Logboek

Zondag 26 Juni 2022:

Het was een rustige en saaie week. Maandag zoals altijd naar de dagopvang geweest en de rest van de week niets gedaan. Ik kon niet naar buiten vanwege de reparatie van de lift.
Donderdag kon ik ook niet naar de dagopvang omdat de lift het toen ook nog niet deed. Vrijdag deed de lift het gelukkig weer maar regende het. Ik ben vrijdagmiddag nog wel even met Hans naar buiten geweest. Een rondje gewandeld door het centrum en een terrasje gepakt. Toen we op het terras zaten brak er een fikse regenbui los, dat was dus geen succes.

Donderdag is de monteur van de duwrolstoel geweest en hij heeft de stoel verder op mij ingesteld. Nu zit hij beter en rijdt ook soepeler. Hopelijk gaat deze weer wat jaartjes mee.

Wat deze week wel heel leuk was, is dat ik al veel verjaardagspost binnen krijg. Het druppelt al heel de maand juni binnen maar nu kwam er echt veel post.
Leuk want ik ben donderdag pas jarig en nu al zoveel post krijgen. Er staat op bijna alle post dat ik het de 30e pas open mag maken. Dat is wel moeilijk en levert jeukende vingers op. Ik heb de stapel maar in de kast gelegd, dan zie ik het niet en kan ik de neiging om alles open te maken beter onderdrukken hahaha.

Donderdag ben ik dus jarig maar ik ga niets bijzonders doen hoor. Ik heb besloten om gewoon naar de dagopvang te gaan. Dan kan ik daar trakteren en ik tref het want we hebben die dag een BBQ. Dat gaat sowieso al een feestdag worden. 'S avonds kan ik hier op kantoor trakteren. En ik hoop natuurlijk op nog veel meer post.
Als ik niet thuis ben heb ik wel weinig tijd om al die post open te maken......moet ik het toch eerder open maken dan de 30e...misschien mag de 29e ook al hahaha

Woensdag moet ik op controle bij de chirurg. Mijn buik is niet helemaal rustig. De bestaande wonden zijn groter geworden i.p.v. kleiner en zijn ook pijnlijk.
Positief is dat er geen nieuwe bij zijn gekomen, hopen dat dit even rustig blijft. Ik ga sowieso weer vragen of ik voor de vakantie een Antibiotica kuur krijg, zodat ik die week geen gedonder heb. Vorig jaar is dat goed gegaan dus ik hoop nu ook.

Ik ben al aan het aftellen, eerst jarig zijn en dan de vakantie. Nog 3 weken en dan is het al 16 juli. De tijd vliegt dus die 3 weken zijn zo om. Ik heb er zoveel zin in!
En afgelopen week heb ik mij opgegeven bij de Zonnebloemboot voor de Kerstreis in december. Enkele jaren terug ben ik ook met de kerstreis mee geweest en was het zo leuk.
Eric vind het ook leuk en wil mee gaan, dat is gezellig om samen te gaan. Nu afwachten of er nog 2 plekjes vrij zijn voor ons op de boot.

De Welzorg heeft nog steeds geen nieuwe accu gebracht voor de Handbike, dus ik kan niet mee doen met de 'Onbeperkte Vuelta' Die begint a.s. woensdag t/m zondag. Balen hoor want het had mij zo leuk geleken om daar aan mee te doen. Volgens mij staat de Handbike nu langer stil in de kelder, dan dat ik er mee gereden heb. Jammer dat het zo lang moet duren. Waarschijnlijk moet die accu te voet uit China komen.

Vrijdag begint hier ook weer de zomerkermis, dat is elk jaar rond mijn verjaardag. Zelf zal ik weinig tot niet op de Kermis komen maar ik vind het altijd wel gezellig. Ik kan de kermis vanuit mijn huisje zien en vooral 's avonds is het mooi om naar te kijken, naar al die lichtjes.
Vandaag is het Meulemart (Jaarmarkt) daar ga ik straks even een kijkje nemen.

aanklikken voor vergroting


Zondag 19 Juni 2022:

We zijn weer een week verder en ook dichterbij mijn verjaardag, nog maar 11 dagen en dan ben ik een jaar ouder, de 59 ga ik dan al aantikken, oud hoor.
In wat een rustige week leek te worden maakte ik toch weer een groots avontuur mee.
Maandag begon zoals altijd met de dagopvang, daar hadden we feest vanwege een 55-jarig huwelijk. Raar hoor, was ik nog 3 toen die mensen getrouwd zijn en nu zit ik er mee op de dagopvang. Ondanks het leeftijdsverschil kunnen we het toch goed vinden met elkaar en speelt dat verschil ook geen grote rol.
Met de fysio hebben we het wat rustiger aan gedaan omdat ik last van mijn buik had met de oefeningen.

Dinsdag ging ik met de Zonnebloem een dagje varen in de Biesbosch. Eigenlijk had ik er niet zoveel zin in omdat het altijd zo'n herrie is op de boot en het is een hele dag zitten en eten. Maar er gingen ook een paar vrienden mee en die hebben mij overgehaald toch mee te gaan.
Gelukkig hadden we mooi weer en ik had mijn elektrische rolstoel bij omdat ik nog geen nieuwe duwrolstoel had. De stoel paste echter niet aan tafel. Omdat het binnen een kippenhok was en ik toch weinig kon verstaan, besloot ik meteen om buiten te gaan zitten. In het begin zat ik alleen voor op de boeg, toen nog in het zonnetje. Vrijwilligster Anja kwam bij mij zitten en het was best gezellig en in het zonnetje, mooi uitzicht over het water.
Later kwamen er meer mensen die buiten kwamen roken en daarna weer naar binnen gingen.
Tegen etenstijd ging iedereen naar binnen maar ik wilde buiten blijven. Ik kon binnen toch niet aan tafel en had ook geen zin in al die herrie aan mijn hoofd.
Mijn eten werd netjes bij mij gebracht. Er werd wel 10x gevraagd of ik het niet koud had en toch naar binnen wilde, maar ik hield vol dat het niet koud was.
Stiekem was het dat wel, want inmiddels zat ik in de schaduw en op groot water, dan gaat de boot wat harder varen en heb je meer wind. Maar omdat ik niet naar binnen wilde, wilde ik dat natuurlijk niet toegeven. Ik had mijn vest aan gedaan en ook dicht gedaan en bleef buiten zitten.
Later kwamen we weer in de Biesbosch en daar hadden we de zon weer en de boot ging ook langzamer varen. Toen was het flink warm.

Op een gegeven moment zag ik dat de boot een stuk water in ging waar een noodhaven was en waar je eigenlijk niet mocht komen. Ik was al benieuwd wat we daar gingen doen.
Terwijl ik binnen naar de toilet ging werd er iets omgeroepen maar daar kon ik niets van verstaan. Toen ik van de toilet terug kwam werd mij verteld dat er benedendeks een vreemde geur hing. Daar moest even naar gekeken worden en voor de zekerheid moesten wij even van de boot. Wij werden dus allemaal van de boot aan wal geholpen.
Dit verliep allemaal rustig en er was geen paniek of onrust. Toen we buiten zaten kregen sommige mensen telefoon van het thuisfront. Die belde omdat ze ongerust waren want zij hadden in de media gehoord dat er brand was op een passagiersschip in de Biesbosch met gasten van de Zonnebloem.
Wij wisten nog niets van brand maar even later kwam er inderdaad een boot met brandweerlieden die aan boord van de boot gingen en daar wat rondliepen.
Later kwamen er ook 2 andere rondvaartboten aangevaren. Met de ene boot gingen de mensen die konden lopen aan boord en bij de 2e boot alleen de rolstoelers.
Dat was even spannend want de boot voor de rolstoelers lag tegen de boot waar brand was. De loopplanken lagen nogal hoog waardoor je er met de rolstoel niet zelf op kon rijden.
Ik moest achteruit voor de loopplank gaan staan en de brandweermannen tilde mij met stoel en al aan boord en naar de volgende boot. Dat was dus even spannend want ik kon niet zien wat er gebeurde, en mijn stoel is al flink zwaar maar het vrouwtje dat er in zit ook. Dus een zwaar gewicht om te tillen. Gelukkig konden ze dat en ben ik veilig op de andere boot gezet.
Op die boot konden we niet binnen dus moesten we voor op de boeg zitten met z'n allen en dat paste net. Een aantal brandweerlieden ging met ons mee om ons in de haven van Drimmelen weer veilig aan wal te helpen.
Terwijl wij vertrokken kwamen er nog meer hulpboten aan varen. Aan boord had ik aan een brandweerman gevraagd wat er aan de hand was. Hij vertelde dat er inderdaad brand was in 1 van de machinekamers. Ze hadden deze dicht gedaan en besloten om eerst iedereen van boord te halen en daarna de brand te gaan blussen.

Toen wij in de haven van Drimmelen aan kwamen stond het daar vol met brandweerlieden, politie, ambulances, media, fotograven. Die hadden waarschijnlijk heel veel sensatie verwacht en dat wij allemaal in paniek zouden zijn. En wij kwamen allemaal vrolijk van de boot af. Voor ons wat het niets meer dan een spannend avontuur geweest en dat we thuis wat te vertellen hadden. Niemand was echt bang of in paniek geweest.
Dat is natuurlijk ook te danken aan de kalmte van de bemanning en de vrijwilligers van de Zonnebloem. Daardoor leek het allemaal wel mee te vallen.
Onze taxibussen stonden ook al te wachten, die wisten niet precies wat er aan de hand was en wanneer wij aan zouden komen. Onze boot was rond 17:45u in Drimmelen. De boot met de lopers kwam een dik half uur later pas.
De planning was geloof ik dat wij om 17:00u terug zouden zijn. Gelukkig zijn ze wel blijven wachten en gingen we pas weg toen iedereen van de boot was.
Zo werd een saai boottochtje dus ineens een wild avontuur en had ik hier weer iets te vertellen. Ik trek het avontuur aan denk ik hahaha

Ik was toch wel moe dinsdagavond. We waren om 20:00u thuis en ik ben niet veel later naar bed gegaan. Woensdagochtend mocht ik ook wat langer blijven liggen van de thuiszorg. Ik heb dus lekker rustig aan gedaan. Woensdagmiddag kreeg ik bezoek van Dielly.
Donderdag weer naar de dagopvang geweest, daar hadden ze al van het avontuur gehoord.

Vrijdagochtend werd eindelijk mijn nieuwe duwrolstoel gebracht. De ergotherapeut heeft hem zoveel mogelijk op mij aangepast maar de monteur moet nog komen. De stoel rijd nogal zwaar en ze wil de zitting naar achteren laten zetten, zodat de wielen wat meer naar voren komen en mijn gewicht beter verdeeld is. Ze verwacht dat hij dan soepeler zal rijden. De zit is op zich goed, ik zit er wel lekker in, voldoende steun.
Overigens hadden we vorige week nog naar Welzorg gebeld voor de accu van de handbike. Ze konden alleen zeggen dat hij in bestelling is maar niet wanneer deze bezorgd gaat worden.
Inmiddels zijn we al bijna 2 weken verder en er is nog steeds geen nieuwe accu. De 'onbeperkte Vuelta' waar ik aan mee wilde doen, kan ik wel op mijn buik schrijven. Die is volgende week al en zonder accu gaat het sowieso niet maar zonder training natuurlijk ook niet. Balen hoor!

Wat mijn buik betreft zijn er afgelopen week nog een paar gaatjes/tunnels bij gekomen. Gisteren was de laatste dag van de antibiotica dus nu is het spannend hoelang het rustig blijft. De ervaring leert dat het meestal 2 of hooguit 3 weken goed gaat en dan weer foute boel. Het is afwachten dus.
Ik ben ook bij de oncoloog geweest voor de uitslag van de mammografie. Die was gelukkig weer goed. De lymfeklieren blijven wel vergroot maar verder ziet alles er goed en rustig uit. Bij geen klachten hoef ik over 2 jaar pas weer terug.

Komende week weinig plannen. Dinsdag en woensdag moet ik verplicht thuis blijven. Ze gaan onderhoud plegen aan de lift en deze is dan 2 dagen buiten gebruik. Het is te hopen dat er met niemand uit onze flat iets gebeurd. Het is toch van de zotte dat er in een gebouw vol met senioren en mensen met een beperking, 2 dagen geen lift ter beschikking is.

De foto's kan je aanklikken voor een groter formaat. De 4e foto is een filmpje. Ik hoop dat het lukt en werkt.


Zondag 12 Juni 2022:

Er gebeurde weer van alles deze week. Maandag (2e Pinksterdag) ging ik naar de dagopvang, deze was open en iedereen zou gaan dus ik ook. We hebben lekker gegeten en bingo gespeeld waarbij ik maar liefst 4x prijs had. Dat gebeurd nooit, ik heb zelden prijs en nu 4x achter elkaar.
Die middag begon ik mij weer niet lekker te voelen en 's avonds ging ik met koorts vroeg naar bed. Dinsdagochtend bleek waardoor ik koorts had. Jullie raden het vast ook al......vuurrode buik!
De thuiszorg heeft maar weer naar het ziekenhuis gebeld want eerst vorige week al die gaten die er in vielen en nu weer vuurrood, dat kan zo niet doorgaan. Ik mocht direct naar het ziekenhuis komen en zoals ik al verwachtte kreeg ik weer een antibiotica kuur, deze keer voor 10 dagen. Pappen en Nathouden noemen ze dat, het enige wat er tegen te doen is.
Inmiddels heb ik weer een heel gangenstelsel in mijn buik zitten, luchtgaten noem ik ze hahaha. Na 5 dagen antibiotica oogt het wel weer wat rustiger al was er gisterochtend weer iets open gegaan. Het blijft vechten tegen de bierkaai. Het is wel vermoeiend, ik lig heel de week al vroeg op bed en kom er dan de andere ochtend nog moe uit. Eigenlijk zou ik wel een hele dag kunnen/willen slapen.
Woensdag moest ik nog een mammografie laten maken, ook geen fijn onderzoek, ze staan aan alle kanten aan je te trekken en te duwen. Maar dat is gelukkig weer achter de rug.

Donderdag ben ik weer naar de dagopvang geweest en vrijdag heb ik een rustdag gehouden. Heel de ochtend geslapen en 's middags niets gedaan. 's avonds weer vroeg in bed.
Dit omdat ik gisteren een heel leuk uitje met de Zonnebloem jongeren & medioren afd. Etten-Leur had.
Gisterochtend zijn we rond 10 uur met de Valys taxi vertrokken naar Ter Heijde om daar met de strandrups "De Vrijheid" een rondje over het strand te maken.
We bofte met het weer. Heel de week wisselvallig met regen en gisteren was het prachtig weer. Aangekomen zijn we eerst in een strandtent iets gaan drinken, daarna lunchen en om half 2 kwam de strandrups ons ophalen. We hebben een rit van 2 uur gemaakt over het strand. De vrijwilligers konden niet mee met de strandrups maar de snelheid was dus ook in 'rupsengang' waardoor zij met ons mee konden wandelen. Na een uurtje rijden kregen we iets te drinken en een lekkere koek. Daarna reden we weer terug naar de opstapplaats bij Dam 11.
Het was super genieten en na afloop hebben we bij de strandtent ter afsluiting nog wat gedronken. Tegen half 5 moesten we weer naar de andere kant van de duinen om klaar te staan voor de taxi's.
Het is misschien niet te geloven maar beide taxiritten verliepen zonder problemen. Bij thuiskomst was ik wel erg moe maar dat was ik eigenlijk 's ochtends met vertrek ook al.
Ik ben lekker vroeg naar bed gegaan en vanochtend laat er uit gekomen. Het was een keileuke dag en ik heb er super van genoten!!

aanklikken voor vergroting


Zondag 5 Juni 2022:

De eerste dagen van juni zitten er al weer op, juni de maand van mijn verjaardag.....weer een jaar erbij op de teller. Dat is pas eind van de maand dus duurt nog heel even.
Mei had een rustig einde voor mij. Maandag zoals altijd naar de dagopvang. Daar werd ik verrast door de monteur van de rolstoel, hij kwam een nieuwe hoofdsteun brengen. De andere hoofdsteun was iets te smal voor mijn hoofd, er zat een soort kuil in en als ik mijn hoofd er weer uit haalde viel mijn CI steeds van mijn hoofd. Vandaar dat ik een ander soort hoofdsteun zou krijgen. Ik wist niet dat die maandag zou komen, dus het was een verrassing toen de monteur de dagopvang binnen kwam. De nieuwe hoofdsteun is wel een groot exemplaar. Ik lijk Zeeuws meisje wel, alsof er 2 kappen naast mijn hoofd staan hahaha.

Dinsdag en Woensdag waren rustige dagen. Ik had niets op de agenda, het weer was ook niet zo lekker om een mooie ronde te rijden. Ik ben wel heel even buiten geweest voor een klein rondje hier door de polder. Daarbij kwam ik voorbij een veld vol met klaprozen, geweldig mooi om te zien en natuurlijk foto's van gemaakt.

Mijn buik ging niet zo lekker, donderdagochtend ging er een abces open met wat hulp van de thuiszorg en zo ook vrijdagochtend. Op zich was ik wel blij dat het zo open ging en ik er niet voor naar het ziekenhuis moest. In het ziekenhuis snijden ze er grote gaten in en nu zijn het kleine wondjes. Ook vanochtend ging er alweer een abces open. Hopelijk is dit de laatste voorlopig, kan wel weer.
De nieuwe wondjes branden nu wel maar dat is altijd in de eerste dagen en na een dag of 4 gaat het minder pijn doen.

Vrijdag heb ik overdag rustig aan gedaan en 's avonds op stap geweest naar de Havenfeesten op de Leur. Dat festijn is altijd met Pinksteren. Afgelopen 2 jaar kon het niet door gaan door de corona, nu gelukkig wel. Vrijdagavond was het "Mont Martre", dan mogen mensen zelfgemaakte spullen verkopen. Ik was expres vroeg gegaan omdat ik dacht dat het dan nog rustig zou zijn maar het was hartstikke druk. Wel gezellig want ik kwam een hoop bekenden tegen, ik heb meer staan kletsen dan dat ik iets gezien heb van de kramen hahaha.

Gistermiddag was het Oude Ambachten markt, rondrit met oude tractors, oldtimers en voor het eerst dit jaar een badeendjesrace. Ik was eerst rond gereden over de markt en daarna ben ik naar Nel gegaan, een vriendin van de dagopvang. Zij woont daar dichtbij. Samen gingen we naar de badeendjesrace kijken maar wat een ellende weer voor ons. De race zou 14:15u beginnen. Wij zaten om 13:45u al klaar op een mooi plekje waar we op dat moment goed uitzicht hadden. Wat denk je 14:15u staat het spel op het punt van beginnen, stromen er langs alle kanten mensen toe en die gaan recht voor onze neus staan, zodat wij niets meer zagen. Een omstander zag dit en ging naar een paar mensen op die op ons te wijzen. Die mensen gingen ergens anders staan. Ze waren nog niet vertrokken of er komen weer nieuwe mensen die gewoon weer recht voor onze neus gaan staan. Alsof wij lucht zijn en onzichtbaar. Terwijl ik toch groot en breed genoeg ben en de rolstoel nog breder. Dan staan we ook nog eens met de 2 grote rolstoelen naast elkaar, je zou denken dat we dan wel op moeten vallen. En dit gebeurde niet alleen hier maar het gaat met alle evenementen zo. Op de markt is het ook meer naar benen kijken om die te ontwijken dan kramen kijken. We hebben dus maar een glimp gezien van de badeendjes. Later zag ik foto's op facebook en daar zag ik meer op dan toen we er stonden.

Daarna ben ik met Nel nog een keer over de markt gereden. We wilde een ijsje gaan halen maar bij de ijssalon stond buiten een rij van hier tot Tokyo. We besloten om dan maar bij de cafetaria een softijsje te gaan halen, persoonlijk vind ik dat net zo lekker. Een ijsje gegeten en toen nog even terug gereden met Nel. Rond 4 uur ben ik weer op huis aan gegaan. Onderweg moet ik over de spoorlijn en ik was daar net overheen gehobbeld en voel ineens mijn hoofdsteun scheef staan. Ik wilde hem recht draaien maar dat lukte niet echt. Een stukje verderop zakte de hoofdsteun ineens omlaag en zat hij in mijn nek. Ik dacht nog: "de draaiknop is vast los gehobbeld, thuis weer even aandraaien."
Maar thuis bleek er helemaal geen draaiknop op te zitten. Ik ben nog terug gereden om op de route die ik had gereden te zoeken of ik een onderdeel verloren was. Ik heb niets kunnen vinden.
Gisteravond keek de begeleiding mee en het lijkt er op dat de hoofdsteun afgebroken is doordat hij zo zwaar is. Dinsdag maar weer voor laten bellen.
Hij zit er nog geen week op en dan al afbreken, dat is supersnel.

Dinsdag ook maar laten bellen naar de Welzorg want ik heb nog steeds geen nieuwe accu voor de handbike, dus die staat nu in de kelder te verstoffen, zonde toch!
Vandaag hou ik een rustdag, de nieuwe wond die vanochtend is ontstaan is pijnlijk en het zou ook gaan regenen volgens de weerman. Weer opladen voor een nieuwe week!

aanklikken voor vergroting


Zondag 29 Mei 2022:

De maand mei loopt weer op zijn eind, komende week gaan we juni alweer in. Het blijft snel gaan de tijd. De weken vliegen voorbij en ik moet gewoon nadenken wat ik begin van de week heb ik gedaan, zo lang geleden lijkt de maandag. Nou is de maandag ook makkelijk want dat is de dag dat ik naar de dagopvang ga en daar was ik afgelopen maandag dus ook te vinden.
De nieuwe wond in mijn buik was nog wel pijnlijk maar of ik thuis in mijn stoel zit of op de dagopvang, dat maakt qua pijn niet uit en dan is de dagopvang gezelliger om onder de mensen te zijn.

Dinsdagmiddag had ik bezoek van Dielly, zij kwam mij de communie brengen, samen gebeden maar ook samen gezellig gekletst. Heel fijn dat zij dit maandelijk doet voor mij.
Woensdag moest ik naar Livit voor controle van mijn nieuwe schoenen. Ik had wat drukplekjes waar naar gekeken moest worden en hij heeft op die plekken de schoenen wat opgerekt en iets van de zool van de steunzool afgehaald. Hopelijk is het daarmee nu opgelost.

Donderdag was het Hemelvaart maar de dagopvang was gewoon open en daar ben ik dan ook naartoe geweest. Iedereen kwam en ik had toch niets te doen dus ben ook gegaan.
Ik kwam die ochtend wel snotterig en met keelpijn uit bed, vast aangestoken door de jongens van hier waarmee ik 's avonds rummikub want die zijn de afgelopen tijd ook verkouden geweest.
Ondanks dat was het gezellig op de dagopvang, lekker gegeten, 's middags bingo gespeeld en de hoofdprijs gewonnen.....een fotolijstje.

Vrijdagmiddag was de speciale circusvoorstelling van de Lionsclub uit Etten-Leur. Zij organiseren dat al een aantal jaren, ik geloof om het jaar dat ze de circustent afhuren en dan mogen mensen met een ziekte/beperking, mantelzorgers, mensen die gebruik maken van de voedselbank etc gratis naar het circus. Dit zou eigenlijk vorige week vrijdag zijn maar toen ging het vanwege het noodweer niet door. Nu gelukkig wel.
Het was een voorstelling van 1.5 uur en weer een mooie en leuk show. Het enige nadeel voor mij was dat ik heel de show heb zitten snotteren, hoesten, tranen in mijn ogen.
Ik hoop niet dat er van de week een bericht in de krant verschijnt met het verhaal dat er een griepepidemie heerst in Etten-Leur, veroorzaakt door een Mevrouw die het circus bezocht, dat zou wat zijn.

Gisteren had ik ook iets leuks. We hadden ontmoetingsdag met de groep van de aankomende vakantie in juli. Het was zo leuk, gezellig en vertrouwd om iedereen weer te zien en spreken.
De groep is iets groter dan vorig jaar en deze keer verblijven we in Lourdes in het hotel omdat de "Gevonden Glimlach" al bezet is die week. We hebben weer een heel mooi programma.
Net als afgelopen oktober gaan we ook deze vakantie weer verschillende excursies maken en picknicken in de bergen. Nu we in Lourdes zijn gaan we ook naar de Grot natuurlijk en de viering pakken we mee net als de Lichtprocessie. Waarschijnlijk lopen er die avond ook wielrenners mee met hun fietsen. En het hoogtepunt is donderdag 21 juli de dag van de Touretappe die dan start in Lourdes. Een dubbele feestdag want ook Eric is die dag jarig.
Ik denk dat het een week vol hoogtepunten gaat worden, vooral weer genieten. Ik kijk er zo naar uit, heb er al hartstikke veel zin in, het kan niet snel genoeg 16 juli zijn. We hebben een leuke, gezellige groep dus het moet helemaal goed gaan komen.

Met mijn buik gaat het wel weer, de nieuwe wond doet een stuk minder pijn dan begin van de week. Er staan nog wel 2 rare plekken waarvan we niet weten wat die gaan doen, dat is afwachten. Voor de vakantie ga ik maar weer Antibiotica vragen, zoals vorig jaar. Toen ben ik wat mijn buik betreft goed door de vakantieweek gekomen. Het blijft halen en brengen, pappen en nathouden.

Van de Welzorg heb ik helaas nog geen bericht over de nieuwe accu voor de handbike. Dat is balen, nu staat hij al 2 weken te niksen in de kelder. Hopelijk komen ze deze week een nieuwe accu brengen zodat ik weer kan handbiken. Mijn plannen voor de "onbeperkte vuelta" eind juni, zal ik moeten bijstellen ben ik bang voor. Dat ik dan weer de pech heb om een handbike met versleten accu te krijgen, daar moet je ook Conny Kapitein voor heten geloof ik.


Zondag 22 Mei 2022:

Afgelopen zondagavond heb ik mijn 1e avontuur met de handbike mee gemaakt. Ik wilde gaan biken en was op weg gegaan, maar het leek wel alsof hij op de rem stond zo zwaar ging het. Ook met volle ondersteuning lukte het niet. Als ik hem op de hoogste stand zette viel hij in een paar seconden terug naar de laagste stand. Het leek ook alsof ik de motor rook. Ik vertrouwde het niks. Geprobeerd naar huis te rijden maar op n gegeven moment was mijn kracht op en kwam ik een drempel niet meer op. Ik was gelukkig dichtbij huis (achter de Nobelaer) dus begeleiding een app gestuurd en die kwamen met 2 man sterk. Met wat duwtjes in de rug ben ik thuis gekomen. Zo werd het een erg zwaar rondje van 2 km.
Zondagmiddag heb ik ook even gekeken hoeveel kilometer mijn trainingsrondje is. Ik dacht 4-5 km maar het blijkt 7 km te zijn. Nou die 2 km waren 10x zo zwaar als de 7 van afgelopen dagen.

Maandag zoals ben ik zoals gewoonlijk naar de dagopvang geweest. Bij de fysio kreeg ik flink op mijn kop. Mijn lijf was ontzettend moe en dat vond de fysio niet gek toen ze hoorde wat ik allemaal gedaan had.
Volgens haar pleeg ik roofbouw op mijn lijf en moet ik het fietsen opbouwen. Ik mocht deze week maar 2x een stukje handbiken. Dat vond ik weinig, ik moet toch trainen, zeker als ik met die vuelta mee wil doen. Maar ook wat dat betreft moet ik mijn verwachtingen aanpassen en misschien maar 1 dag de 10 km mee fietsen. Ze vertelde allemaal dingen die ik niet wilde horen.

Dinsdag moest ik op controle bij Dr. Veen. Ondanks dat mijn buik rood zag en er een paar rode plekken bij zijn gekomen, vond hij mijn buik er toch rustig uit zien.
Hij vroeg of ik nog antibiotica had maar ik heb aangegeven dat ik het eens even zonder wil doen, voor mijn gevoel slik ik al heel het jaar antibiotica en dat is niet goed voor mijn darmen en nier. Hij vertelde weer waarom hij mij niet kan opereren, dat verhaal weet ik inmiddels wel, helaas.
Over 6 weken moet ik terug komen maar of ik dat ga halen dat is nog de vraag. We hebben het al vaker geprobeerd om 6 weken tussen de controles te doen maar ik moest telkens eerder terug. Het zou mooi zijn als het nu eens lukt maar ik heb er mijn twijfels bij.

Dinsdagavond heb ik nog een poging gedaan om met de handbike te fietsen maar het ging weer hetzelfde als zondagavond. Het ligt dus echt aan de handbike en niet aan de stroom, ik dacht misschien dat de stekker niet goed had gezeten. Ik ben wel op eigen kracht terug kunnen komen maar was kei kapot er van. Woensdag heb ik de begeleiding naar de Welzorg laten bellen en die zouden vrijdag een monteur langs sturen.

Woensdag was een dag met herinneringen want het was de trouwdag van mijn ouders, die zouden 69 jaar getrouwd zijn.
Ik ben die middag naar Meerseldreef gereden, daar kwamen mijn ouders ook graag. Daar een kaarsje voor ze aangestoken. Meerseldreef blijft een mooie plek om naartoe te gaan.

Donderdag weer naar de dagopvang. Fysio ging al wat beter dan maandag. Doordat de handbike het niet deed had ik nu verplichte rust en dat hielp dus wel.
Vrijdag is de monteur geweest en wat bleek, de accu van de ondersteuning is al versleten. Hij besteld een nieuwe en laat dan weten wanneer hij deze er in komt zetten. Tot dan dus even niet handbiken, jammer.
Vrijdagmiddag zou ik naar een speciale circusvoorstelling gaan. Maar helaas ging deze niet door. Vanwege het te verwachten noodweer had het circus de tent afgebroken.
Inmiddels heb ik bericht dat de voorstelling a.s. vrijdagmiddag alsnog is.

Gisteren had ik veel pijn aan mijn buik en vannacht daardoor ook slecht geslapen. Bij het wakker worden was de pijn iets minder en ja hoor tijdens de verzorging bleek er dus weer een abces "ontploft" te zijn. Daar ben ik blij mee want vannacht was ik even bang dat ik vandaag op de SEH zou belanden. Nu het abces uit zichzelf is open gesprongen hoef ik gelukkig niet naar het ziekenhuis.
De thuiszorg heeft de nieuwe wond heel goed gespoeld. Dat was wel een pijnlijke bedoening en ook al is de druk er af, de wond doet nu nog wel pijn. Meestal duurt dat een week en dan neemt het af.
Geen antibiotica en na een dikke week alweer een nieuwe ontploffing, het is me wat maar het verrast mij inmiddels niet meer.


Zondag 15 Mei 2022:

Op 1 minpunt na, heb ik een hele mooie week gehad. Maandag was ik zoals gewoonljk naar de dagopvang en de fysiotherapie.
Dinsdagmiddag ben ik naar de inzegening van een Mariabeeld geweest. Ik had dat in de krant gelezen en eigenlijk zou Dielly (kerk) komen maar ik had gevraagd of zij het leuk zou vinden om samen naar die inzegening te gaan. Weer een Mariaplekje er bij in Etten-Leur, dat wilde ik graag zien. Dielly vond het een leuk plan en zodoende zijn we er samen heen gegaan.
Het was in "De Achtertuin" . Dit is een mooi aangelegde tuin in het buitengebied van Etten-Leur, dit staat er over op hun website:
"In de Achtertuin halen we graag mensen uit de eenzaamheid. We ontvangen ouderen, mensen die om wat voor reden dan ook met een beperking door het leven gaan en mensen met dementie. De tuin is laagdrempelig en kleinschalig en bovendien rolstoelvriendelijk. Ook voor blinden en slechtzienden is de tuin toegankelijk."
Ik had er al wel over gehoord maar was er nog nooit geweest. Het is inderdaad een mooi plekje met een prachtige tuin en je kan er van alles beleven. Ik ga er vast nog eens vaker naartoe.

De ontvangst was hartelijk en ik voelde mij al snel op mijn gemak daar. Er was best een groep mensen en we hebben eerst gezamenlijk koffie/thee gedronken en gekletst.
Tegen 3 uur kwam de Pastoor en zijn we richting 'Maria' gegaan. We hebben daar een mooie ceremonie gehouden. Eerst een toespraak van Lian, de eigenaresse van de tuin. Daarna de Pastor en hierna hebben we een Marialied gezongen. Daarna ging de Pastor het Mariabeeld inzegenen waarna we nog een Marialied hebben gezongen. Als afsluiting een woordje door Corrie van de projectgroep die deze Mariagrot/Mariahofje mogelijk heeft gemaakt. Daarna mochten we allemaal een kaarsje opsteken. Ik had een kaarsje uit Lourdes mee genomen. Na afloop hebben we een rondje door de tuin gewandeld en nog wat gedronken. Tegen half 5 reed ik weer naar huis na een mooie middag gehad te hebben.

Woensdagmiddag besloot ik om zelfstandig met de handbike te gaan rijden. Ik had niets meer van de sportcoach gehoord. Ik dacht dat hij had gezegd dat hij vrijdag op vakantie ging maar denk ik dat hij dat al heel de week is. Om de fiets doelloos in de kelder te laten staan, dat wil ik ook niet. Ik moet toch een keer zelf de straat op dus ben het gewoon gaan doen.
Mijn plan was om naar Dina en Wim in de Verloren Hoek te fietsen. Dat is 7.5 km en dat leek mij wel haalbaar. Dan daar een stop, wat drinken, wat kletsen en uigerust weer terug naar huis.
Het liep wat anders want ze bleken niet thuis te zijn, had ik nou maar eerst een appje gestuurd, dom. Ik moest de route dus in 1x rijden en dan is het ineens wel 15 km achter elkaar.
Dat bleek toch best pittig te zijn. Op straat fietsen is natuurlijk al heel anders dan een atletiekbaan in alle goede omstandigheden. Straten zijn ongelijk, dan weer stenen, dan weer slecht asfalt of juist fijn asfalt. Kuilen, bulten, gaten, bochten, oversteken, kruispunten, verkeer van alle kanten. Ik moest oversteken en daar liep de weg flink op, dat was best moeilijk. De handbike gleed steeds achteruit, om weer op gang te komen moest ik én rollen met de rolstoel en met 1 hand sturen en draaien. Met heel veel moeite ben ik boven en aan de overkant gekomen maar ik vond het best een gevaarlijkse situatie en dat vind ik niet vaak.
Het is mij wel gelukt en daar was ik toch wel trots op hoor! Ik dacht onderweg nog: "zie mij nou, bijna 59 jaar en dan ga ik nog leren om met een handbike te fietsen i.p.v. mijn lot te aanvaarden, het rustig te doen en het bij de elektrische rolstoel en scootmobiel te houden. Nee, madame moet weer een uitdaging aan gaan. Nooit te oud, of te ziek/beperkt om te leren!"

Om half 3 was ik al weer thuis en na gerust te hebben dacht ik tegen 4 uur: "ik ga toch nog even met de scootmobiel naar buiten." Dus nog een klein rondje gereden maar onderweg begon ik buikpijn te krijgen. Als ik door een hobbel reed, voelde het helemaal niet fijn in mijn buik.
Het avondeten smaakte ook niet en kreeg ik niet goed weg, dus weinig van gegeten. De pijn nam alleen maar toe en uiteindelijk ben ik op bed beland. Het hielp helaas niet erg en de buikpijn ging over in kolieken. Ik herkende de pijn en symptomen en werd bang dat ik weer een darmbeknelling had.
Om 23:30u is de HAP nog geweest om naar mijn buik te luisteren en mijn gevoel had het bij het juiste eind, beknelling van de darm (sub-ilieus) De arts wilde mij insturen naar het ziekenhuis maar dat zag ik helemaal niet zitten. Ik weet hoe dat gaat, dan krijg ik een maagsonde door mijn neus en daar kan ik zo niet tegen, vreselijk vind ik dat. Vorige keren is de darm ook uit zichzelf terug gesprongen, met wat buikmassage en geluk kon dat nu ook gebeuren. Voor de koliekpijn kreeg ik medicijnen en ik moest beloven zodra er iets veranderde weer te laten bellen en als het niet over was, de andere dag mijn eigen huisarts te waarschuwen.

De eerste tablet hielp niet erg waarna ik nog een tablet heb genomen en die heeft wel wat gedaan want ik ben daarna toch nog in slaap gevallen. Nog heel raar liggen dromen over mijn vader die een verjaardagsfeest had in de hemel.
Toen ik weer wakker werd was de pijn gelukkig minder, niet dat het helemaal weg was en de darmen voelde nog niet fijn. Gelukkig had ik ook een beetje ontlasting, een goed teken want dan is de 'weg' weer open. Wat een opluchting. Ik ben weer even door het oog van de naald gekropen, voor de zoveel honderste keer!
Ik besloot om toch maar naar de dagopvang te gaan. Ik ging toch zelf met de elektrische rolstoel, mocht het niet gaan dan kon ik altijd weer naar huis rijden. En het was maar voor een halve dag want 's middags had ik afspraken thuis staan.

Donderdag was toch een bijzondere dag, 12 mei de verjaardag van mijn vader en als hij nog geleefd had zou dit zijn 100e verjaardag geweest zijn. Vandaar ook die rare droom over het feest in de hemel.
Ik was er al een paar weken mee bezig dat zijn 100e verjaardag er aan kwam. Inmiddels is hij al 14 jaar uit ons midden en ik mis hem nog elke dag. Ik heb nog vaak als ik naar de Verloren Hoek rij dat ik dan denk: "ik ga naar ons pa, naar ons thuis." Wetende dat hij er niet meer is en toch dat idee nog in je hoofd hebben, raar is dat.

Donderdagmiddag kwamen ze eindelijk om een nieuwe rolstoel aan te meten. Overigens had ik vorige week vrijdag een vervangende stoel gekregen, na 2 weken in een kapotte te hebben moeten zitten. De vervangende is alleen niet op mijn maat, de zitting is veel te kort waardoor hij niet lekker zit. Nog 3-4 weken geduld en dan komt als het goed is de nieuwe en passende stoel.
Ook is de kapper geweest, dus weer een lekker kort, zomers koppie heb ik nu.

Het plan was al een poosje om deze dag naar het kerkhof te gaan, een kadootje brengen naar ons pa. Kees had de dag ervoor het graf mooi en netjes gemaakt en nieuwe bloemen geplant.
Het was 15:45u en het is zo'n uurtje rijden naar Langeweg, dus ik besloot mijn plan door te zetten en te gaan.
En raar is het dan..... je gaat met het gevoel naar het kerkhof van even naar ons Pa, Ma en Jan te gaan. Als je er dan bent dan is het zo anders .... ze zeggen niets terug, zijn er ook niet. Op de een of andere rare manier lijkt je hart en hoofd dat wel te willen, terwijl dat hart en hoofd ook echt wel weet dat ze er niet meer zijn. Lastig uit te leggen. En toch geeft het een goed gevoel om er weer even te zijn geweest. Herinneringen die boven komen, even rijden langs alle andere graven, namen en ook daarbij herinneringen op halen.

Ons leven gaat gewoon door. De darmen bleven nog wel wat zeuren maar dat is normaal na wat ze mee gemaakt hadden woensdagnacht. Het hield mij gelukkig niet tegen om er op uit te gaan.
Zou misschien wel moeten wat extra rust, ik voel aan mijn lijf dat het moe is. Maar het gaat nu goed voor mijn doen en nu is het mooi weer, dus ik wil er nu van genieten voordat er weer iets opdoet en ik het weer niet kan. Hopelijk duurt dat nog een poos want de komende tijd staan er een aantal leuke dingen op de agenda.
De ochtenden doe ik overigens niets, dan slaap ik lang, komt de thuiszorg ook later op de ochtend en begin ik eigenlijk na de lunch pas te leven, de avond is dan weer rust. Ik leef vooral de middag, de beste tijd van de dag voor mij.

Zo ben ik vrijdagmiddag samen met Erwin gaan rijden en kwamen we uit op Het Aardbeienterras . Daar was ik al vaak voorbij gekomen maar nooit aan geweest.
Als ik alleen ben doe ik dat zomaar niet. Mede doordat ik niet van de scootmobiel af kan, nu was Erwin er bij en dan voel ik mij wat 'veiliger'. Erwin besteld en haalt dan alles, want er is daar geen bediening. Het is een mooie en leuke plek, vooral voor kinderen is het er een paradijs denk ik. En het was zo leuk want de mussen kwamen bij ons op tafel zitten in de hoop wat kruimeltjes eten te kunnen vinden, daar genoot ik van. Erwin vond de vogels maar niets, die ging er voor op de vlucht. Ik niet hoor!

Toen we weer thuis waren van ons rondje heb ik de handbike weer gepakt om een klein stukje te trainen er mee. Ik had na woensdag geleerd dat ik niet meteen zo fanatiek ver weg moet gaan.
O ja wat ik nog niet heb verteld..... Vorige week vertelde Martijn (sportcoach) dat er in juni/juli een evenement komt rondom de Vuelta die in augustus naar NL komt. Hij had het over een soort estafette in Breda omdat dit een startplaats is van de echte Vuelta. Ik zou daar met de handbike aan mee kunnen doen en hij vroeg of ik dat wilde. Informatie zou ik dan nog krijgen. Nou zoals jullie weten ben ik wel in voor een avontuurtje en wat hij vertelde klonk wel leuk.
Thuis gekomen heb ik het meteen opgezochtop internet. Kijk maar eens hier: https://onbeperktevuelta.nl/
Ik ben enthousiast om mee te doen. Hoe en wat weet ik nog niet precies. Eerst wilde ik alle dagen maar ik ben de 30e jarig en daarvoor had ik al plannen met de dagopvang.
Na woensdag realiseer ik mij ook dat 5 dagen achter elkaar nog niet haalbaar is, ik heb de handbike net en moet nog volop oefenen/trainen. Dat lukt natuurlijk nooit in de komende 6 weken.
Ik heb nu in mijn hoofd om de woensdag, vrijdag en zondag mee te doen alleen kwam ik er gisteren achter dat als je 10 km wil mee doen dat je dan in een andere plaats moet starten.
De 1e etappe is van Breda naar Gilze, 48 km, dat haal ik sowieso al niet want de handbike zou iets van 30 km afstand kunnen. 10 km lukt wel want woensdag had ik 15 km, maar dan moet ik in Baarle-Nassau starten en ik zou veel liever in Breda bij de hoofdstart zijn. Ik snap hun bedoeling wel, als je in Baarle-Nassau start met 10 km dan finish je wel in de finishplaats Gilze.
de 3e etappe is van Zevenbergen naar Bergen op Zoom, ook in de 40 km. Dan zou ik voor de 10 km in Lepelstraat moeten starten. Wat moet ik daar nou? Zevenbergen is voor mij bekend, een groot deel van mijn leven heeft zich daar afgespeeld, dus veel leuker om van daaruit te starten. De laatste start zou van Zundert naar Breda zijn en dan is de 10 km start hier in Etten-Leur, dat zou wel leuk zijn.
Conny is Conny niet als ze hier niet achteraan gaat, dus gisteren heb ik een mail gestuurd met vragen hierover, ik ben benieuwd naar de antwoorden en mogelijkheden.

Gisteravond dacht ik weer iets anders......jaja mijn hoofd zit vol met gedachten en plannen, nog steeds. Als ik nou eens met de handbike in een startplaats kan starten, dan fietsen tot ik niet meer kan bijvoorbeeld 15 km. Dan een stuk met de scootmobiel of elektrische rolstoel en dan de laatste kilometers weer met de handbike zodat ik toch met de handbike over de finish kan. Maaaaaaar dan moet ik iemand hebben met een rolstoelbusje die met mij mee gaat om zowel handbike als rolstoel mee te nemen en onderweg te kunnen wisselen. Dat zou toch ideaal zijn dat plan!? Nou de vraag of het uitvoerbaar is, hoe zou ik dat kunnen regelen? Zonnebloemauto?? Daar kunnen geen twee hulpmiddelen in en om bij de startplaats en thuis te komen moet ik beide mee kunnen nemen. Nog even verder Brainstormen hahahaha. Ik mag ook een buddy mee nemen die met mij mee loopt of fietst of wat dan ook. Eerst de mail met antwoorden maar afwachten en misschien een mail met de Zonnebloem er aan wagen. Ik bedenk mij net dat de deeltaxi mij naar de startplek en naar kan huis brengen. Dan hoeft er tijdens de etappe maar 1 hulpmiddel in de auto en kan de Zonnebloemauto misschien toch. Meteen reclame voor ze. Desiree, als jij dit leest, denk eens even mee!!!

Dat was even brainstormen over leuke plannen. Uuuhhhmmm waar waren we gebleven. Oja ik ging trainen met de handbike. Ik heb een mooi trainingsrondje in Etten-Leur gevonden waar ik weinig kruispunten of oversteekplaatsen tegen kom en ook nog veel mooi asfalt. Ik denk dat het rondje iets van 5 km is, moet ik nog opmeten met de scootmobiel. Ik vertrek hier thuis, ga de parklaan op, dan bij de rotonde rechts de Couperuslaan, voor de brug over de snelweg rechts het fietspad langs de snelweg (Bolwerk) bij de Grauwe Polder rechts, rotonde Roosendaalseweg ook weer rechts en zo kom ik dan door het winkelcentrum weer naar huis gereden. Als ik dat nou elke dag ga trainen, ik doe er nu iets van 3 kwartier over. Als het straks beter gaat en ik een tandje zwaarder kan fietsen, kan ik het eventueel uitbreiden. Dus bewoners langs deze route, kijk uit Conny komt er aan hahahaha
Grappig want zo enthousiast als ik ben, zo enthousiast heb ik ook mijn fysiotherapeut gemaakt. Zij wil mij gaan helpen klaar te stomen voor de Vuelta en daar mijn oefeningen op aan gaan passen. Een nieuwe uitdaging voor ons allebei. Ook om te kijken wat mogelijk is en hoe ver ik kom.

Gisteren heb ik met Hans weer eens een rondje gefietst. Hij had het afgelopen maanden erg druk gehad en nu weer wat rust, en gisteren vroeg hij om samen een klein stukje te fietsen. Niet te ver want hij moet er weer in komen met het fietsen. Maar als wij zeggen niet te ver, dan komt er meestal weinig van terecht. Zo ook gisteren, het kleine rondje werd toch 30 km. Wel met tussenpozen hoor. Eerst een terrasje, daarna een stop voor een ijsje, toen een stop omdat we bekenden tegen kwamen en dan moet je even kletsen hahaha
Deze week heb ik al dik 100 km gereden met de scootmobiel en ik denk in totaal 25 km met de handbike. Ik heb al een lekker kleurtje opgedaan al is mijn gezicht inmiddels meer rood dan bruin.
Aan het eind van de middag ook nog even mijn trainingsrondje met de handbike gereden. Ik kan zeggen dat ik deze week volop gebruikt en genoten heb op die ene minpunt van woensdagavond/nacht na dan.
Op naar een nieuwe week met hopelijk weer mooie avonturen, rondjes en ritjes. Ik heb wel wat meer afspraken staan deze week. Het blijft mooi weer dus ik ga vooral proberen zoveel mogelijk te genieten nu het kan!!!

aanklikken voor vergroting


Zondag 8 Mei 2022:

De eerste week van mei is weer om. Het is best een leuke week geworden, had ik aan het begin er van niet verwacht.
De koorts is gelukkig niet terug gekomen en maandag voelde ik mij goed genoeg om naar de dagopvang te gaan. Ik ben ook naar de fysio geweest en toen ze daar hoorde over mijn handbike, werden ze fanatiek en bedachten ze meteen nieuwe oefeningen voor mij om mij sterker te maken en meer conditie te geven. Ik ben zelf ook fanatiek en hou van een uitdaging, dus ik vond het wel leuk. We hebben geoefend met staan en stil staan om mijn benen weer wat sterker te maken. Ik moest 1 minuut stil staan en mij vast houden aan een looprek. Dat lijkt heel makkelijk maar voor mij was het een hele uitdaging. Ik heb staan wiebelen en mijn hoofd ging trillen door de inspanning, zoveel moeite kost het mij. Maar ik heb het wel mooi 1 minuut vol gehouden!! Mijn andere oefeningen heb ik niet gedaan omdat ik al moe genoeg was van deze nieuwe.
S'middags heb ik een middagdutje gedaan, dat had ik wel nodig en verder hebben we niet veel gedaan, vooral gekletst met zijn allen.

Maandag kreeg ik een mail van het ziekenhuis dat Dr. Veen mij graag wilde zien, of ik op het spreekuur wilde komen. Ik dacht dat hij nog vakantie had, niet dus.
Dinsdagochtend dus naar het ziekenhuis. Het was heel erg druk op het spreekuur, liep ook flink uit en ik was door de taxi erg vroeg. Dus heb deze keer wel een tijd moeten wachten.
Mijn buik was gelukkig al een stuk rustiger dankzij de antibiotica. Toch heeft hij nog een extra kuur gegeven in de hoop de buik nog rustiger te maken en dat hij daardoor langer rustig blijft. Ik heb er niet zoveel hoop op hoor. Vorige keer heb ik eerst in het ziekenhuis het infuus gehad, daarna 2 of 3 kuren en het is 2 weken goed gegaan. Ik verwacht er dus niet veel van, dan valt het alleen maar mee.
Nu heb ik nog t/m donderdag antibiotica. Op dit moment gaat het goed met de buik, de wonden genezen goed en hij is niet meer zo rood. Voor hoelang??

Dinsdag heb ik ook maar eens een mail naar Medipoint gestuurd of er al iets bekend was over een andere rolstoel want de rugleuning ging steeds schever hangen.
Wat denk je .... hebben ze woensdag naar de begeleiding gebeld dat ze vrijdagmiddag zouden komen met een andere rolstoel. Ik boos, want waarom mailen ze mij zelf niet terug en gaan ze via de begeleiding bellen?! Die kennen heel mijn agenda niet en ik had vrijdagmiddag al afspraken, dus niet thuis. Het voelt voor mij dan net alsof ze denken dat ik niet spoor omdat ik bij Amarant woon of zo en ze het daarom via de begeleiding doen.
Ik heb gevraagd of de begeleiding dan weer terug wilde bellen maar die zei dat de telefoniste zo haar best had gedaan want het was heel druk en ze wilde de rolstoel zo snel mogelijk leveren en dat kon alleen vrijdagmiddag. Volgens de begeleiding konden zei ook de rolstoel aannemen en de kapotte mee terug geven, was het dus niet erg als ik niet thuis zou zijn. Met enige argwaan of alles wel goed zou lopen, heb ik het zo maar gelaten.

Woensdagmiddag ben ik samen met Erwin een rondje gaan rijden. Even alle gedachten en frustaties uit mijn hoofd laten waaien en genieten van de natuur. Het is buiten zo mooi nu met het verse groen, de gele bloemen; Raapzaad, Boterbloemen, Paardenbloemen. Het witte Fluitekruid, Madeliefjes, Pluizenbollen. Het kleurt zo mooi bij elkaar, ik vind het prachtig en geniet er volop van. De scootmobiel doet het nu gelukkig ook goed.

Donderdag ben ik weer een dagje naar de dagopvang geweest. We hadden een jarige dus de dag begon al goed met gebak. Ik heb ook mee gegeten met de warme maaltijd, was iets naar mijn smaak.
Op de fysio ging het ook goed ,met nieuwe en oude oefeningen lekker bezig geweest. Rummicub gespeeld. Al met al een leuke dag.

Vrijdag was de leukste dag van de week. Om 12 uur kwam Sportcoach Martijn om te gaan oefenen met de handbike. Eerst heeft hij alles nog eens uitgelegd en voor gedaan. Daarna geholpen met mij op de handbike te krijgen en alles weer aan te koppelen. En toen naar buiten en naar de atletiekbaan. Voor het eerst reed ik met de handbike op straat, nog wel langzaam want Martijn was lopend. Maar ik kon zo al wel uitproberen. Het lukte zelfs zonder ondersteuning om te rijden. Na een poosje was dat toch wel vermoeiend en de ondersteuning uitgeprobeerd. Niet te snel want dan moest Martijn rennen.
Zo heb ik onderweg al verschillende verkeerssituaties uit kunnen proberen. Het ging eigenlijk best goed.
Op de Atletiekbaan hebben we geoefend met verschillende snelheden, versnellingen, ondersteuning. Ook moest ik slingerend over de baan rijden want ook dat kan in het verkeer gebeuren dat je ineens uit moet wijken, dus dat moest geoefend worden. Zo ook het omdraaien met de handbike. Eerst in de langzame stand maar daarna in snelle stand. Dat was de 1e keer wel een beetje eng omdat ik bang was dat ik om zo kantelen, gelukkig gebeurde dat niet en durfde ik het vaker.
Heerlijk om zo op de baan te oefenen waar ik heel de baan voor mij alleen had. Het was ook nog eens lekker weer.
In de hoogste versnelling en hoogste ondersteuningstand, vloog ik gewoon over de baan. Een heerlijk gevoel was dat maar geen stand om op straat uit te proberen, of het moet op een mooie, stille polderweg zijn. Of op de snelweg hahaha
Na het oefenen op de baan zijn we weer naar huis gegaan via een andere route. Ook over de stoep en de op- en afritjes getest maar dat ging niet altijd even goed. Een fiets is ook om op straat te fietsen en niet over de stoep.
Het was superleuk en heerlijk om zo zelf in beweging te zijn. De elektrische rolstoel en de scootmobiel zjn ook heerlijk, maar daar zit je wel stil in/op. Met de handbike moet ik mee bewegen en al zijn het mijn armen toch doet heel het lijf mee. Martijn dacht dat ik wel spierpijn zou krijgen maar dat was gisteren niet het geval. Wel voelde heel mijn lijf zwaar/moe, ik denk dat dit wel door het handbiken kwam.
Komende week gaan we hopelijk weer een dagje oefenen maar dan op de weg, ik krijg nog bericht wanneer. Ik kijk er nu al naar uit.

Gisterochtend was het prachtig weer en ik dacht lekker een groot rondje te gaan rijden. Maar rond de middag verdween de zon en kwamen er ook donkere wolken tevoorschijn. De temperatuur was wel lekker en volgens de buienradar zou het droog blijven. Omdat de scootmobiel aan de praat moet blijven ben ik toch op rit gegaan met de gedachte niet te ver te gaan. Het is toch een rondje van 28 km geworden. Ik was ergens verkeerd gereden waardoor het plan wat ik had, omgegooid moest worden. Ik ontdekte ook een nieuw fietspad en dat moet ik dan toch even uitproberen. Onderweg kreeg ik toch een stortbui over mij heen, ik denk zo'n 15 druppels hahahaha.

Vandaag wilde ik rust houden en thuis blijven maar als ik zo naar buiten kijk en de zon zie schijnen aan een blauwe lucht....... ik ben bang dat ik het binnen niet uit ga houden.
Morgen is het een dag binnen zitten op de dagopvang, dus dan toch maar vanmiddag er nog even op uit denk ik.

De foto's kan je aanklikken voor een groter formaat. De 4e foto is een filmpje. Ik hoop dat het lukt en werkt.


Zondag 1 Mei 2022:

Tjee, zien jullie dat, het is alweer mei. April is ook weer voorbij, wat gaat het toch hard. Volgende maand ben ik alweer jarig, in juli hopelijk op vakantie en dan is het weer Kerst voor we het weten. De tijd vliegt echt als een wervelstorm voorbij en daarbij ook ons leven. Dus mensen, geniet van elke dag zolang dat kan! Gisteravond hoorde ik het op tv weer ergens voorbij komen. "Geniet van vandaag en stel niet uit tot morgen, want morgen kan zomaar niet meer komen".

Terug naar hoe mijn week was. Maandag was ik op de dagopvang waar het gezellig was. Ik vind de maandaggroep gezelliger dan die van donderdag, al heb ik het er op donderdag ook naar mijn zin hoor.
Van de meeste gesprekken krijg ik helaas weinig mee, soms tolkt mijn buurvrouw wel voor mij maar dat gaat ook geen hele dag. En toch, ondanks dat, vind ik het wel gezellig.
Ik ben ook weer naar de fysio geweest en dat ging gelukkig best goed.

Aan het eind van de middag werden we van de dagopvang naar huis gebracht. Toen de chauffeur mij in de taxi had gezet, dan sjorren ze nog wat aan de rugleuning van de rolstoel om te kijken of deze goed vaststaat. Toen voelde ik dat bij mijn rechterschouder, de rugleunig verder naar achter ging dan normaal. Dat zei ik tegen de chauffeur en hij gaf aan later te kijken.
Tijdens het korte ritje naar huis, zei mijn rolstoel halverwege "krak". Bleek dat de rugleuning rechts helemaal is afgebroken. Hij zit aan de onderkant vast aan het frame van de rolstoel en daar is de buis door midden geknakt. Metaalmoeheid zei de chauffeur. Tsja, leuk....niet dus. Het was 5 uur dus dan kan je nergens meer terecht. Daarom met de begeleiding afgesproken dat zij dinsdag zouden bellen.
Ik kan niet zonder deze rolstoel. Mijn appartement is te klein om hier met de elektrische rolstoel te kunnen rijden, daar heb ik de duw rolstoel voor nodig. Lopen lukt niet meer en een andere optie is er niet.

Dinsdagochtend hebben we dus naar Medipoint gebeld. Daar gaven ze al meteen aan om de rolstoel te vervangen daar hij ook al 14 jaar oud blijkt te zijn. Ze zouden proberen dit zo snel mogelijk rond te krijgen en ze zouden mij via de mail op de hoogte houden. Tot die tijd maar wat aanmodderen met mijn huidige rolstoel die we omgedoopt hebben in een rolkruk.

Dinsdagmiddag moest ik naar de diabetesverpleegkundige en zij had goed nieuws want mijn suiker was netjes gedaald en was nu netjes. Ook de bloeddruk was goed.
Ik heb het nog over mijn gewicht gehad en een idee voor een ander medicijn geopperd ,maar daarover moet zij eerst met de huisart overleggen en die heeft vakantie. Bij de volgende controle wil ze er op terug komen, dat duurt nog 3 maanden dan. Waarschijnlijk is het ook geen optie, dat heeft ze al wel laten door schemeren. Daarna heb ik nog even wat rond gereden en toen weer op huis aan.

Woensdag was het Koningsdag en heb ik in de ochtend lekker voor de tv gezeten om alles in Maastricht te volgen. 'S middags ben ik een rondje gaan rijden over de 'kleedjesmarkt' zoals de vrijmarkt hier genoemd werd.
Het was er ontzettend druk, veel herrie doordat er overal muziek was en ik hoor dan alleen maar 'boing, boing, boing' en verder is er niets van te maken. Verder heel veel rommel, wat logisch is natuurlijk op een rommelmarkt hahaha Maar het is niets voor mij hoor rommelmarkten, ik hou er gewoon niet van. Er was wel een gezellig sfeertje, je zag de mensen genieten, blij dat we na 2 jaar corona eigenlijk weer los mochten. Ik geniet zelf meer van mijn ritjes door de omgeving dan van een rommelmarkt. Ik heb in elk geval wel de Koningsdag sfeer gevoeld en dat was wel leuk.

Donderdag ben ik niet naar de dagopvang geweest omdat mijn handbike geleverd zou worden. Deze kwam pas tegen half 4, dus was lang wachten. Het is een hele mooie handbike. Ik heb instructies gehad en op het parkeerterrein een paar proefrondjes gereden, dat ging goed. Alleen kan ik hem niet alleen aan en los koppelen, dat kost best veel kracht. En het op gang komen is ook heel moeilijk, ik kreeg de handvaten gewoon niet van zijn plek. Misschien een kwestie van oefenen.
Helaas heb ik nog niet kunnen oefenen maar dat komt zo meteen aan de orde. De handbike staat nu in de kelder, ik heb er nog geen foto van, die houden jullie nog te goed.

Donderdag kreeg ik ook een mail van Medipoint. Voor de aanvraag van de nieuwe stoel moest ik nog een aantal vragen beantwoorden. De 1e vraag was of ik dit via de telefoon of mail wilde doen. Domme vraag want ze horen te weten dat mijn communicatie via de mail verloopt. Dat heb dan ook terug gemaild.
Er was bij mij ook twijfel ontstaan of Medipoint wel voor een nieuwe rolstoel moest zorgen. Sinds vorig jaar is er van alles veranderd en mijn elektrische rolstoel heb ik daardoor via de WLZ en Amarant gekregen. Ik had het idee dat een nieuwe duwrolstoel ook via Amarant zou moeten gaan. Dit aan de begeleiding gevraagd maar die wisten het ook niet zeker.
Daarom gevraagd of zij dan niet konden bellen met de ergotherapie om het na te vragen. Zal je anders zien dan is het zover dat Medipoint met een nieuwe stoel komt. En dan zegt de gemeente die vergoeden we niet want het moet via Amarant omdat mevrouw WLZ woont. Het was niet slecht gedacht van mij want na diverse telefoontjes bleek inderdaad dat Amarant voor een nieuwe stoel moet zorgen.
12 mei kan de passing pas plaats vinden en dan moet de stoel nog aangevraagd en geleverd worden. Daar gaat wel een poos overheen, hoe moet dat dan thuis met mobiliseren?
Dat wisten ze ook niet goed en zouden ze uit gaan zoeken en dan de andere dag laten weten. Maar goed dus dat we gebeld hebben.

Donderdag tegen een uur of 5 begon ik mij niet zo lekker te voelen, koortsig, misselijk, en vervelende buik. 'S nachts slecht geslapen doordat mijn buik steeds pijnlijker werd.
En ja hoor, toen de thuiszorg kwam bleek dat de buik weer vuurrood zag. De thuiszorg heeft naar het ziekenhuis gebeld. Mijn chirurg was er niet en ze moest naar de wondverpleegkundige bellen maar dan moet je een bandje inspreken en dan bellen ze later op de dag terug. Ik heb heel de ochtend zitten wachten en iets na 1 uur kwam de begeleiding vertellen dat zij door het ziekenhuis gebeld waren. Dat ze niets konden doen want voor een recept antibiotica moet ik eerst door een arts beoordeeld worden. Mijn eigen arts was er niet waardoor ik dan naar de SEH zou moeten. Dat zag ik niet zo zitten om 4-5 uur op de SEH te liggen/zitten en dat alleen voor een recept antibiotica.
Daarom heb ik de begeleiding naar de huisarts laten bellen of die niet voor een recept konden zorgen. Maar ook daar moest ik eerst door de huisarts gezien worden. Mijn eigen huisarts was er ook al niet maar ik mocht om half 4 bij haar collega komen. Hij mopperde eerst wel dat het raar was dat er geen vervangende arts was voor mijn arts. Maar deed gelukkig niet moeilijk, toen hij mijn buik zag, om een recept uit te schrijven. Daar was ik al heel blij mee. De antibiotica kon ik meteen ophalen bij de apotheek en heb thuis meteen de eerste pil genomen.

De begeleiding heeft vrijdag nog bericht gekregen van de ergotherapie over de rolstoel. En nu is het zo dat Amarant verantwoordelijk is om een nieuwe rolstoel te leveren. Maar tot deze geleverd is, is Medipoint nog verantwoordelijk voor mijn huidige rolstoel. Zij moeten dus zorgen voor een vervangende rolstoel of deze proberen professorisch te maken.
Daarom Medipoint laten bellen om dit verhaal voor te leggen en zij begrepen de situatie. Ze zouden gaan overleggen en mij vrijdagmiddag via de mail op de hoogte stellen. Ik heb alleen geen mail meer gekregen. Hopelijk gaat het verhaal morgen verder. Tot die tijd modder ik maar wat aan met mijn 'rolkruk' en hoop dat ze snel met een oplossing komen want deze rolstoel is wel wat gevaarlijk. Voor hetzelfde geld maak ik er een koprol achterover in.

Vrijdag en gisteren heb ik verder niets gedaan. Veel geslapen zoals altijd als ik niet lekker ben. De buik is nog steeds pijnlijk en ook mijn darmen voelen niet lekker. De koorts is sinds vandaag weg, hopelijk vanavond ook want meestal heb ik 's avonds meer koorts dan in de ochtend. Ik dacht vanochtend wel dat de buik iets minder rood ziet dan vrijdagochtend. Hopen dat de antibiotica heel goed zijn werk doet. Nou..... twee weken is het goed gegaan deze keer, dat is eigenlijk al een record hoor. Ik had begin van de week zelfs na hele lange tijd weer een spijkerbroek aan. Dat kon omdat de buik eens geen pijn deed. Nu moet ik het helaas weer met leggings doen.


Zondag 24 April 2022:

Het was een mooie week. Sinds lange tijd een week zonder buikproblemen of andere perikelen. Ik heb genoten van het mooie weer en heb deze week de scootmobiel goed uit kunnen proberen.
2e Paasdag ben ik 's middags lekker een rondje wezen rijden. De wind was nog wel fris maar met de zon op kop en wind van achter was het bijna zomers.
Ik ben in de Pannenhoef lekker door de bossen gereden, ook door de kleinere bospaden. Dat is avontuurlijk en zoals jullie weten hou ik van wat avontuur hahaha.
Ik heb niet veel uitgespookt alleen was ik even in een kuil gereden, die had ik niet gezien doordat ik met 1 oog geen diepte kan zien. Hij was niet eens zo heel diep, maar te diep voor de scootmobiel want die wilde er op eigen kracht niet uit. Gelukkig waren er volop wandelaars in het bos en hebben die de scootmobiel een duwtje gegeven, toen was ik er zo uit.
Verder heb ik het netjes gehouden en over goed begaanbare paden gereden. Het was wel volop genieten. Toen ik weer thuis kwam had ik 30 km op de teller staan.

Dinsdagmiddag ben ik samen met Erwin naar Meerseldreef gereden. Ik wist dat ik met de 30km van maandag, Meerseldreef wel zou halen want dat is zo'n 16-17 km rijden vanaf thuis.
De terugweg was wel nog de vraag of ik die zou redden. Maar voor we vertrokken was de monteur er nog voor Erwin zijn scootmobiel en ik heb hem naar mijn accu's laten kijken.
Er blijken bij mij 90 amp accu's in te liggen en daarmee zou ik rond de 50 km moeten kunnen halen!! Ik was met Erwin dus in geval van nood kan hij voor mij bellen, dat geeft wat meer vertrouwen.
Zo besloten we om via het mooie Markdal naar Breda te rijden en van daaruit naar huis. Het was best spannend wat onze accu's zouden doen want ook Erwin weet nog niet hoe ver hij precies kan.
In Breda aangekomen hebben we bij restaurant 'De Boschwachter' in het Mastbos onze scootmobielen een uurtje aan het stroom gehad. Helaas haalt een uurtje opladen niet zoveel uit. Misschien dat je dan 4 km extra hebt. Toen we vertrokken was dat zo weer weg gereden. Maar we hebben Etten-Leur gehaald hoor. Met 42 km op de teller en bijna in het rood, zijn we thuis gekomen.
Het was een heerlijk rondje, geweldig om weer zo'n eind te kunnen rijden en in Meerseldreef te zijn geweest. We hebben daar bij de Lourdesgrot kaarsjes gebrand voor vrienden, voor iedereen die het kan gebruiken en ook eentje voor mezelf. Daarna lekker rond gereden door het Mariapark en Erwin van alles verteld en uitgelegd. Genoten van de natuur, die zo mooi is. Genoten van het rond rijden, het terrasje, vooral genoten van onze vrijheid die we met de scootmobiel hebben. Erwin heeft hem nog maar kort en hij geniet volop van zijn vrijheid. Heerlijk!

Woensdag heb ik een dagje niets gedaan. Ik was flink moe. Niet gek natuurlijk als je 2 dagen op stap bent geweest. Ik heb extra geslapen, dat was even nodig.
Donderdag ben ik weer naar de dagopvang geweest. Dat was ook weer leuk en gezellig. Ook weer bij de fysio geweest. Rustig aan op gestart en gek genoeg ging het best goed. Ik had juist verwacht dat het minder zou gaan nadat ik een maand niet was geweest. Het viel dus reuze mee.

Vrijdag zou de bloedprikster komen. Ik moest nuchter geprikt worden en normaal zijn ze dan al heel vroeg hier. Maar om 5 voor 11 zat ik nog te wachten en nuchter te zijn.
Ik wilde net de begeleiding gaan vragen om te bellen maar toen ging de deurbel. De bloedprikster.... eindelijk. Ze had mij als laatste en het was druk, vandaar dat ze laat was.
Ze kon wel goed prikken want wat bijna niemand lukt, lukte haar wel. Ze prikte in 1x raak en dat ook nog in mijn elleboog, waar het niemand lukt. Bravo!!
Dinsdag moet ik naar de diabetesverpleegkundige voor de uitslagen. Ik ben benieuwd of mijn suiker al gezakt is.
Maandagmiddag heb ik weinig gedaan. Ik vond het te fris voor een rondje en heb lekker rustig aan gedaan.
Gistermiddag ben ik wel een stukje wezen rijden en ben ik even naar de Verloren Hoek gereden, bij Dina en Wim wat gedronken en gekletst. Dan vliegt de tijd, voor we het wisten was het al 4 uur. Ik ben met een ommetje terug naar huis gereden.

Op deze manier is de week weer omgevlogen. Ik hoop dat er nog zo'n week aankomt. Morgen naar de dagopvang, dinsdag naar de diabetesverpleegkundige, woensdag Koningsdag.
Donderdag niet naar de dagopvang want die dag komen ze eindelijk een Handbike brengen, die ik een half jaar mag uit proberen. Ik durf het nog niet zo heel hard te roepen want vorige keer (in 2019) ging dit fout. Toen kwamen ze met een verkeerde aanzetten en zouden ze een andere leveren, die is nooit gekomen. Dus ik wil eerst donderdag zien dat ze nu wel een goede brengen.
Als dat gebeurd dan kan ik dus de Handbike gaan uitproberen, dan heb ik er een mogelijkheid bij om naar buiten te gaan maar vooral om extra beweging te hebben want dat is mijn hoofddoel.
Ik val maar niet af en ik hoop door de extra beweging die ik dan met de handbike heb, dat het daarmee lukt om meer energie te verbruiken en toch wat gewicht kwijt te raken. Ik hoop dat zo, of het lukt?? Ik gebruik natuurlijk alleen maar mijn armen maar dat kost toch ook energie en ik hoop er ook wat conditie mee te krijgen. En anders is het denk ik alleen maar goed om wat beweging te hebben, dus het lijkt mij sowieso goed. Spannend hoor of het gaat lukken met die handbike. in mijn volgende blog kunnen jullie er vast meer over lezen.


Zondag 17 April 2022:

Welkom op deze 1e Paasdag, ik wens jullie meteen mooie Paasdagen toe. Het is mooi weer dus geniet er van.
Mijn week was niet zo heel slecht. Ik ben nog niet naar de dagopvang gegaan, daar ga ik donderdag weer naartoe, eerst maar rustig aan gedaan. Maandag was ook de laatste dag van de antibiotica, ik had 's avonds de laatste pil ingenomen.
Dinsdag moest ik op controle bij de chirurg en het lijkt wel of de duivel ermee speelt hoor. Maandag zag mijn buik er rustig uit, ik was tevreden en ging er vanuit dat de chirurg ook tevreden zou zijn. Wat denk je.... kom ik dinsdagochtend uit bed en ik voelde iets knappen. Snel naar de badkamer om te kijken en ja hoor, weer een "ontploffing" in de buik. Net op het randje van het verband dus het was even een zooitje. Alles laten verschonen en daarna richting ziekenhuis, ik vreesde het mes alweer.

In het ziekenhuis aangekomen mocht ik gelukkig meteen een behandelkamer in en daar bleek het verband weer helemaal verzadigd te zijn. Op zich een goed teken want dan is de meeste rommel er wel uit. Toen de chirurg kwam kijken en de lamp op mijn buik richtte, zagen we nog een plekje waar pus onder leek te zitten en elk moment open kon barsten. Hij wilde het mes er al in gaan zetten maar ik opperde het idee om eerst met een spuit te kijken of er inderdaad pus onder zat (punctie) Dat is niet fijn, maar open snijden en weer een grote wond hebben, is ook niet fijn. Hij vond het een goed idee en zo gezegd, zo gedaan.
Met de punctie kwam er inderdaad een volle spuit pus uit en dat is op kweek gezet. Daarna was het niet meer nodig om de plek open te maken, daar was ik blij mee.
We gaan proberen om over 4 weken pas op controle te gaan, spannend of ik dat ga redden. Tot 10 mei moet de buik rustig blijven.
Dinsdag heb ik niets meer gedaan, dat begrijpen jullie denk ik wel.

Woensdagochtend mocht ik mijn nieuwe schoenen ophalen bij Livit. Het zijn zwarte en al is dat niet mijn kleur, ik vind ze toch mooi geworden en ze passen goed onder de zwarte legging.
Woensdagmiddag ben ik samen met Erwin met mijn scootmobiel op stap geweest. Die moest ingereden worden met de nieuwe accu's. Ik was blij dat Erwin mee was want mocht er iets gebeuren dan kan hij bellen voor mij. Tijdens het rijden kwam ik er achter dat de accu meter kapot is. Na 5 km rijden gaf deze al aan dat ik in het rood reed en de accu dus zo goed als leeg zou zijn. Dat leek mij sterk na 5 km. In overleg met Erwin zijn we toch door gereden, mocht ik stil vallen dan zou Erwin wel bellen beloofde hij. Dus door gereden en uiteindelijk hebben we toch 26 km gereden.
Ik vind het wel lastig dat ik niet weet hoe ver ik kan. Vrijdag ben ik zelf nog even weg geweest en toen had ik bijna 30 km maar verder durfde ik echt niet. Ook toen gaf de meter steeds aan dat de accu's bijna leeg waren. Ik kan er niet echt op vertrouwen. Als ik alleen ben ga ik niet verder. Ik hoop wel binnenkort weer naar Meerseldreef te kunnen rijden maar dan wel met Erwin of Hans zodat ik niet alleen ben als ik stil kom te staan.

Vrijdagochtend was het ook weer even spannend. De thuiszorg was mijn wondjes aan het spoelen en ineens begon 1 van de wonden flink te bloeden en hield maar niet op.
Ik zag mijn avondje naar Christel de Laat alweer in het water vallen. Er is een drukverband opgedaan en gelukkig is het 's middags gestopt met bloeden. Pffft dat was weer even spannend.

Vrijdagavond kon ik dus gelukkig wel naar de voorstelling van Christel en het was kei leuk. Christel ging weer lekker los op het podium.
Wat voor mij wel moeilijk was is om naar de tablet te moeten kijken voor de tekst, omdat ik Christel zo niet kon verstaan. Maar aan de andere kant wilde ik ook graag naar het podium kijken om te zien wat Christel aan het doen was. Ik hoorde de zaal heel hard lachen maar mijn tekst komt natuurlijk iets later omdat Gea eerst zelf moet horen wat er gezegd is, voor zij dat in kan typen. Christel kan soms heel snel praten en dan is het lastig om haar bij te houden.
Aan het begin van de voorstelling werd ik speciaal door Christel begroet en vertelde zij het publiek dat wij elkaar kennen en hoe dat gekomen is. Ook dat ik mijn schrijftolk bij mij had en dat als de mensen iemand in de zaal zag zitten of horen typen dat dit dan Gea, mijn schrijftolk was. Christel maakte alleen een foutje door te zeggen dat ik visueel gehandicapt was en daarom de schrijftolk nodig had. Nou ben ik dat ook maar de schrijftolk is natuurlijk voor het slecht horen.
Na afloop van de voorstelling kwam Christel nog eventjes buurten bij ons, zo lief van haar want heel de foyer stond vol met mensen die haar willen ontmoeten en dat zij dan toch naar mij komt, heel lief.
Over de voorstelling verklap ik verder niets want ik weet dat er lezers zijn die er nog naar toe gaan.

Het nieuwe gebouw van de Nobelaer is trouwens mooi geworden. Mooie zaal ook, wel steil oplopend hoor. De rolstoelen konden op rij 4 zitten. Hier waren stoelen weg gehaald voor ons. Ik vond het wel smalletjes. Met de duwrolstoel zou ik er makkelijk gepast hebben maar ik had mijn elektrische bij en die is groter. Het was moeilijk om er in te rijden, dat moest ik achteruit doen en reed al bijna in de nek van degene die een rij voor mij zat. inparkeren was wat lastig en de stoel paste maar net. De voetsteunen zaten tegen de stoel voor mij. Het zijn wel betere plekken dan in het oude gebouw, daar zat ik soms achter een paal, ook niet ideaal.
In de foyer werd ik trouwens ontvangen door een medewerkster van de Nobelaer en even later werd ik zelfs voor gesteld aan de directrice van de Nobelaer. Zij kwam vragen of zij tijdens de voorstelling naast mij mocht zitten, wat een eer! Uiteindelijk lukte niet door het gebrek aan ruimte en is zij ergens anders moeten gaan zitten. Maar het was toch wel even een eer hoor zo'n bijzondere begroeting.

Ik heb dus eindelijk weer eens lekker kunnen genieten en vooral al van het feit dat er eens iets door kon gaan i.p.v. steeds de buik die alles dwars zit. Heel even leek het daar weer op uit te lopen maar ik was deze keer sterker dan mijn buik!
Nu hopen dat tot 10 mei alles rustig blijft. Komende week ga ik donderdag weer naar de dagopvang. Vrijdagochtend komt de bloedprikster weer een poging wagen wat buisjes bloed bij mij te bemachtigen. Dat is dan voor de diabetescontrole, de 3 maanden zijn weer om. Verder heb ik niets op het programma. Scootmobiel verder uitproberen als het mooi weer blijft.

Zo, en nu ga ik naar de Paaslunch beneden op kantoor. Fijne dag iedereen!

......


Zondag 10 April 2022:

Het was weer eens een week van niks. Ik was maandag op de dagopvang waar het heel gezellig was, maandag vind ik de leukste dag daar. In de middag begon ik weer van alles in mijn lijf te voelen en ook de tekenen waar ik aan herken dat ik verhoging of koorts heb. En ja hoor, toen ik thuis kwam de temperatuur gemeten en weer flink koorts. Ik had het dus goed aangevoeld.
Ik lag om 19:00u al in bed en werd 's ochtends pas weer wakker, dus flink door geslapen.
Dinsdagochtend had ik al een controle afspraak bij de chirurg, dus op weg naar Breda. Daar ging het verband van mijn buik en die zag weer vuurrood.
Er zat voor de arts niets anders op dan mij weer een antibiotica kuur te geven. Het is verdorie 4 dagen goed gegaan en dan is het al terug bij af, veel te snel!

Afgelopen week heb ik vooral veel geslapen. Raar hoor, overdag slapen, 's nachts slapen en dan 's ochtends toch wakker worden met het gevoel alsof ik amper heb geslapen en weer de hele dag kan slapen. Dat heb ik dus ook gedaan. Vrijdag niet meer, toen ben ik uit bed gekomen en gebleven. Dat ging wel goed, ik blijf alleen erg moe. Op zich niet gek natuurlijk met al die ontstekingen en antibiotica kuren, dat vergt nogal wat van het lichaam.

Gisteren had ik wel een leuke dag. Ik was dinsdag even bang dat het niet door kon gaan maar gelukkig voelde ik mij goed genoeg om samen met mijn nichtjes te gaan lunchen. Gewoon hier in het winkelcentrum, dus dichtbij huis. We hebben het gezellig met elkaar gehad, lekker gegeten, gekletst en genoten van elkaar. Zo vaak zie ik ze niet, dus dan is het extra leuk.

Gisteravond zou ik naar een voorstelling gaan in De Nobelaer, ons nieuwe theater dat vorige week geopend is. Ik ga a.s. vrijdag naar de voorstelling van Christel de Laat. Om de ringleiding uit te proberen had ik voor gisteravond Dana Winner geboekt. Helaas kreeg ik bericht van het theater dat de ringleiding systemen pas eind april/begin mei binnen komen. Wel fijn dat ze dit lieten weten en dat ik kosteloos mocht annuleren. Dat heb ik dan ook gedaan want zonder ringleiding is muziek/geluid een brij van geluid waar ik niets van kan maken. Vaak alleen het gedreun van de instrumenten hoor, niet eens een melodie en bijna geen zang. Tja dan heb je niets aan zo'n voorstelling.
Nou kwam het dus goed uit want ik had de avond toch niet vol gehouden, dat was te vermoeiend geweest.

Vrijdag ga ik wel naar Christel de Laat want dan gaat Gea mee om te tolken. Dan krijg ik via Gea en de tablet toch door wat Christel te vertellen heeft. Ik verwacht niet dat ik zonder ringleiding zal kunnen verstaan, dus ben blij dat Gea er bij is. Wat een fijne oplossing is dat toch, de schrijftolk. Ik ben er zo blij mee. Had ik dat vroeger maar gehad, op school bijvoorbeeld dat had mijn schooljaren heel wat makkelijker gemaakt. Toch ben ik trots dat ik het op eigen kracht allemaal gered heb.

Komende week heb ik een aantal afspraken staan dus ik mag niet weer ziek worden. Dinsdagochtend naar het ziekenhuis. Dinsdagmiddag komt de pastoraal werkster van onze kerk weer langs met de communie. Dat is wel fijn want we zitten nu in de Goede week voor Pasen.
Woensdag kan ik mijn nieuwe schoenen ophalen bij Livit, ik ben benieuwd hoe ze zijn geworden. 'S middags komt er geloof ik bezoek. Donderdag naar de tandarts, 's avonds naar de Passion kijken. Vrijdag naar het theater naar Christel. Met Pasen hebben we een Paaslunch met onze bewonersgroep, gezellig.
Hopen dat de buik zich rustig wil houden. Momenteel is hij rustiger dan dinsdag, er zijn geen ontploffingen geweest, hij is minder rood maar de roodheid is nog niet helemaal weg. Morgen is de laatste dag alweer van de antibiotica kuur, dus het is weer in spanning afwachten wat de buik daarna gaat doen. En of de chirurg er dinsdag nog iets over te zeggen heeft. Dat verwacht ik niet want ik weet hoe hij tegenover een operatie staat. Hij weet dat ook van mij en veel anders dan steeds weer antibiotica geven, kan hij ook niet. Tot de antibiotica niet meer werkt, dat ik er resistent voor ben geworden. Wat dan?? Zo ver vooruit nog maar niet denken.


Zondag 3 April 2022:

Het was weer een rustige week hier. De eerste dagen van de week heb ik veel geslapen vooral maandag en dinsdag, bijna de hele dag.
Omdat ik ook al een tijdje aan het snotteren ben, heeft de begeleiding dinsdag een corona test bij mij afgenomen. Gelukkig was deze negatief.
Woensdag was de laatste dag van de antibiotica. Ik was wel blij want dan krijgen mijn darmen hopelijk weer wat rust. Die worden altijd hyperactief van antibiotica. En ik was/ben nog heel erg moe, maar dat is niet gek natuurlijk.

Donderdag ben ik weer naar de dagopvang gegaan. Ik had 's ochtends wel even spijt maar toen ik er eenmaal was, was het toch wel weer leuk en gezellig. Toch goed om thuis even weg te zijn en onder de mensen te zijn. Thuis is ook maar alleen.
Ik heb er 's middags in de stoel liggen rusten en toen ik thuis kwam was ik wel moe dus hier in mijn eigen stoel gekropen en vroeg naar bed gegaan.
Morgen ga ik ook weer naar de dagopvang, de fysio sla ik nog even over, dat wil ik donderdag weer op gaan pakken.

Mijn buik is momenteel rustig, de wondjes zijn dicht op een fistel/tunnel na. Wel ziet hij nog best rood, dat vind de thuiszorg ook.
Het is nu spannend hoe lang het goed blijft gaan zo zonder antibiotica. Dinsdag moet ik weer op controle bij de chirurg.

Ik kreeg afgelopen week nog bericht van het revalidatiecentrum over de aanpassing voor mijn been op de duofiets. Dat gaat hem waarschijnlijk niet worden. De aanpassing aan mijn been gaat wel, die krijg ik wel vergoed. Maar er moet een losse trapper komen waar we de beensteun op moeten bevestigen. En wie gaat die trapper betalen? De zorgverzekeraar niet, Avoord/Anbarg waarschijnlijk ook niet, die vragen of de WMO dat doet. Nou de WMO deed dat al niet bij mijn eigen fiets, dus zullen ze het zeker niet bij een fiets van een zorginstelling doen. En zeker niet voor maar 1 persoon. Amarant doet het ook niet want de fiets is niet van Amarant. Die trapper kost 600 euro, niet niks hey. Dus ik verwacht dat die er niet gaat komen en ik het verhaal fietsen, uit mijn hoofd kan halen.
Andere vraag is wie moet de kosten vergoeden als mijn vrijwilliger de trapper er niet goed op zet en de boel sloopt? Dat zou ook kunnen gebeuren en wat dan? Daar hadden ze nog geen antwoord op. Het is toch wat, ben ik hier al sinds september vorig jaar mee bezig, nu is het april en komen ze hiermee aan. Hadden ze dat dan meteen niet kunnen bedenken dat dit een probleem zou zijn * zucht*.

Mijn scootmobiel is ook weer terug. Er zijn nieuwe accu's ingezet. Ook iets wat ik niet begrijp, in de drie jaar dat ik deze scootmobiel heb zijn er al elk jaar nieuwe accu's ingezet.
Met mijn oude scootmobielen deed ik wel 5 jaar of langer met de accu's. Toen ik dat vroeg beweerden ze dat ze de accu's uitgelezen hebben en het opladen wel beter kan. Alsof het dus mijn fout is, ik zou ze niet goed opladen. Nou rij ik al bijna 20 jaar op een scootmobiel, zonder accu problemen, zou ik dan nog niet weten hoe ik op moet laden? Ik geloof dat niet, denk dat ze maar een smoes verzinnen. Ik hoef de accu's gelukkig niet te betalen. Ze hebben met de hand over het hart gestreken..... dat doen ze toch ook niet zomaar bij een rekening van 1400 euro om dat aan mij te schenken. Lijkt mij wel heel sterk.
Ik heb de scootmobiel nog niet kunnen uitproberen doordat ik ziek was en vrijdag hadden we een leuke 1 April-grap, de sneeuw. Gisteren was het ook ijskoud. Momenteen schijnt de zon flink maar ik denk dat het toch nog steeds erg fris is buiten. Het moet maar snel weer lekker weer worden, zodat ik er op uit kan.
Zover het nieuws van deze week.


Zondag 27 Maart 2022:

Vanuit mijn luie stoel in mijn eigen huisje, een nieuwe blog. Ik ben dus weer lekker thuis i.p.v. in het ziekenhuis.
Vorig weekend was ik flink ziek met koorts en schudaanvallen, zelfs 3x in 1 nacht, dat was heftig en slopend.
Vanaf maandag zakte de koorts en ging het weer de betere kant op.
Ik had dus een antibiotica infuus maar zoals jullie weten ben ik heel moeilijk te prikken en is het steeds een uitdaging om een infuus bij mij te prikken.
Nog erger is dat het infuus vrij snel sneuvelt en dinsdag sneuvelde mijn 3e infuus en was er geen plekje meer te vinden voor een nieuw infuus.
Daarom werd er dinsdagmiddag besloten om geen nieuwe infuus te prikken maar over te gaan op antibiotica tabletten.
Een mooie bijkomstigheid is dat je voor tabletten niet in het ziekenhuis hoeft te blijven, dus ik mocht woensdag naar huis.
Ik moet nu nog wel antibiotica slikken t/m woensdag en 5 april weer terug voor controle.

Mijn buik is nu vrij rustig dankzij de antibiotica, ik ben alleen heel erg moe en weinig fut om iets te doen.
Het hakt er stiekem toch flink in al die ontstekingen, antibiotica en zo'n ziekenhuisopname.
Ik heb met mijn arts nog een goed gesprek gehad over de risico's van een operatie maar hij schetste zo'n zwart scenario, dat het geen optie is.
Het is nu mijn rust nemen en opknappen. Morgen ga ik nog niet naar de dagopvang, ik hoop donderdag weer te kunnen gaan.
Voor nu heb ik verder weinig nieuws, kort blogje dus.


Zaterdag 19 Maart 2022:

Een dag eerder dan normaal, niet omdat ik naar de ontmoetingsdag in Malden ben, ik ben op een andere vakantie.
Gisteren moest ik naar Dr. Veen, eigenlijk voor een gesprek waar ik om gevraagd had. Het liep alleen anders.
Donderdagmiddag begon ik mij niet lekker te voelen op de dagopvang, wel gewoon alles mee blijven doen. Uiteindelijk daar met de thermometer mijn temperatuur gemeten. Het is een infrarood thermometer die de temperatuur van je voorhoofd leest. Hij gaf 36.6 aan dus geen koorts, zelfs geen verhoging.
Toch voelde ik aan mijn lijf dat het niet goed was en thuis gekomen nog eens met eigen ouderwetse thermometer gemeten. Toen had ik 39.4. toch koorts dus.
Ik ben in bed gekropen en tot de andere ochtend geslapen.

Gisterochtend dus naar het ziekenhuis en daar bleek al snel waar de koorts vandaan kwam. Mijn buik was weer vuurrood.
Dr. Veen besloot mij meteen op te nemen en aan het antibiotica infuus te leggen. Dus hier ligt Conny dan weer.
En daar gaat de ontmoetingsdag, zonder mijn aanwezigheid. Zo balen, alsof mijn lijf aanvoelt dat er iets leuks aan gaat komen, daar niet mee eens is en op deze manier dwars gaat liggen aaaarrrrccchhh!!!

Ik heb mijn laptop bij om tv te kijken want die hebben ze hier in het ziekenhuis niet. We moeten hier op een Ipad tv kijken, maar daar is geen ondertiteling op. Eens proberen hoe het op de laptop gaat.
Nu kan ik ook een stukje schrijven. Nog wel proberen of ik het kan uploaden, anders schiet ik er nog niets mee op.
Hier hou ik het bij want het is stiekem best vermoeiend om liggen te tikken. Mijn hoofd trilt als een gek en de koorts is ook niet fijn, daarbij die buik nog, bah. Ik hoop dat ik volgende weekend weer thuis ben en gewoon op zondag kan schrijven.


Zondag 13 Maart 2022:

Op zich was het een rustige week, ik heb mij deze week netjes gedragen en op verharde wegen gebleven hahaha
Maandag en donderdag naar de dagopvang geweest. De andere dagen genoten van het mooie weer. Elke dag even naar buiten met de elektrische rolstoel.
De scootmobiel is donderdag opgehaald en daar heb ik nog niets over gehoord. Komt vanzelf, ik heb hem nu toch niet nodig want kan met mijn rolstoel ook naar buiten.
De zon schijnt wel lekker maar om een lange rit te maken is het nog best fris. De rolstoel gaat niet zo hard en dat scheelt ook met de kou.
Woensdag ben ik bij Livit geweest om nieuwe schoenen aan te laten meten. Deze keer heb ik gekozen voor een zwart/grijze schoen. Niet echt vrolijk maar past wel beter onder de zwarte leggings die ik draag sinds het gedoe met mijn buik. Voorheen droeg ik bijna altijd spijkerbroeken maar met de pijnlijke buik, lukt dat niet meer. De broekrand/riem zit dan precies op de plek waar de wonden zitten.
Ik was nooit van de leggings maar deze blijken wel het makkelijkst te zitten zonder er pijn door te hebben, dus tja dan toch maar die. En ik zit toch dus die kromme X-benen ziet niemand als ik zit. Als ik kon lopen, dan had ik nooit voor een legging gekozen hoor. Soms komt een beperking ook weleens goed uit.
Al verlang ik naar een tijd waarin ik weer lekker mijn spijkerbroeken aan kan trekken en liefst wat kilo's kwijt kan raken, want die komen er alleen maar bij ondanks dat ik nu toch 2x per week sport bij de fysio. Ik snap dat niet hoor, ben ook niet meer gaan eten en toch groei ik. Maar ja dat is al een jarenlang probleem en zal wel altijd bij mij blijven, vrees ik.

Nu de operatie niet door gaat ben ik mij weer in andere zaken vast gaan bijten. Zo had ik niets meer gehoord van het revalidatiecentrum. Ik ben daar eind december voor het laatst geweest om te kijken of er een aanpassing was voor mijn been, zodat ik op de duofiets kan fietsen. Nu het voorjaar er aan komt, zou het leuk zijn om te fietsen. Ik heb daar niet voor niets een vrijwilliger voor gekregen.
In december heb ik een soort onderbeenbeugel uitgeprobeerd, die moest wel wat aangepast worden op mij. Dat moest hij overleggen met de revalidatiearts en dan zou ik via de mail bericht krijgen en evt een nieuwe afspraak.
Uitgelegd ook waarom het via de mail moest en dat bellen geen zin heeft omdat de begeleiding dan aan de telefoon is en die weinig weten en zeker mijn agenda niet weten.
Nu is het maart en nog steeds geen bericht, dus zelf maar weer aan de bel getrokken. Weer er bij vermeld dat ze via de mail contact moeten opnemen met mij, weer het hoe en waarom uitgelegd.
Wat denk je........ zit ik maandag op de dagopvang, krijg ik een app van de begeleiding..... revalidatiecentrum had gebeld over mijn aanpassing. Even later gaat op de dagopvang de telefoon, ook het revalidatiecentrum...... goed en begrijpend lezen, is blijkbaar erg moeilijk, om moe van te worden toch!!

Uiteindelijk had hij toch door dat hij met mij moest mailen en kreeg ik een mail. Nu is er dus een probleem. De aanpassing kan gemaakt worden en vergoeden ze ook. Maar er moet een losse trapper aangeschaft worden. De duofiets is van Avoord en voor alle bewoners, dus er kan niet standaard een onderbeenbeugel op gemaakt worden. De onderbeenbeugel is speciaal voor mij gemaakt (als het door gaat) en is een los onderdeel. Ik moet daarom een losse trapper hebben waar we de beugel op kunnen bevestigen. Als ik wil fietsen dat moeten de trappers dus eerst verwisseld worden en na afloop van de fietsttocht ook.
Ik vind het raar dat ze niet iets kunnen maken wat op de bestaande trapper bevestigd kan worden en weer los gemaakt na afloop, lijkt mij veel handiger.
Nu is dus de vraag: "wie gaat die trapper betalen?" Amarant niet want de fiets is van Avoord. Of Avoord het gaat doen, ik ben bang van niet. Er is contact geweest met de ergotherapeut en we moeten een offerte aanvragen, daarna kijken ze verder. Dat had ik al wel door, dus ik had zelf al lang gemaild naar 'van Raam' de leverancier van de fiets. Daar kost het maar liefst 500 euro.
Donderdag kwam ik er achter dat de fiets niet van 'van Raam' is maar van 'PF Mobility', dus heb ik daar een mail naar gestuurd. Daar heb ik nog geen reactie op gekregen.
Dit ook door gemaild naar het revalidatiecentrum want die hadden dus ook een offerte aangevraagd bij 'van Raam', ook verkeerd. Ik heb daar niets op terug gehoord.
Verhaal 'Fiets' krijgt dus nog een vervolg. Ik heb ook gedacht van laat maar zitten, om 1x in de week een uurtje te fietsen zoveel gedoe te hebben, en veel geld dan laat het maar.
Aan de andere kant ... het is in gang gezet en wie weet hoe het afloopt? Laat ze maar eens werken en hun werk afmaken, het was tenslotte wel een hulpvraag van mij.

Omdat ik een beetje verwacht dat de duofiets niets gaat worden en ik bovendien 3 jaar geleden ook bezig ben geweest met het aanvragen van een Handbike voor de rolstoel, heb ik ook dat weer opgepakt. In 2019 had ik samen met de buurtsportcoach dit ook aangevraagd. Via 'Uniek Sporten' kan je een half jaar een hulpmiddel gratis uitproberen. Omdat ik extra beweging nodig had vanwege de diabetes en mijn gewicht, was ik toen op het idee gekomen van de handbike. De Welzorg kwam toen ook met een handbike maar dat was een verkeerde. Die had geen ondersteuning en niet geschikt voor mij. Er zou een nieuwe geleverd worden maar die was niet op voorraad en ik werd op de wachtlijst geplaatst. Zodra er een beschikbaar kwam, was die voor mij.
Nou, jullie raden het al.... nooit meer iets van gehoord. Omdat ik dat jaar veel in het ziekenhuis lag met mijn buik, heb ik dat toen laten gaan.
Nu het zonnetje vorige week zo lekker scheen, de scootmobiel het niet goed doet en ik toch iets van beweging wil, heb ik de 'stoute schoenen' weer aangetrokken en opnieuw een aanvraag ingedoend.
Ik heb dat zondagmiddag zitten doen en kreeg dinsdag al bericht. Mijn aanvraag was binnen en ik kreeg een eigen contactpersoon bij Welzorg toegewezen. Blijkt dat dezelfde persoon te zijn, die ik in 2019 ook al had. Ik heb hem een mail gestuurd met uitleg over hoe het toen gelopen is en dat ik hoopte dat de nieuwe aanvraag beter zou verlopen. Nou, ik kreeg een reactie terug...... eerst had hij een handbike beschikbaar maar die was iets smaller dan mijn eigen rolstoel. De vraag was of ik daar in paste, 4 cm verschil was het. Dat is 2 cm aan elke kant en ik heb in mijn eigen rolstoel nog wat ruimte over, dus zou moeten kunnen.
Dan moet ik het wel eerst uit proberen, schreef ik hem terug. Wat denk je....meneer had zich vergist. Het verschil was geen 4 cm maar 16 cm. Tja daar kan mijn brede kont niet tussen natuurlijk.
Nu ben ik weer op de wachtlijst geplaatst en is het wachten op een passende handbike. Ik ben nu al bang dat dit net zo af gaat lopen als in 2019...... noppes dus, never een handbike.

Ach ja, zo ben ik in elk geval weer lekker bezig en stiekem vind ik dit soort dingen ook leuk hoor om uit te zoeken, te regelen etc. Ik geef zomaar niet op.
Ik ben iemand die ook wel wat te doen moet hebben, het is een uitdaging om zoiets te doen en ik hou van uitdagingen. Alleen wat minder van al die slome reacties en dat alles langs elkaar heen werkt, slechte communicatie enz enz. Maar, wat mijn moeder altijd al zei over mij: "wat zij in haar kop heeft, heeft ze niet in haar kont." Als ik mij ergens in vastbijt dan doe ik dat goed en geef ik dus niet snel op.
Het zorgt ook meteen voor de nodige schrijfstof, daar zorgen al die instanties ook heel goed. Wat bij een ander vanzelf gaat, zit bij mij altijd wel een avontuur aan vast. (of zit het tegen, het is maar hoe je het noemt)

Met mijn buik gaat het deze week redelijk. Wel weer wat nieuwe wondjes ontstaan, het blijft allemaal wat onrustig en regelmatig ontlast er zich weer iets. Gelukkig heb ik er niet veel pijn of last van momenteel. (snel afkloppen) Mijn darmen zijn wel een paar keer erg onrustig geweest. Dan is het even buikpijn en wc-geloop, na een paar uur gaat het dan weer beter. Maar beter dat dan dat ze weer in de knoop zitten.
Hopen dat het voorlopig even wat rustig zo door gaat want ik heb mij opgegeven voor een aantal leuke aktiviteiten/uitstapjes. Hopelijk kunnen die dit jaar doorgaan i.p.v. dat ik steeds af moet zeggen omdat de buik weer tegenwerkt, zoals het afgelopen jaren steeds ging. Ik blijf het proberen.
Zo heb ik a.s. zondag een eerste uitstapje. Het is dan ontmoetingsdag van PAC-vakanties. Het is helemaal in Malden en we gaan van daaruit een wandeling maken naar Groesbeek. Ik hoop dat we zondag mooi weer hebben. Natuurlijk ook op een rustige buik, zodat ik kan gaan. Ook hoop ik op een voorspoedige taxirit. Eric gaat ook mee en moet eerst met de taxi vanuit Halsteren hierheen komen. Dan gaan we samen met de Valystaxi van hieruit naar Malden. En dan is het dus spannend of we daar op tijd aan komen, dat is altijd de grote vraag bij het Valys rijden.
Ik heb er in elk geval veel zin in om iedereen weer te zien en terug te blikken om de afgelopen vakantie, vooruitblikken op de komende vakantie in juli.
Zondag heb ik dus geen tijd om een blog te schrijven, ik denk dat ik dat zaterdag ga doen.


Zondag 6 Maart 2022:

En toen was het alweer Maart..... de lentemaand en dat is deze week te merken aan het zonnetje.
Maar eerst de huidige gang van zaken. Ik heb mij weer herpakt na het slechte nieuws en ben maandag weer naar de dagopvang gegaan. Dat heeft mij goed gedaan, even er tussenuit, tussen de mensen zijn i.p.v. in mijn eentje thuis en nadenken over van alles.
Mijn buik was weer een stuk rustiger, nog wel een beetje pijnlijk maar dat kon ik wel hebben. Mijn darmen waren ook weer rustig, het eten was zondag goed gegaan.
Ik kon daar ook mijn verhaal kwijt en dat scheelt ook. Ik ben niet iemand die alles voor zichzelf houdt maar een open boek (zoals hier) en ik weet ook zeker dat dit gunstig is. Je kan beter dingen van je af praten of schrijven, zoals hier, dan alles opkroppen voor jezelf. Mij helpt het in elk geval om er open over te zijn.
Ik had op de dagopvang een heel fijn gesprek met een mevrouw die pas bij ons is, zij komt oorspronkelijk uit Peru en ze is zo lief. Ook in ons gesprekje, en wat zij zei raakte mij heel erg en deed mij ook goed. Zo fijn en bijzonder dat gesprekje, het maakte gewoon alles weer even goed.

Wat mijn buik betreft ging het met de pijn en de darmen dus weer de goede kant op, maar hij is alles behalve rustig te noemen. Woensdag stond er weer een hele rare bult en die ging donderdag - met een beetje hulp van de thuiszorg - open. Dat was fijn dat de druk er af was. Op dat moment leek mijn buik weer rustig maar donderdagmiddag begon ik toch weer pijn te voelen en het idee dat er een hele grote berg stond met druk er achter. Vrijdagochtend bleek er inderdaad weer een nieuwe bult op spanning te staan, die is gisterochtend open gegaan. Daarna leek de buik weer rustig, maar vanochtend stroomde er weer een hoop zooi uit die stomme buik. Waar het allemaal vandaan komt?? Zo zien we niets nieuws en de andere dag staat er ineens weer iets. Gelukkig valt de pijn mee, stukken minder dan vorige week in elk geval. Ik voel het wel maar kan het hebben.
Nu hopen dat vandaag voorlopig de laatste bult en uitbarsting was, echt niet normaal hoor. Ik weet niet wat dat met mij is, waarom ik altijd van die rare dingen moet hebben.
Zo is ook sinds deze week het exzeem ineens weer terug. Volgens de dermatoloog was het weg maar de oude plekken zijn nu weer heel fel rood en jeuken weer. Dus we zijn maar weer gaan smeren met de Bethametason. Ik denk dat het komt doordat ik 2 weken flink ziek ben geweest en daardoor weer verzwakt ben. Want dat zei de dermatoloog toen dat dit een oorzaak kon zijn. Zo blijven we zoet zal ik maar zeggen.

Ondanks dit gedoe heb ik de laatste dagen wel genoten van het mooie weer. Ik kan nooit lang in de put blijven, vertelde ik hier boven al. En zie gelukkig altijd wel iets positiefs in.
Zo nu ook het lekkere weer. Heerlijk de zon, wel nog een koud windje maar toch best lekker weer en gezond ook. Vrijdagmiddag ben ik lekker met mijn elektrische rolstoel er op uit gegaan.
Een rondje door het dorp (of zijn we een stad??) lekker genieten van het voorjaar. De krokussen en narcissen staan overal in bloei, zo mooi. Ik heb onderweg natuurlijk foto's gemaakt van al dit moois.
Hahahaha en nu komt de ontknoping voor mijn facebook lezers ........ ik was dus lekker foto's aan het maken en zag onderweg ineens een hele mooie strook met krokussen staan. Die moesten natuurlijk op de foto. Ik maakte een foto vanaf het voetpad maar die was niet zo mooi. Het moest dichterbij dus deze fanatieke dame rijdt het grasveld op naar de krokussen en maakt er een paar mooie foto's van. Daarna wilde ik weg rijden maar verdorie......geen beweging in mijn rolstoel te krijgen. Ik dacht dan stap ik uit de rolstoel, dat scheelt een hoop gewicht en probeer ik hem zo naar voren te rijden. Wankelend naast die rolstoel probeer ik dat dus, maar het ding wilde niet vooruit of achteruit en zakje alleen maar verder in de grond. Wat nou??
Er kwamen twee meisjes van een jaar of 12 langs en ik heb hen gevraagd om te helpen, ook dat mocht niet baten. Tja en dan zit je daar, achter een heg waar niemand mij vanaf de straat kon zien en er kwam niemand meer langs, dus wat nou? Ik was niet zo ver van huis, zag onze flat zelfs staan vanaf mijn plek (voor de kenners, ik stond in het Brabantpark achter de 3 flats) Ik besloot de begeleiding te appen in de hoop dat die kon komen helpen. Zal je net zien, appen ze niet terug. Na een tijdje niets gehoord te hebben dacht ik er aan om dan de telefoon maar af te laten gaan. Ik ging ze bellen, ook al kan ik dat niet horen, dan begrepen ze misschien dat ik hen nodig had en ze op de app moesten kijken.
Ik hoorde wel dat iemand iets zei dus ik dacht, ik heb contact, dan ga ik maar gewoon mijn verhaal vertellen en zie wel wat er gebeurd. Even later kreeg ik inderdaad een appje dat er een begeleider en stagiaire onderweg waren naar mij. Dat duurde echter ook heel lang en zij zijn niet bekend in Etten-Leur, ik was al bang dat die vinden mij nooit zouden vinden.
Toen kwam ik op het idee om Erwin te appen of hij thuis was en hij reageerde gelukkig meteen en zou op zijn scootmobiel komen. Erwin was er vrij snel en hij is een grote, sterke kerel. Hij tilde zo de rolstoel uit het gras en kreeg hem ook nog een stuk opzij. Daarna moest ik gas geven en ja hoor, hij reed weer. Dankzij Erwin was gered pfffftttt
Erwin belde met de begeleiding dat hij mij los had gekregen. Die reden nog met de auto rondjes op zoek naar mij, ze wisten dus inderdaad niet waar ze mij moesten zoeken.
Wij zijn naar de weg gereden en daar zagen we hen aan komen rijden, die waren dus niet meer nodig.
Achteraf denk ik wel van wat ben ik toch een sufferd om zomaar het gras op te rijden, ik had kunnen weten met alle regen van de afgelopen tijd, dat het drassig zou zijn.
Helemaal niet bij stil gestaan, in mijn hoofd zat alleen.... mooie krokussen, foto maken, er naartoe rijden hahahahahaha.
Het levert in elk geval weer leuke, vrolijke avonturen en verhalen op om aan jullie te vertellen. En het maakt mij zelf ook vrolijk als ik avonturen mee maak, dan is het leven niet zo saai en somber zoals vorige week.

Nou gisterochtend moest ik boodschappen gaan doen en ik kwam terug thuis en ik kon mezelf zo nasporen. Overal lag opgedroogde blubber, alsof er een bulldozer door de flat had gereden maar het spoor leidde naar mijn flat.
Ook hier in huis, alles onder. De achterbanden van de rolstoel hadden helemaal in de grond vast gezeten en die grond was 's nachts natuurlijk opgedroogd en viel er door het rijden af.
In gedachten hoorde ik de bewoners van de flat al mopperen over de zooi en ik zou het zelf ook niet leuk vinden als een ander zo'n rommel maakt zonder op te ruimen.
Dus heb ik de bezem, veger en blik gepakt en ben ik vanuit de rolstoel alles op gaan vegen zodat het weer een beetje toonbaar was. Het was een hele klus want zo heel handig werkt het niet vanuit de rolstoel, het is wel gelukt, de aanhouder wint! Achteraf gezien had ik misschien beter de begeleiding kunnen vragen om te helpen maar daar had ik helemaal niet aan gedacht..... ik ben iemand die alles zelf wil doen en daardoor er niet bij nadenkt.
Ook hier binnen bezig geweest maar ik zie nog steeds zand liggen, maar ja dat komt dan dinsdag wel als mijn hulp komt.

Gistermiddag ben ik weer eens met de scootmobiel op stap geweest. Samen met Erwin zijn we naar de Leur gereden naar de jachthaven en daar iets gedronken. Het is maar 4 km rijden maar toch was mijn accu al bijna half leeg.
Toen we bij de jachthaven wegreden waren alle lampjes weer terug, alsof de accu toch vol was. Maar een kilometer verderop ging de scootmobiel zo langzaam rijden en kwam ik bijna een bultje niet op.
Kijk ik naar de streepjes van de accu, stond er nog 1 rood streepje d.w.z. dat de accu zo goed als leeg is. Heel raar....toch door gereden in een slakkengang en hopen dat ik thuis kon halen. Onderweg een paar keer even stil gestaan, scootmobiel uit gezet en na 5 minuten weer aan gezet en verder gereden. Zo kwam ik thuis en omdat hij toen nog reed ben ik meteen door gereden naar de winkel. Erwin mee genomen, als mijn getuigen, mochten ze mij niet geloven. Het kan toch niet dat na 8-9km de accu's al leeg zijn. Dat heb ik nog nooit mee gemaakt.
Afgelopen najaar beweerde de winkel dat mijn accu's 150% werkten, terwijl dat niet was want ik kwam niet verder dan 20km terwijl ik er wel 50km mee zou moeten kunnen.
Maar ja zei zeiden dat hij was nagekeken in de fabriek en er niets was gevonden en de accu's dus 150% werkten....m.a.w. niet zeuren, er is niets mis met dat ding.
Toch moet er wel iets mis zijn want dit kan niet. Ik heb deze scootmobiel nu 3 jaar en heb er niets dan ellende mee gehad. En elk jaar zijn er nieuwe accu's ingelegd.
Hij heeft mij onderhand al meer gekost dan als ik meteen een nieuwe had gekocht i.p.v. mijn driewielfiets in te ruilen voor deze scootmobiel.
Afijn, hij heeft een stukje met de scootmobiel gereden en toen reed hij 12 km i.p.v. de 6km waarmee ik thuis was gekomen. Maar dat kan want ik had een tijd moeten wachten in de winkel, dus vandaar dat hij weer iets meer kon denk ik. Nu komt hij hem donderdag halen om na te kijken. Ik ben benieuwd wat voor verhaal ik dan weer te horen krijg.
Gistermiddag kreeg ik te horen dat ik de scootmobiel niet continu aan de oplader moet zetten want dan raken de accu's overladen. Terwijl ik bij mijn vorige scootmobielen altijd het advies van de Welzorg, Mediplus en Medipoint heb gekregen om de scootmobiel bij geen gebruik altijd aan de oplader te laten staan. Volgens hem hebben die mensen er geen verstand van, dat lijkt mij raar want het zijn toch allemaal monteurs van hulpmiddelen, die moeten er toch iets van weten. Ik weet niet meer wat ik moet geloven.
Ik zou gewoon graag een goed werkende scootmobiel hebben waar ik heerlijk grote ronden mee kan rijden.
Van de WMO krijg ik geen scootmobiel, die vergoeden maar 1 hulpmiddel/vervoersmiddel en mijn elektrische rosltoel zien zij ook als vervoermiddel, ook al kan deze niet zo ver.
Als ik mijn rolstoel inlever dan krijg ik wel een scootmobiel maar de rolstoel heb ik ook nodig. Vandaar dat ik toentertijd besloot om mijn driewielfiets - waar ik door mijn kapotte achillespees niet meer op kon fietsen - in te ruilen voor een scootmobiel.
En nu zit ik met de gebakken peren *sniksnik*. Waarom moeten die dingen ook zo vreselijk duur zijn en de accu's zijn nog duurder en dan moeten er ook nog eens twee van in.
Ik hoop maar dat ze deze keer wel iets vinden en deze scootmobiel toch gemaakt kan worden en weer normaal kan rijden. Avonturen maak ik op deze manier wel volop mee.


Zondag 27 Februari 2022:

Oh jongens toch, wat een rotweek heb ik weer achter de rug, niet te geloven.
Maandag moest ik naar het ziekenhuis voor de spoed CT-scan van mijn buik. En verdorie nog aan toe..... ik was zondagavond weer ziek geworden, koorts en flinke buikpijn.
Gelukkig nog niet zo erg als de week hiervoor. Het lukte wel om naar het ziekenhuis te gaan. Ik hoopte dat het juist gunstig was dat ik nu weer zo'n pijn kreeg. Omdat ik nu door de scan moest en dan hopelijk zouden kunnen zien wat de oorzaak van deze pijn is.
Ik hoefde gelukkig niet lang te wachten, was bijna meteen aan de beurt. Mja, er moest weer een infuus geprikt worden voor het contrastmiddel en dat is bij mij een probleem. 2 verpleegkundige, een arts-assistent en op laatst de radioloog himself, lukte het niet om bij mij een infuus te prikken. De radioloog prikte zelfs in zijn eigen vinger i.p.v. mijn arm. Hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen? Er werd besloten om de scan eerst zonder contrastmiddel te proberen. Mocht het beeld niet duidelijk genoeg zijn dan moest ik naar de OK om onder geleide van echoscopie door de anesthesist geprikt te worden.
De scan zelf was zo gemaakt en de verpleging kwam vertellen dat ze goed nieuws hadden, dat de radioloog de scan goed kon beoordelen en het infuus niet nodig was.
Ik mocht weer naar huis. Ik had overigens nog aangegeven dat ik koorts en buikpijn had maar dat was niet belangrijk voor de scan werd er gezegd. Ik dacht juist van wel.
Thuis gekomen was ik flink moe en de buikpijn was toe genomen, ik ben daarom in bed gekropen en heel de middag geslapen.

Dinsdag was de pijn in mijn buik weer zo erg toegenomen dat op zitten niet lukte. Het was wel iets minder dan vorige week, ik kon nu wel uit bed komen maar zitten was te pijnlijk.
Dus daar lag Conny weer te liggen.
Woensdag wilde de thuiszorg het ziekenhuis bellen. Ik was namelijk een beetje bang aan het worden of ik misschien weer een ilieus (darmafsluiting) had. Maar aan de andere kant hadden ze dat dan op de scan moeten zien en dan hadden ze mij heus niet laten gaan. Naar Dr. Veen moest ik vrijdag dus dan maar wachten.
Later kwam de begeleiding langs en uiteindelijk besloot ik om dan de huisarts maar te laten bellen. Of zij naar mijn buik kon komen luisteren.
De begeleiding heeft de huisarts gebeld maar omdat het al middag was, zou zij donderdagochtend komen.

Donderdag kwam dus de huisarts en heeft zij naar mijn buik geluisterd. Ik had gelukkig geen ilieus, de darmen deden nog wel iets maar ze waren erg traag. Om te zorgen dat ik geen ilieus zou krijgen moesten we daar wel iets aan doen. Ik moest een klysma nemen en ik kreeg zakjes Macrogol om de stoelgang te bevorderen.
De klysma zorgde er inderdaad voor dat mijn stoelgang weer op gang kwam. Al was het niet zo heel veel, dat kon ook niet als je dagen amper eet en weinig kan drinken door de pijn en misselijkheid.
Helaas verdween mijn buikpijn er ook niet mee.

Vrijdag dan eindelijk naar Dr. Veen, al mijn hoop was daarop gevestigd. Helaas werd dit een hele grote domper..........
De operatie gaat definitief niet door. De operatie is te gevaarlijk, er zijn teveel risico's. Het risico dat ik slechter uit de operatie kom is groter dan dat ik ermee geholpen ben.
Tja en nu??? Ik heb uiteraard van alles gevraagd en opties aangedragen maar die zijn niet uitvoerbaar. Eigenlijk was het enige wat hij kon doen een pijnstiller tegen de buikpijn geven, in de hoop dat die wat verlichting geeft.
Die pijnstiller is meer voor buikkrampen en s'middags kreeg ik diarree en daarbij hielp het pilletje wel tegen de krampen. Maar de buikpijn zelf die bleef, daar helpt helaas weinig tegen.

Toen ik vrijdagochtend thuiskwam van het ziekenhuis was ik ontzettend moe en pijn en ik wilde ik alleen maar slapen en liefst niet meer wakker worden.
Maar uiteindelijk werd ik natuurlijk gewoon wakker en tja dan moet je door. In het ziekenhuis had ik wel gehuild en een lief gesprek gehad met Maaike.
Ik was/ben nog wel verdrietig over deze uitslag want dat betekent door sukkelen en veel onzekerheid met al deze toestanden met mijn buik, die steeds mijn leven weer stil legt.
Maar aan de andere kant denkt mijn hoofd ook naar hoe moet ik verder, wat zou ik nog meer kunnen doen, ergens moet er toch een oplossing zijn? Ik blijf dus vooruit denken.
Zolang ik dat niet doe en stil ga staan, dan is het gedaan denk ik, dan val ik in een gat en dat is het laatste wat ik wil.
Proberen de teleurstellig weer te verwerken, in het kastje 'tegenslagen' stoppen, wat al aardig vol zit, en doorgaan met ademhalen.

Dat is makkelijk gezegd natuurlijk maar ik ben nog geen robot, dus moeilijke momenten zullen blijven komen.
het scheelt ook dat mijn buik weer beter voelt en ik gisteren al wat meer heb kunnen eten en drinken. Zo ook vandaag.
Morgen denk ik maar proberen om weer naar de dagopvang te gaan, dan ben ik onder de mensen en gaat de dag sneller en gezelliger dan alleen thuis te zitten denken.
Ik kan op de dagopvang als ik wil ook de hele dag in een relaxstoel gaan zitten en als het toch niet gaat, ben ik zo weer thuis.
Ik had zo graag goed en vrolijk nieuws willen brengen, maar helaas ik blijf een pechvogel wat dat betreft.


Zondag 20 Februari 2022:

Begin van de week was het nog niet zo veel met mij, ik ben maandag dan ook niet naar de dagopvang geweest.
Woensdag was ik wel zover hersteld dat ik met de zorgtaxi naar het ziekenhuis kon en daar wachtte mij een teleurstelling.
Ik had zo gehoopt dat de chirurg zou vertellen dat ik komende week geopereerd zou worden, maar het verhaal liep anders.

Door mijn ziek zijn en de hevige pijn die ik dieper in mijn buik had, is hij toch weer gaan twijfelen over de operatie.
Ik heb zelf de operatie wat te makkelijk ingezien want het blijkt toch moeilijker en risicovoller dan ik dacht.
Daarom wil hij het zekere voor het onzekere en eerst weten wat hij in mijn buik aan gaat treffen.
Ik krijg een spoed CT-scan en kan daar morgen al voor terecht.
Dan moet ik a.s. vrijdag weer bij hem komen en bespreken we de uitslag en de verdere plannen/mogelijkheden. Wel of niet opereren.
Dus weer wachten en in spanning en onzekerheid blijven zitten. Daar was ik wel teleurgesteld over.

Het gaat dus een spannende week voor mij worden. Morgen de CT-scan laten maken, dat is niet zo spannend, stelt niet zoveel voor.
Maar het wachten tot vrijdag, dat is wel spannend. De week moet maar snel omvliegen (met de nieuw voorspelde stormen lukt dat misschien wel).
De week van Carnaval is de chirurg een week op vakantie, dus de komende twee weken gebeurd er in elk geval nog niets.
Dit is al het nieuws voor deze week. Verder heb ik niets gedaan of mee gemaakt. Donderdag wel weer naar de dagopvang geweest i.p.v. thuis te zitten kniezen. Verder erg rustig aan gedaan.
Volgende blog hopelijk meer en beter nieuws!


Zondag 13 Februari 2022:

Een blog dus ik lig nog niet in het ziekenhuis, al had het weinig gescheeld. Het was een week die ik het liefst over had geslagen.
Maandag ben ik wel naar de dagopvang geweest, waar ik vooral verbaasde gezichten zag want niemand had mij verwacht.
Dinsdag ging het ook nog wel. Ik kreeg dinsdag bericht dat de chirurg mij voor de operatie toch nog wilde zien en ik a.s. woensdag een afspraak bij hem heb.
Hierdoor denk ik dat de operatie dan niet op heel korte termijn zal plaats vinden, anders zou hij mij niet hoeven te zien toch!?

Die nacht, de nacht van dinsdag op woensdag ging het weer helemaal fout.
Ik werd na middernacht wakker met erge buikpijn die steeds toenam. Er kwam ook een schudaanval bij, koorts, overgeven. Al met al geen pretje.
De buikpijn was zo hevig dat ik niets kon. Ik kon mijn bed niet uitkomen en elke kleine beweging deed vreselijk veel pijn.
Zelfs het ademhalen was al pijnlijk. Ik heb voor de pijn oxycodon ingenomen maar die hielp niet. Uit wanhoop er nog maar een genomen maar ook die hielp niet.
Er zat niets anders op dan heel stil in bed te blijven liggen en hopen dat het snel over zou gaan.

Donderdag was er nog geen verandering in de situatie gekomen en wilde de thuiszorg en begeleiding het ziekenhuis bellen.
Ik zag dat helemaal niet zo zitten alleen al niet door de pijn. Ik kon niet in mijn stoel zitten en al helemaal geen taxirit maken. Dan zou de ambulance moeten komen, zo'n gedoe en gesjouw allemaal. Nee dat zag ik niet zo zitten.
Ik heb via de mail wel contact gehad met Maaike en zij had weer overlegd met de arts. Haar advies was ook de SEH.
Maar ik wilde niet. Ook met in mijn achterhoofd de afgelopen keren dat ik naar de SEH was en daar ontzettend lang heb moeten wachten. Uiteindelijk een arts kreeg die van niets wist en ook niet wist wat te doen. Dat ik zelf gezegd heb dat hij mij maar antibiotica moest geven en welke antibiotica.
En de keer daarvoor dat er gedacht werd dat last had van de poliepen in mijn darm (diverticulitis) die ontstoken zouden zijn. Ik werd met de ambulance terug naar huis gestuurd met een volle doos klysma's. Waarvan ik er geen een gebruikt heb omdat het helemaal niet zo was.
Als mijn eigen arts er niet is dan heeft het voor mij weinig nut om naar de SEH te gaan.

Dus zei ik dat ik niet ging en het nog af wilde wachten. Vrijdag ook nog heel de dag stil in bed gelegen en ik heb die 3 dagen ook bijna heel de dag geslapen. Zoveel energie kostte het, ik was gewoon helemaal gesloopt.
Gisteren kon ik eindelijk zeggen dat de pijn wat minder was en ik kon weer zelfstandig uit bed komen. Nog wel met de nodige pijn en het was meer uit bed rollen, maar ik kwam er uit.
Ik heb een paar keer een uurtje opgezeten in mijn luie stoel. Daarna was ik dan ook helemaal op en was het weer in bed en slapen. Gisteravond ook nog er uit geweest om naar 'Wie is de Mol' te kijken. Ik heb geen tv op mijn slaapkamer dus moest er wel even voor uit.

Vandaag is de pijn weer iets minder dan gisteren. Ik probeer vandaag wat langer op te blijven en het op die manier weer op te bouwen.
Morgen dus geen dagopvang, dat zit er nog niet in. Ik hoop dat ik woensdag weer een beetje fit ben om met de taxi naar het ziekenhuis te gaan.
Kijken of ik daar dan iets wijzer kan worden over het tijdstip van de operatie.


Zondag 6 Februari 2022:

Tegen alle verwachtingen in, vandaag toch een blog. Dat betekent dat ik dus niet in het ziekenhuis lig.
De operatie is namelijk niet door gegaan. Dinsdagochtend werd de begeleiding nog door het ziekenhuis gebeld met de mededeling dat ik donderdag om 13:00u binnen moest zijn en vanaf 10:00u nuchter moest blijven. Dinsdag aan het eind van de middag kwam de begeleiding weer naar mij toe want het ziekenhuis had weer gebeld. Deze keer met de mededeling dat de opname en operatie niet door kon gaan. Er was te weinig personeel en ik krijg een nieuwe oproep.

Dat was vreselijk balen natuurlijk. Ik was er helemaal klaar voor, was er helemaal op ingesteld. Alles geregeld en gedaan en dan gaat het niet door.
Maandag was ik naar de dagopvang geweest en toen we naar huis gingen, wenste iedereen mij sterkte en begon ik toch last van zenuwen te krijgen, allemaal voor niets dus.
Ik ben donderdag dus maar weer naar de dagopvang gegaan i.p.v. ziekenhuis. Daar was iedereen natuurlijk verbaasd om mij te zien.

Alsof de 'duvel' er mee speelt kreeg ik dinsdag aan het eind van de middag vreselijke buikpijn en ben ik vroeg naar bed gegaan met een morfinetabletje (dat weinig deed aan de pijn).
Woensdagochtend was de 'vulkaan' weer uitgebarsten en zat alles onder. Raar hoor want dinsdagochtend was er niets te zien aan mijn buik en dat er dan aan het eind van de dag weer zo'n vulkaan ontstaat.
Dan is het extra balen dat de operatie niet door kon gaan, dan was ik van dit gedoe afgeweest. Althans dat is wat ik van de operatie hoop.

Vrijdag heb ik een beddag gehad. Ik was zo moe en de wond is erg pijnlijk. Dat is eigenlijk nog steeds zo, de beddag heeft wat dat betreft weinig uitgehaald.
Nu maar hopen dat er snel weer gebeld gaat worden met een nieuwe oproep en dat die dan wel door kan gaan. Ik heb geen idee hoelang het kan duren.
Ik was eerst helemaal ingesteld op eind februari en nu weet ik het niet, dat maakt mij zenuwachtiger dan toen ik van eind februari uitging.
Ik hoop wel dat ik voor de carnaval geholpen ga worden want na carnaval is heel het zuiden ziek vrees ik.

Mocht ik de komende week een oproep krijgen dan schrijf ik het hier nog wel. En als er geen nieuwe blog komt, ga er dan maar van uit dat ik in het ziekenhuis lig.


Zondag 30 Januari 2022:

Er is weer een hoop te vertellen over deze week. Maandag ben ik zoals gewoonlijk naar de dagopvang geweest.
Tussen de middag ook naar de diabetesverpleegkundige en de huisarts, dit voor controle van de diabetes en nog een aantal bloeduitslagen.
Bij de diabetesverpleegkundige bleek dat mijn bloedsuiker nog steeds te hoog is, ondanks de medicatie die ik er nu voor heb. Hij is wel stabiel want de uitslagen waren precies hetzelfde als 3 maanden geleden. De diabetesverpleegkundige was op zich wel tevreden en alle andere uitslagen waren wel goed. Op mijn nierfunctie na maar dat is bekend.
Hierna naar de huisarts en zij was ook tevreden over de diabetes. Ze denkt dat de waarden te hoog zijn door alle ontstekingen en antibiotica gebruik.
Uit de bloeduitslagen kwam ook naar voren dat mijn ijzervoorraad en HB weer veel te laag waren. Vandaar dat ik zo graag de hele dag zou willen slapen.
We hebben afgesproken dat ik zelf mijn internist zou mailen voor overleg.

Dinsdag heb ik eerst de mail naar de internist geschreven en verstuurd. Verder heb ik dinsdag en woensdag niet zoveel gedaan. Ik had last van mijn buik, die was vooral aan het eind van de middag en avond flink pijnlijk. Ik heb heel de week het gevoel gehad dat er nog iets open zou gaan. Gelukkig is dat niet gebeurd en nu lijkt het niet meer te gebeuren. Gisteren was de laatste dag van de antibiotica en die heeft wel wat gedaan waardoor er geen uitbarstingen zijn gekomen.

Donderdagochtend was het even een rollercoaster in mijn hoofd, er gebeurde zoveel en alles via de telefoon via whats app.
Ik zag dat ik een mail terug had van mijn internist en hij vond het inderdaad nodig om een nieuw ijzerinfuus te geven. Ik dacht dan app ik de begeleiding maar om te vertellen dat het ziekenhuis kon bellen over het ijzerinfuus.
De begeleiding appte mij terug dat het ziekenhuis al had gebeld, maar over heel iets anders. Namelijk dat ik a.s. donderdag 3 februari word opgenomen en geopereerd!
Dat was even schrikken want de operatie zou over 4-6 weken zijn en ik had in mijn hoofd geprent dat ik eind februari geholpen zou worden, ik had zelfs het vermoeden op carnavalsmaandag.
En dan is het ineens a.s. donderdag, binnen 2 weken i.p.v. de 4. Dat moest wel even dalen in mijn hoofd.
Ik heb meteen ook naar de internist gemaild dat ik donderdag al geopereerd ga worden en of hij daar rekening mee kon houden met het infuus. Hij reageerde snel terug en uit zijn reactie maakte ik op dat hij het al wist. Hij had het al voor zo snel mogelijk aangevraagd.

Inmiddels was ik op de dagopvang en zag ik een mail binnen komen van de podotherapeut. Daar zou ik om 15:00u een afspraak hebben. Hij mailde of ik eerder kon komen om 12:00u of 13:30u. 12 uur is net etenstijd dus niet handig. 13:30u kon ik wel maar dat betekende dat ik de taxi eerder moest laten komen. Dat doe ik altijd via het boekingsformulier op internet. Dus weer op de telefoon bezig geweest. Dat gaat wat moeilijker dan op de laptop want op de telefoon is het scherm veel kleiner. Het is wel gelukt.

Inmiddels had ik weer een app van de begeleiding dat het ziekenhuis weer had gebeld en ik de andere dag, vrijdagmiddag al voor het ijzerinfuus kon komen. Hiervoor weer de zorgtaxi moeten regelen, dat gaat gelukkig via de mail.
Zo ben ik de hele ochtend op mijn telefoon aan het regelen, mailen en appen geweest. Vandaar dat het een rollercoaster in mijn hoofd was.
Om 13:00u ben ik door de taxi naar de podotherapeut gebracht. Daar was ik binnen een kwartier klaar. De voeten zijn weer gekeurd en ik heb nu het hoogste zorgprofiel gekregen wat betekent dat ik elke 5 weken naar de pedicure mag. Dit omdat ik een paar wondjes op mijn tenen had en met diabetes moet je daarmee uitkijken.
Ik had mijn elektrische rolstoel bij en het was droog geworden, dus ben ik zelf terug naar de dagopvang gereden. Dat was 10-15 minuten rijden, wel even lekker om buiten te zijn.
Op de dagopvang nog rummikub gespeeld en daarna met 2 groepen Bingo gedaan, niets gewonnen maar dat is niet erg.

Vrijdag was al het nieuws ingedaald en de rust terug in mijn hoofd. Het is eigenlijk wel fijn dat ik donderdag al geholpen kan worden, des te eerder is het achter de rug en kan ik gaan herstellen. Hopelijk is dit de allerlaatste buikoperatie. Ik heb er zelf wel vertrouwen in. Vind het wel spannend hoe het zal gaan, hoe groot het gat gaat worden, hoe mijn buik er uit gaat zien en vooal of het gaat brengen wat ik hoop.
Hij durft niet aan de navelbreuk te komen dus ik denk dat ik straks twee 'afdalingen'heb links en rechts van mijn buik en dan in het midden een hoge bergtop bij de navelbreuk. Lijkt mij raar, maar ach ik zal toch nooit een bikini dragen, daar heb ik het figuur niet voor. Bovendien mag/kan ik niet zwemmen. Dus niemand die het ziet en het zit verstopt onder mijn kleding. Maar spannend is het wel.

Vrijdagmiddag weer richting ziekenhuis voor het infuus. Ik was er al op ingesteld dat het weer een avontuur zou gaan worden met het infuus prikken maar tot onze grote verbazing, lukte het in 1x keer. En het is ook goed blijven zitten en lopen. Als dit een voorbode is voor donderdag dan moet het goed gaan komen.
Ik zei al tegen de zuster dat als donderdag het prikken niet lukt, ik naar haar toe kom.
Nou het infuus liep dus goed en na 2 uur zat de ijzervoorraad er weer in. Hopelijk kan ik er weer een jaar tegen met deze nieuwe voorraad.
Het is ook goed dat ik dit voor de operatie heb gehad zodat ik in een zo comfortabel mogelijke conditie de operatie in kan.

Nu een rustig weekend. Morgen ga ik nog naar de dagopvang en daarna heb ik het voor onbepaalde tijd afgezegd. Ik heb geen idee hoelang ik er uit lig.
Bij de operatie aan de linkerkant heb ik 5-6 weken in het ziekenhuis gelegen. Het was toen een hele grote wond en die moest eerst rustig worden, daarna kreeg ik de vacuumpomp er in. In het begin moest die 3x per dag verschoond worden. Pas toen het naar 2x per dag kon, mocht ik naar huis en dat de thuiszorg de wondzorg en pomp overnam.
Ik weet nu nog niet hoe groot de wond gaat worden en of de pomp er weer in moet, ik vermoed van wel. Ik wacht het maar af, het maakt mij niet uit of ik 1 of 4 weken in het ziekenhuis lig. Als het allemaal maar goed gaat komen dat vind ik nu belangrijker.

Bezoek is welkom, al las ik op de website dat er per dag 2 bezoekers mogen komen. Misschien is dat bijgesteld nu de corona regels versoepeld zijn.
Ik zal proberen op facebook af en toe iets te schrijven hoe het gaat. Van de vorige keer weet ik dat het heel vermoeiend was en veel energie kostte om een berichtje te tikken. Verwacht dus niet te veel maar als het lukt, dan doe ik het. Hier op mijn blog kan ik pas weer schrijven als ik thuis ben.
Kaartjes vind ik ook nog steeds heel leuk om te ontvangen. Het adres van het ziekenhuis is:
Conny Kapitein
Amphia Molengracht
Molengracht 21
4818 CK Breda

of: Postbus 90158, 4800 RK Breda

Zover het grote nieuws. Morgen belt het ziekenhuis trouwens nog over hoe laat ik binnen moet zijn.
Tot over een poosje. Ik hoop snel, dan is het een goed teken denk ik. Ik heb zelf het scenario van vorige keer in mijn hoofd, dan kan het alleen maar meevallen als het deze keer sneller gaat.


Zondag 23 Januari 2022:

De saaie Januari maand gaat toch best snel om. We beginnen nu al met de laatste week van Januari. En dat met de lockdown erbij waar we hopelijk deze week verder van verlost worden.
Afgelopen week heeft wat meer schrijfstof opgeleverd dan de weken daarvoor.
Maandag zoals gewoonlijk naar de dagopvang en fysio geweest. Maandag was de laatste dag van de antibiotica kuur. Gek genoeg werd ik maandagmiddag niet zo lekker en ben ik in de relaxstoel gaan zitten, tot we opgehaald werden om naar huis gebracht te worden. Later ging het wel weer en ben ik 's avonds nog naar het koffie/theemoment geweest op kantoor. Daar was ik vorige week niet geweest en de jongens wilde graag weer spelletjes doen samen met mij. Het was weer gezellig.

Dinsdag overdag ging alles goed. De buik zag er gelukkig wel rustiger uit en ik heb de ochtend lekker rustig aan gedaan. De winkels mochten weer open dus dinsdagmiddag heb ik een rondje door het winkelcentrum gereden. Ik mocht van de begeleiding een nieuw spel Rummikub XXL kopen en dat ben ik meteen gaan doen. We moesten het Rummikub altijd spelen met een reisspelletje met vrij kleine stenen. Aangezien wij alledrie slechtziend zijn, was dat nooit zo handig. Dus heb ik regelmatig gevraagd om een groter spel en na lang aandringen mocht het nu eindelijk. Dinsdagavond ben ik ook naar het koffiemoment geweest en meteen het nieuwe Rummikub ingespeeld. Het speelt nu stukken beter.
Toen ik net weer thuis was begon ik mij niet lekker te voelen. Ik ben naar bed gegaan en voor de zekerheid mijn temperatuur gemeten, die was ineens 38.5. Vreemd.

Woensdagochtend moest ik op controle bij mijn chirurg Dr. Veen en toen het verband van mijn buik ging, bleek deze weer vuurrood te zijn, alles weer ontstoken.
Dat terwijl ik maandagavond de laatste antibiotica had ingenomen, zit er maar 1 dag tussen dat het alweer mis is. Eigenlijk niet eens een dag want het niet lekker zijn van maandag, zal hier ook wel mee te maken hebben gehad. Flink balen dus weer. Ik had een kuur van 7 dagen en nu heb ik een nieuwe kuur gekregen van 10 dagen, hopen dat die beter en langer werkt.

En we hebben woensdag eindelijk de knoop door gehakt. Dr. Veen gaat na lang twijfelen nu toch voor een operatie. De operatie brengt wel een risico met zich mee omdat ik met een flinke, complexe navelbreuk zit. Dat is ook de reden waarom het hem steeds tegenhield om te opereren. Hij weet niet wat hij daar tegen gaat komen. Maar zo door gaan is ook geen optie meer dus gaat er toch het mes in.
Hij gaat dan het aangedane gebied verwijderen en proberen om van de navelbreuk vandaan te blijven. Spannend dus.
De operatie is over 4-6 weken, dus eind februari/begin maart. Ik werd woensdag meteen door gestuurd naar het voorbereidingsplein voor afspraken met de anesthesist, apotheek, verpleegkundige, planning etc. Toen ze daar hoorde dat ik de andere middag naar de longarts moest, hebben ze de afspraken mooi gecombineerd, zodat ik geen extra rit naar het ziekenhuis hoefde te maken.
Dr. Veen wil mij nog wel 2 februari terug zien om te kijken hoe het dan gaan, wat de kuur dan gedaan heeft. Hopelijk blaast hij dan alles niet af want daar hou ik ook nog rekening mee hoor.

Donderdagochtend moest ik al vroeg wakker worden want om 07:15u stond de bloedprikster al aan de deur. Ze moest 7 buisjes bloed van mij hebben. Een onuitvoerbare opdracht zou je denken.
Maar het viel nog niet tegen en we waren allebei verbaasd dat de missie geslaagd is. En nog wel in mijn elleboog, waar het nooit lukt. Deze prikster nam haar tijd, heeft lang gevoeld, ook klappen uitgedeeld in de elleboog om de aderen wakker te maken (zeg ik altijd) Eerst leek de ader toch weer weggesprongen te zijn maar na wat bewegingen met de naald, kreeg ze hem weer te pakken. En gek genoeg ging de ader steeds beter lopen. Het 1e buisje kreeg druppelgewijs het bloed binnen maar bij het 6e en 7e buisje stroomde het bloed er in. Dat kan je gerust een wonder noemen met die moeilijke aderen van mij hoor. Het prikken was voor de diabetes, reuma, schildklier en bloedarmoede. Maandag moet ik naar de huisarts en diabetesverpleegkundige voor de uitslagen.

Donderdagmiddag dus weer naar het ziekenhuis geweest. Ik moest er al vroeg in de middag zijn want ik moest eerst naar de bloedafname voor een oorprik. Dat moet altijd een uur van tevoren en dan moet je nog wachten of de prik gelukt is. Daarna richting de poli en daar werd ik bijna meteen geroepen door de longverpleegkundige. Bij de longverpleegkundige heb ik een gesprek gehad over hoe het gaat. Ik heb ook een nieuw zuurstofmasker en slang gekregen. Daarna naar de longarts, al liet die mij wel een tijd wachten. De longarts was tevreden zei hij. Ook met hem een gesprekje gehad en over de komende operatie gesproken. Mijn longen hoeven daar geen beletsel voor te zijn, zei hij en dat de artsen altijd contact met hem op mogen nemen, bij problemen. Nou dat is fijn te weten.

Hierna ben ik naar het voorbereidingsplein gereden, daar lieten ze mij ook lang wachten. Eerst bij de apotheek om mijn hele pakket medicijnen na te gaan of alles nog klopte, dat deed het.
Terug naar de wachtkamer en weer wachten op de anesthesist, die heeft toestemming gegeven voor de narcose. Naar de verpleegkundige, bloeddruk en hartfilmpje gemaakt daar en nog wat zaken door gesproken.
Bij de planning ook weer een gesprekje maar die kon nog geen datum geven. Ik was de dag ervoor pas aangemeld en zoals de dokter had gezegd ben ik over 4-6 weken aan de beurt. Tegen de tijd dat ik ingepland sta, krijg ik bericht. Het was 17:30u toen ik klaar was en ik was om 13:30u in het ziekenhuis. Een hele middag zoet geweest.

Het was spitsuur dus ik moest best lang wachten op de taxi. Ondertussen zag ik van alles gebeuren want er werd buiten een vrijwilliger in zijn gezicht geslagen door een agressieve chauffeur denk ik.
Deze vrijwilliger helpt buiten bij de voordeur het verkeer een beetje in goede banen te leiden. Hij werd binnen gebracht, op een stoel gezet en kreeg even later een ijspakking voor zijn gezicht.
Ondertussen liepen er 3 beveiligers heen en weer, stond er een groepje verpleegkundige die ook gehoord werden door de beveiliging, verderop stonden ook mensen met heel veel armgebaren hun verhaal te doen bij een andere beveiliger. Het wachten was dus niet saai te noemen. Toen alles weer een beetje tot bedaren was, kwam mijn taxi aanrijden, 18:30u was het inmiddels geworden. Een latertje dus.

Vrijdagochtend heb ik uit mogen slapen, de thuiszorg kwam wat later. Vrijdagmiddag ben ik op de scootmobiel naar Dina gereden. Zij was vorige week jarig geweest dus nog even op verjaardagsbezoek.
De scootmobiel staat al lang stil en even leek het er op dat hij het niet meer deed. Er gebeurde niets toen ik gas gaf. Pas na een minuut of 5 gaf hij reactie.
Ik had mezelf goed aangekleed want het was best koud buiten. Het ritje (7km) ging verder goed. Toen ik bij Dina aankwam waren er al wel 2 streepjes weg van de accu. Ik was zo slim geweest om de oplader mee te nemen, dus hebben we hem aan de stroom gezet.
De lucht trok wel verder dicht en er viel een spat regen. Daarom heb ik toch maar de deeltaxi besteld om mij naar huis te brengen.
Gek hoor want een paar jaar terug reed ik zelfs door de sneeuw naar de Verloren Hoek voor Mickey. En nu laat ik de taxi komen, erg toch hey.

Bij Dina was het gezellig. We hadden elkaar al een poosje niet gezien dus genoeg om over te buurten. Toen de taxi kwam (een half uur te laat) waren we eigenlijk nog niet uitgekletst.
Bij de taxi kreeg ik waar voor mijn geld want ik moest mee naar Breda om iemand op te halen en die moest ik weer mee naar huis te brengen. Uiteindelijk was ik om 19:00u thuis.

Gisteren lekker rustig aan gedaan. Ik zei gisteren nog tegen de thuiszorg dat ik best wel een dag zou willen slapen. Gewoon niet wakker te hoeven worden voor het een of ander en slapen zolang ik wil en zelf wakker word. En dan lekker kan blijven liggen. Voorlopig zal dat niet gaan want ik moet er altijd uit voor de thuiszorg. En elke dag is er wel iets wat ik moet doen.
Vanochtend kwam de thuiszorg om 10 uur dus kon ik wel wat langer blijven liggen. Vandaag lekker een rustig dagje en morgen begint de week weer met de dagopvang en tussendoor een bezoek aan de huisarts.


Zondag 16 Januari 2022:

Ik moet nooit meer schrijven dat het goed gaat want dat wordt meteen afgestraft. Meteen dezelfde dag al zelfs.
Zondagavond begon ik mij niet lekker te voelen: koud, trillen, raar hoofd, steken in mijn buik. Terwijl ik een half uur er voor nog met mijn broer aan het appen was en schreef dat het goed ging.
Zo snel kan het dus veranderen.
Naar bed gegaan maar slecht geslapen door de pijn en vervelend gevoel in mijn buik. Maandagochtend toen de thuiszorg kwam en het verband van mijn buik haalde, zag de buik weer vuurrood.
De thuiszorg heeft naar het ziekenhuis gebeld en ik kon de andere ochtend op het spreekuur komen, op maandag heeft mijn arts geen spreekuur.
Dinsdag dus naar het ziekenhuis en zoals ik al verwacht had, kreeg ik antibiotica mee en mag ik woensdag weer terug op controle komen.
Ik ben meteen dezelfde dag gestart met de antibiotica.

De antibiotica slaat wel aan want mijn buik ziet niet meer vuurrood maar ik ben inmiddels wel weer wat gaatjes rijker. De antibiotica heeft de 'vulkaan uitbarstingen' niet kunnen voorkomen.
Donderdag had ik de eerste uitbarsting en daarna elke dag weer een kleine uitbarsting. Vandaag gelukkig niets, ik hoop dat het nu klaar is.
Het leek wel of er een grote ontsteking zat die via oude tunneltjes/wondjes zich een uitweg zocht. Ik heb nu een gaatjesbuik.
De pijn is gelukkig veel minder dan begin van de week.

Op de buik na was het verder wel een rustige week. Alleen had ik woensdag een lekke rolstoelband en dat is niet handig als je afhankelijk bent van die rolstoel.
Het was van mijn duwrolstoel die ik binnen gebruik. De begeleiding heeft naar Medipoint gebeld en die kwam gelukkig 's middags al. Ik heb nu 2 nieuwe banden gekregen dus kan er weer even tegen.

Deze week een beetje medische week want woensdag naar de chirurg. Donderdagochtend komen ze bloed prikken, als het lukt. Donderdagmiddag naar de longverpleegkundige en longarts.
Morgen weer naar de dagopvang en zo komt mijn week wel weer om.


Zondag 9 Januari 2022:

De eerste week van Januari zit er op en wat zelden gebeurd......ik heb niets te vertellen.
Het was een gewone week zonder bijzonderheden. De dagopvang, andere dagen thuis knutselen, lezen, tv kijken, spelletjes doen met de mannen op kantoor.
Mijn buik is rustig (snel afkloppen) Door de lockdown is er buiten weinig te beleven en het is ook geen weer om lekker een rondje te gaan rijden, dus mezelf binnen vermaken en dat lukt wel.
Vrijdag zijn de kerstspullen opgeruimd en mijn huisje is nu weer kaal zonder alle kerstspullen en lichtjes. Al net zo saai als de week zelf.
Het enige wat ik gedaan heb is mijn vakantie geboekt. Met PAC-vakanties naar de Tour de France in Lourdes in juli, was het al maar zo ver.
Ik denk dat dit mijn record is.......mijn kortste en saaiste blog sinds 20 jaar!


Zondag 2 Januari 2022:

Allereerst ga ik jullie een heel mooi, gezond en gelukkig nieuwjaar toewensen, dat al jullie dromen uit mogen komen. Een jaar met nieuwe uitdagingen en avonturen.
Zijn jullie de jaarwisseling goed door gekomen en ook zoveel mooi vuurwerk gezien? Er was weinig te merken van een vuurwerkverbod hier in Etten-Leur, er ging heel veel mooi (en duur) siervuurwerk de lucht in. Ik vond het niet erg want ik heb er van genoten.
Ik was met oudjaar uitgenodigd bij Erwin. Er was nog veel over van de Kerst om nog een keer te gourmetten. 'S middags hebben we verschillende spelletjes gedaan en rond 5 uur zijn we gaan gourmetten.
Om 19:00u naar het koffiemoment op kantoor van de begeleiding en om 20:00u ben ik weer naar mijn eigen huisje gegaan want toen was ik hartstikke moe.
Hier nog wat tv gekeken en toch naar bed gegaan maar de wekker op 24:00u gezet. En toen heb ik zitten genieten van de vuurwerkshow. Na een half uurtje werd het vuurwerk minder en ben ik weer gaan slapen.
Gisterochtend stond de thuiszorg al om half 9 voor mijn deur, echt uitslapen was er dus niet bij.

Ik heb een rustige laatste week van 2021 gehad. Maandag zoals gewoonlijk naar de dagopvang geweest. 'S ochtends ging dat goed maar 's middags begon mijn buik pijn te doen.
Raar want 's ochtends met de verzorging was er niets bijzonders te zien en een paar uur later gaat hij pijn doen en de pijn werd steeds erger.
Maandagavond vroeg naar bed gegaan, slecht geslapen pas tegen de ochtend een paar uurtjes door kunnen slapen. Bij het wakker worden wist ik al wat er gebeurd was. En ja hoor, toen de thuiszorg kwam en het verband verwijderde zat alles weer onder het pus en bloed. Was er dus toch weer een 'vulkaan' ontstaan die 's nachts open is gegaan, vandaar de pijn.
Gelukkig had het zich al goed ontlast en heeft de thuiszorg alles goed schoon gemaakt en gespoeld. Dat was wel pijnlijk.
Dinsdag en woensdag heb ik dan ook weinig gedaan. Wel ben ik woensdagavond door mijn broer Kees opgehaald om een Lichtjesroute langs verlichte boerderijen te rijden. Dat hebben we vorig jaar ook gedaan. Nu was het in Hoge en Lage Zwaluwe. Het was op de route heel druk, file rijden was het. Ik vond het leuk, vind het sowieso leuk om een rondje met de auto te rijden en nu met al die lichtjes overal. We zijn ook nog door Zevenbergen gereden langs de verlichtte haven, dat was ook heel mooi. Het was een leuke afleiding, weer eens wat anders dan dagopvang en ziekenhuis.

Donderdag ben ik weer naar de dagopvang geweest. We hebben daar lekker gegeten. Omdat het bijna oud/nieuw was kregen we koude schotel met als toetje ijs met warme choladesaus en slagroom. Dat was smullen geblazen.
Vrijdag was het dan oudjaar en was ik dus bij Erwin. Gisteren lekker lui gedaan, tv gekeken, gelezen, nog bezoek gehad. En nu is het alweer 2 januari.
Ik ben benieuwd wat ons dit jaar te wachten staat, of we de corona er onder gaan krijgen. Ik hoop het zo want nu is het leven maar saai, er is niets te doen.
Ik kan in elk geval uitkijken naar een leuke vakantie in juli, ik ben al aan het aftellen hahahaha.
En ik hoop nog steeds dat er een oplossing voor mijn buik komt, dat ik eindelijk van de ontstekingen af ga komen. Op dit moment is de buik weer rustig maar je weet het nooit, voor hetzelfde geld is hij morgen weer vuurrood (hoop het niet).

Ik hoop dat ik komend jaar veel mooie dingen met jullie mag delen en wat minder ellende dan afgelopen jaren.
Zoals jullie gezien zullen hebben, heb ik weer een nieuwe pagina gemaakt om vol te schrijven. Ik heb in al die jaren dat ik mijn blog schrijf, een heel dik boekwerk geschreven.
En het eind is nog niet in zicht hoor, ik ga lekker door met elke week mijn avonturen te delen met jullie. Het bevalt mij goed. Ik schrijf van alles van mij wat voor mij een soort therapeutische werking heeft en ik krijg van jullie vaak hele mooie reacties terug en ook dat mensen kracht en steun uit mijn schrijfsels halen. Dat is iets wat ik nog niet goed kan begrijpen/geloven maar als het zo is, is dat ook een mooie reden om door te schrijven. Als ik anderen kan helpen dan doe ik dat graag.
Mijn oude blogs blijven trouwens allemaal bewaard en zijn ook nog te lezen. Onderaan alle pagina's staan de links naar alle vorige jaren.


Alle Blog-pagina's

Blogs 2022 | Blogs 2021 | Blogs 2020 | Blogs 2019 | Blogs 2018 | Blogs 2017 |
Blogs 2016 | Blogs 2015 | Blogs 2014 | Blogs 2013 | Blogs 2012 | Blogs 2011 | Blogs 2010 | Blogs 2009 | Blogs 2008 | Blogs 2007 |
Blogs 14-4-2006 t/m 30-12-2006 | Blogs 21-9-2005 t/m 26-3-2006 | Blogs 12-3-2005 t/m 18-9-2005 | Blogs 7-2-2004 t/m 10-2-2005

Inhoud Conny's Hoekje:

HOME | EVEN VOORSTELLEN | COCHLEAIRE IMPLANT | LOGBOEK | LOURDES | MIJN BOEK: 'VAN HOREND NAAR DOOF' | ISRAEL 2013|
TINNITUS | EEN WANKEL EVENWICHT | SCHILDKLIER | NIERKANKER | BAHA | ROME 2014 |
VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2014 | VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2007 | MIJN FACEBOOK | VAKANTIE DE GEVONDEN GLIMLACH 2021 | CONTACT