken, stel dat ze weer fout zitten. Ik heb maar 1 nier en daar moet ik zuinig op zijn.
Mijn huisarts was het er helemaal mee eens en heeft mij door verwezen naar de uroloog. Daar kan ik 10 februari al terecht. Ik ga er vanuit dat het allemaal goed is hoor, het is meer ter geruststelling.

Vanuit de huisarts ben ik eerst naar de fysiotherapie gereden om te vragen of ik weer met fysio mag starten. Dat mag en ik mag morgen weer starten. Hopelijk kan ik er weer wat conditie opbouwen want die is nu zero.
Hierna naar de dagopvang gegaan en daar werd ik door blije gezichten ontvangen. Dat was toch wel een heel leuk welkom, de mensen hadden mij oprecht gemist en dat had ik zelf niet verwacht. Ik heb niet zo heel veel gedaan maar wel weer rummicub gespeeld. En tussen de middag lang geslapen.
Ik heb overigens geen stunten uit kunnen halen want er lag maar een heel klein beetje sneeuw op de auto's, daken, sommige grasvelden. De straten waren helemaal schoon. In recordtempo was ik bij de huisarts, ik heb er maar 10 minuten op gereden van mij thuis naar de huisarts, snelle Conny hahahaha

Dinsdag en woensdag heb ik niets bijzonders gedaan, voor de tv gehangen, zitten netflixen.
Donderdag mocht ik door de stromende regen naar de Podotherapeut. Ik heb een hekel aan een regenpak maar heb het toch maar aangetrokken.
Bij de podotherapeut kreeg ik de gebruikelijke testen. Voetonderzoek, onderzoek naar het gevoel in mijn voetzool. Daarbij voelde ik niets, dat is dus niet goed maar is al enkele jaren zo. Neuropathie noemen ze dat. Daarna bloedvatenonderzoek. Ze heeft ook nog naar de 'rare teen' gekeken en ook zij dacht aan een drukplek. Er moet een orthese voor gemaakt worden.
Ik snap het niet hoe ik daar een drukplek kan krijgen want thuis heb ik mijn schoenen niet aan en als ik ze aan heb dan zit ik in de rolstoel en kan er ook weinig druk op komen. Vreemd dus.
Ik blijf in zorgprofiel 3 zitten en de vergoeding voor de pedicure blijft ook geldig.

Vrijdag maakte ik iets leuks mee. Ik ging even een boodschap doen bij AH en tegelijkertijd met mij, liep er een man naar binnen met een zwart/grijze krullenbos. Hij kwam mij erg bekend voor, ondanks het mondkapje. Toen ik hem voor de 3e keer tegen kwam in de winkel, besloot ik hem aan te spreken en heb ik gevraagd of hij misschien Pierre van Hooijdonk was. Dat had ik goed gezien want hij was het, samen met zijn zoon Sydney. We hebben even een praatje gehouden en daarna heb ik ze een fijne dag gewenst. Het was balen dat ik mijn telefoon niet bij had, anders had ik een foto kunnen maken, dan had ik bewijs van de ontmoeting gehad.
De telefoon past niet in mijn jaszak en ik moest alleen even naar AH, daarom had ik hem niet bij. Terwijl ik hem anders altijd bij heb als ik naar buiten ga.
Wie weet doet hij hier vaker op vrijdagmiddag boodschappen? Misschien moet ik vrijdag op de uitkijk gaan staan hahaha

Dat was mijn week zo'n beetje. Morgen weer naar de dagopvang en de eerste keer weer naar de fysio, ik ben benieuwd hoe dat zal gaan. Verder geen afspraken of plannen.


Zondag 24 Januari 2021:

Ik ben zo blij want het gaat nog steeds goed met mijn buik! De wondjes worden steeds kleiner en als het zo doorgaat is binnen een paar weken alles dicht.
Dat zou voor het eerst in 4 jaar zijn dat ik een dichte buik terug heb. Ik hoop zo dat het nu echt weg blijft, geen nieuwe abcessen meer..... een zaligheid!!
Met mijn bekken gaat het ook de goede kant op. Ik voel het nog wel maar kan het niet echt pijn noemen, alleen als ik in mijn duwrolstoel zit dan doet het wel pijn en gaat de zijkant van mijn heup/lies vervelend prikkelen. Dat zal de komende tijd ook wel minder gaan worden, verwacht ik.

Het bloed prikken was inderdaad weer een avontuur maar op een heel andere manier. Woensdagochtend zou de prikker komen en ik was om 7 uur al opgestaan.
Ik moest nuchter geprikt worden en dan komen ze meestal tussen 7 en 8 uur in de ochtend.
Om half 9 ging de bel, bleek het de thuiszorg al te zijn. Nadat de thuiszorg klaar was met mijn wondverzorging, ben ik terug in bed gekropen om daar te wachten.
Inmiddels werd het half 11 en nog geen bloedprikker geweest. Ik werd al bang dat ik de bel niet had gehoord, dat ik misschien even te diep in slaap was geweest.
Toen ik op mijn telefoon keek, zag ik dat er een mail was en die bleek van SHL (prikpost) te zijn. Er stond in dat ze geprobeerd had telefonisch contact te zoeken, maar dat was niet gelukt (logisch) Daarna hebben ze de huisarts gebeld en die had mijn mailadres gegeven. De boodschap was dat de prikker die ochtend vertraging had opgelopen en daarom niet tijdig kon komen.
Of het goed was dat er de andere dag iemand zou komen om te prikken. Balen want ik was dus voor niets zo vroeg opgestaan en urine opgevangen. Maar oke, dan nog maar een keer.

Donderdagochtend dus weer om 7 uur opgestaan, geplast in een ander potje en netjes klaar gezet weer. Om half 8 ging de bel en was het wel de bloedprikster.
Ze heeft met veel geduld mijn beide armen afgezocht naar een prikplek maar zoals verwacht, niets gevonden. Daarna op mijn handen uitgekomen - had ik haar al van tevoren verteld - daar heeft ze ook lang moeten zoeken. Ze wilde al op mijn voeten gaan kijken maar vond toen toch een plekje op de hand.
Op goed geluk geprikt en gelukkig kwam er voldoende bloed uit (4 buisjes moest ze hebben). Dus wij beiden heel blij dat het gelukt was.

Daarna naar de huisartspraktijk gemaild om een afspraak bij de huisarts en diabetesverpleegkundige te maken. Daar kan ik maandag (morgen) terecht maar al om 09.40u.
Mijn plan was om weer naar de dagopvang te gaan en aangezien de huisarts in hetzelfde gebouw zit, was het handig om te combineren.
Helaas ben ik daar pas tegen 10.00u als ik met het groepsvervoer ga, te laat dus. De afspraak kon niet naar een later tijdstip verplaatst worden.
Mijn oplossing was om dan maar met de elektrische rolstoel die kant op te rijden en dan daarna naar de dagopvang te gaan.
Dan kan ik meteen uittesten of ik het met mijn bekken vol kan houden, de hele dag in de rolstoel. Lukt het niet dan ben ik vrij om zelfstandig naar huis te gaan.

Wat denk je, heb ik alles mooi geregeld......krijg ik gisterochtend een bericht van mijn huisarts. De bloeduitslagen zijn mislukt door een storing in de apparatuur van SHL.
Ik moet opnieuw geprikt worden, SHL neemt daarover nog contact met mij op. En ik kan de afspraken van morgen annuleren. Dat schiet ook lekker op.
Flink balen dat ze opnieuw moeten prikken, weer maar afwachten of het dan weer zo goed gaat als afgelopen donderdag.
De afspraak bij de diabetesverpleegkundige is geannuleerd maar die bij de huisarts heb ik laten staan omdat ik nog wat andere dingetjes met haar wil bespreken.
Dus moet ik morgenochtend toch rond 9 uur richting de huisarts rijden met de elektrische rolstoel. Hopen dat het droog is en niet al te koud
Ik hoorde net van de begeleiding dat het vanavond gaat sneeuwen en de kans groot is dat die er morgenochtend nog ligt.
Och, dat vind ik eigenlijk wel een leuke uitdaging hoor, door sneeuw rijden, lekker stunten hahaha. Al moet ik het eerst nog zien, voor ik het geloof.

Donderdagmiddag was ik er even op uit geweest om te kijken waar ik moet zijn voor de podotherapeut. Daar moet ik a.s. donderdag naartoe.
Ik heb even proef gereden om te kijken waar het precies is en hoelang ik er over doe met de rolstoel. Het is in het Trivium (fletscher hotel zit daar ook in dat gebouw)
Niet zo ver hier vandaan maar voor mij toch nog een half uur rijden. En ook weer terug, dus lekker een uurtje buiten geweest.
De terugrit was minder lekker want toen had ik de wind van voren en het was een harde en koude wind. Ik was dus blij weer thuis te zijn, lekker warm hier.

Gistermiddag zou ik een lezing hebben over het St. Olav Pelgrimspad in Zweden en Noorwegen. De Mevrouw die de lezing gaf, zou bij Gea thuis komen en Gea zou dan via de computer voor mij tolken.
Gistermiddag zat ik dus al op tijd klaar voor de laptop. Helaas hadden we nogal tegenslag want de apparatuur wilde niet mee werken. Eerst lukte de verbinding niet goed en daarna kreeg Gea de tolktekst niet in de livestream. Ik kon de Mevrouw wel horen praten alleen kon ik er weinig van verstaan, balen was dat. Uiteindelijk hebben we het opgelost. Gea heeft de lezing wel getolkt en na afloop de tekst naar mij door gemaild. De foto's die bij de lezing hoorde, die krijg ik ook nog. Op deze manier krijg ik dan toch de informatie. Al was het natuurlijk leuker geweest om het live te kunnen volgen, zoals ons plan was.
Maar ja, als de techniek ons in de steek laat dan zijn we nergens, vette pech is dat dan.

We hadden wel eens over het St. Olavs pad gelezen of gezien en sindsdien hebben we er interesse in. Wie weet komt het er ooit van om er eventueel een gedeelte van te doen.
Het pad is 580 km en loopt dwars door Zweden tot Trontheim in Noorwegen. Hele mooie omgeving maar van wat ik gelezen heb wel heel primitieve paden en overnachtingsplaatsen.
Volgens mij hadden we er iets van op tv gezien en ging dat toen over een rolstoelpad. De mevrouw van de lezing had de route op de fiets afgelegd.
Er valt nog heel wat uit te zoeken of dit pad haalbaar is voor ons met de rolstoel. Wie weet??? Blijven dromen toch!!

Voor nu zijn we nog bezig met voorbereidingen voor een vakantie in oktober. We zijn al ver en als de corona niet dwars ligt dan hoop ik dat het plan door kan gaan. Als alles rond is, vertel ik er wel wat meer over. Wel leuk hoor, plannen maken en toch zeker vakantie plannen. Het geeft iets leuks om naar vooruit te kijken in deze stille, saaie tijden.


Zondag 17 Januari 2021:

De kerstspullen en kerstboom zijn dinsdag opgeruimd en alles staat weer in de berging beneden, wachten tot het weer december is.
Verder is het stil en rustig hier bij mij. Op zich een goed teken want dat wil zeggen dat het op zich goed gaat.
Mijn buik is nog steeds rustig. Ik heb nu nog 3 wondjes die dicht moeten groeien en nog wel verzorgd moeten worden door de thuiszorg.
Ik zit nog steeds te hopen dat dit gaat gebeuren en ik eindelijk na 4 jaar weer een dichte buik heb, die hopelijk daarna heel lang dicht blijft. Al durf ik er nog niet echt op te hopen. Iedere ochtend vraag ik toch nog vol afwachting of alles er nog goed uitziet.

Morgen ga ik nog niet naar de dagopvang. De pijn in mijn bekken is wel minder aan het worden maar nog te veel om het heel de dag in de rolstoel vol te houden. Dus ik kan beter nog even wachten en dan misschien volgende week gaan proberen of het lukt.

Dinsdag kwam de begeleiding bij mij om een nieuwe vrijwilligster voor te stellen. Als alles door gaat dan gaat zij voor mij vrijwilligster worden.
In het gesprekje dat we hadden klikte het wel, we konden goed samen een gesprekje houden. Verder is het afwachten hoe het gaat lopen.
Het zou wel heel leuk zijn als ik weer iemand heb waarmee ik leuke dingen kan doen of gewoon een praatje.
Er moet nog het een en ander aan papierwerk geregeld worden bij Amarant en als dat gedaan is, dan mag zij komen.

Vonden jullie de sneeuw gisteren ook zo mooi? Jammer dat het maar een klein laagje was, van mij had er meer mogen vallen. Het was even genieten van het witte wereldje. Helaas was vanochtend alweer weg en regent het nu. Dan zijn sneeuwvlokken toch mooier om naar te kijken dan regendruppels.

Nou, komende week heb ik 1 afspraak in de agenda en dat is bloed prikken. Zal ook wel weer een avontuur gaan worden vrees ik.
En verder maar zien wat de week brengen gaat.


Zondag 10 Januari 2021:

Afgelopen woensdag ben ik op controle geweest. De dokter en de wondverpleegkundige waren heel tevreden over de buikwondjes. De buik zelf ziet er ook nog rustig uit. Wat een zaligheid zou het zijn als de wondjes nu eens dicht groeien en er niets nieuws meer bij komt, dat mijn buik probleem eindelijk opgelost zou zijn, ik durf er bijna niet aan te denken.
Ik heb ook aangegeven dat ik zoveel last van mijn bil/heup heb, nadat ik gevallen ben. Hij stelde voor om er foto's van te laten maken en dat kon gelukkig meteen.
De pijn blijkt niet gek te zijn want er zit een breuk in mijn bekken, in het darmbeen. Er is niets aan te doen, moet vanzelf herstellen. Dat is balen maar nu weet ik wel wat er aan de hand is.
In 2019 heb ik mijn bekken ook 2x gebroken na een val, en weet dat het wel een maand of 2-3 kan duren, voor ik er niets meer van voel. Het is lastig omdat ik veel zit. Als ik lig heb ik er niet zoveel last van maar als ik in mijn rolstoel zit dan doet het flink pijn. Daarom ga ik morgen nog niet naar de dagopvang. Eerst moet ik een beetje fatsoenlijk in mijn rolstoel kunnen zitten.

Dit is eigenlijk al het nieuws wat ik deze week heb te vertellen. Er gebeurd verder niet zo veel hier, heel saai. Ik kijk uit naar het moment dat de thuiszorg of begeleiding komt. Dan heb ik even een contactmoment met iemand, even een praatje. Verder zit ik alleen, in de ochtend slaap ik nog veel en in de middag kom ik tot leven. Dan kijk ik vooral tv. Knutselen heb ik nog niet gedaan omdat ik dan in de stoel aan tafel moet zitten en dat doet teveel pijn.
Gisteren heb ik wel wat kerstspulletjes opgeruimd. De begeleiding moet die naar de kelder brengen en lege dozen mee terug nemen. Dan kan ik de andere spulletjes ook opruimen. De kerstboom staat er ook nog en daarmee krijg ik als het goed is, morgen hulp van onze stagiaire om deze op te ruimen. Dan zal het weer kaal worden in huis, vind ik altijd erg wennen.

O ja, ik krijg vragen van mensen die mijn vorige blogs kwijt zijn. Deze zijn niet kwijt hoor maar staan op een andere pagina. Onderaan deze pagina staan de verwijzingen naar de pagina's met de blogs van voorgaande jaren. Even aanklikken en je kan ze allemaal weer lezen, vanaf 2004 toen ben ik er mee begonnen. Wat een tijd al en wat heb ik al veel geschreven. En zoals jullie zien ben ik nog lang niet uitgeschreven. De ene keer is de blog langer dan de andere keer maar ik heb elke week nog wel iets te vertellen.


Zondag 3 Januari 2021:

Het nieuwe jaar is inmiddels 3 dagen jong en hier is mijn eerste blog. Ik ben weer begonnen met een nieuwe pagina want een nieuw jaar is ook een nieuwe start.
Alle nare dingen van 2020 moeten we maar snel vergeten en de mooie herinneringen nemen we mee.
Ik hoop dat jullie het nieuwe jaar allemaal goed begonnen zijn en dat het een gelukkig, gezond, liefdevol en heel mooi 2021 gaat worden. Een jaar waarin we ook de Corona de kop in drukken en weer een normaal leven terug kunnen krijgen!

Met mij gaat het redelijk. Ik zet elke dag een klein stapje richting herstel. Ik heb vooral veel last van mijn rug/bil/heup, waarschijnlijk toch door de val.
De laatste twee dagen gaat het wel iets beter, ik hoop dat het vanzelf weer goed komt. De knie van het andere been gaat al wel beter, ik voel het nog wel maar kan er weer op steunen.
De moeheid is nog niet weg ondanks dat ik weinig doe. Het is zitten, slapen, zitten, slapen. Dat heeft zijn tijd nodig en zal ook elke week vast beter gaan.
Met mijn buik gaat het best goed, wondjes zijn nog niet dicht maar zien er goed en rustig uit.

Woensdagavond heb ik iets leuks gedaan. Mijn broer Kees heeft mij met de auto meegenomen om de Verlichte Boerderijen route te rijden. Langs boerderijen in de gemeente Terheijden. Het was de eerste keer dat dit georganiseerd werd en Kees heeft er zelf ook aan meegewerkt. Het trok veel kijkers want er stond een file van 10 km.
Toen we de route hadden gereden zijn we ook nog naar Zevenbergen gereden om naar de opnieuw geopende haven te gaan kijken, die was ook mooi verlicht.
Het was heel leuk om zo even van huis te zijn geweest. Ik had 's middags extra gerust op bed en een extra pijnstiller ingenomen en het was gelukkig goed gegaan in de auto.

Op oudjaarsdag werd ik ook nog verrast door onverwachts, verrassend bezoek. Zij verwende mij ook nog eens met een klein kerstpakketje. En we zijn aan het brainstormen geweest over een vakantie in oktober. Als dat gaat lukken is er al iets om naar uit te kijken.
Oudjaarsavond heb ik het tot half 10 vol gehouden en toen ben ik toch maar naar bed gegaan. Ik had wel de wekker op 12 uur gezet want ik was toch wel benieuwd of er vuurwerk zou zijn. Nou dat bleek er hier in Etten-Leur volop te zijn. Echt van dat mooi, dure vuurwerk. Ik heb vanuit bed een half uur naar het vuurwerk liggen kijken en daarna weer gaan slapen.

Ik ben nu wel een beetje kwijt op welke dag we leven, volgens mijn telefoon is het vandaag zondag, anders was ik nog vergeten vandaag een blog te schrijven hahaha.
Dan gaan we nu weer naar de normale dagen toe. Januari vind ik altijd een lange, saaie rotmaand. Na december met alle feestdagen en de gezelligheid van de kerstversiering etc, is januari gewoon saai. Eens kijken wat het dit jaar gaat brengen. In elk geval de eerste vaccinaties tegen het Corona virus. Hopelijk werkt het vaccin en krijgen we op die manier de corona onder controle. Het zou geweldig zijn als dat lukt en we ons normale leven weer een beetje op kunnen gaan pakken. Niet meer denken aan mondkapjes en afstand houden. Winkels, horeca etc wat dicht moet.
Kappers en pedicures die niet mogen werken. Ik heb nu een corona kapsel. Ik was al wel van plan om nog eens proberen mijn haar iets langer te laten groeien, dat is nu aan het lukken.
Donderdag heb ik een afspraak met de pedicure maar die zal nog niet door gaan, pas na 18 januari geloof ik. We blijven nog even in rare tijden zitten, hopelijk niet voor lang meer.

....


Alle Blog-pagina's

Blogs 2021 | Blogs 2020 | Blogs 2019 | Blogs 2018 | Blogs 2017 |
Blogs 2016 | Blogs 2015 | Blogs 2014 | Blogs 2013 | Blogs 2012 | Blogs 2011 | Blogs 2010 | Blogs 2009 | Blogs 2008 | Blogs 2007 |
Blogs 14-4-2006 t/m 30-12-2006 | Blogs 21-9-2005 t/m 26-3-2006 | Blogs 12-3-2005 t/m 18-9-2005 | Blogs 7-2-2004 t/m 10-2-2005

Inhoud Conny's Hoekje:

HOME | EVEN VOORSTELLEN | COCHLEAIRE IMPLANT | LOGBOEK | LOURDES | MIJN BOEK: 'VAN HOREND NAAR DOOF' | ISRAEL 2013|
TINNITUS | EEN WANKEL EVENWICHT | SCHILDKLIER | NIERKANKER | BAHA | ROME 2014 |
VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2014 | VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2007 | MIJN FACEBOOK | GASTENBOEK | CONTACT