~~~~ Verhalen van BAHA gebruikers -2- ~~~~

Ingezonden verhaal door Rina Warning op 8-6-2003.

Mijdrecht 08-06-03

Hallo Conny en andere lezers van deze web site.

Sinds afgelopen november 2002 weet ik van het bestaan van de baha. Eerst een stukje over mijn geschiedenis.
Van jongs af aan heb ik veel oorontstekingen gehad. Daardoor gaten in mijn trommelvliezen en ook ontstekingen aan de gehoorbeentjes. In mijn jonge jeugd verschillende operaties gehad om de oren "schoon te maken". Van mijn twaalfde jaar af hoorapparaatjes. Omdat ik zo veel last had van ontstekingen moest ik de ene week het hoorapparaatje rechts en de andere week links dragen. Niet ideaal maar ik kon me er mee redden. Vanaf mijn 18 de jaar een hoorbril (ik had prima ogen dus er zat gewoon vensterglas in) Ik kon er goed mee horen maar een nadeel was wel dat als de bril niet stevig zat, je vanzelf ook minder hoorde, dus dan moest hij weer strakker gezet. Daardoor soms ook pijnlijke deuken achter de oren. Toch heb ik deze bril heel lang gedragen totdat ik las over de operatie waarbij nieuwe trommelvliezen gemaakt konden worden.
Ik werd doorgestuurd naar het academisch ziekenhuis in Leiden. Daar ben ik in eerste instantie 2x aan ieder oor geopereerd (met een tussenpoos van een half jaar)om gehoorbeentjes en trommelvliezen te vernieuwen. Links was het prima geslaagd en kon ik zonder hoorapparaat weer horen. Rechts moest nog eens over omdat de gehoorbeentjes verkleefd waren. Tijdens de operatie bleek de aangezichtszenuw verkleefd te zijn. Dus heeft de opererende arts (gelukkig) verder niets gedaan. Omdat ik weer redelijk kon horen had ik op dat moment geen apparaatjes meer.
In 1991 echter kreeg ik een ontsteking links aan het rotsbeen. Ik moest acuut geopereerd en toen ik wakker werd moest ik horen dat de gehele constructie er weer was uitgehaald. Een grote teleurstelling dat begrijp je. Ik kreeg weer twee hoorapparaatjes maar omdat ik chronische ontstekingen hield in beide oren en na alle operaties ook last kreeg van poliepen was dit verre van ideaal.
In november 2002 kwam ik bij dokter Frijns in Leiden. Hij vond mij uitstekend geschikt voor een baha.
Ik had er nog nooit van gehoord en ben thuis op internet gaan zoeken en vond deze site. Heel prettig om zo verschillende ervaringen van mensen te kunnen lezen.
Ik heb al snel besloten dat ik er wel een wilde en toen was het afwachten geblazen. Ik kon kiezen tussen plaatselijk verdoven of narcose. De wacht lijst bij narcose was veel langer dus plaatselijk.
Afgelopen dinsdag 3 juni was het zover. Om half acht moest ik het ziekenhuis zijn en om ongeveer kwart voor negen ben ik naar de OK gereden. Na de prikken geen centje pijn. Wel een rare gewaarwording dat ze nogal stevig met jouw hoofd bezig zijn hoewel je geen pijn voelt. Om kwart voor tien was ik weer op mijn kamer en kreeg ik mijn ontbijt. 's Middags lekker een uurtje geslapen en rond een uur of 4 toch maar een paracetamolletje tegen de pijn. Om vijf uur kwam de dokter langs, het drukverband mocht eraf en ik kon naar huis. Af en toe had ik last van wat trekken bij de wond en ook bij het bukken kreeg ik flink wat druk op de wond. Verder valt het me mee. Na drie dagen ben ik weer gaan werken.
Nu begint het afwachten. Woensdag gaat de cap eraf. Ik ben benieuwd of ik snel aan het toch wat andere geluid van de baha kan wennen. Wanneer ik weer iets te melden heb zal ik dat weer schrijven.

Groetjes van Rina Warning

Ingezonden verhaal door Roelien Reekers op 3-3-2003. Deze keer een verhaal met een negatiever ervaring met de BAHA. Wij vonden beiden dat het goed is om mensen zowel de voordelen als nadelen te laten te weten van de BAHA. Gelukkig zijn er niet zoveel slechte ervaringen met de BAHA. Het kan dus ook weleens mis gaan zoals hier te lezen is.

Hallo Conny

Mijn naam is Roelien Reekers, ik ben 41 en woon in Overijssel.
Er wordt bij mij binnen nu en drie weken weer een nieuwe baha geplaatst.
Ik wil graag wat over mij zelf vertellen, over mijn ziekte- verloop voor wat betreft mijn oren.
Vanaf mijn zesde ben ik al 14 keer geopereerd aan mijn oren.
Het is begonnen met mijn rechteroor, en vanaf mijn 15de ook links. Het grootste probleem bij mij is, dat ik last heb van een chronische oorontsteking aan beide oren. Ik kan niet meer vertellen wat ze allemaal al hebben gedaan met de operaties, maar het heeft niet veel geholpen. Ik werd eerst altijd in Almelo geholpen, en vanaf mijn 25ste ben ik naar Groningen gegaan, waar al direct werd gesuggereerd dat ze waarschijnlijk weinig goed konden maken, want het kwam er op neer dat ik al veel te vaak geholpen was. En net als bij jou, hielp een gewoon gehoorapparaat niet meer, als je altijd last van ontsteking hebt.
Ik heb nu zowel links als rechts een baha. Maar de schroef aan mij rechterkant is afgestoten.
Ik ging al een hele poos naar de kno voor behandeling aan een ontsteking om mijn schroef.
Ze konden in Groningen toch niet zo goed vinden waar de ontsteking weg kwam. Iedere keer werd er een verbandje om heen gedaan met een antibioticazalf eraan, en ik had ook al medicijnen gehad, en het ging maar niet over. Tot op een gegeven moment ik weer in het ziekenhuis kwam, en de arts zei, weet je wat, doe als je thuis bent het toestel er maar weer op en dan volgende week terug komen, en als dan de ontsteking niet weg is moeten we eens echt gaan zoeken waar het weg komt.
Nou dat bleek dus niet meer nodig te zijn, want eenmaal thuis wisten we snel genoeg wat er aan de hand was.
Toen ik de baha er op deed, zat het in eerste instantie niet goed, dus ik wil het toestel er af halen, trek ik toch de hele schroef uit mijn hoofd. Ik moest echt wel even bij komen, het zag er allemaal niet zo smakelijk uit.
Daarna heb ik direct naar Groningen gebeld en verteld wat er gebeurd was, waarop ze antwoorden, dat ze blij waren dat dit gebeurd was, want nu wisten ze eindelijk waar de ontsteking weg kwam.
In die tussentijd heb ik dus wel mooi geluk dat ik aan de andere kant ook een baha heb, want anders had ik echt al die maanden niets kunnen horen.
Dus daarom wordt ik binnenkort weer geholpen, en krijg ik een nieuwe schroef, en nu maar hopen dat de twee schroeven die ik dan weer heb wel blijven zitten. Ze kunnen natuurlijk niet eeuwig blijven verplaatsen. Want het bot waar de schroef in komt is ook niet zo groot, en het schijnt dat het niet op de zelfde plek kan.
Ik hoop dat je mijn verhaal een beetje kunt volgen.
De groetjes en misschien zie ik jou nog wel een keer in het azg, ik heb tenslotte jou foto gezien.

Ingezonden door Frank Bauwens op 1-8-2002. Nu eens iets anders dan looporen. Ik was zelf erg onder de indruk van het verhaal van Frank. Ik hoop dat er mensen zijn die Frank kunnen helpen bij het nemen van zijn beslissing.

Dag Conny,

Met veel interesse ben ik jouw website beginnen te lezen. Heel interessant. Ik ben Frank, 33jaar, vlaming en woonachtig te Aartselaar (Nabij Antwerpen).

Tot een dik jaar geleden ging alles met me heel goed.Tot ik op een bepaald moment meer gehoorverlies begon waar te nemen in mijn rechteroor. Voortdurend hoorde ik een pompend gesuis, ik hoorde meer en meer mijn hartslag in het oor. Ik ging bij de huisarts langs en die vertelde me dat het waarschijnlijk wel een blaar zou kunnen zijn. Na wat zalfjes bleef alles hetzelfde. Dan maar naar een specialist NKO. Deze stelde toch iets eigenaardigs vast en liet me een CT-scan en MRI-scan ondergaan. Toen werd pas duidelijk wat er aan de hand was. Op dat moment wist ik niet meer waar ik het had. Men stelde een tumor vast ter hoogte van het rechteroor. De NKO-specialist wou zich aan dergelijke ingreep niet wagen en verwijsde me door naar één van de betere professoren NKO in België. Ik werd door verwezen naar het Universitair ziekenhuis te Edegem (bij Antwerpen).

Daar kwam ik het werkelijk te weten. Dan maar een derde vooronderzoek, een angiografie (via de slagader pompt met een transparante vloeistof in waardoor heel duidelijke foto's kunnen genomen worden.) Eerst en vooral één positief punt, de tumor was goedaardig. Maar deze zat op een plaats nog nooit eerder gebeurd. Het gezwel noemde "glomus yugolum tympanicum" en had zich in mijn rechtermiddengehoorgang gevestigd. Moet je weten tot op dit moment had ik nooit eerder gehoorproblemen, had men de tumor (welke er al enige jaren zat) eerder ontdekt was er nooit iets mis geweest met mijn gehoor. Er zijn dus ook andere manieren om je gehoor te verliezen. Nu langs de linkerzijde hoor ik nog perfect dus mag ik niet klagen.

Maar toen kwam de operatie, een ongeloofklijke delicate operatie, waarbij de professor beroep deed op een Nederlandse collega om hem te assisteren. Die tijd wil ik nooit meer meemaken, de operatie heeft 15 uur geduurd en de tumor had mijn rechtergehoorgang reeds vernield. Deze gehoorgang werd dan maar opgevuld met eigen buikvet.
De gelaatszenuw moest verplaatst worden waardoor ik een tijdelijke gelaatsverlamming had aan de rechterzijde. Ik moest opnieuw leren eten, slikken en praten.

Ik wijk misschien af, maar ondertussen probeerde ik de BAHA-testband uit. Mijn rechtergehoorzenuw is wel nog intact, maar het rechtermiddengehoor is dus weg. Een cochlear implantaat kon niet omdat ik langs de linkerzijde nog goed hoorde. Ik kon een BAHA krijgen die het geluid langs de rechterzijde opgevangen naar het linkeroor via het bot zou doorsturen.
Ik kreeg de testband op proef. Maar mijn vraag is devolgende, toen ik het uitprobeerde vertelde men me wel dat het rechstreekse implantaat in het bot een veel beter resultaat oplevert. Een nadeel welke ik ondervond met de testband, was wanneer er veel wind is gaf dit een zwaar geruis. Normaal? Heeft men er over het algemeen positieve ervaringen mee? Tot nu toe heb ik nog niet beslist om een BAHA te laten plaatsen. Maar het vervelende is dat er iemand aan mijn rechterzijde lang kan staan wachten vooraleer ik door heb dat deze me iets wenst te vertellen.

Ik wou gewoon mijn verhaal ook eens kwijt ...

Ingezonden verhaal op 3-7-2002 door Tamara Dekkers. Na lang wachten is bij Tamara op 28-6-2002 de BAHA geïmplanteerd. Ook van haar een verslag over haar ervaringen van en na de operatie.

Vrijdag 28 juni 2002.

Vandaag was het dan de dag van de operatie. Vol spanning vertrokken wij om 5.00 naar Nijmegen. Met de nodige files kwamen wij om 7.55 aan in het Radboud.
Er werd een intake gesprek gehouden en ik kreeg te horen hoe laat ik aan de beurt was. Voor mij was dit om 9.30. Hier was ik wel blij mee, ik hoefde dan niet zo lang te wachten.
Om 9.00 Kreeg ik de medicatie voor de operatie. Om 9.40 werd ik naar de operatiekamer gebracht.
De operatie is bij mij onder plaatselijke verdoving gedaan. Dit omdat ik bij andere operaties soms moeilijk uit de narcose kwam.
Dan moet je overstappen op de operatietafel en word je voorbereid. Tijdens het voorbereiden wordt er een stuk van je haar weggeschoren, je huid wordt ontsmet en je huid wordt strak getrokken met een stuk plastic. Van dit alles voel je maar weinig.
Dan krijg je een klein prikje in je hoofd voor de verdoving van je huid en kan de operatie beginnen.
Van de operatie zelf heb ik weinig gemerkt. Alles gaat zo snel. Ik heb alleen gevoeld dat ze aan het boren waren en toen ze gingen hechten. Dit voelde ik wel maar het deed geen pijn. Dan wordt er een drukverband aangelegd en mag je terug naar de afdeling.
Ik was om 10.45 weer terug op de afdeling. Ik ben gelijk wat gaan drinken. Ik kan zeggen dat je na zo'n tijd nuchter te zijn geweest wel dorst hebt. Ik had totaal nergens last van en zat al 5 minuten na de operatie te lezen.
Mijn moeder moest wel lachen om hoe vrolijk ik terug kwam uit de operatiekamer.
Na om 12.00 uur gegeten te hebben mocht ik om 14.00 uur naar huis. In de auto heb ik met tussenposes nog geslapen. Onderweg nog wat gegeten omdat je in het ziekenhuis eten krijgt voor een zieke kip.
We waren om 17.30 thuis. Ik ben toen om 21.30 naar bed gegaan. Die nacht heb ik bijna niet geslapen doordat ik geen lekkere houding kon vinden met het verband om mijn hoofd.
De volgende dag zat ik 's ochtends om 9.30 alweer op de fiets om boodschappen te gaan doen.
Zo goed voelde ik mij. Die dag ben ik 's middags nog 2 keer een uur gaan slapen vanwege vermoeidheid.
Zondag en maandag ben ik maar een keer naar bed geweest. Vandaag, Dinsdag al helemaal niet meer zo goed voel ik mij. Ik heb nergens last van gehad. Je voelt dat ze met je bezig zijn geweest de eerste twee tot drie dagen maar daarna had ik toch zoiets van ik wil mijn normale ritme weer oppakken.
Vanuit het ziekenhuis krijg je het advies om de eerste week 4 keer per dag 2 paracetamol in te nemen.
Dit heb ik alleen Zaterdag gedaan omdat ik het toen een beetje vond trekken maar daarna vond ik het onzin om paracetamol te nemen zonder dat ik ergens last van had.
Vrijdag moet ik terug naar Nijmegen voor controle. Ik hoop dat ik dan zonder verband mag lopen want ik vind het verband niet zo comfortabel zitten. Ik hoop dat ik de mensen die nog twijfelde een beetje heb geholpen.

Vrijdag 5 Juli 2002.
Vandaag op controle geweest en alles was goed. Het verband, de healing cap en de hechtingen zijn verwijderd. De arts was tevreden over hoe het eruit zag. Ik moet nog wel een maand wachten voordat ik mag gaan werken.

Groetjes Tamara.

Ingezonden verhaal op 21-6-2002 door Henk Zwart.Bij Henk is de BAHA onder plaatselijke verdoving geïmplanteerd. Uit zijn verhaal blijkt dat de operatie er nu weer heel anders aan toe gaat en bovendien veel sneller dan toen ik hem in 1999 ondergaan heb. Vandaar dat ik het wel interessant vond om zijn verhaal te plaatsen.

Vandaag, Vrijdag 21 Juni 2002, ben ik geopereerd voor het plaatsen van een BAHA. Omdat anderen er misschien een beetje tegen opzien (net als ik deed) wil ik de komende dagen verslag doen van mijn bevindingen.
Vanmorgen moest ik me om 9.45 uur melden in het AZ GRONINGEN op de afdeling dagbehandeling KNO. Binnen een half uur daarna lag ik in ziekenhuiskleding op de operatie tafel.
Ik had de keuze tussen plaatselijke verdoving of totale narcose. Ik koos voor plaatselijk omdat dat het minst belastend is en interessanter omdat ik dan het hele proces bewust meemaak.
Aangesloten op de monitor voor hartslag bewaking, bloeddrukmeter en een infuus voor eventuele toediening van een roesje bij veel pijn begon de operatie. Pijnlijk was het geenszins, een prikje in de pols voor het aansluiten van het infuusbuisje en een prik achter het oor voor verdoving door de anesthesist (Dr. A.Moor), dat is alles. Niks om tegen op te zien.
Ik lag netjes onder een "tentje" waar zuurstof in geblazen werd met uitzicht op de monitor. De instrumentalist (R.Wilbrink - die de apparatuur in de gaten houdt) een gezellige prater legt uit wat er gebeurt. Hij praat met je en beantwoord je vragen over wat er gebeurt. Dat is een aangename afleiding omdat je stil moet blijven liggen.
Ook omdat de opererende arts (Dr Holm) steeds aangeeft wat hij gaat doen blijf je op de hoogte van het operatie proces. "Nu ga ik boren" zegt hij bijvoorbeeld en dat doet hij dan. Dat geeft slechts wat herrie in je hoofd, maar is absoluut niet pijnlijk en is zo voorbij.
De hele operatie duurde maar iets meer dan een half uur en om 12 uur kon ik na koffie en een ontbijt alweer naar huis.'s Middags thuis een paar uurtjes geslapen.
Nu, om 8 uur in de avond heb ik wat hoofdpijn, maar met een paracetamol is dat goed te verdragen. Verder voel ik me prima.
Vandaag, Zaterdag 22 Juni is er weinig meer te melden dan dat ik prima geslapen heb. Geen napijn, alleen wat hoofdpijn en een beetje moe. Als er zich weer ontwikkelingen voordoen die de moeite van het mailen waard zijn zal ik die melden.

Maandag 24 Juni:
Over het verband ben ik het minst tevreden over bij de dagbehandeling.
Bij het uitrusten na de operatie bleek de wond nog te bloeden.Er is toen over de pleister een gaasje gelegd en dat is met een "tulband" verband (gewoon een aantal slagen om het hoofd zoals een zweetband ) aangedrukt. De dag na de operatie heb ik dat er afgehaald, want de tulband was spontaan los gegaan in mijn slaap. De rest zat aan elkaar gekoekt. Van het ziekenhuis had ik gaasjes en pleisters met gaas mee gekregen. We hebben er toen een pleister opgeplakt. Erg steriel is dat niet, want deze zit half op mijn haar (er is maar weinig weggeschoren).
De beschermdop zit er nog op. Ik heb weinig napijn gehad, eigenlijk bijna niets. Wel ben ik nog steeds wat licht in het hoofd, maar de hoofdpijn is na een dag of drie vrijwel verdwenen.
Volgende week maandag moet ik weer naar de poli voor controle. Dat is dus ca 10 dagen na de operatie voor de eerste controle plaats vind. Ik houd je op de hoogte over het verdere verloop van het proces.

Maandag 1 Juli 2002.
De controle is niet gedaan door dokter Holm, maar mevr Hulshof. Komende maandag 8 juli moet ik weer voor controle, nu bij Dr.Free. De healing cap zit er nog. De hechtingen zijn verwijderd en de tampon met zalf is ververst. De cap hoeft verder niet meer afgedekt te worden met pleister o.i.d.
Ik heb wel tamelijk veel hoofdpijn de laatste dagen en een licht gevoel in mijn hoofd. Ik houd waarschijnlijk niet voldoende rust en zou het liefst weer gaan sporten. Dat laatste is me nog afgeraden door dokter Hulshof omdat het een te grote belasting zou geven.

Maandag 8 Juli 2002.
Vandaag bij dokter Free geweest voor controle (over 4 weken moet ik weer).
Tegenwoordig laat men in Groningen de healing cap wat langer zitten om te voorkomen dat het vel de neiging heeft weer over de "implant" heen te groeien. Dokter Free keek niet op van mijn hoofdpijn. Haar verklaring is dat ingrepen in bot vaak meer belastend zijn dan in vlees. Dat "lichte gevoel in het hoofd" laat zich moeilijk omschrijven, maar ik probeer het toch maar. Het lijkt of mijn hoofd vol watten zit. Ik ben net niet duizelig, maar het hangt er tegenaan. Mijn motoriek bij het lopen wordt er wat onzeker door. Wat de hoofdpijn betreft denk ik dat dat voor een deel ook uit spanning voorkomt. Ik vind het nog steeds een onwezenlijk idee dat er iets in mijn hoofd geschroefd is; daar ben ik nog erg mee bezig. Als een en ander over een week niet beter is moet ik weer voor controle en krijg ik waarschijnlijk medicijnen voorgeschreven (daar ben ik uiteraard niet zo dol op). Ik heb me er nu wel bij neergelegd dat ik geduld moet hebben en mezelf rust moet gunnen. Mijn verhaal klinkt misschien wat "tobberig", maar zo is het niet bedoeld. Je zult met me eens zijn dat de beslissing om een BAHA te nemen best wel spannend is.

Ingezonden verhaal op 22-5-2002 door Geert Peters.
Geert heeft ook een behoorlijke lange weg begaan met zijn oren.

Nadat ik in de eerste 2 jaar van mijn leven heel veel oorontstekingen had,ging het eigenlijk lange tijd goed. Het veelvuldig doorprikken van mijn trommelvliezen had maar een geringe invloed op mijn gehoor door beperkte littekenvorming.Vanaf mijn veertiende begon het fout te lopen. Ik kreeg veel last van vocht achter de trommelvliezen. Keer op keer nieuwe buisjes hielpen niets. Uiteindelijk ontaarde dit in chronische ooronsteking aan beide oren. Na een aantal jaren!! kwam de arts er pas achter dat ik zo goed als doof was. Het was niet opgevallen omdat ik mezelf had leren liplezen. Op mijn achtiende droeg ik een 'achter het oor' toestel, hetgeen door de voortdurend lopende oren nauwelijks werkte.Uiteindelijk werd mij verteld dat men mij niet kon helpen en werd ik doorverwezen naar het Radboud (tegenwoordig AZN) in Nijmegen. Hier volgde een periode van zeven jaar waarin ik twee keer per jaar om en om links en recht ge-opereerd werd. Uiteindelijk resulteerde dit in een dubbele radicaalholte aan beide zijden. De rechter gehoorgang was intussen volledig dicht gegroeid. Hierdoor was het gehoor zo goed als geheel verdwenen. Links hoorde ik nog een klein beetje omdat een stukje pees tussen het trommelvlies en het slakkenhuis gezet was. In 1984 kreeg ik toen een beengeleidings bril. Dit was een echt modieus apparaat met bijna 1 centimeter dikke poten en een dik montuur om genoeg druk uit te oefenen op de oscilators (trilblokjes). Het stroomverbruik was ook enorm, elke vier dagen twee batterijen!! De volgende acht jaar waren een aaneenschakeling van kapotte oorschelpen en ontstoken drukplekken, terwijl de kwaliteit van horen op zijn minst slecht te noemen was, als de beengeleider al niet kapot was. Door deze ervaringen heb ik voortdurend bij de arts aangedrongen om mij te informeren over eventuele vernieuwingen op het gebied van beengeleiders. In 1991 kreeg ik te horen dat ik geselecteerd was voor een experiment met baha toestellen. Begin 1992 kreeg ik mijn eerste baha toestel, een Classic 200. Dit toestel leek een beetje op de huidige Compact maar dan groot. Er werd gekozen voor de rechterkant omdat daar het gehoor het slechtst was. Er ging een wereld voor me open. Met dit ene toestel hoorde ik beter dan met de dubbele beengeleidings bril. Bovendien had ik geen pijn meer van de ontstoken drukplekken en kapotte oorschelpen. Kortom ik was de koning te rijk. Naar later bleek ging er een kleinigheidje mis of beter gezegd het probleem was nog niet bekend. De schroef was laag in het rotsbeen gemonteerd. Dit leidde er uiteindelijk toe dat ik meer van de geluiden van achter opving dan van de geluiden van voor, doordat mijn, toch bepaald niet grote, oorschelp in de weg zat. Na verloop van tijd kwam ik er wel achter dat het richting horen een probleem vormde. Wanneer op kantoor (ik zit in de automatisering) links van mij een telefoon overging, ging ik ijverig op zoek aan mijn rechterkant om de juiste telefoon te vinden. Eind 1992 kreeg ik de schrik van mijn leven. Tijdens het demonteren van een buro kreeg ik door 'assistentie' van een kollega het ladenblok op mijn hoofd. Omdat de beweging recht naar onderen gericht was, kon het beveiligings mechanisme, de insert, niet werken. Via de baha werd de volle klap opgevangen door de schroef. Dit leverde een zware kneuzing op van het rotsbeen. Door de enorme zwelling die dat opleverde raakte de 'wond' van de schroef ontstoken. Dit wilde niet meer wegtrekken. Uiteindelijk is later de schroef verwijderd en volgde nadat de huid zich hersteld had een nieuwe operatie. Alweer in het kader van een experiment kreeg ik in 1994 een tweede baha aangemeten. Samen met de audioloog in het AZN heb ik toen meegewerkt aan het maken van een proefopstelling om de baha aanpassingen te testen. Het horen van geluid, bijgeluiden, richtingbepaling, opstelling van de geluidsbronnen enz. Dit was zeer leerzaam en volgens de audioloog waren de resultaten verbluffend. De aanname was tot die tijd dat, omdat de schedel zo hard is, het geluid zich gelijkelijk verdeeld over de gehele schedel. Het verschil in aankomst van het geluid tussen links en rechts zou dan zo klein zijn dat het te verwaarlozen was. Het tegendeel bleek echter na proeven waar. Sinds 1998 draag ik de meer bekende Classic 300 toestellen. Deze werden in 1999 gestolen. Toen ik bij het ziekenhuis kwam om nieuwe toestellen aan te laten meten (deze werden gelukkig vergoed door het VGZ), werd mij gevraagd waarom ik beige toestellen wilde. Toen ik zei dat omdat ik blond ben deze niet al te opvallend waren, kreeg ik te horen dat dat niet klopte. Ook bij blond of grijs haar blijkt een zwart toestel minder op te vallen. Alleen bij lichtblond haar wordt nog een beige toestel aangeraden. Nadat ik een toestel geprobeerd had en in de spiegel keek, was ik meteen verkocht. Voor mij geen beige toestel meer. Na tien jaar baha toestellen te hebben gedragen moet ik zeggen dat ik zeer tevreden ben. Ik vind het alleen jammer dat ik (nog) niet in aanmerking ben gekomen om het nieuwe 'klik'-systeem te krijgen. Door het samendrukken van de rubber ringetjes in de insert en het slijten van de insert zelf, laat de geluidskwaliteit af en toe te wensen over. Maar ja beter iets minder goed gehoord dan alleen maar iets gehoord. Een naar mij verteld is minder voorkomend verschijnsel is, dat de 'wond' van de schroef bij mij regelmatig ontstoken raakt, ondanks goed onderhoud. Als mijn weerstand een beetje minder is gaan mijn eigen huidbakterien onmiddelijk tot de aanval over. Aangezien ik allergisch ben voor zo ongeveer elk medicijn dat door KNO artsen gebruikt wordt, levert dat problemen op. Stom toevallig ben ik via de huisarts aan een middeltje gekomen (Fucidin) dat zeer goed blijkt te werken. Binnen een paar dagen heb ik nergens geen last meer van. Een nadeel van de baha vind ik wel, en dat geldt zeker voor twee toestellen, dat het moeilijk is om ontspannen met je hoofd ergen tegenaan te zitten. Door de plaatsing van de toestellen duw je bij geringe beweging het toestel al weg of gaat het 'rondzingen'. Maar dit soort kleine nadelen kunnen niet opwegen tegen de voordelen. Goed horen, goed te dragen tijdens sporten (zolang het geen kontakt sporten zijn), geen jeukende, zweterige oorschelpen (oorstukjes), geen ontstekingen meer door afsluiting en vuil. Kortom GEWELDIGE UITVINDING.

NB: Ik heb nog een positief berichtje. Ik speel namelijk ook nog schuiftrombone in een dweilorkest (carnaval, feestjes, enz) en dat gaat hartstikke goed met mijn Baha's.
Zo zie je maar dat als je niet bij de pakken neerzit er heel veel mogelijk is !

Geert Peters.

22-3-2002.
Dit verhaal onving ik , van Denice Smit uit Zuid-Afrika. Ik vond het zo leuk en interessant dat ik het de lezers van mijn website niet wilde onthouden. Ik publiceer het in de Afrikaanse taal van Denice maar voor ons is dit best leesbaar en begrijpbaar. Ik vind het leuker om het origineel verhaal van Denice te publiceren dan dat ik mijn vertaalde versie erop zet, dan wordt het toch weer anders.

Beste Connie

Ek hoop dat jy my Afrikaanse taal sal kan verstaan en lees soos ek die Nederlands kan verstaan en lees - met baie konsentrasie! Dit was vir my 'n aangename verrassing om jou "website" te ontdek, en ek voel dat ek moet reageer! Ek woon in 'n dorp naby aan Kaapstad in Suid-Afrika, en deel graag ons storie met jou.

Ons seun, Charl, is nou 12 jaar oud, en is gebore met anatomiese afwykings beide sy oorkanale en middelore, met gepaardgaande gehoorverlies van ongeveer 65 -75 db in beide ore. Sedert hy 3 maande oud was, het hy luggeleidende apparate gedra en danksy 'n wonderlikse instansie, die Carel du Toit Sentrum hier in Kaapstad, het hy normale spraak aangeleer en kon hy 'n hoofstroomskool bywoon. Hy het baie goeie vordering getoon, en goed aangepas in sy skool, maar dit was nie sonder harde werk en deursettingsvermoe nie. Ons het in September 2001 te hore gekom van die BAHA, en gedurende November het Charl die eerste operasie ondergaan. Alles het baie goed verloop, en die tweede operasie vind op 2 April plaas - sommer net om die draai. Intussen het hy die toestel, gekoppel aan 'n band op sy kop, gedra, en die verbetering in sy gehoor is soos 'n wonderwerk! Ons is derhalwe baie vol hoop dat hy bykans 'n normale gehoor sal he, al gaan hy net een toestel he.

Ek het afgelei dat die operasie anders gedoen word oorsee. Ons arts het dit oorweeg om dit in een operasie te doen, maar het op aanbeveling van die verskaffer van die apparaat anders besluit. Ek dink dat hy seker maar versigtig was aangesien dit sy eerste BAHA inplanting was - miskien in die toekoms sal hy dit anders benader. Ek was verbaas om te lees dat dit onder plaaslike verdowing gedoen is; ek is van mening dat ons dokters (artse) eers meer vertroud wil wees met die prosedure voordat hulle dit op die manier aanpak.

Miskien net nog 'n bietjie agtergrond oor omstandighede in Suid-Afrika, sodat jy sal kan verstaan hoekom ons die voorreg om die apparaat te kan he, nog te meer waardeer. Soos jy dalk mag weet, is ons land werklik arm, en hoewel daar baie eerste wereldse komponente hier sigbaar is, is ons tog maar 'n derde wereldse land wat erg gebuk gaan onder die las van AIDS. Daar is dus nie geldelike hulp van die Staat vir mediese probleme van hierdie aard nie. Die privaat mediese hulpskemas is ook nie baie simpatiek gesind teenoor doofheid nie; hulle is van mening dat dit nie 'n dodelike siekte is nie, en dus ondersteun hulle nie eintlik die aankoop van apparate ensomeer nie. Boonop is ons geldeenheid baie swak, en die koste van die apparaat is dus vir ons 'n groot probleem, maar ons het net besluit dat dit vir ons seun so 'n verskil in lewenskwaliteit sou beteken dat ons dit moes bybring. Dat daar nog artse is wat die operasie kan doen, is ook vir ons nie 'n gegewe nie; ons raak al hoe meer geisoleerd, en is nie meer op die voorfront van alle ontwikkelinge nie. Om hierdie redes voel ons so bevoorreg dat ons ten spyte van die probleme wel die apparaat vir ons seun kon bewerkstellig. Dit sal die eerste BAHA wees wat in die Kaapstadse streek ingeplant word - daar is al enkeles in Johannesburg-omgewing gedoen.

Ten slotte moet ek dan net ook my dankbaarheid uitspreek teenoor die Carel du Toit Sentrum wat gekoppel is aan een van die groot Opleidingshospitale, waar wonderlike werk gedoen word. Dowe kinders met alle grade van gehoorverlies word by hierdie instansie geleer om normaal te praat sodat hulle in die horende samelewing geintegreer kan word. Deur byvoorbeeld 'n kind in 'n normale "hoofstroomskool" te plaas, word baie geld gespaar, aangesien spesiale onderwys baie duur is. Heelwat van die kinders in die sentrum het ook kogleere inplantings gehad, en die suksesse van dierdie klein instansie wat ten spyte baie probleme nog sy werk voortsit, het al wereldwyd erkenning ontlok, en baie deskundiges opnuut verbaas. As Charl nie twaalf jaar gelede hier begin het om normale spraak aan te leer nie, sou dit nou, ten spyte van die BAHA se beskikbaarheid, te laat gewees het vir hom. Ons innige dank dus aan die Sentrum en die toegewyde personeel vir wie hul werk 'n roeping is, nie net 'n werk nie.

Baie groete en voorspoed van Suid-Afrika.
Denice Smit

Ingezonden verhaal op 8-2-2002 door Casper Beumkes. Casper heeft 7-2-2002 in het AMC 2 hoorschroeven geimplanteerd gekregen.

Hier is dan mijn ervaring na de operatie. Over het algemeen ben ik heel erg tevreden, ik heb vannacht alleen heel veel last gehad van de linker schroef. Toch wel meer pijn dan ik zelf verwacht had. Van de rechter schroef heb ik geen last. Het is dat ik kan voelen dat hij er zit, anders zou ik nog gaan twijfelen of er wel twee zitten. De operatie heeft ongeveer twee uur in beslag genomen, alleen moest ik om één uur naar de OK. Daar kreeg ik het infuus en dan moet je overstappen op de operatietafel maar tot mijn grote verbazing zeiden ze dat de boor er nog niet was en dat ik moest wachten. Dus lag ik daar 'n half uur te wachten. Na 'n half uur kwam de boor maar toen moest ik weer op de narcotiseur wachten want die was koffie gaan drinken. Al met al heb ik daar 'n uur op de operatietafel liggen niks doen. Nou ik kan je vertellen, als je zenuwachtig bent is dit niet goed voor je bloeddruk. Maar verder is denk ik alles goed gegaan. Ik kwam om 16.15u weer op zaal en mocht om 18.00u weer naar huis. Ik moet alleen vandaag (8-2) om 10.15u weer naar het AMC toe, dan gaan ze het drukverband verwijderen, ben wel benieuwd hoor.
Verder wil ik jou nog bedanken voor de goede inlichtingen die jij geeft via jouw site want ik weet niet of ik het had gedaan zonder deze informatie. Dus nogmaals erg bedankt.
Verder wil ik ook vertellen dat ik gisteren een jongen voor me had en die liet de Baha (hoorschroef) verwijderen. Hij zei dat hij achteraf gezien toch problemen had met zijn schaamte gevoel en hij vond dat het geen gehoor was. Maar ik weet nu wel dat als men de baha weg laat halen dat de KNO-arts langer bezig is met verwijderen dan met plaatsen. Bij mij duurde het ongeveer 2 uur om er 2 te plaatsen en bij hem 3 uur om er eentje weg te halen !
Ik vertel dit omdat ik vind dat mensen die twijfelen er toch heel erg goed over na moeten denken want het is natuurlijk niet niks. Maar ja, mijn mening is: schaamte is te overwinnen, maar slecht horen is een handicap wat je niet overwint maar wel kunt vervangen door de Baha !
Verder wens ik via jouw site iedereen die deze operatie nog moet ondergaan heel veel succes en sterkte. Mochten er nog vragen zijn dan kunnen ze mij altijd een mail sturen.
Conny, ga vooral zo door met deze site want hier hebben de mensen veel steun en informatie.

Groetjes Casper Beumkes

Hieronder het verhaal van Wil Tilanus (1923). Dankzij Wil ben ik op de hoogte gebracht van het bestaan van de BAHA. Wil was één van de eerste die de BAHA Cordelle aangemeten heeft gekregen. Zij was de persoon die mij alles over de operatie, de schroef en de BAHA verteld heeft toen ik voor mijn operatie stond.
Wil is 20 Augustus 2002 op 79-jarige leeftijd overleden. Ter herinnering aan haar wil ik haar verhaal toch laten staan.

Ik ben al van kinds af aan ernstig slechthorend t.g.v chronische oorontstekingen. Mijn oren doen praktisch niets meer zodat ik alleen via beengeleiding kan horen. Mijn gehoorverlies was echter niet groot genoeg om naar een speciale school voor doven te gaan waardoor ik het gewone onderwijs gevolgd heb. Omdat ik door mijn gehoorproblemen belemmerd werd in het volgen van voortgezet onderwijs heb ik als tiener de "huishoudschool"gevolgd , het enige onderwijs in die tijd wat voor mij wel te volgen was. Mijn grootste wens was echter om Maatschappelijk Werkster te worden. Na een periode van werken en het volgen van cursussen mocht ik toch gaan proberen om deze opleiding te volgen en 4 jaar later toen ik 40 jaar oud was werd mijn droom werkelijkheid en ontving ik mijn diploma. Ik heb 25 jaar gewerkt als Maatschappelijk Werkster in verschillende delen van Nederland en nu ben ik al een aantal jaartjes gepensioneerd.

In 1945 ben ik geopereerd aan mijn rechteroor (mijn slechtste oor) in de hoop dat het gehoor zou verbeteren als het oor droog zou worden. De gehoorbeentjes en het trommelvlies werden verwijderd . Het oor is wel een stuk droger geworden maar nooit helemaal. In 1946 kwamen de 1e gehoorapparaten in Nederland en kocht mijn vader voor mij het enige beengeleider hoorapparaat. Ik was 23 jaar toen ik mijn eerste hoorapparaat kreeg en het duurde bijna 2 jaar om er aan te wennen. Ik had eerst een beugel over het hoofd met een beengeleiding en ik hoorde er heel erg goed mee. Maar bij het ouder worden ging dat niet meer en in 1992 kreeg ik mijn eerste BAHA aangemeten in Nijmegen. Dit was de BAHA Superbass. Dat was een ware openbaring voor mij ! Mijn gehoor verbeterde aanzienlijk en ik was in staat gesprekken veel beter te volgen. In 1997 kreeg ik de BAHA Cordelle als één van de eerste aangemeten. De Cordelle zat toen nog in de proeffase. Ik was zeer vereerd dat ik door mijn commentaar en reacties mee kon helpen om zoveel andere mensen te helpen. Ik ben erg tevreden over de BAHA Cordelle. Vooral het kliksysteem is veel beter dan het vroegere schroefsysteem waarmee ik vaak problemen had met de ringetjes en stekkertjes. Ik zou graag zien dat de versterker iets kleiner zou zijn. Ik draag deze onder mijn kleren omdat ik zelfs op mijn leeftijd nog ijdel ben en liever niet de versterker wil laten zien. Hierdoor heb ik wel meer last van ruisende geluiden door mijn kleding. Met de komst van de grijze uitvoering van de BAHA Cordelle was ik ook heel erg blij omdat ik grijs haar heb. Ik ben heel blij dat ik dankzij de BAHA Cordelle op mijn leeftijd nog redelijk goed kan horen en mee kan doen aan gesprekken.

Ik draag nu al 55 jaar hoortoestellen en gelukkig is er in al die jaren heel erg veel veranderd voor ons slechthorenden.Ik ben heel dankbaar voor wat men in die 55 jaar heeft weten te bereiken. Toch blijft slechthorendheid een grote handicap !

Terug naar boven

Terug naar pagina 1.