~~~~ Verhalen van BAHA gebruikers ~~~~

Op deze pagina vind je verhalen en ervaringen van andere Baha gebruikers of toekomstige Baha Gebruikers.
Mocht je zelf ook een verhaal of ervaringen, zowel positief als negatief over de Baha hebben en je vind het leuk om dat op deze pagina te plaatsen dat kan. Stuur je verhaal per e-mail naar mij toe en ik zorg dat het hier geplaatst wordt. Hoe meer verhalen hoe leuker en hoe beter we nieuwe toekomstige Baha gebruikers kunnen helpen.
connyshoekje@casema.nl

21-9-2005

Laat ik me even voorstellen ik ben Matty 56 jaar. Ik ben net als jij sinds m'n 8ste jaar al bezig. Het begon met looporen en dankzij een eigenwijze huisarts te laat bij de KNO daardoor werd het steeds slechter. Het is een heel lang verhaal om dat allemaal te vertellen het lijkt heel erg op jouw verhaal.
Ik ben geboren in Zeeland en later in Arnhem gaan wonen aangezien ik steeds onder controle moest blijven , ging ik bij dr Navis in behandeling. Die constateerde dat alles van binnen kapot was geknipt en stuurde mij naar dr Hoogland(prof ) Ik ben door hem geopereerd en kreeg op mijn 18e m'n eerste hoorapparaat. Jaren lang bleef het stabiel met een halfjaarlijkse controle.
Ik trouwde in 1969 en verwachte een kleine en ging in Den Haag wonen. Toen begon de ellende pas goed, ik kreeg een dubbele oorontsteking en werd hier behandelt. Er kwam geen verbetering, dus werd mij geadviseerd naar Leiden te gaan. Daar werd ik geopereerd en hierna nog vele malen door verschillende artsen. Toen men mij na een tijd niet meer kon helpen werd ik door gestuurd naar een collega van hun. Mischien wisten hun iets beters zo kwam ik o.a bij dr. Lafree, dr Grote, dr van de Spek, dr v/d Meide. Door al die operaties is m'n linker oor dicht daar past geen hoorapparaat meer in, vandaar de baha.
Ik had ook last van behoorlijke duizelingen niet achter elkaar hoor maar af en toe overviel die aanval. Het begon met wat geborrel in het linkeroor en daarna zweten en zo dizzy dat ik omviel. Het waren secondes maar toch wel lastig, ik fiets veel en moest dan afstappen en tegen een muur gaan staan. Dr. Blom besloot toen een CT en MRI te laten maken. Omdat ik links geen opening meer heb (niet groter dan een speldenknop) kan er geen oorsmeer op natuurlijk weg uit komen, dat hoopt zich op en dat was de reden voor een operatie.
Ik kon niet gelijk beslissen en heb informatie gewonnen via de site. Om informatie te winnen hoe anderne het ervaren hadden. En dat was positief. Jl. 1 September ben ik geopereerd aan het linkeroor. Tijdens de operatie is een cyste verwijdert en tevens de Baha schroef geplaatst.

Ik melde mij Om 07.00uur bij het Rode Kruis Ziekenhuis. De operatie gebeurde onder narcose en omdat ik de afspraak had voor de baha is dat ook meteen meegenomen in de behandelingen dus weinig van gemerkt. Om 13.00uur was ik weer op zaal en heb gelijk brood gegeten,dat moest van de zuster(diabetici). Ik moet zeggen het smaakte mij best, ik had geen last van de narcose. Ik ben daarna een boek gaan lezen en t.v. gekeken.
Wat mij verbaasd is wel dat ik geen pijn meer voel, zoals in het verleden. Men zit toch te knippen en snijden daarbinnen toch? Die ervaring heb ik met de laatste vier operaties(voorheen) ook geen napijn gehad. Het is wel fijn dat ik niks voel maar toch raar ,zou het gevoel daar in dood zijn om dat er vele behandelingen zijn geweest?
Het gevoel van de schroef onder plaatselijke verdoving plaatsen ken ik dus niet maar wat ik erover kan zeggen is dit…….. Een collega van mijn dochter heeft in juli een schroef gekregen en die zei dat het wel meevalt en op de site van jou staan heel veel reacties van mensen die deze ervaring al achter de rug hebben. In het begin twijfelde ik of ik een baha wilde deze site heeft mij over de streep getrokken. De napijn van de schroef voel ik ook niet. Wel heb ik links last van wat trekkerig gevoel links ,maar verder geen last. Dat er een cyste is verwijdert wist ik pas na de operatie, die was niet te zien op de scans. Hij zat diep tegen het evenwichtsorgaan aan. Ik ben niet meer duizelig geweest en hoop dat het zo blijft.

Ik wens je nog veel succes met je website en hoop dat er veel mensen naar zullen kijken.

Groetjes Matty

28-9-2005.

Hallo Conny,
zo blij als ik was zo'n domper heb ik vandaag. Vanmorgen deed ik het beschermdopje er af, tot mijn schrik zat de schroef er bij.
Gelijk naar de arts gegaan en moest toen horen dat hij er niet gelijk opgezet kon worden. Je begrijpt wel wat een teleurstelling dat was.
Ik moet de wond eerst laten genezen en dan zien we verder. dr Blom was er niet dus heb ik een afspraak gemaakt voor zo snel mogelijk, zodat ik weet waar ik aan toe ben.
Ik snap niet hoe het kan dat de schroef eruit is gegaan. Volgens de arts vanmorgen heeft hij niet goed vast gezeten.
Ik overweeg om toch maar weer een gewoon hoorapparaat te nemen, ondanks dat ik links niks hoor.
Mijn man vond dat ik eerst de arts moet afwachten. Het vooruitzicht dat ik dadelijk na 3mnd beter kon horen heeft mij behoorlijk opgepept. Maar wat nu gebeurt is heeft een enorme domper te weeg gebracht. Nu duurt het nog langer en dan dat dit hoorapparaat (wat ik nu heb )op zn einde is, (5jaar oud)had ik het even niet.
Het is de zoveelste teleurstelling die ik meemaak afin je kent dat wel zo hoop je en weer gaat er iets mis.
Ik Heb gejankt hoor mag je best weten maar niks aan te doen.
Ik hoor volgende week wel wat dr Blom er van vindt en wat hij voor oplossing hij voor me bedenkt. Door de telefoon zei hij dat hij dat nog niet had meegemaakt dat de schroef er uit ging.
Nu dit was het even ik mail nog wel hoe dit afloopt.
Groeten van Matty

Conny: Tjee Matty wat vreselijk voor je zeg. Ja ik kan me voorstellen dat dit een zware teleurstelling voor je is. Maar kop op hoor, geef de moed nog niet meteen op en wacht eerst even af wat Dr.Blom er van zegt!

Aanvulling 11-10-2005:

Hallo Conny,

Vandaag was de uitslag niet zo leuk, ik zal je de oorzaak vertellen, het is belangrijk voor andere BAHA klanten.
Toen ik 10 was heb ik een dubbele operatie onder gaan. (beide oren tegelijk) Dat was nogal heftig en ik had toen veel pijn.
Ik ben toen bestraalt en dat heeft het bot wat broos gemaakt.
Ik kon niet begrijpen dat dit na veertig jaar nog invloed had. Volgens dr Blom, die overigens net zo teleurgesteld was als ik, zou het kunnen dat ik daardoor mijn linkeroor niet stabiel hou. Hij zei: "als ik geweten had dat je bestraalt bent had ik het anders gedaan en was het wel een succes geworden". En dat gaat hij nu ook doen, alleen zijn we dan negen maanden verder.
De ombouw zat er niet meer in, ik dacht van wel maar helaas niet. Het scherpe puntje dat ik voelde was bot.
Nu ga ik weer over op een nieuw hoorapparaat, want bij deze valt het geluid soms wat minder en dan weer hard.
Dus ben ik nodig aan vervanging toe.
Dat wil niet zeggen dat er geen Baha komt, dat wel. Zodra de wond goed dicht zit gaat dr Blom het poliklinisch weer proberen.
En wel zo: Eerst de ombouw er in, na drie maanden de schroef, en dan na drie maanden de Baha.
Het is jammer dat dit gebeurd is maar het is niet hopeloos zoals ik eerst dacht. In januari moet ik terug en dan beginnen we opnieuw.
En omdat het door de bestraling komt raad ik ieder die dit ook heeft ondergaan, vertel het de arts!!
Het duurt dan wat langer voor je de Baha hebt maar de ervaring die ik had gun ik andere niet.
Inmiddels ben ik er wel weer doorheen en ga vrolijk verder. Als ik jou verhalen lees dan zie ik dat er iemand is bij wie het ook niet allemaal op rolletjes loopt en toch de moed er in houd en dat heb ik ook altijd gedaan en doe ik nu ook even een dipje en dan hupsakee toch!
Ik blijf je logboek lezen en zal vertellen wanneer we weer gaan beginnen, en hoe het verder gaat.

Groetjes en koppie op Matty

4-10-2004

Beste Conny,

Op dit moment ben ik herstellende van mijn operatie aan mijn rechteroor. Afgelopen dinsdag is bij mij een schroefje geplaatst in mijn schedel (voor de zogehete BAHA) en mijn gehoorgang is groter gemaakt.
Het is niet de eerste keer dat ik voor mijn oor in het ziekenhuis heb gelegen. Als 11 jarige was er bij mij een goedaardige tumor ontdekt op mijn trommelvlies. De doktoren hebben toen tijdens een 7 uur durige microcirurgische operatie twee van mijn gehoorsbeentjes en het trommelvlies vervangen met donororganen. Ook hebben ze de tumor weggehaald en daarbij mijn gehoorgang groter gemaakt.
Deze operatie mocht niet baten, want op 14 jarige leeftijd moest ik nogmaals onder het mes, dit keer omdat de donororganen waren afgestoten door mijn lichaam. De twee gehoorsbeentjes zijn eruit, het trommelvlies ook, maar dat is vervangen door een vlies van mijn eigen spierweefsel. Ook was er een ontsteking weggehaald en is mijn gehoorgang groter gemaakt.
Ik ben het grootste deel van mijn leven slechthorend aan één kant, mijn linkeroor functioneert goed en daar ben ik natuurlijk erg dankbaar voor..
Een normaal hoortoestel heeft voor mij geen zin, omdat mijn middenoor niet goed functioneert. De doktoren adviseerden mij om een BAHA te overwegen, dat heb ik gedaan en hier is het resultaat: Ik zit nu met een oorlapje op en hechtingen in mijn schedel te schrijven...
Ik wist niet goed wat ik moest denken van deze ingreep. Een gedachte aan een schroefje in mijn schedel leek me geen prettig idee. Toch is de overweging niet zwaar geweest. Ik had er genoeg van om steeds tijdens feestjes of in rumoerige ruimtes het onderspit te delven. Ik kon niet participeren aan een normaal gesprek, moest me te erg inspannen om goed te kunnen horen, daarbij kwam ook nog dat mijn evenwichtorgaan tijdens de eerste operatie een grote klap te verduren had gehad, dus kostte het me teveel moeite om te luisteren.
Ik heb de operatie goed doorstaan. Deze operatie is een schijntje van de eerdere operaties, en het gaat dus goed met mij. Ik kan me nog herinneren dat de doktor een BAHA toestelletje tegen mijn schedel hield en achter me ging staan om met me te praten. Het gevoel dat me toen overspoelde was overweldigend! Ik kon stereo horen, had ineens gevoel voor ruimte en kon zowaar de dokter achter me fluisterend super verstaan. Met dat in mijn vooruitzicht verheug ik me op de werkelijke plaatsing van het toestelletje, over 6 weken!
Ik wil je bedanken voor je site, het heeft me aan een paar antwoorden geholpen. Het is mooi om te zien dat er meerdere zijn zoals ik. Voor iedereen die nog twijfelt: Ik kan maar één ding zeggen: ik weet niet of de BAHA de ultime oplossing is, zoals bij alles, zal ook hieraan wat negatieve aspecten zitten, ik weet ook niet hoe het voelt om weer helemaal goed te horen. Wat ik wel kan zeggen is dat die twee minuten mét baha mij een hele nieuwe wereld voor ogen heeft gebracht.

Met vriendelijke groet,
Minke

Conny:
Minke, in welk ziekenhuis en door welke arts ben je geopereerd? Krijg jij de BAHA helemaal vergoed van de zorgverzekering? Er zijn namelijk nogal problemen met de vergoeding van de Baha bij eenzijdige doofheid. Ik krijg daar de laatste tijd veel vragen over.

Ik ben geopereerd in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen, waar ik ook vandaan kom. Mijn dokter (ook bij mijn 6 maandelijkse controle) is Dr. Mylanus. Zijn assistent is Dr Pennings. Ik heb drie dagen in het ziekenhuis gelegen, maar dat komt voornamelijk omdat ik een wat gecompliceerdere operatie moest doorstaan, mijn gehoorgang werd tegelijkertijd vergroot, zodat mijn gehoorholte erachter beter doorlucht kan worden, waardoor de kans op onstekingen weer minder wordt.

Ja, ik ben aan één kant doof, en heb het volledig vergoed gekregen. Dr Mylanus stelde dit tijdens een controle aan mij voor, dat een BAHA voor mij een goede uitkomst zou zijn. Via het ziekenhuis heeft hij zich gemeld bij mijn ziekenfonds (Zilveren Kruis) en zij stuurden mij op hun beurt weer een contract op wat ik moest ondertekenen binnen een bepaalde tijd. Dit contract hield voornamelijk in dat ik het toestelletje op LEEN basis zou mogen gebruiken. Hierdoor krijg ik het gehele proces inclusief BAHA vergoed van de zorgverzekeraar.

Groetjes, Minke

29-7-2004

Theo Leenders heeft een website met daarop zijn verhaal over zijn slechthorendheid en de Baha, deze is hier te vinden: http://members.home.nl/leenders-jongenelen/baha/

31-10-2003
Beste Conny,

Mijn naam is Marianne de Man uit Rotterdam. Ik ben vanaf mijn geboorte slechthorend.
Ik herken heel veel van mijzelf in jouw verhaal.Ik moest huilen zoveel herkenbaars.
Sinds augustus 1999 heb ik een BAHA. Er ging een wereld voor mij open. Maar er zijn ook nadelen van een BAHA. Plotselinge en harde geluiden daar schrik ik enorm van. Maar het positieve overheerst bij mij wel.
Ik ben diverse keren geopereerd in het Dijkzigtziekenhuis aan mijn oren.In het jaar 1991 hebben ze bij mij een grote ooroperatie gedaan. Toen wilden ze bij mij een BAHA plaatsen, maar ik heb nee gezegd omdat ik daar niet aan toe was.
Een paar jaar later vroeg ik aan Dr. Holm van de KNO-afdeling of ik een BAHA aangepast kon krijgen, maar dat kon niet omdat ik het inzetstukje niet zelf goed schoon kon houden. En de BAHA-operatie was in twee gedeeltes eerst de hoorschroef plaatsen en daarna de BAHA aan te sluiten.
Dan zijn we een paar jaar verder in 1998, ze konden mij in 1 keer opereren, maar dat zag ik echt niet zitten.
Dr. Holm heeft op mijn verzoek een verwijzingsbrief naar de KNO-professor Dr. Creemers van het Radboudziekenhuis geschreven. Ik heb zelf in juli 1998 een brief geschreven naar professor dr. Creemers.
Na een lange weg ben ik geopereerd in Nijmegen door de KNO-arts Dr. Mylanus, hij heeft in augustus 1999 de hoorschroef geïmplanteerd. Op 28 oktober 1999 heb ik de BAHA CORDELLE aangepast gekregen.
Ik moet geregeld naar Nijmegen om het inzetstukje te laten vervangen en rondom de hoorschroef te laten schoonmaken.

Met vriendelijke groet, Marianne de Man.

21-11-2003
Aanvullend bericht van Marianne:

Hoi Conny,
Bedankt voor je mailtje. Ik vind het leuk dat je mijn bericht op jouw website zet.
Ik ben in in Nijmegen terecht gekomen. De toenmalige KNO-arts Dr. C. Bos heeft me geholpen om in het Radboudziekenhuis te geraken. In 2004 krijg ik een nieuwe BAHA.
Het probleem bij mij is dat ik i.v.m. mijn ernstig gemengd slechthorendheid altijd een versterking nodig heb oftewel een kastoestel. Zeker is dat ik nu ga proberen of ik ook voor een Cochleaire Implant (CI) in aanmerking kan komen.

17-12-2004: Aanvullend bericht van Marianne:

Afgelopen woensdag 1 december 2004 ben ik naar het Radboudziekenhuis geweest voor een nieuwe BAHA. Om 10.15 uur moest ik bij Dr. Mylanus zijn hij heeft de oude aanpassing uit mijn schedel gehaald. Om 10.30 uur moest ik bij de audiologe mevrouw Verbruggen komen en daar lag het nieuwe BAHAgehoorapparaat klaar. Dit is echt geweldig ik kan er heel goed mee horen. Er gaat een betere wereld voor je open.

Het kasttoestel is echt een 'design', zo mooi is hij. Ik ben er heel blij mee.

Ingezonden verhaal van Anja Masmeijer op 20-8-2003. Ik vind het een bijzonder verhaal. Waarschijnlijk mede als gevolg van haar persoonlijke omstandigheden, heeft Anja negatieve ervaringen met de Baha. Ik wil haar verhaal toch plaatsen. Ik vind dat ik mensen zowel de positieve als negatieve kanten van de Baha moet laten zien. Gelukkig zijn de ervaringen met de operatie en de Baha over het algemeen heel positief.

Hallo Conny,

Ik had eigenlijk allang mijn ervaring naar je willen mailen maar ik heb het heel zwaar gehad. Nu vind ik dat het tijd wordt om contact met je op te nemen en er even tijd voor te maken.

Afgelopen jaar zijn mijn ouders allebei binnen 5 maanden overleden (66 jaar, mijn vader totaal onverwachts en mijn moeder niet meer te behandelen in Daniel den Hoed), een ramp natuurlijk en ik heb het er nog steeds erg zwaar mee.
Mijn KNO arts had al langer gezegd dat ik aan een Baha moest denken maar het idee alleen al (een schroef in je hoofd, weer een stap achteruit..) deed mij steeds uitstellen.
Afgelopen jaar is mijn rechter oor heel snel achteruit gegaan en nu hoor ik er bijna niets meer mee (ze denken dat de stress en verdriet het heeft versneld maar ze weten het niet zeker).
Mijn KNO arts (dr. van Linge van het Dijkzigt) heeft mij toen min of meer gedwongen (op een vriendelijke manier hoor) om nu toch echt te gaan voor de Baha voordat ik ook aan het linkeroor niet veel meer zou hebben.
Dus 3 maanden na het overlijden van mijn moeder lag ik (2 dagen na haar verjaardag) onder het mes. Ik heb gesmeekt om een algehele narcose omdat ik het zo eng vond maar dat weigerden ze. Ik lag dus met mijn emoties op springen die herrie van het boren te ondergaan. Ik bleef maar huilen. De assistenten waren erg lief, ik zag aan hun ogen dat ze erg met me meeleefden maar ik kon ze niet horen omdat ze zacht troosten en een mondkap voor hadden en daar werd ik ook weer gefrustreerd van.
Ik heb geen pijn gehad, ook niet van de prikken en was wel weer snel op de been daarna (vanwege die plaatselijke verdoving natuurlijk) maar ik was er niet vrolijker op geworden.
Ik zou eind april opgroepen worden maar dat werd pas eind mei (druk) en toen moest het apparaat nog besteld worden wat 1 a 2 weken zou duren maar uiteindelijk 5 zijn geworden. De gerichte microfoon en de ringleidingantenne kwamen na veel gebel eindelijk pas de laatste week juli.
Toen het apparaat kwam had ik er erg veel moeite mee om de mensen te verstaan. Ze zeiden ook dat ik veel te hard was gaan praten (bijna schreeuwen). Ik terug en daar wisten ze het ook niet, ik moest geduld hebben maar ik kon zo niet functioneren op werk enzo.
Verschillende hoge tonen hoor ik niet meer (zoals bijv. de piep van de tiptoetsen van de kookplaat, geen ramp maar ik vind het wel vervelend om nu al geluiden te moeten missen die ik met mijn oude apparaat wel hoor. Dan krijg je toch de neiging om de oude weer in te doen.
Uiteindelijk is mijn apparaat naar Zweden gestuurd en na 3 weken kreeg ik hem terug en ik moet zeggen dat het verstaan een stuk beter gaat maar bij lange na niet wat ik met mijn oude toestel hoorde. Het kost veel moeite. Omdat ik merk dat mijn linkeroor er een stuk rustiger door is geworden zet ik door maar ik ben (nog) niet wereld enthousiast.

Dr. van Linge is erg geschrokken van mijn reactie op de operatietafel en heeft bij andere patiënten nagevraagd hoe zij het hebben ervaren, maar die hadden het geen van allen zo ervaren als ik en ook op jouw site kom ik ze niet tegen.
Wij houden het er maar op dat het door mijn ellende van afgelopen jaar komt die ik natuurlijk nog lang niet heb verwerkt.
Ik wilde na mijn operatie ook zo snel mogelijk mijn (negatieve) ervaring op jouw site hebben maar weet niet of dat wel zo eerlijk is omdat ik emotioneel natuurlijk geen gemiddelde was op dat moment.

Nu met dit warme weer ben ik blij met de baha, maar als ik ga koken kan ik er nog steeds niet aan wennen dat ik geen piepjes hoor, op mijn werk van verschillende hoeken de telefoon niet hoor, mijn kinderen (6 en 9 jaar) vaak verkeerd versta al doen ze nog zo hun best om naar mij toe te praten, etc. Het blijft afzien maar laat ik nou maar gaan genieten van wat ik nog wel hoor want niemand kan mij beloven dat mijn oor stabiel blijft................

Anja Masmeijer

26-7-2004: Aanvulling van Anja's verhaal

Ik gaf van het begin af aan aan dat ik veel slechter verstond met de baha maar ze bleven maar zeggen dat het een kwestie van tijd en wennen was. Toen na bijna een jaar mijn geduld bijna op was en weer graag terug wilde naar het andere apparaat, hebben ze toch maar een hoortest gedaan in het Dijkzigt en daar sloegen ze stijl achterover. Ik bleek zonder hoorapparaat ongeveer net zo veel (of zo weinig) te horen als voor de operatie. Maar zodra de baha opging en er achtergrondgeluiden zijn verdwijnt het verstaan extreem. Ze hadden dit nog nooit meegemaakt. Hij zei dus ook dat ik waarschijnlijk heel slecht verstond. Ja dus ! dat had ik bijna een jaar geroepen. Aan de ene kant was ik blij dat ik nu bevestigd kreeg wat ik al wist aan de andere kant kon ik hier niets mee. er zijn gesprekken geweest met oa Nijmegen en ook zij hadden dit nog nooit meegemaakt. Schroef zit goed, apparaat is goed, mijn brein is goed (wat een opluchting) dus hield het verder op. Mijn oor is al die tijd rustig gebleven dus het was niet helemaal voor niets geweest. De enige oplossing is nu kiezen uit twee kwaadsten. Er is dus weer een achter-het-oor-apparaat aangevraagd en nu draag ik beiden om de beurt al naar gelang waar ik ben, hoe belangrijk het verstaan is. Geen ideale oplossing want na een dag het apparaat in mijn oor en mijn oor is weer nat en onrustig. een dag Baha helpt dan weer. Zo zie je maar dat er altijd uitzonderingen zijn, ik ben een bijzonder geval werd gezegd, fijn om te weten.

Ingezonden verhaal door Anja Dijkstra op 24-7-2003.

Hallo Conny en andere geïnteresseerden,

Zoals beloofd hierbij mijn verhaal. Mijn naam is Anja Dijkstra, ik ben geboren in 1971 en woonachtig in het Hoge Noorden. Sinds 7 juli 2003 heb ik een botschroef en 25 augustus kan ik bij het Audiologisch Centrum mijn BAHA ophalen. Maar hier eerst even de geschiedenis vooraf.
Ik ben geboren met te nauwe gehoorgangen. Toen ik vier jaar was, ben ik in het Academisch Ziekenhuis te Groningen geopereerd aan mijn rechteroor. Er is toen een stuk uit mijn rechterbovenbeen gehaald waarmee mijn gehoorgang is verbreed.
Gelijk na de operatie heb ik weer een flinke middenoorontsteking gehad, waardoor mijn gehoor weer achteruit is gegaan.
Toen ik 11 jaar was heb ik een achter-het-oor hoortoestel gekregen. Maar doordat ik veel last heb van oorontstekingen en looporen was dat voor mij niet erg praktisch. Op school had ik er zo veel last van dat ik niet alles kon volgen, dat ik het toestel wel moest gebruiken. Maar daarna heb ik het eigenlijk nooit meer gebruikt.
Ik ben al mijn hele leven onder controle bij de k.n.o.-arts, waar ik gemiddeld vier à vijf keer per jaar een bezoek breng, eerst in het Academisch Ziekenhuis te Groningen en sinds zo’n vijf jaar in Talma-Sionsberg te Dokkum.
Bij de k.n.o.-arts wordt –met name mijn rechteroor- leeggezogen en de haartjes er uitgetrokken (op het ingezette stuk groeien haartjes).
Sinds zo’n twee jaar is dr. Wagenaar mijn k.n.o.-arts. Zij werkt in MCL-Noord te Leeuwarden en in Talma- Sionsberg te Dokkum. Zij wees mij vorig jaar op de BAHA en dacht dat het misschien wat voor mij was. Omdat ik op dat moment net zwanger was hebben we hier nog even mee gewacht.
Tijdens de eerste afspraak op 7 mei hebben we het weer besproken. Ze vroeg of ik er wat voor voelde. Natuurlijk stond (en sta) ik open voor alle middelen die mij kunnen helpen om weer beter te horen.
We hebben gelijk een afspraak gemaakt voor de pre-op (voorgesprek) op 3 juni en de operatie op 7 juli. Daarna is alles eigenlijk best wel snel gegaan.
Op 14 mei ben ik bij het Audiologisch Centrum geweest voor de gehoortesten. Zij hebben een positief advies uitgebracht naar het Ziekenfonds (wat voor mij wel een vereiste was) en we hebben gelijk een afspraak gemaakt voor het ophalen van de BAHA.

7 juli was het dan zover. Om 11 uur moest ik mij in het MCL-Noord melden bij Opname.
Ik werd naar mijn kamer gebracht, waar ik te horen kreeg dat ik de laatste van die dag zou zijn. Nog even wat langer in spanning zitten, dus.
Gelukkig ging de operatie onder plaatselijke verdoving en mocht ik wel normaal eten en drinken (de gang lag vol met mensen die amandelen moesten knippen en dus onder narcose moesten).
Om een uur of drie werd ik naar de o.k. gebracht. Op de operatietafel moest ik op mijn rug liggen met mijn hoofd zijwaarts gedraaid, niet een erg gemakkelijke houding.
Ik kreeg een aantal verdovingsspuiten in mijn hoofd (wat eigenlijk het meest pijnlijke was). Daarna werden er doeken over mijn hoofd gedaan, maar door een hekje kon ik nog wel wat zien.
Een verpleegster hield mijn hand constant vast en vertelde mij wat er allemaal gebeurde. Doordat ik net op mijn “goeie” oor lag, was het niet allemaal goed te verstaan. Toch was het wel prettig.
Het meest vervelende aan de operatie vond ik het boren in de bot. Dit kun je vergelijken met het boren van een tandarts, maar dit duurt veel langer en is veel intensiever.
In totaal zijn ze volgens mij (ik heb de tijd niet exact bijgehouden) zo’n 45 minuten bezig geweest.
Dr. Wagenaar was erg tevreden over de afloop van de operatie. Ik kreeg een hoofdband om, die ik er thuis weer gewoon af mocht halen. Om 20:00 uur mocht ik weer naar huis. Ik was eerst erg bang dat de mensen in mijn omgeving zouden schrikken van de wond, maar dat viel reuze mee.
De eerste week zat het witte plastic dopje er nog op en dat viel natuurlijk wel op, maar bij de controle heeft de dokter het er afgehaald. Nu groeit mijn haar er wel wat overheen en ziet bijna niemand het meer.
Ik heb nog wel wat last van gevoelloze huidcellen, maar dat schijnt heel normaal te zijn. Het geeft een vreemd doof gevoel aan mijn hoofd en ik heb ook regelmatiger last van hoofdpijn. Met name wanneer ik iets inspannends heb gedaan, waardoor ik druk op mijn hoofd krijg. Een paar aspirines wil dan wel helpen. Ik reken er maar op dat dat vanzelf overgaat. Van de wond zelf heb ik geen last, ook niet gehad.
Ik kijk erg uit naar de 25e, wanneer ik mijn BAHA mag ophalen. Zodra ik daar een beetje aan gewend ben schrijf ik de rest van dit verhaal.

Wordt vervolgd, dus!

Terug naar boven

naar volgende pagina voor meer verhalen en ervaringen.

Iets over mezelf. | Wat is een BAHA. | De Operatie. | Eindelijk Zover. | BAHA bij Kinderen. | Nieuws. | Reacties. | 
Verzekering en Vergoeding. |  Links. |