Logboek

Zondag 11 April 2021:

De Paasdagen zijn weer voorbij. Ze waren voor mij niet anders dan andere dagen. 1e Paasdag genoten van het wielrennen en 2e Paasdag weinig gedaan.
Dinsdag ook al een saaie dag. Er is zo weinig te beleven nu. Het is vies weer, door de Corona regels is er weinig te doen. Het is zomaar saai en eentonig. Zoals vele andere mensen verlang ik naar de zomer, naar wat avontuur, een dagje op stap, vakantie als het maar even wat verandering is, even uit de sleur van alledag. Alle dagen lijken nu zo op elkaar. Ik weet meestal 's ochtends niet eens meer op welke dag we leven. Gelukkig heb ik daar een telefoon voor, daar kan ik het op zien. Ook qua datum is het lastig om bij te houden in welke maand en dag we leven. Hebben jullie daar ook last van?

Er is niet veel gebeurd deze week maar toch is er wel iets te vertellen want woensdag is de ergotherapeute bij mij geweest. Dit n.a.v. het bezoek van de fysiotherapeut 2 weken geleden. De ergotherapeute kwam naar mijn bed kijken en ook haar conclusie was dat ik beter af ben met een ander bed. Een verpleegbed met bedrekken en papagaai. Deze krijg ik van Amarant en komen ze a.s. donderdag 15 april al bezorgen.
Het is wel even slikken hoor dat ik zo'n bed nodig heb. Het is niet zomaar maar door achteruitgang, ik kan niet goed meer draaien en omhoog komen door de problemen met mijn buik en al het ziek zijn van afgelopen jaar. Dus weer toegeven aan jezelf dat je minder kan en een drempel over naar zo'n bed.

Mijn eigen bed is al een hoog/laag bed maar zonder bedrekken of papagaai. Mijn eigen bed ligt heerlijk en wat dat betreft vind ik het best lastig om een ander bed te moeten.
Daarnaast moet ik mijn eigen bed ook kwijt want er is te weinig ruimte voor 2 bedden. Gelukkig heb ik dankzij facebook en een vriendin, al snel een nieuwe slaper voor mijn bed kunnen vinden. Het komt goed terecht. En nu maar hopen dat het verpleegbed een beetje mooi bed is en niet zo'n ziekenhuisachtig bed. Ik ben heel benieuwd naar donderdag.

Donderdagmiddag kwam er weer een andere ergotherapeute. Deze was door haar collega naar mij gestuurd om naar de electrische rolstoel te kijken.
Ik heb een rondje moeten rijden en de rolstoel staat sowieso te snel afgesteld (besturing) waardoor hij snel alle kanten op vliegt. De rugleuning vind ze ook niet goed voor mij.
Deze ergotherapeute denkt dat ik beter af ben met een andere rolstoel. Nu komt ze binnenkort terug met een adviseur die meer van rolstoelen en alle mogelijkheden af weet. Om te kijken of ik beter af ben met een andere of dat deze kan blijven en dan aangepast moet worden. Ook weer spannend wat hier uit gaat komen.
De regelgeving schijnt veranderd te zijn. Eerst moesten wij hulpmiddelen zoals rolstoelen via de WMO (gemeente) aanvragen en nu via zorginstelling en zorgkantoor. Vandaar dat er nu ineens fysiotherapeuten en ergothereapeuten van Amarant bij ons langs komen. Dat was nooit omdat wij hier niet met behandel indicatie wonen. Zo veranderd er iedere keer van alles.

Vrijdagmiddag heb ik samen met een mede-bewoner spellenmiddag gehouden bij mij thuis. We hebben nu volop spellen dus moeten we er ook gebruik van maken.
Het was nog best gezellig ook zo samen aan de spelletjes. Voor herhaling vatbaar.

De buik gaat nog steeds goed. Ik ben van de week er wel van geschrokken. Ik had al een tijdje zo'n zin om eens te douchen. De laatste keer dat ik lekker in de douche was geweest, was in het ziekenhuis. Dat was dus in december. Thuis deed ik mezelf altijd aan de wastafel wassen want met al het verband op mijn buik kan ik niet douchen.
Nu had ik een plannetje bedacht en met de thuiszorg besproken en gelukkig vond deze het een goed idee en mocht ik de volgende ochtend douchen en dan daarna de wondverzorging.
Nou dat was echt een genietmoment in de douche, ik heb het water zo lekker lang over me heen laten lopen, heerlijk was het!!
Ik ga van de week overleggen met de thuiszorg of we het douchen vaker kunnen doen. Nu ik geen grote wonden meer heb is het makkelijker en veiliger om te douchen.

Na het afdrogen moest ik even gaan staan om mijn onderbroek aan te doen en toen stond ik recht voor de spiegel en zag voor het eerst heel mijn buik in de spiegel.
Dat is een heel ander gezicht dan als je hem liggend of zittend van bovenaf ziet. Ik wist natuurlijk wel dat er flink in gesneden en gedaan is.
Toch was dit even heel confronterend. Het zag er echt niet uit, een heel verminkte buik en ik ben snel weg gedraaid zodat ik het niet meer zag.
Het is gek want normaal heb ik er geen problemen mee en kan ik er allemaal wel tegen maar dit was te confronterend. Ik had het er wel even moeilijk mee.
De thuiszorg probeerde mij wel wat te troosten en zei dat na alles wat er gebeurd is met mijn buik, de hele grote wonden en alles, dat mijn buik er eigenlijk best mooi uit ziet.
In dat perspectief zal het wel maar toch..... ik vond mijn buik altijd al zo lelijk, zo dik en nu is hij alleen maar nog lelijker en misvormd. Maar niet te veel naar kijken en aan denken.
Woensdag is de laatste dag van de 6 weken antibiotica. Ik ben zo benieuwd hoe het daarna zal gaan lopen. Blijven de ontstekingen weg of toch niet. Best spannend hoor.


Zondag 4 April 2021:

We zitten alweer in April en vandaag is het 1e Paasdag, dus ik wens jullie allereerst een Zalig Paasfeest toe. Jammer dat nu het weer minder is dan afgelopen week.
Voor de wielerfans is het vandaag ook een mooie dag want vandaag is de Ronde van Vlaanderen, ik zit al voor de tv te kijken en ga mij vandaag vast niet vervelen maar genieten van de koers. De grootste koers van Vlaanderen. Mede wielerfans ook veel kijkplezier toegewenst!

Dan mijn week, die was best wel leuk mede dankzij het mooie weer. Maandag moest ik thuis blijven omdat ik de 2e vaccinatie voor Corona zou krijgen. Ik was rond half 1 aan de beurt en had daarna geen klachten, alleen een stijve bovenarm. Daarom besloot ik om 's middags naar de dagopvang te gaan.
Onderweg twijfelde ik wel even of ik toch niet door zou rijden want het was zo lekker buiten. Ik ben toch bij de dagopvang binnen gereden want dan kon ik naar de fysio en dat vond ik belangrijk. Morgen is er geen dagopvang dus ook geen fysio en dan zou ik het 2 weken missen.
Het was best gezellig en de fysio liep lekker. Toen ik terugkwam zat er een groepje buiten en daar ben ik bij gaan zitten. Nou ik viel met mijn neus in de boter! Er zat een man bij de groep en hij bleek vroeger in de jaren 60 prof wielrenner te zijn geweest. Hij was over die tijd aan het vertellen, net iets voor mij! Zijn naam is Bas Maliepaard en in 1960 en 1961 is hij NL Kampioen geweest.

Dinsdag had ik met mijn zus afgesproken. Zij had spulletjes om te bakken voor onze woongroep. We hadden afgesproken dat zij met haar scootmobiel mijn richting op zou rijden en ik haar richting. Dan zouden we elkaar onderweg ontmoeten en de spulletjes overhandigen. Nou het was dinsdag heerlijk weer, dus een lekker ritje. We hebben nog een tijdje staan kletsen en toen ieder weer richting zijn eigen huis. Ze had veel spulletjes 2 volle tassen en ik zat met mijn benen wijd op de scootmobiel, beetje onhandig dus hahaha. Maar niets vergeleken met mijn zus want zij had ook nog haar hond bij zich.
De begeleiding hier was heel blij met de spullen. Binnenkort krijgen we vast zelfgebakken taart bij de koffie.

Aan het eind van de middag werd ik niet zo lekker. Ik had nog steeds spierpijn in mijn arm waar ik de vaccinatie had gehad en de hele dag een loopneus. Maar toen werd het erger, wat meer grieperig en meer spierpijn. Ik ben op tijd naar bed gegaan en de andere ochtend was het weer over. Alleen nog wel last van spierpijn bij het opstaan. Zal vast de bijwerking van het vaccin zijn geweest.

Woensdag moest ik mijn schoenen op gaan halen bij Livit, die zijn opgerekt aan de voorkant. Aan mijn rechtervoet zit de schoen nu goed, links is nog steeds pijnlijk. Ik moet eerst maar zorgen dat mijn tenen van de linkervoet genezen voor ik de nieuwe schoenen aantrek. Tot die tijd mijn oudjes maar aantrekken, die zijn uitgelopen en wat soepeler.
Woensdagmiddag zou ik een gesprek hebben met de nieuwe gedragsdeskundige, gewoon een kennismakingsgesprek. Zij had afgezegd dus ik had ineens de tijd om lekker naar buiten te gaan. Het was woensdag nog lekkerder dan dinsdag. Ik heb volop genoten vooral van de Magnolia bomen die volop in bloei staan en ook andere bloesembomen die in bloei komen. Je ziet de natuur openbloeien, zo mooi vind ik dat altijd.

Donderdag moest ik naar de pedicure, mijn voetjes weer lekker laten behandelen en hopelijk wat minder pijn daardoor.
Nadien ben ik nog een rondje gaan rijden. Het was lekker maar de wind was een stuk frisser dan dinsdag en woensdag. Ik ben daardoor niet zo ver weg geweest.
Ik kan sowieso niet echt ver want de scootmobiel haalt nog steeds maar zo'n 22 km en daarna is het spannend hoever ik nog kan. Ik snap het niet hoor, ik zou denken dat hij nu wel ingereden is. Mijn accu's zouden zeker 40-45km moeten kunnen rijden, waarom dat nog niet lukt?? Ze zijn er vorig jaar pas ingelegd, versleten kunnen ze nog niet zijn.

Vrijdag heb ik een rustdag gehouden. Ik werd vrijdagmiddag verrast door de Zonnebloem met een emmertje paaseitjes en een puzzelboekje.
Gisteren boodschappen gedaan en verder niets. Gisteren weer verrast door een vrijwilliger van de kerk, zij kwam een bloemetje brengen.
Leuk toch al die kleine attenties, dat is om blij van te worden.

Vorige week ben ik vergeten over mijn buik te vertellen dus dat zal ik nu even doen. Het is een goed teken dat ik het vergeten was want het gaat momenteel goed met mijn buik. Er zitten nog wel twee fistels waar de thuiszorg nog dagelijks voor komt om deze te verzorgen. Verder ziet de buik er rustig uit.
De antibiotica doet zijn werk goed. Ik heb week 4 achter de rug. Nog 2 weken antibiotica te gaan en dan is het spannend wat het gaat doen. Blijft de buik daarna rustig of begint het opnieuw?
Het is ook wel een soort mijlpaal dat ik de afgelopen 3 maanden niet in het ziekenhuis heb gelegen. Dat is de afgelopen 4 jaar wel anders geweest.
Ik hoop dat de goede vibe zich voortzet, ook straks zonder de antibiotica. Wat zou dat heerlijk zijn.

Hier nog een paar collages van de foto's die ik van de week van de bloesem heb gemaakt.
Klik op de foto voor een groter formaat.

...... .....


Zondag 28 Maart 2021:

Er is deze week niet zoveel om te vertellen. De lente is begonnen maar de temperaturen zijn nog aan de lage kant en vooral hebben we al een hele week een koude wind.
Nog geen lekker weer om er met de scootmobiel op uit te gaan.
Maandag ben ik zoals gewoonlijk, naar de dagopvang geweest. Tussendoor fysiotherapie gehad, dat gaat al beter dan toen ik pas begon, er zit dus vooruitgang in.
Tussendoor ook nog naar de diabetesverpleegkundige geweest om mijn bloeddruk te meten. Deze keer was de bloeddruk goed, dus er is verder geen actie nodig.
Wat het verhoogde kalium betreft, dat wachten we nog even af hoe dit bij de volgende prikbeurt is.

Wat ik dinsdag gedaan heb, dat weet ik toch niet meer. Niet veel, anders zou ik het mij wel herinneren.
Woensdag moest ik naar Livit voor schoencontrole. Daar ben ik in de elektrische rolstoel naartoe gereden, zo was ik lekker buiten.
Mijn schoenen zijn daar gebleven om op te rekken. Ik heb nu teveel last van mijn tenen in de schoenen. Ik was wel zo slim geweest om een paar andere schoenen in mijn tas te stoppen. Zodat ik niet zonder schoenen terug naar huis moest.
Tegenover Livit zit de tandarts en daar ben ik ook binnen gereden om iets te vragen. Ik had er de andere dag een afspraak, maar was er nu toch.
De receptioniste vond het nogal wat dat ik de andere dag weer terug moest komen, zij ging kijken of ze iets kon doen voor mij. En toen werd ik zomaar meteen geholpen. Dat was wel fijn want dat scheelde dus weer een rit voor de andere dag. Die afspraak stond toch al erg strak gepland omdat ik er voor ook een afspraak had staan aan de andere kant van Etten-Leur. Daarbij was het de vraag of ik de afspraak bij de tandarts wel ging redden. Nu waren die zorgen over, ik was al geholpen. Lekker hoor.
Toen ik hier klaar was ben ik naar een vriendin van mij gereden. Zij woont er dichtbij, dus kon ik mooi combineren. We hebben samen gezellig bij gekletst, was leuk.
Het was ook heerlijk weer woensdag, geen straf om een stukje buiten te rijden.

Donderdag moest ik naar de podotherapeut voor controle van de orthese van mijn teen. Die zit prima dus daar hoefde verder niets mee te gebeuren.
Het was donderdag flink koud toen ik er heen reed, veel wind en bewolkt. Toen ik een uurtje later terug reed, kwam de zon een beetje door de wolken en was het iets aangenamer. De wind bleef echter hard en fris. Thuis gekomen heb ik niet veel meer gedaan.

Vrijdagochtend scheen de zon zo lekker, daarom besloot ik 's middags met de scootmobiel een rondje Pannenhoef te gaan rijden.
Wat denk je, verdwijnt onderweg de zon achter de wolken en het was bijna windkracht storm. Ik heb onderweg mijn CI afgedaan omdat het zoveel lawaai gaf met de wind.
Ik dacht als die herrie weg is, is het wat rustiger aan mijn hoofd. Toch voelde ik de wind nog flink door mijn haren gaan en ik kreeg koude handen, dus handschoenen nog aan moeten doen.
Zonder CI zit ik een beetje in mijn eigen wereldje, zonder geluid van buitenaf maar wel het geluid van binnen van de Tinnitus. Net zoveel herrie eigenlijk als de stormwind.
Gelukkig wel afleiding door de mooie natuur die aan het open bloeien is. Het was toch even lekker om buiten geweest te zijn.

Gisteren en vandaag een rustig dagje en dan morgen weer een nieuwe week. Morgen niet naar de dagopvang want ik kreeg vrijdag te horen dat we morgen de 2e vaccinatie tegen corona krijgen. Dus daar moet ik voor thuis blijven. Heel misschien, als ze op tijd komen en ik er geen last van heb, dat ik in de middag zelf met de rolstoel nog even erheen rij. Dan zou ik ook de fysio niet over te hoeven slaan. Dat zie ik morgen wel, ligt ook aan het weer. Als het regent ga ik sowiewo niet.
Verder heb ik ook deze week wat afspraken staan zoals pedicure en een kennismakingsgesprek met de nieuwe gedragsdeskundige. Erica komt ook een middagje. En het schijnt dinsdag en woensdag mooi weer te worden met 20 graden, dus daar probeer ik ook nog wat van mee te pakken.


Zondag 21 Maart 2021:

Hoera, het is lente!! Nu nog wat warmere temperaturen, dan ben ik helemaal blij. Het is nu helaas nog te koud om er op uit te trekken met de scootmobiel.
Jammer want ik had volop vrije tijd afgelopen week. Nu heb ik vooral veel zitten niksen, zonde van de tijd eigenlijk.

Maandag ben ik weer naar de dagopvang geweest, die mocht weer open na het corona gebeuren. Het verbaasde mij dat het meteen druk was. i.p.v. met 4 waren we nu met 8 mensen. Dat is ook meteen het maximaal aantal wat mogelijk is met de corona regels.
Tussendoor ben ik naar de huisarts naar de diabetesverpleegkundige geweest voor de bloeduitslagen. Tot mijn verbazing was er weinig goed aan de uitslagen.
Mijn suiker was veel te hoog, bloeddruk ook veel te hoog en tevens te hoog kalium. Ik moet nu toch weer aan de medicijnen voor de diabetes. Balen want het ging de afgelopen tijd juist zo goed zonder de medicatie. Het kan door de infecties komen dat de suiker zo hoog is maar die infecties heb ik nu al 4 jaar dus zou je dat al veel eerder verwacht hebben.
Voor de bloeddruk en kalium moet ik morgen terug. Dan meet ze nog een keer de bloeddruk. Als hij dan nog zo hoog is dan zal denk ik de medicatie opgehoogd worden.
Het kalium moest ze met de huisarts bespreken, ik vrees dat ik mijn plastabletten weer moet gaan slikken. Ik zal het morgen wel horen.
Ik maak mij er maar niet al te druk om. Over 6 weken moet ik extra laten prikken om te kijken of de medicatie aanslaat en de suiker dan gezakt is. Zo blijf ik bezig!!

Dinsdagmiddag is Erica mijn vrijwilligster geweest. We hebben samen mijn Paasspullen tevoorschijn gehaald en de woonkamer in Paassfeer gebracht. Over 2 weken is het al Pasen.

Verder is er weinig nieuws te melden maar wat wel leuk is, om eindelijk over mijn vakantie plannen te vertellen.
Op oudjaarsdag kreeg ik dus onverwachts bezoek en dat waren Ruud en Margo Fokker. Ruud is ex-directeur en vrijwilliger van de VNB en Margo ook vrijwilliger.
Zij hebben een aangepast vakantiehuis in Frankrijk, niet zo ver van Lourdes, in het plaatsje Ferrières in de Pyreneeën.
Veel van mijn Lourdesvrienden kennen deze plek en ik heb er zelf 2x een kort bezoekje gebracht toen ik in Lourdes was, tijden de excursiedag, dus ik weet waar het staat en hoe het er uit ziet. Een mooie plek is het.
Ruud opperde dat hij het leuk zou vinden als ik er een keer gebruik van kon maken. Daar heb ik zelf ook al vaker over gedacht maar hoe doe je dat, in een rolstoel naar de bergen. Nou, laat dat maar aan Ruud over! Inmiddels heeft hij de reis rond en als corona het toelaat ga ik eind oktober een week naar De gevonden glimlach.
Ik ga niet alleen, Eric en Emma-Marie gaan mee en ook Gea en haar man. Ruud en Margo ook en nog een verpleegkundige. We gaan met een gehuurde rolstoelbus vanuit hier naar Frankrijk. Onderweg hebben we 1 overnachting. We gaan verschillende uitstapjes/excursies maken. Natuurlijk ook een dag naar Lourdes.
Ik heb er heel veel zin in en hoop maar dat de corona tegen die tijd de kop is ingedrukt en onze plannen door kunnen gaan.

Met mijn buik gaat het dankzij de antibiotica de goede kant op. 1 van de 3 tunnels is afgelopen week dicht gegroeid. Nog 2 tunnels te gaan. De buik voelt nog wel warm en ook nog harde plekken er in. Maar het gaat vooruit, de huid is in elk geval veel minder rood. Nog 4 weken antibiotica te gaan (tot 20 april)
Wat zou het toch geweldig zijn als dan de andere 2 tunnels ook dicht groeien en de ontstekingen helemaal weg zijn en nooit meer terug komen. Dan kan ik in oktober onbezorgd op vakantie, dat lijkt mij een heerlijk vooruitzicht. Ik blijf hopen en de moed er in houden dat het ooit een keer op moet houden.

Dat hoop ik van de corona ook, zodat we allemaal weer heerlijk genieten van alles wat tot begin vorig jaar nog normaal was. Op dit moment ben ik bang dat er nog niet veel versoepelingen aan zullen komen. De besmettingen zijn weer aan het stijgen. Laten we toch met z'n allen proberen de moed er in te houden. Ooit komt het weer goed!!


Zondag 14 Maart 2021:

Hier ben ik weer met mijn avonturen. Het begon er maandag al mee dat de bloedprikster 's middags voor de deur stond. Vreemd, want de afspraak was dat ik woensdag geprikt zou worden en dit moest nuchter gebeuren. Daar wist zij weer niets van.
Kon ik dus weer aan het regelen *zucht*. De huisartspraktijk mailen, SHL mailen en uiteindelijk bleek dat er 2 prik opdrachten waren een voor maandag waarbij ik niet nuchter hoefde te zijn. En een voor woensdag die nuchter moest. Van de 1e afspraak wist ik niets van en de huisarts ook niet. Gevraagd of ze konden zien wat die opdracht inhield. Dat konden ze bij SHL weer niet zien, moest ik weer voor bij de huisarts zijn. Uiteindelijk dacht ik, ik zie het woensdag wel en anders gaan ze het maar weer opnieuw regelen.
Deze prikbeurt was nog voor januari, toen was het prikken wel gelukt maar was de apparatuur kapot waardoor er geen uitslagen waren. De huisarts had gezegd dat ik automatisch nieuw bericht zou krijgen, dat gebeurde echter niet. Dit heb ik steeds aangegeven en dan werd het weer aangevraagd maar uiteindelijk kwam er niemand.
Nu kwamen ze dan eindelijk en gaat het nog verkeerd. Ik moet ook alles zelf regelen om het goed te laten gaan.

Woensdagochtend kwam de bloedprikster wel, al om 07.15u stond ze voor de deur. Ze hebben weer een nieuwe manier van werken. Via de telefoon moeten ze inloggen en dan de codes van mijn prikformulier inscannen. Een heel ritueel was het. De app wilde het niet doen, dat duurde even, uiteindelijk zijn ze veel meer tijd kwijt dan voorheen toen ze het met pen en papier deden.
Toen ze eenmaal aangemeld was en mijn gegevens ingescand had, kwamen de prikbeurt van maandag ook tevoorschijn. Dus die is nu ook meteen mee geprikt.
Zoals altijd was het weer moeilijk om bloed uit mij te krijgen maar na veel geduld is het uiteindelijk op mijn hand gelukt.
Nu wachten op de uitslagen, daarvoor moet ik morgen naar de diabetesverpleegkundige/huisarts. Het is voor de suiker en bloedarmoede.

Dinsdag ben ik op controle geweest bij de chirurg voor mijn buik. Het ging al wel wat beter dan vorige week, maar nog niet goed. De roodheid was minder maar de buik voelde nog warm, hard en gezwollen. De antibiotica kuur heeft wel iets gedaan, maar niet voldoende. Ik had zelf al in gedachte om de kuur te verlengen. De chirurg heeft de kuur uiteindelijk met 6 weken verlengd.
En we willen proberen dat ik die 6 weken ook niet naar het ziekenhuis kom. Ik ga mijn best doen om het tot 20 april vol te houden.
Het was overigens gezellig bij de chirurg, de wondverpleegkundigen waren ook in een vrolijke bui. Ondanks alle ellende met mijn buik, hebben we vaak wel lol tijdens de controles.
De thuiszorg had een zon op het wondverband getekend. De wondverpleegkundigen konden dus niet achter blijven en hebben een hele vrolijke tekening er op gemaakt. Een weiland vol bloemen, de zon en een paard erbij. Het was een heel kunstwerk. De thuiszorg kon het de andere dag wel waarderen hahaha
Momenteel gaat het elke dag een stukje beter met mijn buik. De antibiotica werkt wel, alleen heb ik er diarree van, dat is dan weer wat minder.
Nog 5 weken te gaan en hopen dat mijn buik niet tegen gaat sputteren, zodat ik niet voor niets de vieze pillen slik en de diarree heb.

Vrijdagochtend is de fysiotherapeut bij mij thuis geweest. Zij kwam kijken hoe ik de transfers maak zoals van rolstoel in/uit bed, rolstoel - toilet, rolstoel - luie stoel. Dit i.v.m. de valpartijen. Op zich doe ik dit zoals het moet en het beste is. Puntje van aandacht is dat ik het niet te snel moet doen.
Het scheelt dat ik nu minder pijn aan mijn buik had. Als zij vorige week was komen kijken toen ik zoveel pijn in mijn buik had en amper kon bewegen, was het heel anders geweest.
Dan kan ik bijna niet omhoog komen of bewegen door de pijn. Ik mis dan ook een papagaai voor mijn bed. Aan de kant waar ik uit bed kom, heb ik zelf een bedbeugel gekocht zodat ik mij daar een beetje aan op kan trekken en vasthouden. Als ik zoveel pijn heb, of verzwakt ben dan zou ik aan de andere kant eigenlijk ook iets van een beugel of bedrek nodig hebben.
De ergotherapeut komt binnenkort ook kijken om te zien of er iets mogelijk is met aanpassingen. Ze hadden het al over een ander bed. Daar schrok ik van want dat is niet zo goedkoop. Maar als de ergo en fysio dat nodig hebben dan is het een hulpmiddel en moet de instelling (Amarant) hier voor zorgen, zo werd er verteld. Afwachten dan maar wat het advies gaat worden.

Vrijdagmiddag is de kapper bij mij geweest en ik heb mijn haar weer lekker kort laten knippen. Het langere haar vond ik toch niet zo fijn zitten. Het is ook lastig met de CI want de magneet blijft met langer haar niet goed zitten en als ik aan het eten was of bij beweging van mijn hoofd, hoorde ik de haren op de microfoon van mijn CI ruisen. Dat vond ik ook niet fijn. Nu heb ik weer een kort en pittig kapsel en zelf vind ik dit ook mooier staan.

Wat ook leuk is om te vertellen is dat ik via de Facebook pagina van Coronahulp Etten-Leur een oproepje had geplaatst of er mensen waren die spelletjes over hadden voor ons. Dat berichtje had ik 2 weken terug al geschreven maar kon het niet terug vinden. Vrijdag zag ik ineens dat ik berichten had van mensen die ik niet ken en toen bleek dat het berichtje er op stond. De beheerder van de pagina moet er toestemming voor geven, vandaar dat het dus langer duurde.
Nou ik had aardig wat reacties en sommige mensen waren zo lief om zelf de spelletjes te brengen. Gistermiddag ben ik door de storm zelf ook wat op gaan halen. Ik ben verbaasd dat zoveel mensen willen helpen en gratis iets afstaan. Onze bewonersgroep is er heel blij mee.
We hebben al een tijdje een groter kantoor met grote huiskamer. De plannen zijn om daar samen koffie te drinken, spelltjes en andere activiteiten te doen, koken en bakken. Door de corona is dit nog niet helemaal gelukt. Wel in kleine groepjes koffie drinken en 1x in de maand koken.
Nu hebben we dus volop spelletjes en ik heb ze naar kantoor gebracht zodat al onze bewoners (met 11 zijn we) de spelletjes kunnen gebruiken en we straks op kantoor samen spellen kunnen doen.
De begeleiding was ook superblij met mijn initiatief. We hebben nu voldoende spellen maar we kunnen nog bakspullen gebruiken. Bakvormen, uitsteek vormpjes, kwasten, deegroller noem maar op. Daar binnenkort ook maar een oproepje voor plaatsen.

Morgen kan ik weer naar de dagopvang. De corona is weer onder controle dus we mogen weer open. Komt goed uit want dan kan ik ook weer naar de fysio en vanuit de dagopvang naar de huisarts. De rest van de week is nog rustig. Dinsdagmiddag komt Erica mijn vrijwilligster weer, kunnen we een spelletje gaan spelen, genoeg keuze nu. Voor buiten is het helaas nog geen mooi weer en ergens naartoe gaan kan ook nog niet. Alles is nog dicht door de corona. Ik hoop toch dat de terrassen en winkels nu snel weer open mogen, dan zijn er weer wat meer mogelijkheden om te doen. Toch zeker met de zomer in het vooruitzicht.

........


Zondag 7 Maart 2021:

Het zou een drukke week met veel afspraken worden, het liep weer eens anders dan verwacht. In de nacht van zondag op maandag werd ik wakker door hevige buikpijn.
Het leek wel alsof heel de buik ontstoken was of zo. Eerlijk gezegd was ik een beetje bang dat ik weer een ileus had (darmafsluiting) Niet meteen in paniek raken, dus ik heb de dag rustig aan gedaan en afgewacht wat er ging gebeuren.

Dinsdag was mijn buik weer vrij rood, warm, hard en opgezwollen dus leek het weer het buikprobleem te zijn.
Ik moest dinsdagochtend naar de longarts en longverpleegkundige. Daar ben ik naartoe gegaan. Helaas liep het allemaal uit omdat de bloeduitslagen niet goed waren en de longarts opnieuw mijn bloedgassen wilde prikken. Mijn zuurstof was te laag en koolzuur te hoog. Dus weer opnieuw laten prikken en wachten op die uitslag. Deze waren iets beter en de longarts liet het hierbij. Ik moet wel over 3 maanden al terug op controle en opnieuw prikken (normaal moet ik om het half jaar)

Vanuit de longarts ben ik naar de poli chirurgie gereden. Ik wilde vragen of de chirurg naar mijn buik kon kijken, nu was ik daar toch.
Helaas was er een andere assistente, we kende elkaar niet. Volgens haar was de chirurg er wel maar wist zij niet of ik er tussendoor kon, dat moest ik bij de balie vragen. Ik heb aan de balie alles uitgelegd en mijn vraag gesteld. Helaas hield deze zuster zich strikt aan het protocol. Ik mocht al niet zonder afspraak naar de poli komen, en dan ook nog meteen geholpen willen worden. Dat laatste had ik helemaal niet gevraagd, al had ik een uur moeten wachten dat had mij niets uitgemaakt.
De dokter was er volgens haar ook niet. Toevallig had ik van de assistente gehoord van wel en hij heeft altijd spreekuur op dinsdagochtend. Toen maakte zij er van dat het spreekuur heel erg druk was en even later zei ze dat de dokter naar de OK was geroepen. Dan had hij voorbij ons moeten komen, dus ze verzon maar iets. Ik kwam op het idee om te vragen of 1 van de wondverpleegkundigen konden kijken naar mijn buik. Nee, kon ook niet, die waren ook al niet aanwezig.
Het was wel duidelijk dat het niets ging worden en daarom ben ik maar op huis aan gegaan.

Dinsdagmiddag heb ik dan eindelijk de 1e vaccinatie voor corona gekregen. Wij hebben het Moderna vaccin en ik heb er niet veel last van. Alleen een moe gevoel in mijn arm en een rode plek (nog steeds) waar het ingespoten is.

Woensdag slecht geslapen door de pijn, elke beweging deed verschrikkelijk pijn. Toen de thuiszorg kwam zag de buik nog veel roder en opgezet. De thuiszorg heeft met het ziekenhuis gebeld en er werd gevraagd om een foto door te mailen. Dat is gebeurd. Daarna kreeg ik zelf nog mail van de wondverpleegkundige met vragen en er werd besloten dat ik toch langs moest komen. Dus de taxi geregeld, die was binnen 5 minuten hier! Aangekomen op de poli mocht ik meteen naar de behandelkamer en kwam de dokter ook al vrij snel. De buik zag er niet goed uit en de enige optie was om een antibiotica kuur te geven om de ontsteking in te dammen. Ik was even bang dat hij dit via infuus wilde doen maar het werd in tabletvorm, ik mocht dus weer naar huis.

Overigens bleek dat zowel de dokter als de wondverpleegkundigen dinsdag gewoon aanwezig waren. Ik vertelde mijn verhaal en ze waren verbaasd erover. De balie-assistent zou er nog op aangesproken worden. Ze zal haar werk wel goed gedaan hebben denk ik. Als alle mensen zomaar zonder afspraak langs komen, dat kan natuurlijk niet. Ik heb de pech gehad dat we elkaar niet eerder gezien hadden. Als er een bekende zuster had gezeten, die kennen mijn situatie en hadden vast anders gehandeld.

Alle afspraken van deze week zijn afgezegd. En ik heb weer veel geslapen, mede ook door de morfine waar ik altijd stoned van wordt. Maar dat is niet erg, als ik slaap voel ik die vervelende pijn niet. En van slapen herstel je beter hoor ik altijd.
Wat de buik betreft is de roodheid afgenomen maar hij voelt nog wel hard en gespannen, warm. Sinds gistermiddag gaat het met de pijn beter en vandaag is dat ook zo. De antibiotica slaat wel aan maar of het voldoende is, dat weet ik niet. Dinsdag moet ik weer terug komen voor controle. Tja.... zo maakt een mens wat mee!


Zondag 28 Februari 2021:

Het was een heerlijke week! Ik ben elke middag met de scootmobiel er op uit geweest. Dat was genieten van de zon, de natuur, de bloembollen die in bloei komen en overal vrolijke plekjes geven.
Ik kreeg er echt de Lentekriebels van.
Met de scootmobiel gaat het wisselend. Toen het lekker warm was, kon ik verder mee rijden (28 km was het verst) maar zodra het kouder is, dan wil hij nog niet.
Vrijdagmiddag was het erg koud op de scootmobiel en heb ik maar een klein rondje gereden maar goed want de scoot gaf bij 10 km al aan bijna half leeg te zijn.
Hij verlangt ook naar de lente en zomer temperaturen net als zijn baasje.

Woensdag moest ik om half 9 al bij de uroloog zijn dus dat was al heel vroeg op pad gaan. Ik zag vanuit de taxi de zon opkomen, zo vroeg was het.
De uroloog had een goed verhaal over de cyste. Ze hebben er overleg over gehad en daar is uitgekomen dat het toch een gewone cyste is, gevuld met vocht. Hij groeit heel langzaam, wat bij een goedaardige cyste past. Ze hebben hem gradatie 1 gegeven wat de beste uitslag is, namelijk een ongecompliceerde cyste. Verdere controle vinden ze daarom ook niet nodig. Zelf zou ik dat wel graag willen maar de uroloog was erg zeker van zijn zaak en het is echt niet nodig. Ik kreeg hem niet omgepraat wat dat betreft.
Goed nieuws dus al ben ik zelf nog niet 100% gerust gesteld. Gewoon omdat we niet weten hoe de tumor in de andere nier is ontstaan. Misschien is die wel vanuit een goedaardige cyste gaan groeien. In theorie kan het dat een goedaardige cyste kwaardaardig wordt, dat bevestigde de uroloog.
Aan de andere kant hebben ze er bij mij al zo vaak naast gezeten met diagnoses. Met de nierkanker hebben ze ook tot 5x toe gezegd dat het ging om een goedaardige cyste. Pas na CT-scan nummer 6 kwamen ze er achter dat het een kwaadaardige tumor was. Daarbij is mijn lichaam niet te vertrouwen, dat doet niets volgens protocol en heeft altijd de gekste dingen. Ook mijn bekkenbreuken (3) hebben ze over het hoofd gezien en kwamen ze alle drie de keren pas later achter. Dat alles bij elkaar genomen maakt mij onzeker en kan ik nog geen 100% vertrouwen er op hebben.
Maar ja, ik zal er nu toch op moeten proberen te vertrouwen en het los laten.

Woensdagmiddag ben ik niet met de scootmobiel weg geweest maar samen met mijn vrijwilligster gaan wandelen hier in Etten-Leur. Nou ja wandelen....ik met de elektrische rolstoel en zij wandelend. We hebben bij de Lourdesgrot een kaarsje opgestoken en langs het dierenparkje gelopen. Het was heerlijk buiten, de beste dag van de week wat temperatuur betreft.

Donderdagochtend moest ik naar de podotherapeut om een orthese te laten maken voor mijn voet/teen. Het was in de ochtend heerlijk buiten.
Donderdagmiddag naar de huisarts. Ik heb al een hele tijd rode plekken op vooral mijn benen. Daar heb ik al 2x een zalf voor gehad maar die helpt niet.
Nu heb ik een sterkere zalf gekregen en als deze niet helpt dan moet ik naar de dermatoloog.
Ik heb het met haar ook over de uitslag van de uroloog gehad en mijn gevoel erbij. Goed gesprek gehad, dat is altijd fijn.
Daarna ben ik nog langs de fysiotherapie geweest want nu de dagopvang gesloten is, krijg ik geen therapie. Ik ben gaan vragen of ik toch therapie kan krijgen. Dan ga ik er op eigen gelegenheid naartoe.
Dit moest nagevraagd worden want ze waren er niet zeker van of het wel/niet mocht. Vrijdagochtend kreeg ik een mail en ik mag morgenmiddag komen. Fijn, want het is iedere keer dan ben ik even bezig en dan gebeurd er weer iets. Of ik kom weer in het ziekenhuis terecht of de dagopvang gaat dicht door de corona. Dat schiet niet op. Ik wil zo graag wat meer conditie krijgen, dus ik ben blij dat ik morgen mag komen.

Gisteren ben ik niet buiten geweest omdat het te koud was. Ik heb naar het wielrennen op tv gekeken, ook heel leuk. Het wielerseizoen is open en vanmiddag is er weer een klassieker op tv, dus straks ook wielrennen kijken. Daar kom ik de dag ook wel mee door.
Komende week een drukke week met elke dag afspraken. Als het door gaat dan krijgen wij dinsdagmiddag de vaccinatie tegen corona. Ik moet het eerst nog zien, voor ik het geloof. Het is inmiddels een dikke maand geleden dat ze op stel en sprong kwamen vertellen dat wij die week gevaccineerd gingen worden en de papieren in orde moesten worden gemaakt. In de tussentijd gebeurde er echter niets. Dus nu afwachten of het dinsdag echt gebeurd.

Klik op de foto voor een groter formaat.

......


Zondag 21 Februari 2021:

Hier ben ik weer met het nieuws van de week hahaha. Beginnende met de maandag natuurlijk, de carnaval op de dagopvang.
Ik had mijn carnavalskleding aangetrokken en had er veel zin in. Niet iedereen was verkleed maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben ook niet gehost of polonaise gelopen (mag natuurlijk ook niet vanwege corona) maar we hebben er wel een gezellige dag van gemaakt. Carnavalzender aan op tv en we hebben als lunch lekker frietjes met kip gegeten. 'S middags hebben we een carnaval quiz gedaan en lekkere borrelhapjes erbij.
Tussendoor moest ik nog naar de fysio, dat was jammer maar wel belangrijk voor mij. Even 3 kwartier er tussenuit. Toen ik terug kwam zat de groep aan een advocaatje met slagroom. Daar heb ik niets aan gemist want dat lust ik toch niet. Al bij al was het een leuke dag.

Dinsdagmiddag ben ik opgehaald door mijn broer Kees want ik mocht pannenkoeken komen eten bij hem en mijn schoonzus. Dat is een traditie bij ons, op de dinsdag van carnaval worden pannenkoeken gegeten als afsluiting van de carnaval. Ik zag toevallig op tv dat ze dit ook in Engeland doen.
Kees zijn pannenkoeken waren lekker, hij heeft ze zelf gebakken naar recept en op de manier zoals onze moeder dat deed. Heerlijk, jammer dat je er zo snel vol van zit.
'S avonds heeft Kees mij weer naar huis gebracht. Dat was een leuke middag/avond. Ook leuk om even van huis te zijn en een praatje te hebben.

Eenmaal thuis kwam de domper....... de begeleiding kwam vertellen dat er van de dagopvang was gebeld. Ik moest 10 dagen in quarantaine want er bleek maandag op de dagopvang iemand positief te zijn op corona. De dagopvang is tot nader order gesloten en wij moeten dus allemaal in quarantaine en zouden ook getest worden. Balen!!
Donderdagmiddag kwamen ze bij mij de corona test afnemen en gisterochtend bleek ik gelukkig negatief te zijn. Ikke blij, want ik baalde enorm dat het mooi weer ging worden en ik dan binnen moest blijven zitten.
Gistermiddag ben ik meteen uit mijn gevangenis ontsnapt en voor de 1e keer dit jaar weer een ritje met de scootmobiel gemaakt, lekker naar buiten.

De scootmobiel had wel zijn kuren. Al na 5 km gaf hij aan dat de accu half leeg was. Ik ben omgedraaid maar vond het toch heel vreemd. Ik heb hem even stil gezet, de sleutel omgedraaid en daarna weer aan..... en toen waren alle lampjes weer terug. Dit heb ik nog een paar keer herhaald en ik ben dicht in de buurt gebleven. Uiteindelijk heb ik wel 25 km gereden ermee.
Het blijft een rare scootmobiel, al sinds ik hem gekocht heb heeft hij rare kuren. Vorig jaar zijn er nog nieuwe accu's en een nieuwe motor ingelegd. Het is normaal dat zo na de winter, door het langere stilstaan, de scootmobiel weer moet wennen en het rijden opgebouwd moet worden voor de accu's. Maar 5 km was wel heel weinig.
Komende week blijft het mooi weer, kan ik hem mooi verder uittesten en hopelijk het energielevel van de accu's weer opbouwen.

Wel raar hoor...... twee weken terug sneeuwde het volop, vorig weekend vroor het en was iedereen aan het schaatsen en nu een week later is het ineens lente.
Het is in ons Hollandse landje vaak te bot of te zot! Zelf vind ik het lente weer fijner dan de sneeuw en de kou. Gisteren was het grappig want op sommige plaatsen lag er nog sneeuw en ijs op de sloten en dan ineens zag je de krokusjes in bloei staan. Winter en Lente in 1 dag gevangen.

Mijn buik is de laatste dagen weer wat rustiger aan het worden. Begin van de week was dat nog anders, toen leek er weer een abces te ontstaan. Gelukkig is dit via de bestaande tunnels ontlast. Nu hopen dat het weer een tijd rustig blijft.
De thuiszorg is voorlopig nog niet van mij af. Ik heb nog drie wondjes/ondermijningen die nog verzorgd moeten worden. Terwijl ik in december nog dacht dat ik na de Kerst misschien al zonder de thuiszorg kon. Dat was een beetje te optimistisch gedacht, blijkt nu. Toch blijf ik hopen dat het ooit zover komt dat mijn buik weer dicht groeit en er geen nieuwe abcessen meer komen, dat ik van heel dat gedoe verlost raak.

Komende week hoop ik van het mooie weer te kunnen genieten. Woensdag naar de uroloog voor de uitslag van de cyste in mijn nier.
Geen dagopvang dus voorlopig. Dat is jammer, maar niet zo erg als ik naar buiten kan dan kom ik de dag ook wel door.

....


Zondag 14 Februari 2021:

Welkom op deze rare zondag. Normaal gesproken zou het hier volop carnaval zijn en buiten drukte met de optocht. Maar het is stil hier in het Stijlorenrijk, er is niet te zien dat het carnaval is.
En zo zal het in alle plaatsen wel zijn. Carnaval vieren we dit jaar via de televisie of via internet met streamingdiensten. Raar hoor, ook al deed ik niet zoveel aan carnaval, ik mis het toch.
Gelukkig kom ik via de tv wel een beetje aan het carnaval gevoel. Ik kijk zelf vooral naar Baronie Tv.
Morgen op de dagopvang gaan we wel een beetje carnaval vieren. We hebben afgesproken om carnavalskleding aan te doen en we gaan lekker frietjes eten.

Dan is het vandaag ook nog Valentijnsdag. Zijn jullie al verwend door je Valentijn of nog leuker..... verrast door een geheime liefde?
Ik heb van een paar lieve vriendinnen een kaartje gekregen, leuk hoor. Valentijn zelf, daar heb ik niets van gehoord hahaha.

Dan weer een overzichtje van mijn week:
Maandag naar de dagopvang geweest, lekker zitten haken en voor de 2e keer naar de fysio geweest. Deze keer kreeg ik er een extra oefening bij en daarna voelde ik ook wel dat het genoeg was.
Morgen heb ik ook weer fysio, dan misschien weer een oefening erbij?

Dinsdagochtend naar de chirurg geweest. Ik was er toch een beetje bang voor dat hij misschien moest snijden. Het abces was wel open maar het was een heel klein gaatje.
Gelukkig vond hij het niet nodig om er iets aan te doen. Er was nog een bult aan het ontstaan waar hij op dat moment ook niets aan kon doen. Ik kwam dus goed weg.
Dat nieuwe abces heeft raar gedaan want gisteren zag het er nog gewoon uit en vanochtend met de verzorging leek het alsof er een blaar op stond en uit alle drie de tunnels, kwam wat viezigheid uit.
Raar, maar ik hoop natuurlijk weer dat het op deze manier zich wel helemaal ontlast. Anders moet ik weer terug naar het ziekenhuis.

Woensdag weer naar het ziekenhuis geweest, naar de uroloog. Hij had zijn huiswerk goed gemaakt en wist precies waar ik voor kwam. Hij had de foto's ook al klaar staan op de computer. Ik heb zelf ook mijn verhaal gedaan. De uroloog gaat overleggen met de radioloog. Die hebben er beter zicht op en kunnen ook vergelijken met de foto's van jaren terug. 24 februari moet ik terug komen en dan weet hij meer te vertellen. Ik ben benieuwd want ik heb het niet meer zo op radiologen na alle fouten die er in het verleden zijn gemaakt. Eerst de 24e maar afwachten. Ik heb de foto's gezien en het lijkt mij ook een gewone cyste omdat de randen mooi vlak zijn. Dat is bij een tumor niet zo. Wat ik graag zou willen is dat ze 1x per jaar de cyste controleren. Misschien is in 2006 de tumor ook wel vanuit een cyste tot tumor gegroeid, dat weten we niet. Liever het zekere voor het onzekere, ik moet zuinig zijn op mijn enige nier die al vaak genoeg voor problemen heeft gezorgd omdat hij al niet goed werkt.

Afgelopen dagen heb ik weinig bijzonders gedaan. Naar buiten gaan gaat niet, het is te koud en met de gladde ijslaag (sneeuw kan je het niet meer noemen) te gevaarlijk om naar buiten te gaan. Ik ben van de week met heel veel moeite, slippen en vast rijden (wel leuk avontuur hahaha) naar de winkel geweest. Die is hier aan de overkant maar het was eigenlijk best gevaarlijk om er te komen. Laat staan ergens anders naartoe te gaan.Er is overigens ook nergens iets te doen of te beleven, door de corona beperkingen.
Het is dus - zoals veel mensen moeten - thuis zitten en mezelf een beetje bezig zien te houden. Dat lukt tot nu toe gelukkig wel.


Zondag 7 Februari 2021:

Vanuit een mooi wit Etten-Leur, zit ik nu achter (of voor) mijn laptop om een nieuwe blog te schrijven. Mijn agenda was deze week leeg en toch kan ik van alles vertellen.
Allereerst de maandag weeer naar de dagopvang geweest. Ik zou door de taxibus opgehaald worden en zat al enige tijd beneden in de hal te wachten. Op een gegeven moment zag ik de taxi aankomen. Hij reed alleen voorbij om bij de flat naast ons, iemand op te halen. Normaal stoppen ze eerst bij mij en dan pas daar.
Ik begon al te vermoeden dat ik vergeten zou worden. Heb nog staan zwaaien maar blijkbaar zag de chauffeur mij voor een vriendelijk mevrouw aan, de taxi reed gewoon weg.
Ik had de begeleiding kunnen vragen om naar de dagopvang te bellen en dan zouden ze daar vast regelen dat de taxi mij alsnog op zou komen halen. Waarschijnlijk zou dat langer gaan duren, en kon ik in de tussentijd wel zelf daar zijn. Vorige week was ik er ook in 10 minuten naartoe gereden met de elektrische rolstoel. Dus ik ben naar mijn flatje gegaan en heb de duwrolstoel omgeruild voor de elektrische. Mezelf flink ingepakt want het motregende een beetje en het was koud. Ik ben er wel gekomen op deze manier.
Ik ben er ook voor de 1e keer weer naar de fysio geweest. Daar mocht ik maar 2 oefeningen doen. De fysio vond dat ik langzaam moet beginnen, voorzichtig opstarten nadat ik van zover weer ben gekomen. En ook rekening houdend met de bekkenbreuk. Ik vond het wel jammer want als ik er ben, dan ben ik ook meteen fanatiek en wil ik meteen veel meer doen. Dat weet hij natuurlijk ook. Ik zeg zomaar niet, dat het niet gaat. Ik hoop dat ik er morgen een oefening bij krijg.

Dinsdag heb ik weinig gedaan, ik voelde mij niet helemaal fit, mijn buik leek ook aan het rommelen.
Woensdagochtend bleek dat mijn buik vond dat hij lang genoeg rustig is geweest en maar weer eens in beweging moest komen. Een stuk was flink rood en warm.
De thuiszorg ontdekte ook een nieuwe ondermijning (tunnel) in een wondje dat bijna dicht was. Daar kwam ook flink rommel uit met het spoelen.
Flink balen want dit is niet wat ik wil of waar ik op zat te wachten. Ik begon juist een beetje hoop te krijgen dat het gedoe over was, verdorie!
Woensdagmiddag is mijn vrijwilligster (Erica) geweest. We hebben thee gedronken en gezellig gekletst om nog wat meer over elkaar te weten te komen. Jammer dat er nu zo weinig te doen en we niet naar buiten kunnen. Komt nog wel.

Donderdag ben ik heel boos geweest. Ik kreeg een brief uit het ziekenhuis dat de poli-afspraak bij de uroloog omgezet was naar een belafspraak i.v.m. de corona.
Ik heb de begeleiding gevraagd om de poli te bellen en te vragen of ik toch naar de poli-afspraak kon komen, dit omdat ik niet kan telefoneren.
Echter was het de begeleiding niet gelukt, de medewerker die hij sprak bleef star vol houden dat dit niet mogelijk was en dat ik maar moest bellen. Ook na tig keer uitleggen dat dit niet mogelijk was, gaf ze niet toe. Dan moest de begeleiding maar het telefoongesprek voeren en aan mij doorgeven wat er besproken was.
Dat is toch niet normaal als je uitlegt dat iemand doof is en niet kan telefoneren. Ze doen net alsof ik een klein, onmondig kind ben waar ze het over hebben.
Ik heb mijn beperkingen maar kan nog van alles, ben zelfstandig en tegenwoordig mondig genoeg, dat heb ik uit diverse ervaringen inmiddels wel geleerd!!
Flauwekul om zo met iemand om te gaan, discriminerend is het eigenlijk. Ik heb toch evenveel recht als ieder ander mens om zelf een arts te kunnen spreken.
En corona.....al mijn andere artsen houden wel gewoon spreekuur.
Ik was zo boos en gefrustreerd hierover en heb dezelfde avond nog een bericht naar mijn huisarts gestuurd met de vraag of zij kon bellen, uitleggen en regelen.

Vrijdagochtend was ik er nog door van slag. Ik wachtte op bericht van de huisarts, dat kwam maar niet.
Ik ben op internet gaan zoeken of ik het mailadres van de uroloog kon vinden, dat had ik vrij snel gevonden.
Na de middag kon ik het niet meer volhouden en besloot ik de uroloog te mailen. Dat bleek een goede zet te zijn want ik kreeg bijna meteen zijn reactie terug.
Ik ben woensdag fysiek van harte welkom op zijn spreekuur en ik mag zelfs begeleiding mee naar binnen nemen om mee te luisteren!!
Nou, die weet dus dat hij woensdag een mondige patient kan verwachten hahaha. Ik was zo ontzettend opgelucht!
Een uur later kreeg ik bericht van de huisarts dat zij gebeld had en het geregeld was dat ik naar het spreekuur mocht komen. Terwijl ik wel een mail naar de praktijk had gestuurd dat ik het zelf al had geregeld, is blijkbaar langs elkaar heen gegaan die berichten. Nu is het dus zeker goed geregeld!!

Van de bult op mijn buik ging ik steeds meer last krijgen, de spanning werd steeds groter. Ik had er vrijdag over gemaild met Maaike, de assistent en wondverpleegkundige. Zij mailde terug dat ze overleg had gehad met Dr. Veen en hij mij dinsdag op zijn spreekuur wil zien.
Gisteren had ik heel veel pijn en normaal gesproken zouden we de SEH gebeld hebben maar die bui zag ik al hangen. Uren op de SEH liggen en dan weer open gesneden moeten worden. Weekend dus een gedoe om er te komen en zeker met de verwachte voorspellingen met code rood voor de sneeuw.
Laat ik het maar afwachten dacht ik, misschien dat ik dinsdag haal.....al was ik daar eigenlijk al zeker van dat ik dat niet zou halen. En ook wel hoopte.
Vannacht heel slecht geslapen door de pijn en vanochtend is de bult gelukkig open gegaan via een ander wondje en de tunnels, de druk is er nu af.
Het was wel een groot bloedbad vanochtend, de thuiszorg is lang bezig geweest. Ik ben blij want als het goed is hoeft er dinsdag dus niet meer gesneden te worden en komt er ook geen grotere wond bij. En de pijn is veel minder, al was het met de verzorging geen pretje. Ik hoop dat het meeste er uit is en de ontsteking weer geneest.

Ik ben benieuwd of de dagopvang morgen door gaat nu met de sneeuw. Vermoedelijk wel want de taxi's rijden meestal wel. Ik heb er al een paar voorbij zien komen hier beneden op straat. Het is de hele dag al druk hier op de weg. Het is een doorgaande weg, een van de hoofdroutes door Etten-Leur. Er rijden zoveel auto's, de ene stapvoets en de andere of er niets aan de hand is. Ook veel wandelaars. Een scootmobiel heb ik ook al gezien. Lijkt mij ook wel leuk met de scootmobiel door de sneeuw te rijden. Dan zou ik mooie foto's kunnen maken. Nu kan ik alleen foto's van bovenaf maken vanuit mijn raam. Toch heb ik besloten deze keer mijn wijsheid te gebruiken en lekker binnen in de warmte te blijven. Ik denk dat dit net wat veiliger is hahaha.

Hier wat plaatjes van bovenaf. Die heb ik vanochtend genomen toen was de weg nog witter, nu is er zoveel verkeer overheen geweest dat de weg zwart ziet. Je kan op de foto klikken voor een groter formaat.


Zondag 31 Januari 2021:

De laatste dag alweer van de saaiste maand van het jaar. En ondanks de saaiheid van de corona maatregelen erbij en het feit dat ik veelal alleen thuis zit, is dit jaar januari best snel voorbij gegaan. Raar, je zou juist denken dat het 2x zo saai en langzaam zou gaan!.
Februari staat meestal in het teken van carnaval, dat zal dit jaar ook heel anders zijn want we mogen door die stomme corona geen carnaval vieren. Vorig jaar is na carnaval het corona gedoe begonnen. Al een jaar horen we niets anders en zitten we vast aan alle beperkingen.
Ik kreeg deze week bericht dat wij komende week gevaccineerd gaan worden. Of het doorgaat.....ik ben benieuwd. Gisteren hoorde ik weer dat het misschien pas over 2 weken is. Ik wacht het maar rustig af want ook met de vaccinaties is het een rommeltje en een hoop gedoe.

Laat ik eens over mijn week vertellen. Maandag ben ik bij de huisarts geweest. Ik heb wat last van exceemplekjes op mijn benen en daar heb ik een zalf voor gekregen.
Ook naar mijn rare teen laten kijken. Ik dacht dat ik een beginnende hamerteen heb maar de huisarts denkt dat het een drukplek is.
Daarna heb ik met de huisarts over mijn nier gesproken. Zoals jullie weten ben ik in 2006 mijn rechternier kwijt geraakt door nierkanker. De overgebleven linkernier werkt niet zo goed.
Nu las ik in het verslag van de CT-scan die in december van mijn buik is gemaakt, dat er cysten in mijn linkernier zitten. Dat hoeft niets te betekenen, maar met mijn voorgeschiedenis vertrouw ik dat niet helemaal.
Met de nierkanker is er tot 4-5x toe gezegd dat het een goedaardige cyste was, alleen groeide hij heel snel en wilde ze met een punctie die cyste leegzuigen. De dag voor ze dit zouden gaan doen, ging de arts twijfelen. Ik moest voor de 6e keer door de CT-scan en toen kwamen ze er pas achter dat het een kwaadaardige tumor was i.p.v. een cyste en lag ik de andere week op de operatie tafel.
In de zomer van 2018 had ik ook al gelezen dat er een cyste in mijn nier zat, maar nu hebben ze het over cysten, dat is dus meervoud.
Door mijn slechte ervaringen wil ik graag dat ze naar de nier kijken, stel dat ze weer fout zitten. Ik heb maar 1 nier en daar moet ik zuinig op zijn.
Mijn huisarts was het er helemaal mee eens en heeft mij door verwezen naar de uroloog. Daar kan ik 10 februari al terecht. Ik ga er vanuit dat het allemaal goed is hoor, het is meer ter geruststelling.

Vanuit de huisarts ben ik eerst naar de fysiotherapie gereden om te vragen of ik weer met fysio mag starten. Dat mag en ik mag morgen weer starten. Hopelijk kan ik er weer wat conditie opbouwen want die is nu zero.
Hierna naar de dagopvang gegaan en daar werd ik door blije gezichten ontvangen. Dat was toch wel een heel leuk welkom, de mensen hadden mij oprecht gemist en dat had ik zelf niet verwacht. Ik heb niet zo heel veel gedaan maar wel weer rummicub gespeeld. En tussen de middag lang geslapen.
Ik heb overigens geen stunten uit kunnen halen want er lag maar een heel klein beetje sneeuw op de auto's, daken, sommige grasvelden. De straten waren helemaal schoon. In recordtempo was ik bij de huisarts, ik heb er maar 10 minuten op gereden van mij thuis naar de huisarts, snelle Conny hahahaha

Dinsdag en woensdag heb ik niets bijzonders gedaan, voor de tv gehangen, zitten netflixen.
Donderdag mocht ik door de stromende regen naar de Podotherapeut. Ik heb een hekel aan een regenpak maar heb het toch maar aangetrokken.
Bij de podotherapeut kreeg ik de gebruikelijke testen. Voetonderzoek, onderzoek naar het gevoel in mijn voetzool. Daarbij voelde ik niets, dat is dus niet goed maar is al enkele jaren zo. Neuropathie noemen ze dat. Daarna bloedvatenonderzoek. Ze heeft ook nog naar de 'rare teen' gekeken en ook zij dacht aan een drukplek. Er moet een orthese voor gemaakt worden.
Ik snap het niet hoe ik daar een drukplek kan krijgen want thuis heb ik mijn schoenen niet aan en als ik ze aan heb dan zit ik in de rolstoel en kan er ook weinig druk op komen. Vreemd dus.
Ik blijf in zorgprofiel 3 zitten en de vergoeding voor de pedicure blijft ook geldig.

Vrijdag maakte ik iets leuks mee. Ik ging even een boodschap doen bij AH en tegelijkertijd met mij, liep er een man naar binnen met een zwart/grijze krullenbos. Hij kwam mij erg bekend voor, ondanks het mondkapje. Toen ik hem voor de 3e keer tegen kwam in de winkel, besloot ik hem aan te spreken en heb ik gevraagd of hij misschien Pierre van Hooijdonk was. Dat had ik goed gezien want hij was het, samen met zijn zoon Sydney. We hebben even een praatje gehouden en daarna heb ik ze een fijne dag gewenst. Het was balen dat ik mijn telefoon niet bij had, anders had ik een foto kunnen maken, dan had ik bewijs van de ontmoeting gehad.
De telefoon past niet in mijn jaszak en ik moest alleen even naar AH, daarom had ik hem niet bij. Terwijl ik hem anders altijd bij heb als ik naar buiten ga.
Wie weet doet hij hier vaker op vrijdagmiddag boodschappen? Misschien moet ik vrijdag op de uitkijk gaan staan hahaha

Dat was mijn week zo'n beetje. Morgen weer naar de dagopvang en de eerste keer weer naar de fysio, ik ben benieuwd hoe dat zal gaan. Verder geen afspraken of plannen.


Zondag 24 Januari 2021:

Ik ben zo blij want het gaat nog steeds goed met mijn buik! De wondjes worden steeds kleiner en als het zo doorgaat is binnen een paar weken alles dicht.
Dat zou voor het eerst in 4 jaar zijn dat ik een dichte buik terug heb. Ik hoop zo dat het nu echt weg blijft, geen nieuwe abcessen meer..... een zaligheid!!
Met mijn bekken gaat het ook de goede kant op. Ik voel het nog wel maar kan het niet echt pijn noemen, alleen als ik in mijn duwrolstoel zit dan doet het wel pijn en gaat de zijkant van mijn heup/lies vervelend prikkelen. Dat zal de komende tijd ook wel minder gaan worden, verwacht ik.

Het bloed prikken was inderdaad weer een avontuur maar op een heel andere manier. Woensdagochtend zou de prikker komen en ik was om 7 uur al opgestaan.
Ik moest nuchter geprikt worden en dan komen ze meestal tussen 7 en 8 uur in de ochtend.
Om half 9 ging de bel, bleek het de thuiszorg al te zijn. Nadat de thuiszorg klaar was met mijn wondverzorging, ben ik terug in bed gekropen om daar te wachten.
Inmiddels werd het half 11 en nog geen bloedprikker geweest. Ik werd al bang dat ik de bel niet had gehoord, dat ik misschien even te diep in slaap was geweest.
Toen ik op mijn telefoon keek, zag ik dat er een mail was en die bleek van SHL (prikpost) te zijn. Er stond in dat ze geprobeerd had telefonisch contact te zoeken, maar dat was niet gelukt (logisch) Daarna hebben ze de huisarts gebeld en die had mijn mailadres gegeven. De boodschap was dat de prikker die ochtend vertraging had opgelopen en daarom niet tijdig kon komen.
Of het goed was dat er de andere dag iemand zou komen om te prikken. Balen want ik was dus voor niets zo vroeg opgestaan en urine opgevangen. Maar oke, dan nog maar een keer.

Donderdagochtend dus weer om 7 uur opgestaan, geplast in een ander potje en netjes klaar gezet weer. Om half 8 ging de bel en was het wel de bloedprikster.
Ze heeft met veel geduld mijn beide armen afgezocht naar een prikplek maar zoals verwacht, niets gevonden. Daarna op mijn handen uitgekomen - had ik haar al van tevoren verteld - daar heeft ze ook lang moeten zoeken. Ze wilde al op mijn voeten gaan kijken maar vond toen toch een plekje op de hand.
Op goed geluk geprikt en gelukkig kwam er voldoende bloed uit (4 buisjes moest ze hebben). Dus wij beiden heel blij dat het gelukt was.

Daarna naar de huisartspraktijk gemaild om een afspraak bij de huisarts en diabetesverpleegkundige te maken. Daar kan ik maandag (morgen) terecht maar al om 09.40u.
Mijn plan was om weer naar de dagopvang te gaan en aangezien de huisarts in hetzelfde gebouw zit, was het handig om te combineren.
Helaas ben ik daar pas tegen 10.00u als ik met het groepsvervoer ga, te laat dus. De afspraak kon niet naar een later tijdstip verplaatst worden.
Mijn oplossing was om dan maar met de elektrische rolstoel die kant op te rijden en dan daarna naar de dagopvang te gaan.
Dan kan ik meteen uittesten of ik het met mijn bekken vol kan houden, de hele dag in de rolstoel. Lukt het niet dan ben ik vrij om zelfstandig naar huis te gaan.

Wat denk je, heb ik alles mooi geregeld......krijg ik gisterochtend een bericht van mijn huisarts. De bloeduitslagen zijn mislukt door een storing in de apparatuur van SHL.
Ik moet opnieuw geprikt worden, SHL neemt daarover nog contact met mij op. En ik kan de afspraken van morgen annuleren. Dat schiet ook lekker op.
Flink balen dat ze opnieuw moeten prikken, weer maar afwachten of het dan weer zo goed gaat als afgelopen donderdag.
De afspraak bij de diabetesverpleegkundige is geannuleerd maar die bij de huisarts heb ik laten staan omdat ik nog wat andere dingetjes met haar wil bespreken.
Dus moet ik morgenochtend toch rond 9 uur richting de huisarts rijden met de elektrische rolstoel. Hopen dat het droog is en niet al te koud
Ik hoorde net van de begeleiding dat het vanavond gaat sneeuwen en de kans groot is dat die er morgenochtend nog ligt.
Och, dat vind ik eigenlijk wel een leuke uitdaging hoor, door sneeuw rijden, lekker stunten hahaha. Al moet ik het eerst nog zien, voor ik het geloof.

Donderdagmiddag was ik er even op uit geweest om te kijken waar ik moet zijn voor de podotherapeut. Daar moet ik a.s. donderdag naartoe.
Ik heb even proef gereden om te kijken waar het precies is en hoelang ik er over doe met de rolstoel. Het is in het Trivium (fletscher hotel zit daar ook in dat gebouw)
Niet zo ver hier vandaan maar voor mij toch nog een half uur rijden. En ook weer terug, dus lekker een uurtje buiten geweest.
De terugrit was minder lekker want toen had ik de wind van voren en het was een harde en koude wind. Ik was dus blij weer thuis te zijn, lekker warm hier.

Gistermiddag zou ik een lezing hebben over het St. Olav Pelgrimspad in Zweden en Noorwegen. De Mevrouw die de lezing gaf, zou bij Gea thuis komen en Gea zou dan via de computer voor mij tolken.
Gistermiddag zat ik dus al op tijd klaar voor de laptop. Helaas hadden we nogal tegenslag want de apparatuur wilde niet mee werken. Eerst lukte de verbinding niet goed en daarna kreeg Gea de tolktekst niet in de livestream. Ik kon de Mevrouw wel horen praten alleen kon ik er weinig van verstaan, balen was dat. Uiteindelijk hebben we het opgelost. Gea heeft de lezing wel getolkt en na afloop de tekst naar mij door gemaild. De foto's die bij de lezing hoorde, die krijg ik ook nog. Op deze manier krijg ik dan toch de informatie. Al was het natuurlijk leuker geweest om het live te kunnen volgen, zoals ons plan was.
Maar ja, als de techniek ons in de steek laat dan zijn we nergens, vette pech is dat dan.

We hadden wel eens over het St. Olavs pad gelezen of gezien en sindsdien hebben we er interesse in. Wie weet komt het er ooit van om er eventueel een gedeelte van te doen.
Het pad is 580 km en loopt dwars door Zweden tot Trontheim in Noorwegen. Hele mooie omgeving maar van wat ik gelezen heb wel heel primitieve paden en overnachtingsplaatsen.
Volgens mij hadden we er iets van op tv gezien en ging dat toen over een rolstoelpad. De mevrouw van de lezing had de route op de fiets afgelegd.
Er valt nog heel wat uit te zoeken of dit pad haalbaar is voor ons met de rolstoel. Wie weet??? Blijven dromen toch!!

Voor nu zijn we nog bezig met voorbereidingen voor een vakantie in oktober. We zijn al ver en als de corona niet dwars ligt dan hoop ik dat het plan door kan gaan. Als alles rond is, vertel ik er wel wat meer over. Wel leuk hoor, plannen maken en toch zeker vakantie plannen. Het geeft iets leuks om naar vooruit te kijken in deze stille, saaie tijden.


Zondag 17 Januari 2021:

De kerstspullen en kerstboom zijn dinsdag opgeruimd en alles staat weer in de berging beneden, wachten tot het weer december is.
Verder is het stil en rustig hier bij mij. Op zich een goed teken want dat wil zeggen dat het op zich goed gaat.
Mijn buik is nog steeds rustig. Ik heb nu nog 3 wondjes die dicht moeten groeien en nog wel verzorgd moeten worden door de thuiszorg.
Ik zit nog steeds te hopen dat dit gaat gebeuren en ik eindelijk na 4 jaar weer een dichte buik heb, die hopelijk daarna heel lang dicht blijft. Al durf ik er nog niet echt op te hopen. Iedere ochtend vraag ik toch nog vol afwachting of alles er nog goed uitziet.

Morgen ga ik nog niet naar de dagopvang. De pijn in mijn bekken is wel minder aan het worden maar nog te veel om het heel de dag in de rolstoel vol te houden. Dus ik kan beter nog even wachten en dan misschien volgende week gaan proberen of het lukt.

Dinsdag kwam de begeleiding bij mij om een nieuwe vrijwilligster voor te stellen. Als alles door gaat dan gaat zij voor mij vrijwilligster worden.
In het gesprekje dat we hadden klikte het wel, we konden goed samen een gesprekje houden. Verder is het afwachten hoe het gaat lopen.
Het zou wel heel leuk zijn als ik weer iemand heb waarmee ik leuke dingen kan doen of gewoon een praatje.
Er moet nog het een en ander aan papierwerk geregeld worden bij Amarant en als dat gedaan is, dan mag zij komen.

Vonden jullie de sneeuw gisteren ook zo mooi? Jammer dat het maar een klein laagje was, van mij had er meer mogen vallen. Het was even genieten van het witte wereldje. Helaas was vanochtend alweer weg en regent het nu. Dan zijn sneeuwvlokken toch mooier om naar te kijken dan regendruppels.

Nou, komende week heb ik 1 afspraak in de agenda en dat is bloed prikken. Zal ook wel weer een avontuur gaan worden vrees ik.
En verder maar zien wat de week brengen gaat.


Zondag 10 Januari 2021:

Afgelopen woensdag ben ik op controle geweest. De dokter en de wondverpleegkundige waren heel tevreden over de buikwondjes. De buik zelf ziet er ook nog rustig uit. Wat een zaligheid zou het zijn als de wondjes nu eens dicht groeien en er niets nieuws meer bij komt, dat mijn buik probleem eindelijk opgelost zou zijn, ik durf er bijna niet aan te denken.
Ik heb ook aangegeven dat ik zoveel last van mijn bil/heup heb, nadat ik gevallen ben. Hij stelde voor om er foto's van te laten maken en dat kon gelukkig meteen.
De pijn blijkt niet gek te zijn want er zit een breuk in mijn bekken, in het darmbeen. Er is niets aan te doen, moet vanzelf herstellen. Dat is balen maar nu weet ik wel wat er aan de hand is.
In 2019 heb ik mijn bekken ook 2x gebroken na een val, en weet dat het wel een maand of 2-3 kan duren, voor ik er niets meer van voel. Het is lastig omdat ik veel zit. Als ik lig heb ik er niet zoveel last van maar als ik in mijn rolstoel zit dan doet het flink pijn. Daarom ga ik morgen nog niet naar de dagopvang. Eerst moet ik een beetje fatsoenlijk in mijn rolstoel kunnen zitten.

Dit is eigenlijk al het nieuws wat ik deze week heb te vertellen. Er gebeurd verder niet zo veel hier, heel saai. Ik kijk uit naar het moment dat de thuiszorg of begeleiding komt. Dan heb ik even een contactmoment met iemand, even een praatje. Verder zit ik alleen, in de ochtend slaap ik nog veel en in de middag kom ik tot leven. Dan kijk ik vooral tv. Knutselen heb ik nog niet gedaan omdat ik dan in de stoel aan tafel moet zitten en dat doet teveel pijn.
Gisteren heb ik wel wat kerstspulletjes opgeruimd. De begeleiding moet die naar de kelder brengen en lege dozen mee terug nemen. Dan kan ik de andere spulletjes ook opruimen. De kerstboom staat er ook nog en daarmee krijg ik als het goed is, morgen hulp van onze stagiaire om deze op te ruimen. Dan zal het weer kaal worden in huis, vind ik altijd erg wennen.

O ja, ik krijg vragen van mensen die mijn vorige blogs kwijt zijn. Deze zijn niet kwijt hoor maar staan op een andere pagina. Onderaan deze pagina staan de verwijzingen naar de pagina's met de blogs van voorgaande jaren. Even aanklikken en je kan ze allemaal weer lezen, vanaf 2004 toen ben ik er mee begonnen. Wat een tijd al en wat heb ik al veel geschreven. En zoals jullie zien ben ik nog lang niet uitgeschreven. De ene keer is de blog langer dan de andere keer maar ik heb elke week nog wel iets te vertellen.


Zondag 3 Januari 2021:

Het nieuwe jaar is inmiddels 3 dagen jong en hier is mijn eerste blog. Ik ben weer begonnen met een nieuwe pagina want een nieuw jaar is ook een nieuwe start.
Alle nare dingen van 2020 moeten we maar snel vergeten en de mooie herinneringen nemen we mee.
Ik hoop dat jullie het nieuwe jaar allemaal goed begonnen zijn en dat het een gelukkig, gezond, liefdevol en heel mooi 2021 gaat worden. Een jaar waarin we ook de Corona de kop in drukken en weer een normaal leven terug kunnen krijgen!

Met mij gaat het redelijk. Ik zet elke dag een klein stapje richting herstel. Ik heb vooral veel last van mijn rug/bil/heup, waarschijnlijk toch door de val.
De laatste twee dagen gaat het wel iets beter, ik hoop dat het vanzelf weer goed komt. De knie van het andere been gaat al wel beter, ik voel het nog wel maar kan er weer op steunen.
De moeheid is nog niet weg ondanks dat ik weinig doe. Het is zitten, slapen, zitten, slapen. Dat heeft zijn tijd nodig en zal ook elke week vast beter gaan.
Met mijn buik gaat het best goed, wondjes zijn nog niet dicht maar zien er goed en rustig uit.

Woensdagavond heb ik iets leuks gedaan. Mijn broer Kees heeft mij met de auto meegenomen om de Verlichte Boerderijen route te rijden. Langs boerderijen in de gemeente Terheijden. Het was de eerste keer dat dit georganiseerd werd en Kees heeft er zelf ook aan meegewerkt. Het trok veel kijkers want er stond een file van 10 km.
Toen we de route hadden gereden zijn we ook nog naar Zevenbergen gereden om naar de opnieuw geopende haven te gaan kijken, die was ook mooi verlicht.
Het was heel leuk om zo even van huis te zijn geweest. Ik had 's middags extra gerust op bed en een extra pijnstiller ingenomen en het was gelukkig goed gegaan in de auto.

Op oudjaarsdag werd ik ook nog verrast door onverwachts, verrassend bezoek. Zij verwende mij ook nog eens met een klein kerstpakketje. En we zijn aan het brainstormen geweest over een vakantie in oktober. Als dat gaat lukken is er al iets om naar uit te kijken.
Oudjaarsavond heb ik het tot half 10 vol gehouden en toen ben ik toch maar naar bed gegaan. Ik had wel de wekker op 12 uur gezet want ik was toch wel benieuwd of er vuurwerk zou zijn. Nou dat bleek er hier in Etten-Leur volop te zijn. Echt van dat mooi, dure vuurwerk. Ik heb vanuit bed een half uur naar het vuurwerk liggen kijken en daarna weer gaan slapen.

Ik ben nu wel een beetje kwijt op welke dag we leven, volgens mijn telefoon is het vandaag zondag, anders was ik nog vergeten vandaag een blog te schrijven hahaha.
Dan gaan we nu weer naar de normale dagen toe. Januari vind ik altijd een lange, saaie rotmaand. Na december met alle feestdagen en de gezelligheid van de kerstversiering etc, is januari gewoon saai. Eens kijken wat het dit jaar gaat brengen. In elk geval de eerste vaccinaties tegen het Corona virus. Hopelijk werkt het vaccin en krijgen we op die manier de corona onder controle. Het zou geweldig zijn als dat lukt en we ons normale leven weer een beetje op kunnen gaan pakken. Niet meer denken aan mondkapjes en afstand houden. Winkels, horeca etc wat dicht moet.
Kappers en pedicures die niet mogen werken. Ik heb nu een corona kapsel. Ik was al wel van plan om nog eens proberen mijn haar iets langer te laten groeien, dat is nu aan het lukken.
Donderdag heb ik een afspraak met de pedicure maar die zal nog niet door gaan, pas na 18 januari geloof ik. We blijven nog even in rare tijden zitten, hopelijk niet voor lang meer.

....


Alle Blog-pagina's

Blogs 2021 | Blogs 2020 | Blogs 2019 | Blogs 2018 | Blogs 2017 |
Blogs 2016 | Blogs 2015 | Blogs 2014 | Blogs 2013 | Blogs 2012 | Blogs 2011 | Blogs 2010 | Blogs 2009 | Blogs 2008 | Blogs 2007 |
Blogs 14-4-2006 t/m 30-12-2006 | Blogs 21-9-2005 t/m 26-3-2006 | Blogs 12-3-2005 t/m 18-9-2005 | Blogs 7-2-2004 t/m 10-2-2005

Inhoud Conny's Hoekje:

HOME | EVEN VOORSTELLEN | COCHLEAIRE IMPLANT | LOGBOEK | LOURDES | MIJN BOEK: 'VAN HOREND NAAR DOOF' | ISRAEL 2013|
TINNITUS | EEN WANKEL EVENWICHT | SCHILDKLIER | NIERKANKER | BAHA | ROME 2014 |
VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2014 | VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2007 | MIJN FACEBOOK | GASTENBOEK | CONTACT