Operatie en opnameverslag



Maandag 27 Maart 2006: Opnamedag

Vandaag is het dan zover, de dag van de opname. Tot mijn verbazing heb ik goed geslapen en was ik pas om 8 uur wakker. Toen ik helemaal klaar was en het wachten op An, mijn vriendin begon, toen begonnen de zenuwen op te spelen. Ze kwam om half 11 en na al mijn spullen ingeladen te hebben gingen we op weg. Iets voor 11 uur waren we bij het ziekenhuis. An heeft ons aangemeld bij de receptie en na een paar minuten kwam er al een gastvrouw om ons naar de afdeling te brengen. Op dat moment gierden de zenuwen door mijn lijf. Op de afdeling (unit 57) werden we naar mijn kamer gebracht, een 1-persoonskamer. Dat was een hele opluchting voor me. Door mijn handicaps kan ik niet tegen drukte en zag ik er erg tegenop om op een 4-persoonskamer te moeten liggen. Gelukkig had mijn arts in mijn status geschreven dat ik een 1-persoonskamer moest hebben.
We moesten eventjes wachten op de zuster voor het opnamegesprek. Intussen heeft An mijn tas uitgepakt en alles op zijn plaats gezet. Kort daarna kwam de verpleegkundige binnen. Zij zou tijdens mijn opname de voor mij verantwoordelijke verpleegkundige zijn, samen met een leerling die momenteel ingewerkt werd om zware operatie patiënten te verzorgen. Daar kreeg ik wel even de kriebels van ‘zware operatie patiënten’K
Met de zuster klikte het goed en ik voelde me al snel rustiger worden en op mijn gemak. Ze heeft ons heel veel informatie gegeven. An en ik hebben haar weer heel veel informatie gegeven over mij, mijn handicaps en waar zij rekening mee moeten houden. Ze was heel kordaat, toen ze hoorde dat ik graag rechts benaderd wilde worden omdat ik links niets hoor en zie, kwam ze al meteen in aktie. Ze plaatste mijn bed helemaal aan de linkerkant zodat de mensen mij vanzelf alleen via rechts konden benaderen, goed idee hé.J
Samen met An besloot ze ook om een brief op mijn deur te hangen dat bezoek zich eerst bij de verpleging moest melden. Dit deden ze om mij voor mezelf in bescherming te nemen. Ik ben niet iemand die zal zeggen dat het te druk is en zal vragen of mensen weg willen gaan. Ik vond het eigenlijk maar niks hoor maar ja aan de andere kant ook weer wel goed want als er 6 man of zo rond mijn bed staan daar zou ik zelf natuurlijk ook niet veel aan hebben en zou ook niet bevorderlijk voor mijn genezing zijn. Dus vooruit dan maar, dan toch maar die brief op de deur.K
De zuster wist ook al te vertellen dat ik morgen als eerste geholpen zal worden zo rond 8.00u-8.30u. Dat is wel heel fijn, dan heb ik weinig tijd voor zenuwen.
Na het opnamegesprek rond 12.30u is An ook weer weg gegaan want zij moest ook weer gaan werken. Ik was heel blij dat An tijd vrij gemaakt had om mij naar het ziekenhuis te brengen. Bij haar voel ik me op mijn gemak en zij voelt en vult mij altijd heel goed aan. Tja, en toen An wegging toen voelde ik me wel even heel alleen daar op mijn kamertje hoor, maar ik voelde me verder wel rustig.

’S Middags werd er van alles met me gedaan. De algemene controles zoals bloeddruk, temperatuur, pols en bloed prikken. De ok-assistent benaderde mij netjes rechts en sprak ook rustig en duidelijk. Toen de anesthesist er bij kwam, benaderde die mij van links en toen zei de assistent meteen dat hij beter rechts kon gaan staan, goed hé! Alleen vergat de anesthesist zijn mondkapje af te doen. Toen ik zei dat ik hem niet kon verstaan omdat ik zijn mond niet kon zien, verontschuldigde hij zich meteen en zei dat het voor hen ook wennen en moeilijk was om er steeds aan te denken….dat begreep ik ook wel hoor.
Nou en toen gingen ze beginnen, ik vond het best wel eng want dit was voor mij ook nieuw. Ik had al gevraagd of ik op mijn zij in kromme houding op bed mocht liggen omdat ik door mijn evenwichtstoornis niet goed voorover kan buigen. Dit mocht niet want het gaat beter als het in zittende houding gebeurd zei de anesthesist. Dat wilde hij eerst proberen en als het niet goed ging konden we alsnog kijken om het liggend te doen.
Ik was dus best gespannen toen het ging gebeuren. Eerst werd mijn rug ontsmet en daarna kreeg ik een verdovingsprik maar daar heb ik niet zo heel veel van gevoeld. Toen moest ik even wachten tot de verdoving ingewerkt was. De ok-assistent bleef voor mij staan en ondersteunde mij. Na een paar minuten ging de anesthesist de katheter in brengen en dat was niet echt prettig vond ik. Het deed ondanks de verdoving even flink pijn en ik kreeg ook een heel stijf gevoel in mijn rug. Ik werd op een gegeven moment ook heel misselijk maar dat kwam denk ik door het in gebogen houding zitten waar ik niet tegen kan. Ik moest het toch nog even volhouden en dat was best moeilijk. Toen alles klaar was moest ik nog een half uurtje naar de verkoeverkamer waar ze mij nog even in de gaten zouden houden, stel dat er complicaties zouden komen. Ik moest ook plat blijven liggen. Ik werd om 14.45u naar de verkoeverkamer gebracht en moest daar iets langer blijven doordat ik zo misselijk was, dat vertrouwde ze niet helemaal. De misselijkheid zakte gelukkig weer, zoals ik zelf al verwacht had en verder deden er zich geen gekke dingen voor dus om 15.45u mocht ik weer terug naar de afdeling. Op de kamer moest ik ook nog een half uurtje plat blijven liggen.
Ik was net een kwartiertje terug op mijn kamer en toen stond er alweer iemand aan mijn bed om een hartfilmpje te maken. Dat tikte dus nog steeds rustig door J
Ik hoorde ook dat de dienstdoende arts (niet mijn arts) was geweest toen ik op de OK lag.
Toen was het inmiddels alweer 16.45u en had ik eindelijk pas weer wat rust.

Dat duurde niet erg lang, een half uurtje maar. Toen kwam de zuster een pak dubbeldrank brengen. Dat moest ik in de loop van de avond opdrinken. Ze hebben in het Amphia Ziekenhuis onderzoek gedaan en daaruit is gebleken dat het gebruik van koolhydraatrijke dranken voor een operatie er voor zorgt dat je je beter voelt voor en na de operatie. Vandaar dat ze in het Amphia adviseren de avond voor de operatie 800ml dubbeldrank te drinken en op de dag van de operatie 2 -3 pakjes PreOp, dat is een speciaal koolhydraatrijk product van Nutricia. De dubbeldrank moest ik tussen 17.00u en 24.00u opdrinken.
Met het avondeten kreeg ik een lichtverteerbaar dieet, dat was niet zo veel; 1 beschuitje met jam en een bakje vla. Maar genoeg om mijn honger te stillen want ik had niet veel honger.
Het bezoekuur is van 18.00u tot 20.00u en om 18.00u kwam er al meteen bezoek. Zij hadden mijn rollator bij want die had ik ook nodig en konden we vanmorgen niet meenemen. Het bezoek is lekker tot het eind van het bezoekuur gebleven. Dat vond ik wel fijn want zo had ik wat afleiding.
Toen het bezoek weg was kwam de avondzuster om mij een scheerbeurt te geven. Viel mee want zoveel haargroei heb ik niet op mijn buik. Er moest alleen ook een randje schaamhaar weggeschoren worden want er zou een snee gemaakt worden van mijn borst tot aan het schaambeen.K
Na de scheerbeurt kreeg ik ook nog een klysma want mijn darmen moesten ook leeggemaakt worden. Tjeetje zeg……..kreeg ik een halve liter van dat spul in mijn darmen gespoten en toen moest ik van de zuster mijn billen samen knijpen en meteen naar de wc. Omdat ik niet zo snel kan lopen was ze bang dat ik het anders zou laten lopen als het zover was. Ik moest proberen om de klysma 10 minuten binnen te houden maar het valt nog niet mee om je billen samen te knijpen als je op de wc zit hoor. Uiteindelijk is het me gelukt die 10 minuten vol houden en toen spoot de wc-pot volJ
Daarna bleef het nog de hele avond rommelen in mijn buik en ben ik heel wat keertjes naar de wc gelopen.
Om 22.30u kwam de avondzuster nog een tromboseprik (fraxiparine) geven en een slaaptabletje voor de nacht. Die heb ik toen ook maar ingenomen en ben gaan proberen te slapen.
O ja ,mijn rug is trouwens heel de avond nog stijf aan blijven voelen. Als ik op bed lag voelde ik hem niet maar als ik me bewoog voelde mijn onderrug heel stijf aan.


Dinsdag 28 Maart 2006: Operatiedag

Het slaaptabletje deed vannacht niet zoveel. Ik werd om 02.30u al wakker en toen weer om 03.45u. Ik kon daarna niet goed meer in slaap komen en had het ook koud. Ik heb toen maar gebeld voor een extra deken en die kreeg ik van de nachtdienst,toen heb ik weer eventjes geslapen. Om 05.45u was ik klaar wakker en kreeg ik van de nachtdienst 2 pakjes met PreOp. Dat spul was echt heeeeeeeel erg zoet zeg. Om 06.30u ben ik maar gaan douchen, kon ik lekker rustig aan doen. Toen ik na het douchen mijn rug afdroogde zat er flink wat bloed aan de handdoek. Ik dus maar gebeld om naar mijn rug te kijken en de rugkatheter bleek inderdaad te bloeden. Of dat kwaad kon?? Ik moest het wel zeggen op de OK. Om 07.00u lag ik kant-en-klaar in bed te wachten tot er een telefoontje zou komen dat ik naar de OK mocht komen en dat kwam gelukkig lekker vroeg om 07.45u al. Ik was overigens helemaal niet zenuwachtig en ook niet bang voor de operatie. Ik heb ook geen kalmeringstabletje genomen want dat vond ik niet nodig. Je word daar zo suf van en dat wilde ik niet, ik wilde zien wat ze met mij uitspookten. De operatie moest gewoon gebeuren, die tumor moest er zo snel mogelijk uit voor hij meer schade aan zou richten. Op de OK werd ik opgewacht door dezelfde ok-assistent van gistermiddag. De zuster had hem al doorgegeven dat de rugkatheter bloedde en daar gingen ze eerst naar kijken. Het was blijkbaar allemaal nog wel goed want ze hebben met de katheter verder niks gedaan alleen opnieuw vastgeplakt.

Daarna werd ik al meteen naar de operatiekamer gereden waar ik zelf over mocht stappen op de operatietafel. Die was erg hard en koud vergeleken met mijn bed. Toen ik eenmaal lag kwamen er van alle kanten mensen in blauwe pakken om me heen staan die van alles gingen doen. De een na de ander zei ook iets maar ik kon het allemaal niet meer volgen of bijhouden dus zei ik dat ze maar moesten doen wat ze moesten doen en dat ik het wel over me heen zou laten komen. Op zich was het niets nieuws voor me wat ze met me deden want dit was al mijn 9e operatie. Dan weet je wel wat er gaat gebeuren, al gaat het toch elke keer weer anders hoor. Ik mocht mijn CI gelukkig gewoon ophouden, anders communiceert het zo moeilijk want zonder dat ding ben ik stokdoof.
Mijn arts kwam mij ook even begroeten maar ik had niet eens tijd voor hem zo druk had ik het met alles bij te houden J
Je ligt daar trouwens echt als ‘Jezus aan het kruis’. Allebei mijn armen werden in een armbeugel gelegd, dus je ligt er met gespreide armen. Aan beide armen was men ook bezig rechts met bloeddrukmeter en andere meetapparatuur. Tussen de bedrijven door werd er ook nog een hartfilmpje gemaakt. Links waren ze aan het proberen het infuus in te brengen, dat wilde niet meteen lukken. Ik merkte dat ze aan de binnenkant van mijn pols bezig waren en ineens voelde ik een warme golf in mijn hand . “bloed”, dacht ik meteen. Er kwam ook meteen iemand die op mijn pols drukte. Ik wilde net vragen wat er aan de hand was en toen kwam er rechts een vrouwelijke anesthesist die iets zei tegen mij. Ik verstond haar niet en vroeg wat ze gezegd had. “slaap lekker’, was dat. Nou en mee voelde ik het prikkelen achter mijn ogen en in mijn keel, dat zei ik ook nog dat ik het voelde prikkelen en toen was ik weg……….......

Toen ik weer bijkwam hoorde ik mensen praten en wist meteen dat ik op de verkoeverkamer was en de operatie klaar was. Ik ving het word ‘doof’ op en dacht nog ‘ze zijn aan het overdragen’. Wat ik me ook herinner is dat ik moest kokhalzen en dat de zuster vroeg of ik misselijk was en dat ik daarop geknikt heb want praten lukt op dat moment niet en ook mijn ogen kreeg ik met de beste wil van de wereld niet open. Tja, en dan is het steeds wegdoezelen, weer even wat ontwaken, merken dat ze met je bezig zijn met allerlei controles en zo. De bloeddrukmeter zat om mijn arm en pompte zich steeds op, dat is best irritant. Je hebt daar ook geen idee van tijd of hoelang je er al lig, ik had het idee van eventjes maar achteraf blijk ik er toch van 11.00u tot 14.45u gelegen te hebben. Toen de zuster mij kwam halen kon ik de klok zien en die wees 14.45u aan. Later hoorde ik dat de operatie tot iets na 11.00u geduurd had. Dan zijn ze dus 3 uur met mij bezig geweest.

Eenmaal terug op mijn kamer kwam de zuster geregeld controles doen en ik was heel suf, viel steeds eventjes in slaap. Ik kan me niet herinneren dat ik veel pijn had van mijn buik. Wel tolde mijn hoofd heel erg en ging het hard tekeer van het oorsuizen en ik had ook veel pijn in mijn achterhoofd. De maagslang in mijn keel vond ik ook erg vervelend. Ik lag helemaal vast aan slangen en zakken. In mijn neus zat links de maagslang en rechts zuurstof. Verder had ik in mijn rechterarm een infuus. (vreemd want voor de operatie hadden ze die links ingebracht) Verder een wonddrain, blaaskatheter en de rugkatheter/pijnpomp. Aan bed een zak van de katheter, wonddrain en de maagslang. Rond 16.45u kwam de dokter kijken hoe het met mij ging en vertellen dat de operatie goed was gegaan en hij heel de tumor weg had kunnen halen. De tumor was vrij groot zoals hij met zijn hand gebaarde ter grootte van een meloen/voetbal. Maar hij verwachtte wel dat hij hem helemaal er uit had en dat er geen uitzaaiingen zijn. Dat was dus goed nieuws.

Verder weet ik niet zoveel te vertellen alleen dat ik heel suf was en steeds wegzakte en de zuster regelmatig binnen kwam. Post had ik ook al een stapel gehad maar die kon ik zelf nog niet lezen. De avondzuster kwam mij rond 20.00u wat verzorgen en een extra deken geven. Ze heeft ook samen met een collega mijn operatiehemd uitgedaan en een nachthemd aangedaan. Ze vonden dat ik zo koud was en omdat ook steeds zo lag te rillen. Nou had ik het helemaal niet koud, alleen koude armen omdat er geen mouwen in het operatiehemd zaten. De zuster vertelde later dat ik toch wel ondertemperatuur had, vandaar ook die extra deken. Het was nog een hele toer om mij een nachthemd aan te trekken. Ten eerste moesten ze 6 slangen er doorheen werken en daarna mij ook nog J
Ik kon mijn hoofd wel een stukje optillen maar mijn romp optillen dat lukte niet doordat alles verdoofd was en ik daardoor geen controle erover had. Maar het is ze uiteindelijk toch gelukt hoor om het nachthemd een beetje redelijk aan te doen. De zuster heeft daarna alle kaarten voor gelezen en opgehangen, dat vond ik wel heel lief. Zij was er net mee klaar en toen stapte An binnen rond 20.30u. An was na het bezoekuur want ze moest werken en kwam rechtstreeks van haar werk. Ze had vanmiddag willen komen maar had van de zuster gehoord dat ik nog heel erg suf was en dat ze beter vanavond kon kijken. Ze had toestemming om na het bezoekuur te komen. Ik was wel blij om haar even te zien want ik had vanmiddag al op haar liggen te wachten omdat ze dat gisteren beloofd had. De zuster had er vanmiddag wel iets over gezegd maar dat was door mijn sufheid niet echt over gekomen en doorgedrongen. An vertelde dat de dokter haar om 11.30u gebeld had en verteld had dat de operatie goed gegaan was, de nier en tumor er uit en dat de tumor ingekapseld zat. Om 15.00u had de zuster haar gebeld om te vertellen dat ik terug op mijn kamer was maar nog erg suf was en toen hadden ze dus afgesproken dat zij beter ’s avonds kon komen. Het bezoek van An was heel fijn maar toch ook wel inspannend. Het was heel gek maar ik lag continu heel hevig te klappertanden alsof ik het ijskoud had maar dat was helemaal niet. Dat klappertanden, had gewoon met de inspanning te maken want ik had dat in Groningen ook vaak de eerste dagen na de operatie. Nu was het alleen heel erg en het rare is dat ik het zelf helemaal niet in de hand had, het ging gewoon vanzelf. Ik kon er gewoon niet door praten zo erg was het klappertanden, echt heel gek hoor, zo erg heb ik het nog nooit gehad. An is dan ook niet al te lang gebleven en toen zij weg was en ik me dus niet meer in hoefde te spannen met kijken, luisteren en praten ging het klappertanden ook weer vanzelf over al bleef ik wel regelmatig rillingen houden over mijn hele lichaam en ook in het gezicht.
Ik kreeg wel steeds meer last van mijn keel door de maagslang. Ik mocht niets drinken waardoor ik een hele droge keel had en wilde daardoor steeds slikken maar dat ging moeilijk en als het lukte dan was het pijnlijk. Rond 22.00u kreeg ik van de zuster een zuigtabletje om de keel daar wat mee te verzachten. Dat was wel lekker maar het hielp alleen zo kort.


Woensdag 29 Maart 2006: 1e dag na de operatie

Vannacht is er van slapen niet veel gekomen, alleen wat ‘doezelen’ maar verder kwam ik niet. De nachtbroeder kwam regelmatig binnen om de controles te doen en het infuus en de pijnpomp te controleren. Ik heb nog een paar keer een zuigtabletje gekregen maar na een paar van die tabletjes begon mijn keel erg slijmerig te worden en dat was ook weer niet lekker. Rond 06.00u heeft de broeder de pijnpomp ook ietsjes hoger gezet omdat ik toen pijn begon te krijgen. Dat mocht ook zei hij want de pomp stond nogal op een lage dosering ingesteld volgens hem. En verder was het steeds even weg vallen, wakker worden, op de klok kijken hoe laat het was …….en dan was het vaak pas 10 minuten verder of zo. Dan duurt de nacht lang hoor. Uiteindelijk werd het gelukkig toch ochtend en kwam er weer meer leven in de brouwerij.
Om 9.00u kwam de laborante alweer bloed prikken bij me, lukte deze keer in één keer dus petje af voor haar. Ze was al ingelicht dat het moeilijk gaat bij mij en had haar voorzorgsmaatregelen al genomen dat scheelt natuurlijk. Ze heeft met een klein naaldje op mijn hand geprikt en dat ging dus meteen goed. Ik voelde me vanmorgen zieker dan gisteren. Ik had hoofdpijn, heel veel last van een ‘tollend hoofd’, flinke herrie van het oorsuizen, flink pijn in mijn achterhoofd en dan nog keelpijn door de maagslang die me steeds meer begon te irriteren. Om 9.15u kwam de zuster om mij te verzorgen. Ze heeft eerst de gebruikelijke controles gedaan: bloeddruk 107/54 pols 62 en temperatuur 37.8. Daarna heeft ze mij helemaal gewassen. Ze wilde ook mijn rug wassen en daar zag ik wel erg tegenop. Ze heeft mij eerst eventjes laten bekomen van het eerste gedeelte van de verzorging en na een kwartiertje heeft ze mij, samen met een collega geholpen op mijn linkerzij te draaien. Zo konden ze mijn rug wassen en het steeklaken verschonen. Mijn wond moest nog verzorgd worden maar dat zou ze later doen als ik weer een beetje uitgerust was.
Het was een hele vreemde gewaarwording toen ik merkte dat mijn linkerbeen helemaal niets deed. Ik wilde het bewegen maar mijn been reageerde helemaal niet. Dat bleek door de verdoving van de rugkatheter te komen, mijn been werd daardoor mee verdoofd. Ik wist dat niet dus dan is het toch even schrikken als je merkt dat je been niets meer doet. Ik was gelukkig wel snel gerustgesteld hoor toen ze uitlegde hoe dit kwam.
Rond 11 uur kwam de POP-verpleegkundige, dat is een verpleegkundige die gespecialiseerd is in pijnbestrijding. POP betekent: Post-Operatieve-Pijnservice. Ze kwam informeren hoe het met de pijn ging. Nu de pijnpomp vannacht hoger gezet is valt de pijn in mijn buik/wond mee. Het steekt soms wel een beetje maar verder niet. Als ik mijn buik aanraak voelt die heel doof/tintelend aan net zoals wanneer je been slaapt zeg maar. Mijn bovenbeen voelt ook zo. Alleen werkt mijn lijf niet erg mee. Ik kan mijn rechterbeen optillen, mijn armen bewegen en mijn hoofd optillen. Maar als ik een cm hoger wil gaan liggen dan lukt het niet. ze moeten me dan met 2 man sterk omhoog tillen.
Om 11.15u kwam de zuster weer terug om mijn wond te verzorgen. Ze vertelde dat de wond ongeveer 25-30cm lang was en dat er nietjes in zaten………dat vond ik wat minder die nietjes. Ze vertelde ook dat er veel pleisters op zaten omdat de wond nogal flink bloedde na de operatie en één pleister niet genoeg was, vandaar dat ze er een extra laag pleisters op geplakt hadden. Ze heeft de pleisters er af gehaald en toen heb ik een klein stukje van de wond kunnen zien maar ik kon mijn hoofd nog niet zover optillen om hem helemaal te zien. Hij loopt van onder mijn borst tot aan het schaambeen, vertelde ze…..een joekel hé!!
De wond zag er wel goed uit, op sommige plaatsen bloedde hij nog een beetje. Ze heeft er weer schone pleisters opgeplakt en toen was de wondverzorging ook klaar.

Net na de middag kwam de dokter visite lopen. Hij heeft naar mijn buik gekeken en geluisterd en was tevreden. Na de doktersvisite kwam de zuster vertellen dat ze de pijnpomp langzaam willen gaan verlagen zodat de verdoving van mijn been minder wordt want anders kan ik straks niet uit bed als dat been verdoofd blijft, dat is te gevaarlijk. De zuurstofslang mocht ook uit mijn neus…..dat was de eerste van 6 slangen die ik kwijt was!
En wat ik beter nieuws vond……..ze ging de maagslang dicht zetten om te kijken of dat goed zou gaan. In dat geval zou hij er helemaal uit mogen. Met dat nieuws was ik heel blij want die slang vond ik vreselijk. Het was net een tuinslang zo’n dik geval stak er in mijn neus/keel. Ik vond die slang echt het ergste van alles.
Als de maagslang er uit kon dan zou ik ook mijn medicijnen weer in kunnen gaan nemen en daardoor zou de pijn in hoofd ook minder worden en ik mij weer beter gaan voelen. De slang is dus dichtgezet en toen was het afwachten hoe ik het zou doen.
Daarna heeft de zuster de kaarten die ik vandaag gekregen had - een hele grote stapel - opgehangen op de muur achter de deur. Om 13.45u kwam ze weer terug met een zetpil paracetamol en kwam ze weer controles doen zoals bloeddruk,pols en temp.
Ik merkte tijdens het draaien voor de zetpil dat ik mijn linkerbeen ietsjes meer kon bewegen dan vanmorgen. De pijn is ook iets toegenomen dus waarschijnlijk is de pijnpomp al lager gezet en door het draaien en bewegen neemt het natuurlijk ook wat toe.
Om 14.30u kondigde de volgende bezoeker zich weer aan en dat was een fysiotherapeut. Ik kon hem heel moeilijk verstaan en hij kwam ook niet echt voor mij naast mijn bed staan maar stond wat te draaien en wennen naast mijn bed ter hoogte van mijn hoofd waardoor ik hem ook niet kon zien. Ik heb hem wel gezegd dat ik niet goed kon horen en zien en dat ik graag had dat hij in het zicht kwam staan en wat rustiger zou praten. Het hielp alleen niet veel dus heb ik steeds maar weer om herhaling gevraagd……..tja als hij dan niet wil luisteren dan moet hij maar vaker herhalen wat hij zegt, toch!!!!
Overigens moet ik zeggen dat de zuster die mij opgenomen heeft, echt een heel goed opnameverslag gemaakt heeft want echt iedereen was op de hoogte en hielden goed rekening met mij, complimenten daarvoor hoor!!
Terug naar de fysiotherapeut…….hij had een soort ballenbak bij zich en daarvan was de bedoeling dat ik een paar keer per dag zou oefenen om de ballen d.m.v. in en uitademen omhoog te blazen. Dit is om eventueel slijm uit de longen op te hoesten en om de longen weer goed op gang te helpen. Gelukkig had ik weinig last van slijm. Ik moest van hem even hoesten en hij voelde toen met zijn hand op mijn borst, dat was goed zei hij. Het hoesten deed wel pijn in mijn buik hoor.
Ik heb geprobeerd de ballen omhoog te blazen maar er gebeurde helemaal niets. Ik dacht al dat ik het verkeerd verstaan of begrepen had want het leek me zo makkelijk. Ik vroeg ook steeds aan hem hoe en wat en dan vertelde hij het wel maar zo onduidelijk dat ik hem niet kon verstaan. Dat vond ik wel erg vervelend hoor. Ik moet in ieder geval met die ‘ballenbak’ een aantal keer per dag gaan oefenen om de bal 5x omhoog te blazen. 5x diep inademen en 5x uitademen. Mijn longen hebben tijdens de operatie stil gelegen en moeten d.m.v. deze oefening weer op gang komen.
Daarna heb ik een tijdje rust gehad maar ik ging me alleen steeds misselijker voelen. Om 16.45u heeft de zuster via de maagslang mijn maag leeggezogen m.b.v. een spuit. Ze zette die spuit op de slang en trok zo mijn maaginhoud op, ik voelde daar helemaal niks van. Dat was wel een makkelijke manier van overgeven. Hoewel ik die ‘tuinslang’ liever kwijt dan rijk was hoor. Helaas ging het toen niet meer door om de maagslang er uit te halen en werd de gehele slang met zak weer aangesloten L Het leegzuigen had ook niet veel effect want ik bleef me toch misselijk voelen en had ook heel erge pijn in mijn achterhoofd, die was echt niet meer te harden. Om 18.00u heb ik toch maar gevraagd of ik niet iets tegen die pijn kon krijgen. De medicijnen die ik zelf ervoor gebruik die bestaan niet in zetpil of infuusvorm. Na overleg heb ik een zetpil diclofenac gekregen en via het infuus kreeg ik primperan tegen de misselijkheid. Om 19.00u kreeg ik bezoek maar werd ook steeds misselijker en op een gegeven moment begon ik te kokhalzen maar ik dachten dat er niks kon gebeuren want ik had de maagslang dus als ik over moet geven dan gaat het wel via die slang……..dus niet want ik moest toch overgeven L
Het braaksel kwam gewoon langs de slang heen mijn keel uit. Mijn nachthemd en bed helemaal onder. De zusters hebben me toen verschoond wat ook weer heel veel inspanning van mij vergde. Daarna hebben ze nog een keer mijn maag leeggezogen. Mijn bezoek zag dat ik helemaal op was van alles en ze besloten daarom maar naar huis te gaan zodat ik weer rust had. Dat was wel jammer want ik heb ze nu maar even gezien 10-15 minuten. Maar ik was inderdaad helemaal op en was ook blij dat ik kon rusten en me niet in hoefde te spannen om te luisteren of te praten. Ik bleef de hele avond misselijk maar de pijn in mijn hoofd was gelukkig wel een beetje gezakt door de diclofenac. Daar was ik wel blij mee dat scheelde weer. Ik had nog steeds veel last van de maagslang en ik baalde vreselijk dat ik weer als vanouds misselijk was geworden en moest overgeven. Verder heb ik heel de avond veel liggen doezelen. Om 23.00u heeft de zuster het licht uit gedaan en moest ik proberen om te slapen.


Donderdag 30 Maart 2006: 2e dag na de operatie

Vannacht heb ik weinig geslapen alleen wat hazenslaapjes. Ik bleef flink misselijk, pijn houden en veel last van de maagslang. Om 05.30u moest ik ook weer overgeven langs de maagslang heen en ze hebben toen weer een extra zakje primperan via het infuus gegeven. Al met al was ik flink ziek.
Ze hebben mij de eerste uren een beetje met rust gelaten en pas om 10.30u kwamen twee zusters mij samen verzorgen. Ze hebben mijn verzorging in etappes gedaan zodat ik steeds eventjes wat kon uitrusten en bijkomen. De pleister op de buikwond is ook meteen verschoond en om 11.45u was mijn verzorging eindelijk klaar.
Rond 12.30u kwam de dokter en hij heeft mijn buik bevoeld en beluisterd en was daar tevreden De wonddrain mag er morgen een stukje uit.
Dat ik zo misselijk ben en moet overgeven heeft waarschijnlijk met mijn evenwicht en hoofdproblemen te maken. Dat had ik zelf ook al gedacht. Gelukkig was de misselijkheid in de loop van de ochtend wel gezakt.
Om 13.00u kwam de de zuster vertellen dat ze de pijnpomp uit kwam zetten en dat ik dus moest gaan proberen om het zonder de pijnpomp uit te houden. Ik zou nog wel 3x per dag een paracetamol zetpil krijgen voor de pijn……nou proberen maar dan hé!
Rond een uur of twee kwam de zuster samen met een fysiotherapeute om te kijken of ze mij op het randje van het bed konden laten zitten. Dat ging wel moeizaam zeg, ik kon zelf bijna niets. Ze hebben me samen moeten helpen omhoog te komen. Mijn buik voelde aan alsof er een kind van 10 kilo in zat, zo’n zwaar gevoel erin. Ik heb 5 minuten op het randje van bed gezeten en toen vroegen zij of ik het aandurfde om in de stoel te gaan zitten, dat durfde ik wel. Ik wilde dat ook graag want ik wist natuurlijk nog van mijn vorige operaties dat het heel goed is om in beweging te komen en even uit bed in een andere houding te zitten. Des te sneller zou mijn evenwicht weer een beetje gewend raken en ik ook sneller herstellen. Dus met die gedachte in mijn achterhoofd wilde ik proberen om in de stoel te zitten, ook al voelde mijn lijf helemaal niet lekker. Het was wel een hele toer hoor om in de stoel te raken met alle slangen en zakken aan mijn lijf/bed. In de stoel werd ik met kussens en moltons in evenwicht gehouden. De zuster en fysio zijn eerst een poosje bij mij gebleven om te zien of het wel lukte in de stoel. Toen ze zagen dat het ging zijn ze weggegaan en moest ik bellen als ik het niet meer volhield en terug in bed wilde. Maar ik wilde het zo lang mogelijk vol houden en heb gewacht tot zij weer terug kwamen. Lekker eigenwijs J
Ik heb zo wel mooi 20 minuten opgezeten! Ik was wel heel erg moe daarna hoor maar ook trots en tevreden dat dit gelukt was. Ik was gelukkig ook niet misselijk geworden want daar was ik wel bang voor geweest dat ik weer zou gaan overgeven, dat ging gelukkig goed. Ik had na het opzitten wel meer pijn in mijn buik en daarom is de pijnpomp weer aangezet. Het was natuurlijk ook geen slim moment om hem uit te zetten als ik dan een uur later voor de eerste keer uit bed gehaald wordt. Al dat bewegen en draaien is dan niet echt bevorderlijk.
Ik lag goed en wel in bed en toen stapten er weer twee laboranten mijn kamer binnen. Zij kwamen een nieuw infuus prikken want het infuus dat ik had liep niet goed meer en het bloedde. Toen ze klaar waren met het infuus inbrengen kwam de zuster vragen of ik bezoek kon ontvangen. Ik voelde me trouwens net zo’n V.I.P.met dat papier op mijn deur. Als er bezoek kwam moesten ze zich melden bij de verpleging en kwamen zij vragen of ik het bezoek wilde ontvangen. Net alsof ik een belangrijk persoon was J
Het bezoek is niet zolang gebleven maar een kwartiertje denk ik. Ze zagen dat ik toch best ziek en vermoeid was en het bezoek mij veel inspanning kostte. Van mij had ze wel mogen blijven want ik was toch wel blij hoor, maar ja wat is wijsheid hé. Ik had trouwens ook moeite met praten, moest steeds naar adem happen en mijn stem viel ook steeds weg. Dat kwam door de maagslang maar ook doordat mijn longen nog niet helemaal goed werkten denk ik...en algehele verzwakking misschien ook nog?
Na het bezoek heb ik toch nog een aardig stukje geslapen. Toen ik wakker werd begon ik weer te kokhalzen maar dat heb ik niet tegen de verpleging gezegd want ze wilde weer proberen om de maagslang af te koppelen. Rond 17.30u kwam de zuster alle zakken van de drains/katheter legen. Mij een zetpil geven en een trombosespuit die ik elke avond kreeg. De zuster vroeg hoe het met de misselijkheid ging en ik heb heel eigenwijs gezegd dat het goed ging. Toen heeft zij de maagslang weer dicht gezet om te kijken of het nu wel lukte. Nou ja, je kunt het al raden want het ging natuurlijk niet goed. Ik heb het zelf niet gezegd maar de zuster kwam mijn kamer binnen op het moment dat ik weer lag te kokhalzen en flink misselijk was. Ze heeft toen eerst weer mijn maag leeggezogen en er kwam behoorlijk wat maagsap uit en daarna de maagslang toch weer open gezet, balen L
Ik geloof dat ik steen en been geklaagd heb over die maagslang. Het was ook zo’n vervelend rotding. En mijn keel/mond werd steeds droger want ik mocht helemaal niks drinken. Ik wilde steeds slikken maar dat lukte bijna niet doordat mijn mond zo droog was en als het dan eindelijk lukte dan deed het flink zeer en moest ik weer kokhalzen, bah L
De zuster bedacht ineens een oplossing en kwam met ‘lemon swaps’ aan. Dat zijn een soort grote wattenstaafjes die gedrenkt zijn in lemon. Als je die dan met water nat maakt dan kan je er even op zuigen en dat verfrist je mond/keel wat. Dat ze daar niet eerder aan gedacht hadden want dat was inderdaad wel fijn. Al was het wel een ‘druppel op een gloeiende plaat’ want je kon er dus echt maar een druppel uit opzuigen. Maar buiten dat was het dan wel eventjes fijn. Toen was het al weer avond en bezoekuur. Na het bezoek was ik weer helemaal bekaf maar ik was wel heel blij dat ze gekomen en gebleven waren hoor. Om 20.30u kwam de zuster vertellen dat ze de pijnpomp toch weer uit kwam zetten want het was toch de bedoeling dat ik het zonder zou moeten kunnen redden. Om 22.45u kreeg ik nog wel een paracetamol zetpil voor de nacht. Gelukkig viel de pijn nu wel mee, het was uit te houden. Als ik stil bleef liggen ging het best goed maar als ik een beetje bewoog dan was het wel pijnlijk. Soms kreeg ik van die pijngolven vooral in mijn rechteronderbuik, ik ben maar zo stil mogelijk blijven liggen.
Wat ik niet uit kon houden was de maagslang, ik werd steeds gekker van dat ding. Ik kon ook helemaal niet slapen. Als ik even weg dreigde te zinken dan werd ik meteen weer wakker, wilde slikken en dat ging niet en dan had ik het gevoel dat ik stikte. Uiteindelijk heb ik rond middernacht de nachtzuster gevraagd of zij geen slaappil in zetpilvorm had voor mij. Ik had afgelopen twee nachten ook al amper een oog dicht gedaan en dat begon me nu ook er bij op te breken. Ik zat er op dat moment ook helemaal doorheen en heb even bij de nachtzuster uitgehuild. Zij vond het allemaal ook erg vervelend voor mij maar ja ze kon/mocht mij ook niet van de maagslang verlossen. Ik heb gezegd dat als ze hem er morgen er niet uithalen ik hem er zelf uit zou trekken. Ik had het idee dat ik niet moest kokhalzen omdat ik misselijk was maar gewoon omdat mijn lichaam en ik zelf natuurlijk ook, zich verzette tegen die maagslang en hem er door dat kokhalzen uit probeerden te werken. Gelukkig hadden ze een slaapzetpil en heb ik die gekregen.


Vrijdag 31 Maart 2006: 3e dag na de operatie

Was ik zo blij dat ik een slaappil had gehad wat denk je…hielp hij niets KL Ik heb vannacht echt elk half uur gezien alleen 2 uur heb ik niet gezien dus toen heb ik eventjes geslapen waarschijnlijk. Vanaf 3 uur heb ik klaar wakker gelegen, dat was echt niet leuk. Dan duurt het echt lang voordat het ochtend is, licht wordt en de dagploeg komt waardoor er wat leven in de brouwerij komt en wat afleiding.
Ik werd wel lekker vroeg gewassen vandaag. Ik ben door twee zusters weer helemaal op bed gewassen, zelf kan ik nog niet zo heel veel. Alleen mijn gezicht en armen kan ik zelf en verder kan ik nergens bij.
Mijn rugkatheter is er tijdens de verzorging uitgehaald. Dat leek me best eng maar het viel heel erg mee. Ik heb er eigenlijk niets van gevoeld alleen wat kriebelen. Er in brengen was gevoeliger.
Met de pijn is het wel uit te houden. Het bewegen en het draaien voor de verzorging is niet zo lekker, dan is het wel pijnlijk en een heel zwaar gevoel maar als ik gewoon zo stil in bed lig dan is het uit te houden. Ze kunnen natuurlijk niet je buik open snijden en er in gaan rommelen zonder dat je daar pijn van hebt, toch! Op zich viel het me allemaal toch erg mee. Iedereen zei steeds dat het een hele zware en pijnlijke operatie was maar ik heb mijn laatste oor/evenwicht operaties als veel erger ervaren daar was ik veel zieker van. Nu is het vooral de maagslang die me dwars zit en door dat ding kan ik mijn medicijnen ook niet innemen waardoor ik veel pijn in mijn hoofd heb. Dat is erger dan de last die ik van de operatie heb.
De maagslang is weer dicht gezet, nu maar hopen dat het nu wel goed gaat. Wat mij betreft kan die ‘tuinslang’ er niet snel genoeg uit!
Tijdens de verzorging kwam de laborante weer bloed bij me prikken. Ze kennen me al want ze komen al meteen aan met dat kleine naaldje en prikken automatisch op mijn hand.
De fysiotherapeut even binnen wippen om te vragen hoe het met de ademhalingsoefeningen ging. Ik heb ook even moeten blazen zodat hij het kon zien. Met inademen lukt het me nog niet om de bal omhoog te krijgen maar met uitademen wel. Dat was al mooi, zei hij. Maandag komt hij terug en dan gaan we oefenen met lopen achter de rollator, ik ben benieuwd hoe dat zal gaan hoor.
Om 11.00u heeft de zuster er dan eindelijk de maagslang uitgehaald HIEPHOI JJJ
Het er uit halen was wel eventjes een akelig gevoel. Vooral toen ze even stopte met trekken en de slang ergens halverwege mijn neus en keel leek te blijven steken. Toen heb ik zelf maar even mee getrokken en was hij er zo uit. Mijn keel voelde wel heel erg schraal aan en ook mijn neusgat was wat pijnlijk toen de slang er uit was maar dat lijkt me logisch. Het was ook nogal geen joekel van een slang ook, een echte tuinslang hoor!
Daarna kwam de zuster meteen mijn eigen medicijnen brengen die mocht ik nu weer innemen en ze heeft me ook de zetpil paracetamol gegeven. Achteraf gezien had ze die zetpil beter een half uur voor de verzorging kunnen geven dan was mijn buik tijdens de verzorging waarschijnlijk minder pijnlijk geweest. Ik heb dat ook gezegd hoor en ze gaf mij daar ook gelijk in. Morgen moet ik er zelf op letten dat ik de zetpil voor de verzorging krijg.
Ik mag vandaag alleen maar drinken en als dat goed gaat dan krijg ik morgen een vloeibaar dieet; dus alleen vla en appelmoes en zulke dingen.
Na het verwijderen van de maagslang hebben de zusters mij een poosje met rust gelaten en gelukkig ging het allemaal goed met mijn maag. Ik voelde me meteen een stuk opgeluchter en beter zonder dat ding. Ik was gewoon dolblij dat hij er uit was en ik geloof dat ik lag te stralen in bed J
Nadat ik weer een beetje bijgekomen was heeft de zuster mijn wond nog verzorgd en de drain een klein stukje uit mijn buik getrokken, dat was een heel klein beetje gevoelig toen ze trok. Toen ze klaar was heb ik gevraagd of ik even uit bed mocht en dat mocht en toen heb ik weer 20 minuten opgezeten in de stoel. Dat ging goed, wel weer helemaal ingepakt in de kussens en de moltons hoor maar toch ik zat wel!
Net na de middag kwam de dokter weer even langs. Hij heeft weer naar mijn buik geluisterd en hij is dik tevreden zei hij.
Daarna heb ik een middagdutje gedaan en ik heb best een tijdje diep geslapen…….inhaalstrijd denk ik van afgelopen dagen.
Met het bezoekuur kreeg ik weer bezoek,dat is ongeveer een uurtje gebleven. Daarna lag ik net wat in te dutten en toen ging mijn kamerdeur weer open en stapte mijn huisarts met zijn vrouw binnen. Dat was heel leuk want mijn huisarts had vandaag zijn laatste werkdag omdat hij met pensioen gaat. Ze kwamen rechtstreeks van de huisartspraktijk waar ze net een klein afscheidsfeestje hadden gehad. Leuk dat ze dan ook nog even de tijd nemen en speciaal van mij afscheid kwamen nemen. De vrouw van de huisarts is trouwens mijn 'gymjuf' met de stoelgym.
Na hun bezoek werd ik ook nog verrast door de voedingsassistente, zij kwam met een groot dienblad binnen. Ik heb meteen gevraagd of ze niet verkeerd was want ik wist niet beter dan dat ik alleen maar mocht drinken vandaag. Maar het was goed zei ze want het was door de verpleging aan haar doorgegeven dat ik vloeibaar mocht eten. Er stonden een paar bakjes pudding op, appelmoes en vruchtenmoes. Ik heb alleen een paar hapjes appelmoes en pudding op en een glas thee en ranja. De thee en ranja gingen het beste, daar heb ik weinig last van met het slikken. Met de pudding was mijn keel wel gevoelig.
Rond 18.00u kwam de zuster mijn medicijnen brengen en de tromboseprik. Ze heeft ook meteen de zakken van de katheter en drain geleegd.
Met het avondbezoek heb ik weer bezoek gehad. Het praten blijkt toch nog vermoeiend te zijn. Mijn stem viel op een gegeven moment gewoon weg, maar het ging wel een stuk beter dan toen de maagslang er in zat. Toen was het praten nog moeilijker en vermoeiender.
Na het bezoekuur kwam de avondzuster bij mij rapport schrijven en een beetje kletsen, dat vond ik wel leuk en gezellig. Had ik toch weer even wat afleiding mee want de tijd ging vrij langzaam doordat ik niets kon doen. Tv kijken of zo was allemaal nog te vermoeiend voor me, mijn ogen en hoofd waren er nog te onrustig voor. Om 22.30u kwam de zuster mijn nachtmedicijnen brengen. Ik krijg de paracetamol nu niet meer als zetpil maar als twee gewone pillen en ik kreeg nu ook mijn eigen slaaptabletje weer. Alleen heb ik thuis altijd een wit tabletje dormicum en nu was het een blauw tabletje. Volgens de zuster was het wel hetzelfde tabletje als thuis dat had zij nagekeken. Ik twijfelde er aan hoor. Deze was 15mg en ik dacht dat ik thuis 7.5mg had. Maar ja, ze had het nagekeken dus dan zal het wel kloppen, daar ging ik maar van uit. Het slaaptabletje heb ik daarna ingenomen in de hoop dat ik nu weer eens lekker zou kunnen slapen.


Zaterdag 1 April 2006: 4e dag na de operatie.

Mét slaappil en zonder maagslang heb ik vannacht goed geslapen. Eigenlijk heb ik te diep geslapen denk ik want ik heb nogal rare en enge dingen gedroomd.
Ik werd om 6 uur wakker van de nachtzuster, zij kwam de zakken van de katheter en wonddrain leeg maken en heeft eventjes met mij een praatje gemaakt. Ze stond versteld dat ik zoveel kaarten krijg. Dinsdag had zij samen met een collega de post uitgezocht en toen was er een hele stapel voor mij. Ze hadden toen tegen elkaar gezegd dat ik vast populair moest zijn omdat ik zoveel post kreeg J
Om een uur of 8 kwam de broeder de controles doen (temp, bloeddruk, pols) en hij had mijn eigen medicijnen weer bij die ik nu dus weer in kan nemen.
Om half 9 kwam het eten dat was dus alleen vloeibaar vla, yoghurt, appelmoes en vruchtenmoes. Ik heb alleen een bakje sinaasappelvla op en daar heb ik al 20 minuten over gedaan geloof ik.
Na het eten kwam de broeder mij verzorgen, hij heeft mij weer helemaal op bed verzorgd. De wonddrain is er weer een beetje verder uitgetrokken. Ondertussen lekker gekletst, het praten gaat gelukkig steeds beter. Lachen moet ik alleen niet teveel doen want dat doet ook flink pijn in m'n buik, het valt alleen niet mee om niet te lachen nu het weer beter met me gaat J Met het draaien en tillen kwam een zuster ons helpen en zij begon meteen over mijn kaarten. De broeder heeft toen uitgelegd hoe het kwam dat ik zoveel kaarten kreeg, leuk hé J
Toen ik op mijn zij lag vertelde de broeder dat er een flinke blaar op mijn rug staat, waar de rugkatheter gezeten heeft en mijn billen zagen ook flink rood. Hij heeft op beide plekken Cavilon gespoten dat geeft een beschermlaagje op de huid. Hij is een uur bezig geweest met mijn verzorging. Hij had ook alle tijd en in alle rust, dat was best fijn.
Na de verzorging heb ik eerst een poosje bij liggen komen en daarna heb ik mijn telefoon maar eens gepakt om een paar smsjes te versturen. Dat is gelukt maar vraag niet hoe hoor. Mijn ogen vielen steeds dicht tijdens het tikken en dan moest ik weer even wachten om nieuwe energie op te doen om verder te tikken.
Op de middag kwam de broeder mij weer en stapel post brengen. Hij straalde er helemaal bij en had zelfs de kaarten al geteld, de verpleging leeft helemaal met mij mee hoor J
Met het warm eten kreeg ik weer vla en moes maar er was nu ook een beker supergemalen eten bij. Ik heb een paar lepels van dat eten gemengd met een paar lepels appelmoes en dat heb ik in een half uur tijd opgegeten. En ik heb nog een bakje vanilleyoghurt op, daar heb ik wel een uur over gedaan geloof ik. Steeds een paar muizenhapjes maar zo kwam het dus wel op. Ik vond het al heel knap van mezelf.
Om half 2 heb ik gevraagd of ik even uit bed mocht. Ik begon zulke zere billen te krijgen en in bed kan ik geen andere kant op dan op mijn rug liggen. Ik kan me bijna niet verleggen. Mijn lijf wil nog niet erg mee werken dus dacht ik even in een andere houding in de stoel. Nou ik heb weer mooi een half uurtje opgezeten, goed hé.
Verder was het wel een rustige middag. Het is weekend dus geen dokters, laboranten,fysiotherapeuten of andere mensen aan mijn bed vandaag.
De verpleging kwam wel regelmatig binnen voor het infuus of de zakken te legen.
Het eten was vandaag ook later pas rond 17.30u. Allemaal vieze pap en moes dus heb ik maar een beker gele vla gevraagd en die heb ik helemaal op gegeten. Ik had de voedingsassistente verteld dat ik niet zo’n ‘papmens’ ben en dat ik het liefst vla heb. Zij vertelde dat ze een bakje chocoladevla en vanillevla in de koelkast had gezet, eventueel voor vanavond als ik er zin in zou hebben. Om 18.30u kwam de avondzuster mijn infuus er uit halen want ik drink nu weer voldoende. Weer een slang minder……nog twee te gaan, de katheter en de wonddrain.
Het drinken gaat inderdaad goed en ik ben niet meer misselijk of zo, voel me ook niet echt ziek meer.
De pijn in mijn hoofd is nu ook veel minder doordat ik mijn medicijnen weer in kan nemen en daardoor voel ik me ook meteen een stuk beter.
Ik ben echt dol gelukkig dat de maagslang er uit is hoor.
Met de pijn gaat het ook best goed. Als ik niet teveel beweeg, hoest en lach dan is het goed uit te houden. Het is vooral dat heel mijn buik zo zwaar aanvoelt alsof er ik weet niet wat in zit en daardoor kan ik heel moeilijk bewegen. Aan de rechterkant (waar de nier weggehaald is) krijg ik met regelmaat nog wel flinke pijngolven. Dan is het eventjes op m'n tanden bijten en rustig proberen door te ademen en dan zakt het weer weg.
Na het bezoekuur kwam de avondzuster weer even bij me zitten om te vragen hoe het vandaag ging, rapport te schrijven en zomaar wat te kletsen. Dat was best gezellig en ze heeft bijna 3 kwartier bij me gezeten tot ze weggeroepen werd door de bel.
Ik heb de zuster om ‘mijn’ bakjes chocolade en vanillevla gevraagd. Ik dacht even slim te zijn……..ik mag weer gewoon eten als ik ontlasting heb gehad. Nou knettert het al 2 dagen als een gek onder de dekens bij me maar ontlasting komt er nog niet. Van chocoladevla moet ik thuis altijd goed afgaan dus dacht ik nu laat me dat dan maar nemen. Ik had niet echt honger maar in de hoop dat het zou helpen om sneller ontlasting te krijgen wilde ik het natuurlijk wel proberen op te eten. Nou ik ben een hele avond lekker zoet geweest met die bakjes. Ik had ze lekker door elkaar gemengd en er een beetje een kliederboel van gemaakt J maar ik heb alles wel op gekregen. Toen de zuster om 22.30u met de medicijnen kwam was alles op.
Het slaaptabletje was nu wel een wit tabletje zoals ik thuis heb en hier stond dus wel 7.5mg op. Ik vertelde de zuster dat ik gisteren een blauw slaaptabletje had gehad. Nu blijkt dat dus inderdaad verkeerd geweest te zijn. Ik gebruik zelf inderdaad 7.5mg en die van gisteren was dus de dubbele dosis. Vandaar dat ik zo goed en diep geslapen had J


Zondag 2 april 2006: 5e dag na de operatie

Het was te merken dat ik nu een lichtere slaappil had hoor. Ik heb nu niet zo diep geslapen als gisteren en ik werd om 4 uur al voor de eerste wakker. Ik ben na een tijdje toch weer ingedommeld en werd om 6 uur weer wakker door het licht van de zaklamp van de nachtzuster die mijn katheterzak leeg kwam maken. We hebben even gezwaaid naar elkaar want ik had de CI niet in dus dan hoor ik toch niets. Daarna nog een beetje liggen dutten tot 8.30u want toen kwam het ontbijt en heb ik een bakje vanilleyoghurt op waar ik weer een dik half uur over gedaan heb. Eten is nog best een vermoeiende aangelegenheid trouwens.
Om 9.45u kwam de broeder mij weer verzorgen. Ik vroeg hem of het niet handiger was om aan de wastafel te wassen of als dat al mocht in de douche en dan lekker mijn haren te wassen. Ik kan nu opzitten dus dan lukt dat ook wel dacht ik. Misschien dat het zelfs minder vermoeiend zou zijn dan al dat gedraai op bed. Maar de broeder zag mijn plan niet zo zitten en vond het toch beter om mij vandaag nog helemaal op bed te verzorgen. Hij dacht dat het voor mij nog veel te vermoeiend zou zijn en voor hem was het op bed ook makkelijker. Tja dan maar op bed.
De wonddrain is er nu helemaal uit gehaald! Er komt niet veel meer uit er zat in de zak alleen wat vocht dat op urine leek. De broeder dacht dat het lymfevocht was. Als het urine zou zijn dan is dat niet goed want dan zou het betekenen dat er een lekkage is, daar gaan we maar niet van uit hoor. Het deed wel even pijn toen hij de slang lostrok uit mijn buik, dat was een venijnig trekje. In elk geval wel een slang minder!!!
Nu alleen de katheter nog maar en dan ben ik weer slang en zakkervrij J
Omdat er nog een beetje vocht uit het drainwondje kwam is er een stomazakje op geplakt om eventueel vocht op te vangen. Na een uur bleek er toch al best wat vocht in te zitten dus het was een goed idee. Een half uurtje na de verzorging, nadat ik weer wat bijgekomen was, ben ik uit bed gekomen zodat mijn bed opgemaakt kon worden.

Iets na 12 uur kwam de warme maaltijd weer…..nog steeds vloeibaar, vla,appelmoes en supergemalen eten.
Ik heb ½ bakje appelmoes op en een bakje citroenvla.

Na het eten wat liggen dutten en rond 2 uur weer eventjes uit bed in de stoel gezeten. Ik kan me nog niet zelf op het randje van bed zetten. Ik kan wel m.b.v. de hoofdsteun omhoog komen en dan mijn benen uit bed gooien maar het laatste stukje om recht op de rand van bed te komen dat wil nog niet lukken. Dan moeten ze me nog overeind trekken. Van bed uit in de stoel stappen gaat al wel een heel stuk beter en vlotter. Ik heb een half uurtje op gezeten en daarna weer terug in bed.
Mijn vader kwam vanmiddag met het bezoek mee en hij straalde van opluchting nu hij zag dat het weer een stuk beter met mij ging. Hij heeft zich vast veel zorgen gemaakt afgelopen dagen denk ik. Na het bezoek was ik wel behoorlijk moe hoor. Vooral van de inspanning van het luisteren en kijken. Mij gaat het praten toch ook nog niet als vanouds merk ik als ik meer/langer praat. dat zal wel komen door de mindere longkracht?
Rond 16.30u voelde ik aandrang voor ontlasting en heeft de zuster mij op de postoel geholpen. Ik was al bang dat het loos alarm zou zijn of dat het erg pijnlijk zou zijn als ik moest persen of zo. Maar ik had geluk het ging vanzelf prrrrrrrrrrrrrrrrrrttttttt JJ Met dank aan de chocoladevla denk ik.
Ik was wel blij hoor want ik had gepoept en dat betekende dat ik geen vloeibaar dieet meer hoefde maar weer boterhammen mocht eten Hiephoi J
Toen ik weer terug in bed lag was ik flink moe en ben dan ook in slaap gevallen. De voedingsassistente maakte mij om 17.30u wakker met het eten. Nou ik me meteen verheugen op een boterham. Wat denk je haalt ze het deksel er af komen er alleen maar bakjes pap en appelmoes tevoorschijn K
Geen paniek….ze zou regelen dat ik een broodmaaltijd kreeg. Komt ze met blad nummer 2…..halen het blad er af en je raad het al……weer vloeibaar. Zij weer op weg om brood te halen en ja hoor onder het 3e deksel lagen wel boterhammen en ze roken me toch heerlijk J Ik heb twee boterhammen op wel zonder korsten want het slikken bleek nu ik aan de boterham was ineens flink pijnlijk. Met de vla had ik daar weinig last van gehad maar nu dus wel. Dat viel wel eventjes tegen maar ik heb gewoon kleine hapjes genomen en dan ging het wel. Het was gewoon veel te lekker om te laten staan. Hoe blij je dan met een simpele boterham kan zijn en er van kan genieten hé. Ik was zo blij als een klein kind en had honger als een paard J
Rond 18.00u kwam de zuster de katheterzak leeg maken. Die zat helemaal vol en met heldere urine!
Dat is ook wel vreemd om weer te zien hoor want ik ben de laatste maanden gewend dat mijn urine rood zag en nu ineens zo helder.
Ik kreeg ook meteen de tromboseprik want die krijg ik nog netjes elke avond.
Na het bezoekuur kwam de zuster weer gezellig rapport schrijven en kletsen bij mij. Ze vertelde ook dat ze morgen de katheter er uit willen halen om mij zo weer te mobiliseren want dan moet ik zelf weer naar de wc lopen. Dat vind ik allemaal best maar zie er toch tegenop want ik kan zelf nog niet lopen. Dat is wel op te lossen met de postoel naast bed. Maar ja dat vind ik wel erg vervelend als ik dan steeds moet bellen daarvoor. …….maar kijken morgen dan.
Daarna heb ik nog tv gekeken, dat lukt nu gelukkig ook weer. Om 23.30u vond ik het toch welletjes en heb ik de slaappil ingenomen en gaan liggen voor de nacht in de hoop op een goede nachtrust.


Maandag 3 April 2006: 6e dag na de operatie

Vannacht goed geslapen en vanmorgen werd ik rond 6 uur weer gewekt door het zaklampje van de nachtzuster.
Daarna ben ik weer even ingedommeld tot ik rond 7.15u weer wakker werd door buikkrampen. Ik heb eerst even gewacht of het niet over ging. Maar het ging niet over en dus heb ik toch maar de zuster gebeld, die mij op de postoel hielp. Helaas was het alleen maar wind.
Nou vandaag zou mijn mobilisatie dus van start gaan, ik had al lachend opgemerkt: “ alle eenheden paraat, de mobilisatie gaat van start” J
Het ontbijt was vanochtend wel heel lekker hoor, geen pap maar boterhammen. Ik heb best veel gegeten. Normaal eet ik thuis 1 boterham met kaas en nu heb 2 boterhammen op! Het doet wel zeer in mijn keel met slikken maar het is heel lekker.
Rond 9 uur kwam de zuster vragen of ik wilde douchen en dat wilde ik wel. Ze heeft mij onder de douche gezet op de postoel. Dat was een heel waterballet want die douche spoot alle kanten op dus alles was zeiknat J
Ik kon in de douche natuurlijk niet mijn CI ophouden maar met liplezen en gebaren hebben we het samen goed gered.
De blaar op mijn rug was open en dat had ik al gevoeld want het was nogal pijnlijk en een schraal gevoel.
Mijn haren zijn nu lekker gewassen en ik heb ze zelf met de föhn gedroogd en er wat creme ingedaan om in model te brengen.
Na het douchen was ik wel flink moe en weer in mijn bed geholpen. Daar lag al werk op mij te wachten…… 5 menulijsten om in te vullen.
Even later kwamen ze ook nog een stapel post brengen. Had ik dus weer wat te doen, enveloppen open maken, kaarten lezen J
Rond een uur of 11 uur wilde ik in de stoel gaan zitten omdat mijn billen weer flink zeer deden maar dat kon niet want de zusters hadden geen tijd.
De mobilisatie viel vandaag dus heel erg mee. Pas om 11.30u kwamen ze mij helpen. Ik zat net 5 minuten en toen kwam de fysiotherapeut binnen om zoals beloofd te oefenen met lopen.
We hebben eerst op mijn kamer gelopen van de stoel naar de muur maar dat ging niet zo goed omdat we te weinig ruimte hadden dus besloot hij de gang op te gaan. Maar ja ik zat in mijn nachthemd met de katheter nog steeds in. (Er moest eerst nog met de dokter overlegd worden of die er wel uit mocht.) De fysio heeft provisorisch mijn badjas aan gedaan. Dat zag er niet uit volgens mij K
We zijn maar een klein stukje op de gang geweest hoor 10 meter misschien. Het lopen ging heel stram en robotachtig…….het leek de ‘Robotwars’ wel J
Ik moest mij heel erg goed concentreren en over elke stap nadenken. Mijn linkerbeen deed ook wat moeilijk, en mijn buik die voelde aan alsof ik na jaren niet gesport te hebben ineens een hele dag zware buikspieroefeningen had gedaan of er zat nog steeds een kind in van een kilo of 10 J
Het was in elk geval een hele vracht om mee te slepen en behoorlijk gevoelig. Al bij al viel het lopen mij niet tegen. Ik had verwacht veel meer last van mijn evenwicht te hebben en dat viel me mee. De fysio vond het ook niet slecht gaan geloof ik, hij komt morgen weer oefenen. Terug op de kamer heeft hij mij weer in de stoel terug gezet en om 12 uur heb ik gebeld om terug te mogen. Het stukje lopen was toch wel behoorlijk vermoeiend hoor.
Even later kwam het eten al. Deze keer voor het eerst gewoon warm eten en ik heb best goed gegeten. Ik heb hier meer van het warme eten op dan dat ik thuis doe! Na het eten kwam de doktersvisite. Het was een vreemde dokter want mijn eigen dokter was er vandaag niet. Alles gaat goed en de katheter mag er morgen uit want dan is mijn eigen arts er weer.
Daarna ben ik wat ingedommeld tot er rond half 2 bezoek kwam. Na het bezoek heb ik gevraagd of ik uit bed in de stoel mocht en dat mocht. Na een kwartiertje kreeg ik buikkramp en is de zuster met mij met de rollator naar de wc gelopen. De urinezak aan de haak van mijn rollator alsof het een boodschappentasje was J
Het ging wel goed naar de wc lopen maar het poepen wilde niet lukken weer alleen maar veel wind.
Ik zat net terug in de stoel en toen kwam er weer bezoek. Die heeft mij weer terug in bed geholpen want dat kijkt/kletst voor mij makkelijker als ik lig en goede steun voor mijn hoofd heb, dan heb ik een rustiger oogbeeld. Toen werd het ineens druk want er kwam nog meer bezoek. Ze hebben allemaal mijn wond bekeken,de pleisters zijn er nu namelijk af. het is echt een joekel van een snee zeg!!!
Het laatste bezoek ging om 4 uur weer weg en toen was ik hartstikke doodmoe. Ik ben in slaap gevallen en werd om 17.00u wakker gemaakt voor het eten en de tromboseprik/medicijnen.
Ik zal trouwens blij zijn als ik weer wat meer uit bed kan want ik krijg steeds meer last van het liggen. Ik kan nog steeds alleen maar op mijn rug liggen en daardoor gaaan mijn billen steeds zeerder doen en de blaar op mijn rug schrijnt ook heel erg. Ik weet soms gewoon niet meer hoe ik moet gaan liggen. Ik kan mezelf nu m.b.v. de papegaai een beetje omhoog heffen en zo af en toe even een cm anders gaan liggen maar dat helpt niet zoveel.
Ik heb ook heel veel last van mijn darmen die weer op gang komen. Dat is een goed teken natuurlijk maar ook lastig want het geeft buikkrampen en het knettert me toch onder de dekens J
Vanavond heb ik lekker lang bezoek gehad tot 21.15u. Ik was daarna doodmoe, had een zere rug en kont en het knettert dus als een gek maar het was wel een leuke, gezellige dag en dat terwijl ik in het ziekenhuis lig!!
Om 22.00u kwam de zuster mijn medicijnen brengen en een formulier voor een enquête over decubitus (doorligwonden). Morgen is er namelijk een onderzoek bij alle mensen die nu in het ziekenhuis liggen naar decubitus. Nou mijn billen en rug zullen wel rood zien, ik ben benieuwd wat ze daarvan zeggen morgen?


Dinsdag 4 April 2006: 7e dag na de operatie

Vannacht werd ik rond 5 uur voor de eerste keer wakker en had het koud. Ik heb uiteindelijk toch maar de zuster gebeld en een extra deken gevraagd. Ik had mijn CI niet in dus kon mezelf niet horen en blijkbaar klonk ik nogal hard want toen ik om de deken vroeg deed de zuster verschrikt haar vinger voor de mond ten teken dat ik zachter moest doen. Toen heb ik maar snel stil gehouden. De deken kreeg ik toch wel.
Daarna heb ik een dik uur wakker gelegen, de slaap wilde niet meer komen. Uiteindelijk ben ik toch weer ingedommeld en werd ik pas om 7.30u weer wakker.
Om een uur of acht lekker op mijn gemak mijn ontbijtje op en lekker van genoten van de boterhammen.
Om 9 uur kwam de zuster vertellen dat ze mijn katheter er uit kwam halen. Dat ging heel vlot, ik heb er amper iets van gemerkt.
Ze vertelde dat als ik om 11 uur nog niet geplast had zelf naar de wc moest gaan en als ik 3x geplast had dan moest ik bellen want dan zouden ze een echo van mijn blaas maken om te kijken of ik goed uit kan plassen.
Hierna heeft ze me weer in de douche geholpen. Ik heb bijna alles zelf gedaan alleen mijn rug en onderbenen/voeten heeft de zuster gedaan, zo ook met afdrogen. Na het douchen was ik wel flink moe, het is een behoorlijke inspanning voor me.
Om 10 uur lag ik moe en voldaan terug in bed en ben ik van vermoeidheid even in slaap gevallen. De zuster maakte me om 10.45u wakker met een stapeltje post en ze vertelde dat de fysiotherapeut was geweest maar die had ze doorgestuurd omdat ik eerst even mijn rust nodig had.
Even later kwam een zuster samen met de decubitusverpleegkundige langs i.v.m het onderzoek naar decubitus. Ze hebben naar mijn stuit, rug en hielen gekeken en vroegen of ik last van drukplekken bij de CI had door het liggen. Maar dat was niet want ik lig nooit op de CI, alleen op mijn rug. Op de CI kan ik ook niet liggen, dan doet hij niets meer. Toen ik er naar vroeg zeiden ze dat mijn stuit erg rood zag en een heel klein plekje was open en mijn rug rondom de blaar.
Toen zij weg waren ben ik naar de wc gegaan want het was al bijna 11 uur en ik had nog steeds geen aandrang om te plassen. Er kwam ook maar een heel klein beetje, amper de moeite. Het lukt weer om het stukje naar de wc alleen te lopen met de rollator. Dat is wel fijn want dan ben ik weer een stukje zelfstandiger, hoef ik niet steeds de zuster te bellen voor hulp.
Toen ik van de wc af kwam ben ik in mijn rolstoel gaan zitten, die zit toch beter dan de gewone stoel. In de rolstoel kan ik tenminste zonder kussens om mijn hoofd te stabiliseren zitten omdat ik de hoofdsteun heb. Toen ik een kwartiertje zat kwam de fysio binnen. Mijn eigen fysiotherapeut was vrij dus het was iemand anders. Ze heeft met mij een stukje over de afdeling gelopen. Ik was best snel moe en toen zijn we weer terug naar mijn kamer gelopen. Het was eigenlijk maar een klein stukje hoor maar ja weer wel verder dan gisterochtend.
Na even gerust te hebben, heb ik zelf mijn kaarten opgehangen en om 11.45u ben ik terug in bed gekropen zodat ik wat uitgerust zou zijn als het eten kwam.
Na het eten kwam de doktersvisite en stapte mijn eigen dokter en die van gisteren samen binnen in gezelschap van de verpleging. Ze zijn allebei dik tevreden over mij. Ik zei dat ik er gewoon van geniet dat het zo goed vooruit gaat met mij en er nu eens niets tegenzit zoals ik gewend ben. Ik merkte ook op dat ik nu wel naar huis toe kon gaan. “Nouuuuuuu”, zei zei mijn dokter en toen vertelde hij nog wel iets dat dit er misschien wel in zat maar ik kon het allemaal niet goed verstaan en kon dus ook niet verstaan of hij nou zei van de week al of volgende week? We begonnen toen ook ineens over heel iets anders te praten waardoor ik er ook niet meer naar kon vragen.
Toen ze de deur weer uitgingen draaide mijn dokter zich nog even om naar mij en stak zijn duim omhoog ten teken dat het goed met mij gaat en hij heel tevreden is. Ik heb later aan de zuster nog nagevraagd wat ze nou gezegd hadden over naar huis gaan omdat ik dat niet had kunnen volgen. Zij vertelde dat ze dat nog niet kunnen zeggen want eerst komt de transferverpleegkundige nog bij mij langs om mijn thuissituatie door te praten en te kijken wat er allemaal geregeld moet worden voor ik naar huis kan. Afhankelijk van wat er nodig is en hoe snel dat geregeld kan worden, wordt bekeken wanneer ik naar huis kan. De transferverpleegkundige komt morgen langs.
Tot mijn verrassing stapte er om 13.45u iemand bij mij binnen en dat bleek de transferverpleegkundige al te zijn, ze liet er dus geen gras over groeien…..gelukkig maar. Ik hoefde weinig te vertellen want ze had al mijn gegevens al. Die had zij zelf opgevraagd bij het CIZ. Ik had geluk dat ik de indicatie net voor mijn ziekenhuisopname binnen had. Nu kon ze alles snel gaan regelen omdat ik in mijn indicatie ook 7 uur per week recht op persoonlijke verzorging heb. Als ik de indicatie niet had gehad dan had het veel langer geduurd om alles geregeld te krijgen zei ze.
Ze vertelde al dat het de bedoeling is dat ik vrijdag naar huis kan!!!
Ze zou gaan regelen dat ze donderdag een hoog-laag bed bij ons thuis bezorgen en de thuiszorg in gaan schakelen om mij ’s morgens te komen verzorgen. Nu maar hopen dat het allemaal lukt en ik vrijdag naar huis kan!
Toen de verpleegkundige wegging kwam er alweer bezoek voor mij binnen. Vlak voor ze weggingen heeft het bezoek met mij een stukje gelopen. Hetzelfde stukje als vanochtend. Toen we terug kwamen ben ik in mijn rolstoel gaan zitten want ik had de hele middag al in bed gelegen.
Ik zat net een minuut of 10 en toen kreeg ik weer buikkramp dus naar de wc. Ik had ontlasting en door de druk ook een beetje geplast. Ik heb toen gebeld want dit was de 3e keer dat ik een beetje geplast had en dan moest ik dus bellen. De broeder heeft meteen een echo gemaakt. Er zat 85cc in mijn blaas en dat was goed want er moet/mag minder dan 100cc in zitten. Ik heb nog niet veel geplast alleen een paar keer door de druk van het persen van de ontlasting eigenlijk. Volgens de broeder is dat dit niet erg want mijn blaas moet eerst weer op gang komen en dat komt vanzelf allemaal wel weer.
Met het lopen heb ik trouwens nog wel flinke buikpijn in mijn onderbuik. Het loopt/beweegt allemaal nog wat stijfjes maar al wel soepeler dan gisteren. Ook heb ik pijn in mijn rug/lenden. De zuster zei vanmorgen dat dit van het liggen is maar ik denk zelf dat het komt door het optrekken aan de papegaai. Ik kom steeds meer in beweging en kan me ook steeds meer bewegen. Het optrekken in bed lukt me nu aardig maar ik moet wel heel wat kracht zetten doordat mijn buik nog heel zwaar is…..daar zit nog steeds een kind van een kilo of 8 nu in denk ik J En ik denk dus dat de spierpijn daar vandaan komt.
Na het maken van de echo ben ik weer in de rolstoel gaan zitten maar om 16.30u was ik zo moe dat ik weer in bed gekropen ben en meteen m’n nachthemd maar aan getrokken heb. Ik ben ook even wat ingedommeld tot het eten kwam.
Na het bezoekuur heb ik gebeld om te vragen of ze iets hadden tegen de jeuk want ik had zo’n vreselijke jeuk over heel mijn lichaam. Dat is al sinds na de operatie. Het komt ook echt van binnenuit aan de buitenkant is niets te zien. Ja, wel als ik eenmaal begin te krabbelen dan ziet alles rood en dat was nu dus al. Pas om 21.45u kwam de zusterterug met talkpoeder, iets anders was er niet zei ze. Ik moet het morgen maar aangeven en dan kunnen ze aan de dokter een recept vragen, vertelde ze. De talkpoeder hielp niet erg, eventjes maar en toen begon het weer net zo hard te jeuken K


Woensdag 5 April 2006: 8e dag na de operatie

Vanmorgen werd ik om half 6 al voor de eerste keer wakker met buikkrampen. Ik heb geprobeerd om zelf uit bed te komen en tot mijn verrassing lukte me dat nog ook. Eerst de hoofdsteun helemaal omhoog, dan aan de papegaai mezelf een beetje rechtop trekken, benen buitenboord zwaaien en dan met mijn elleboog/arm tegen de hoofdsteun afzetten en zo lukte het, goed hé J
Ik ben ook zelf naar de wc gelopen met de rollator, helemaal geen hulp nodig gehad, dat is pas lekker!
Terug in bed gaan lukte me ook zelf maar dat lukte gistermiddag al.
Om 6.15u kreeg ik weer buikkramp dus weer naar de wc, volop ochtendgymnastiek dus al. Ik ben nog wel een beetje ingedommeld daarna hoor.
Het ontbijt was laat vandaag pas om 8.30u. Om 10 uur ben ik gaan douchen, expres wat later omdat ik hoofdpijn had en mijn hoofd nogal tolde. De zuster heeft me nog een beetje geholpen want ik kan het nog niet alleen. Toen ik helemaal klaar was, was het al weer bijna 10.45u. Na het douchen even op bed gelegen om weer wat te bekomen, het kost gewoon veel energie. Ondertussen was de post ook weer gebracht, weer een stapel kaarten om door te kijken.
Na ½ uurtje rusten weer uit bed gekomen en in de rolstoel gaan zitten en toen kwam ik op het idee om zelf mijn kaarten op te hangen. Ik heb ook de kaarten die op de kast hingen er af gehaald en aan het touwtje voor het raam er bij gehangen. Dat was een heel karwei voor mij.
O ja, ik heb bij de zuster aangegeven dat ik zo’n jeuk heb en of ze de dokter om ’n recept wilde vragen. Volgens haar was dat helemaal niet nodig en hadden ze daar op de afdeling wel iets voor. Na het douchen heeft ze mij inderdaad ingesmeerd met ureumcrème, dat was lekker verkoelend. Als ik weer veel last van jeuk kreeg mocht ik er om vragen. Ook stom dan dat ze dat gisteravond niet wisten dat dit er was!?
Even later kwam de zuster terug met de weegschaal om mij te wegen en wat denk je………….ik was 3 kilo zwaarder geworden dan de dag van mijn opname. Nou knap hé.....,.een zware operatie achter de rug, nier met een grote tumor er uit, een week helemaal niks gegeten of gedronken en toch aankomen. Doe dat maar eens na …….een knappe meid die dat lukt of niet dan!!??
De doktersvisite was vandaag vroeg, voor het eten i.p.v er na. De dokter heeft naar het zakje van de wonddrain gekeken en dat mag er af want er komt weinig viezigheid meer uit. Hij heeft ook naar de buikwond gekeken en die ziet er ook mooi uit. Ik heb gevraagd wanneer de uitslag van de tumor binnen is en die verwacht hij vrijdag. Nu hebben we samen afgesproken dat ik dan vrijdagmiddag pas na de doktersvisite naar huis ga zodat ik de uitslag nog kan horen.
Na het eten heb ik een flink middagdutje gedaan, ik werd om 13.50u pas wakker. Ik ben toen uit bed gekomen en in de rolstoel gaan zitten. Ik zat net en toen kwam de fysio. We hebben een rondje over de hele afdeling gelopen, het dubbele al van gisteren! Ik vond het lopen al een stuk beter gaan dan gisteren. Het was best een heel stuk wat ik gelopen had en merkte dat wel hoor want ik was flink moe en mijn hoofd tolde onderweg ook flink. Na het lopen heb ik ook even op bed moeten rusten om mijn hoofd weer rustig te laten worden.
De zuster kwam vanmiddag het stomazakje verwijderen. Ze heeft nog wel een pleister/gaasje op het wondje geplakt voor het geval dat het nog een beetje lekt. Ze heeft ook nog een echo van mijn blaas gemaakt en er zat nu 84cc in. Het plassen gaat vandaag trouwens goed. Gisteren maakte ik me er wel zorgen over dat ik zo weinig plaste maar de broeder heeft gelijk gehad dat mijn blaas eerst weer op gang moest komen. Nu gaat het goed en ik plas helder, hiephoi!!! Wel raar hoor om weer heldere urine in de wc te zien liggen terwijl ik al een aantal maanden gewend bent dat er rode urine in lig.
De rest van de middag heb ik bezoek gehad en ik heb weer een stel nieuwe kaarten opgehangen en daarna terug in bed gekropen want ik voelde me erg moe……..…door het kletsen misschien? En het lopen en kaarten ophangen, dat vergeet ik even dat ik dat ook allemaal gedaan heb J
Nou, mijn buik rommelt vandaag ook weer zoveel en het knettert soms vreselijk, dat is best vervelend hoor. En dat terwijl ik gisteren wel 10x ontlasting heb gehad geloof ik en vandaag wel 5x. Ik snap niet waar het allemaal vandaan komt. De darmen moeten weer op gang komen zeggen ze dan maar als ik toch ontlasting krijg dan zijn ze toch al op gang!?
Vanavond heb ik ook een paar keer gevraagd om ingesmeerd te worden met de ureumcreme, dat verlicht de jeuk eventjes. Om 22.30u was ik zo ontzettend moe en ben ik gaan slapen.


Donderdag 6 April 2006: 9e dag na de operatie

Vanmorgen werd ik laat en moe wakker rond 07.30u, toen moest ik naar de wc. Terug in bed ben ik weer ingedommeld want om 08.15u maakte de zuster me weer wakker voor de medicijnen. Ik heb nog steeds heel veel jeuk overal, vannacht ook al, dat is wel vervelend hoor.
Om 09.30u heb ik me in de badkamer aan de wastafel gewassen. Dat lukte helemaal zelf ik had maar een beetje ondersteuning nodig van de verpleging. De zuster heeft me na het wassen weer lekker ingesmeerd tegen de jeuk. Toen ik klaar was heb ik even wat spulletjes in een plastic tas gestopt die ze vanmiddag of vanavond alvast mee naar huis kunnen nemen. Daarna was ik best moe en ben ik weer even op bed gaan liggen om te rusten.
Om 11 uur kwam de fysiotherapeut om weer een stukje te lopen met mij en het lopen ging alweer een stukje beter dan gisteren!
Ik was net terug op mijn kamer en zat in de rolstoel uit te rusten van mijn wandeling en toen stapte de dokter al binnen. Hij vertelde nog eens dat we morgen een gesprek over de uitslag hebben,spannend! Ik heb ook gevraagd of ik mijn plastablet in moet blijven nemen. Ik dacht dat dit nu misschien niet meer nodig is nu de kwade nier er uit is. Maar ik moet hem toch in blijven nemen om de linkernier te ondersteunen. Ik dacht dat hij zei dat ze morgen mijn nier controleren of die goed werkt? Ik vertelde nog eens dat ik gewoon zit te genieten dat alles nu zo goed is gegaan en ik goed herstel, omdat dit mij nog nooit gebeurd is. Daar zijn zij ook blij mee en de zuster merkte op dat dit kwam door “Goeie dokter en goeie zusters” en toen ze de deur uit liep zei ze er ook nog achteraan en “goeie patiënt”......... “alle drie goed!” dus JJJ
Vanmiddag is nog even de pleister op het drainwondje verschoond. Dat had nog wel een beetje gelekt dus maar goed dat er een pleister op zit. Ze heeft me ook nog een keer ingesmeerd met de ureumcrème voor de jeuk. Daarna heb ik weer wat gerust en geslapen en rond 14.00u werd ik wakker en ben ik uit bed gegaan en in de rolstoel gaan zitten. Een kwartiertje later kwam er bezoek. Ik heb het toen nog tot 16.00u in de rolstoel vol gehouden en toen ben ik terug in bed gegaan, had ik dus wel mooi 2 uur opgezeten! Daarna weer even ingedut, het avondeten kwam al vroeg al voor 17.00u.
Met het avondbezoek kwam An met haar dochter, zij hebben alvast wat van min spulletjes mee naar huis genomen.
Na het bezoek heb ik de zuster nog maar eens gevraagd voor de ureumcrème en zij heeft me weer lekker ingesmeerd. Het helpt alleen maar zo kort dat is wat minder. Ik heb de zuster nog gevraagd of zij in mijn rapport iets gelezen heeft dat ik morgen een nieronderzoek of zoiets heb, maar daar heeft ze niets over gelezen of gehoord. Dan zal het wel niet en heb ik het gewoon niet goed gehoord.
Vannacht m'n laatste nachtje slapen in het ziekenhuis JJJ


Vrijdag 7 April 2006: Naar huis!!

Ik heb goed geslapen vannacht en om 07.30u werd ik gewekt door twee vrolijke zusters en kreeg meteen een heel verhaal te horen. Dat ik vandaag naar huis mag.......dat was ik niet vergeten hoor JJ Dat de dokter nog bij me langs komt en dat er een urinekweek gemaakt moet worden....……dat was het dus waar ik gisteren iets over opgevangen had! Ook komen ze nog een keer bloed prikken en de fysio en transferverpleegkundige komen nog langs.
“Kan ik dan wel naar huis vandaag?” zei ik lachend, als we het allemaal maar redden vandaag, zo’n druk programma.
Nou eerst maar op de po geplast voor de urinekweek daarna kwam de laborante al om bloed te prikken. Ze was afgelopen tijd al meer bij geweest om te prikken en wist dus hoe ze het bij mij moest doen. Met het kleine naaldje op mijn hand en toen ging het in 1x goed.
Om 9.15u gaan douchen, ik wilde douchen want als ik thuis ben zal dat wel eventjes niet gaan. Ik heb lekker mijn haren gewassen zodat die er ook eventjes tegen kunnen. Ik ben zo tot een uur of 10 in de douche bezig geweest. Daarna best moe en m’n bed opgedoken om wat te rusten. Ik lag al moed te verzamelen om alle kaarten er af te halen. Ik had geluk want er was een stagiaire en zij vroeg of zij de kaarten er af moest halen, nou graag! Dat scheelde mij dus weer een hoop werk en vooral inspanning. De kaarten voor het raam heb ik er trouwens wel zelf afgehaald. Zij had de touwtjes er af gehaald en ik heb op bed de kaarten en knijpertjes er af gehaald. De kaarten die aan de muur hingen kon ik niet zelf want daar kon ik niet eens bij.
Toen we bezig waren kwam de fysio. Hij heeft niet meer met mij gelopen maar vanuit de deuropening mij het beste toegewenst. De ‘ballenbak’ mag ik houden en mee naar huis nemen als aandenken J
Om 11.15u heb ik de zuster gebeld om te vragen of zij nog een schoon gaasje op mijn buik wilde doen. ze heeft me meteen nog een keer ingesmeerd voor de jeuk. De zuster vertelde nog dat de transferverpleegkundige langs was geweest maar toen zat ik onder de douche. Alles is in elk geval geregeld dus ik kan wat dat betreft met een gerust hart naar huis.
Daarna zitten wachten op An en de dokter. An had met haar werk geregeld dat ze mij op kon komen halen en zo ook bij het gesprek met de dokter kon zijn, echt toppie van haar hé JJJ
An kwam rond 12 uur en de dokter om 12.30u. Hij vertelde dat zoals verwacht de tumor kwaadaardig, erg groot en vrij agressief was maar ook dat alles weg is en het er goed uit ziet. Alles is ruim weggehaald en dat was goed en er zijn naar verwachting geen uitzaaiingen. Ze blijven me nu goed in de gaten houden. Ik krijg elk half jaar een CT-scan, longfoto en bloedcontrole om alles goed in de gaten te houden. Verder mag ik gewoon alles eten en drinken. Ik hoorde An ook nog lachend iets opmerken dat ik nooit gerookt had en dat kon ik even niet plaatsen waarom ze daarover begon. Maar de dokter bleek gezegd te hebben dat ik ook weer gewoon mag roken en alcohol drinken. Dat vond ik wel een rare opmerking want roken raden ze juist iedereen af??!! Toen ze de deur uitliepen merkte ze nog op dat ik een ‘voorbeeldige patiënt’ was geweest. ‘Nou ik blijf toch niet hoor’, zei ik lachend. Daarna moesten we nog wachten op de overdrachtpapieren van de zuster en toen mocht ik naar huis JJ
Na het afscheid nemen zijn we naar beneden gegaan en heeft An de zorgtaxi gebeld en toen was het wachten en wachten duurt lang. Ik was flink moe en mijn buik deed pijn. Ik had natuurlijk ook al een hele tijd opgezeten en normaal ging ik na het eten op bed rusten en nu dus niet. Ik had beter op bed kunnen wachten op An en de dokter dacht ik achteraf………maar ja dat is achteraf en altijd makkelijk.
De taxi bleef echt lang weg hoor we hebben bijna een uur zitten wachten. Om 13.45u kwam hij pas en om 14.30u waren we thuis. Mijn vader kwam al meteen met een brede lach op zijn gezicht naar buiten om mij te verwelkomen. Ik wilde met de rollator naar binnen lopen maar dat mocht niet, dus hebben ze mij met de rolstoel naaar binnen gereden en in de kamer bij bed geparkeerd. Daar ben ik meteen ingekropen want ik was zo ontzettend moe en was dolblij om in bed te kunnen kruipen. Nadat ik geïnstalleerd was is An naar huis gegaan en ben ik vrij snel in slaap gevallen. Ik heb een dik uur geslapen en daarna aan de keukentafel gegeten. Na het eten kwam de buurvrouw kijken hoe het met me ging en kletsen. Daarna heb ik nog een uurtje in mijn sta-op-stoel gezeten en rond 22.00u ging en mijn vader en broer naar bed. Toen ben ik ook terug in bed gegaan om proberen te slapen.


Zaterdag 8 april 2006: 1e dag thuis

Tot mijn verbazing heb ik vannacht toch goed geslapen, dat had ik niet verwacht hoor in dat vreemde bed van de thuiszorg en beneden in de kamer is toch ook weer wennen. Ik werd rond 7.30u wakker doordat mijn vader de gordijnen open kwam doen en tegen 8 uur was ik goed wakker. Ik kreeg van mijn vader een lekker ontbijt op bed........verwennerij hé J
Na het ontbijt in bed liggen wachten op de wijkzuster, die kwam iets na 10 uur. De wijkzuster dacht dat ik aan mijn knie was geopereerd. Ik heb dus maar even uitgelegd dat het mijn buik was. Dat zag ze daarna ook wel toen ze mij moest wassen. Ze schrok best wel van de grote wond en ze vond het raar dat ze heel mijn buik open gemaakt was terwijl de nier bij je rug zit. Ik heb uitgelegd dat het via de rug niet kan en dat ze het zo via de buik doen omdat ze goed moeten kunnen zien dat ze alle tumorweefsel weg halen. Een gewone nieroperatie kan ook via de zij en zelfs via een kijkoperatie.
Ze heeft me helemaal op bed gewassen. Mijn gezicht en armen heb ik wel zelf gedaan maar de rest deed zij. Eigenlijk op dezelfde manier als in het ziekenhuis. Voor mijn rug deed ik me m.b.v. de papegaai omhoog hijsen, dat doet nog wel zeer aan de wond en mijn buik hoor. De wijkzuster riep al verschrikt dat ik rustig moest doen en niet te ver omhoog komen. Voor mijn billen moest ik op mijn linkerzij draaien en dan druk ik het kussentje tegen mijn buik want als ik op mijn zij moet dan is het allemaal heel gevoelig. Ik kan daarom nog steeds alleen maar op mijn rug slapen. Na het wassen heeft ze me in mijn stoel geholpen,iets in de rapportage geschreven en toen is ze weer weggegaan. Toen ik in mijn stoel zat heb ik - na twee computerloze weken - eerst mijn laptop maar eens tevoorschijn gehaald. Die had ik voor ik naar het ziekenhuis ging tweedehands op de kop kunnen tikken. Tijdens mijn ziekenhuisverblijf hebben ze er draadloos internet op gezet, lekker luxe hoor J
Ik heb natuurlijk als eerste in het logboek dat Hetty over mij heeft bij gehouden tijdens mijn opname gekeken en gelezen. Dat was heel raar om berichten over mezelf te lezen maar die door iemand anders geschreven zijn.
Na het eten ben ik in bed gaan rusten en heb tot 2 uur een beetje geslapen. Vanmiddag heb ik bezoek gehad en alles moeten vertellen hoe het gegaan is en zo. Verder was het een rustig dagje. Het is wel erg wennen om weer thuis te zijn hoor, heel anders weer dan in het ziekenhuis.


Maandag 10 April 2006: De hechtingen gaan er uit

Gisteren is alles goed gegaan. Dezelfde wijkzuster als zaterdag is mij komen wassen. Mijn familie is even langs geweest, een echte zondag dus.
Vandaag kwam de wijkzuster pas om 10.40u. Het was een andere zuster dus ik heb alles weer moeten vertellen en uitleggen. Ze heeft me weer lekker gewassen en een schoon gaasje op het drainwondje gedaan. Daarna hadden we een discussie over de Fraxiparine (trombosespuit) Ze zag de flinke blauwe plek op mijn rechter bovenbeen en wilde weten hoe dat kwam. Dus ik verteld dat het van de trombosespuiten was en ook dat ik het zo stom vind dat je die in het ziekenhuis elke dag krijg en zodra je thuis bent hoeft het niet meer. Zo gaat dat altijd terwijl ik thuis misschien nog minder beweging heb dan in het ziekenhuis want daar kwam de fysio oefenen. Zij meteen in paniek want dat was niet goed. Je mocht volgens haar zomaar niet stoppen met de Fraxiparine dan moet eerst het bloed gecontroleerd worden. Nou ik maakte me er niet zo druk om want zo is het al na elke ziekenhuisopname gegaan en er is ook nooit iets gebeurd.
Na het middageten ben ik gaan rusten en was in slaap gevallen. Ik werd rond 13.45u wakker gemaakt door onze nieuwe huisarts. Ik had haar niet gehoord want mijn CI was afgevallen. Ze schudde aan mijn arm en daardoor werd ik wakker en zag ik haar ineens staan. Ze was ook met mijn vader aan het praten en even later begreep ik dat het over het bloed prikken ging. De thuiszorg naar ons gebeld te hebben om door te geven dat ze bloed moeten prikken en mijn vader dat moest doorgeven huisarts. En dat was hij dus aan het vertellen maar ze wisten geen van beiden waarvoor ik geprikt moest worden. Dus heb ik het verhaal uitgelegd en de huisarts vond het niet nodig. Als ik geregeld uit bed kom, een rondje door de keuken loop en als ik in de stoel zit wat met mijn benen wiebel en tenen naar me toetrek dan is de Fraxiparine niet nodig en hoeft er ook geen bloed geprikt te worden.
Daarna heeft ze de krammetjes (hechtingen) er uit gehaald met een speciaal tangetje. Dat prikte wel maar echt pijnlijk was het ook niet te noemen hoor. Ik heb de nietjes bewaard hoor, 45 stuks! Daarna nog wat gekletst met haar en ook verteld dat ik zo verschrikkelijk vel jeuk heb. Daar heeft ze nu tabletjes voor voorgeschreven en ook een recept voor gaasjes voor op het drainwondje.
Ik heb verder heel de middag in mijn stoel gezeten. Ook bezoek gehad dus de middag ging lekker snel voorbij. Na het avondeten ben ik weer wel een uurtje op bed gaan rusten en daarna weer er uit gekomen en lekker in mijn stoel tv gekeken.

Verdere berichten over mijn herstel zijn terug te lezen in mijn logboek


Mijn verhaal
Informatie Nierkanker
Verslag
Links


Inhoud Conny's Hoekje:

HOME | EVEN VOORSTELLEN | COCHLEAIRE IMPLANT | LOGBOEK | LOURDES | MIJN BOEK: 'VAN HOREND NAAR DOOF' | ISRAEL (nieuw)|
TINNITUS | EEN WANKEL EVENWICHT | SCHILDKLIER | NIERKANKER | BAHA | ROME |
VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2014 | VAARVAKANTIE ZONNEBLOEM 2007 | MIJN FACEBOOK | GASTENBOEK | CONTACT